Dag 8 van 2555 dagen; ademhaling als klok

breathing = time managementVoor een weekend zijn we weer even met z’n vieren bij elkaar, ik en de kinderen en mijn partner. We hebben zoveel mogelijk zaken in die paar dagen gepropt om het meeste eruit te halen. Eigenlijk een soort winst principe om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te halen. En het voelt dan ook enigszins als een rees tegen de klok. Alhoewel ik steeds meer instaat ben om mij niet door tijd te laten stressen, zijn er momenten waar ik mijzelf onnodig op de proef stel. Meteen de eerste dag nadat ’s nachts mijn partner was aangekomen zijn we naar de stoffenwinkel gerend om stof voor t-shirts te kopen. De kleding die wij hier de afgelopen tijd droegen, waren kledingstukken gericht op comfort en het plattelandse buiten leven. Nu mijn partner in een stad woont en een keurige kantoor baan heeft kan hij niet als “boer Harms” op zijn werk komen. Dus moesten er nieuwe kleren genaaid worden, wat ik de voorgaande 10 dagen aan zijn bezoek al had gedaan. Alleen de t-shirts misten nog.

Het meest optimale zou zijn wanneer mijn partner een stapel t-shirts heeft en elke keer als het nodig is er 1 van de stapel af kan nemen zonder te stressen dat al zijn kleding in de was zit. Hij mag alleen wassen op zaterdag volgens zijn contract bij zijn hospita, dus dat laat niet veel ruimte voor een kleine garderobe. Dus we kochten stof voor 6 t-shirts en ik voelde wel dat ik als het ware aan het “over eten” was, grotere ogen dan misschien mijn handen het werk aan zouden kunnen. Ik heb als een bezetene genaaid om in 2 dagen tijd het model, de t-shirts en de prints erop te maken. Ik voelde wel tijdsdruk en ik wist ook donders goed wie die tijdslimiet daar had geplaatst. Het is een soort van raar persoonlijkheid rest verschijnsel, vroeger kon ik er echt energetisch door opgeladen raken als ik net voor dat ik een nieuw kledingstuk nodig had dit ging maken, de tijdsdruk die ik dan voelde, gebruikte ik om mijzelf aan de gang te houden. Eigenlijk als een junk die een high ervaart en hem gaande houdt.

In deze situatie was de tijdslimiet daar eenvoudigweg omdat we maar een lang weekend hadden en er geen kwestie was van expres te laat beginnen om zo energetische druk op te bouwen. Toch riep het dat patroon van weleer wel op en eigenlijk was het een onplezierige ervaring om zo achter mijzelf aan te hollen en steeds met tijd bezig te zijn. Een gevoel van te weinig tijd, terwijl er maar zoveel ademhalingen in een dag zitten. Dus wil ik er meer ademhalingen in een dag hebben dan ben ik onrealistisch bezig en vraag ik om teleurstellingen die vervolgens weer de nodige emotionele rim ram met zich meebrengen.

Dus dat besloot ik niet te doen ik sprak met mijzelf af dat ik mijn ademhaling als referentie moest gebruiken. Te hoog en niet diep genoeg ademen indiceert dat ik meer ademhalingen dan goed voor mij zijn in een dag wil stoppen en mijn adem inhouden indiceert dat ik denk dat ik het niet red en daarom in mijn mind duik om de realiteit en de consequenties te ontduiken. Ha ha alsof dat mogelijk is, nou ja je kunt het altijd proberen natuurlijk, maar het heeft mij nog nooit wat opgeleverd. Wat ook weer zo’n raar woord is “opgeleverd” alsof alles consumentisme is, met een “als het mij niets oplevert dan doe ik het niet” mentaliteit. Maar goed het werkte wel om mijn ademhaling als referentie middel te hebben om te zien hoe ik erin stond en mij zodoende kon corrigeren in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te misbruiken door tijd als martelwerktuig in te zetten en zodoende energetische tumult in mij te maken voor niets anders dan het vieren van mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf goed te voelen en waardig wanneer ik mijn eigen gecreëerde mishandelingstechnieken doorsta en dat als maatstaf neem voor wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijd te manipuleren voor mijn eigen gewin.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leven als saai te zien en mijn eigen highs creëer door in strijd te gaan met tijd en zo het leven als waardig te achten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met tijd aan te gaan en mij niet te realiseren dat het een strijd tegen mijzelf is waar ik mijn levensadem inzet om de kwaliteit van mijnleven te bepalen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levensadem als iets te zien waar je mee kunt spelen als een kat met een prooi en niet te realiseren dat de consequenties mijn leven en het leven in het algemeen bedreigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek en geestelijk gestimuleerd te worden bij een groter wordende energetische druk veroorzaakt door onrealistisch met tijd en leven om te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel mogelijk uit zo weinig mogelijk te willen halen.

Ik realiseer mij dat onze rees tegen de klok voort komt uit kapitalistische  grondbeginselen en misbruik van elkaar door er als winnaar uit te willen komen. Dit is onacceptabel en we zullen onze zelf-verantwoordelijkheid moeten weten terug te nemen om te zien dat zolang wij onszelf zien als winnaars en verliezers wij de waarde van het leven uit het oog verliezen en egoïsme boven leven stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn egoïsme boven het leven te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kapitalisme als uitgangspunt voor al mijn handelen te kiezen en mij niet te realiseren dat er dan altijd een winnaar en vele verliezers zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelf-verantwoordelijkheid niet te nemen en tijd als een competitief spel te zien en mij niet te realiseren dat tijd mijn levensadem is en ik alleen mijn zelf-verantwoordelijkheid kan terug nemen als ik de adem respecteer en mij hier in het fysieke houd met behulp van mijn ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te ruilen voor onrealistische doelen van mijn mind.

Wanneer en als ik zie dat ik tijd gebruik om mijn realiteit te manipuleren. Dan stop ik, ik haal adem. Ik realiseer mij dat tijd gelijk staat aan mijn ademhaling en ik mijn realiteit alleen kan manipuleren door misbruik en mishandeling toe te staan. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan alleen consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het manipuleren van tijd los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik ga de verbintenis aan met tijd, om tijd te zien als één en gelijk aan mij dat alleen gelopen kan worden van de ene adem na de andere adem in het belang van een ieder.

Dag 3 van 2555 dagen; vieren we kapitalisme of de adem die ons leven schonk?

Vandaag ben ik jarig en al jaren vier ik niet echt mijn verjaardag, zoals ik altijd dacht dat het gevierd moest worden. Netjes je vrienden en familie uitnodigen, veel geld uitgeven aan eten en drank, je benen uit het lijf lopen om het iedereen naar de zin te maken om cadeautjes in ontvangst te nemen waarvan je niet weet wat je ermee moet. Ik dacht dat het zo hoorde, ik zag iedereen doen hoe ik dacht dat het hoorde en wellicht dachten de anderen ook dat ze dat deden hoe het hoorde. En zo creëerden we met z’n allen een traditie rondom verjaardagen, verwachtingspatronen en de daarbij gepaard gaande teleurstellingen gebaseerd op irreële verwachtingen en gedachten.

 

Dus jaren terug toen ik nog in volle vaart met graagte het systeem bevocht, besloot ik om niet meer mee te doen aan kapitalistisch verjaardag vieren en stelde de mensen om mij heen op de hoogte en liet ook weten dat ik niet meer bij hen op hun verjaardag zou komen om op kapitalistische wijze hun verjaardag te vieren. Waar er eerst nog wat onbegrip en verbazing was werd het al snel jalousie op mijn beslissing en veel geklaag over hoe vreselijk die verjaardagen wel niet waren die ze wel moesten vieren. Zij konden niet die beslissing nemen om te stoppen met kapitalistisch verjaardag vieren zonder iedereen teleur te stellen.  Buren die weekend na weekend van de ene verjaardag naar de andere gingen en geleefd werden door deze in het leven geroepen traditie die niets anders diende dan kassa voor de winkeliers. Als je iets kunt beginnen dan kun je het ook weer stoppen en dat geldt zeker voor verjaardagen vieren.

 

Dus wanneer ik zeg dat ik niet zo geef om mijn verjaardag dan is het niet, dat ik geen moment wil stilstaan bij het feit dat ik hier op aarde ben dankzij die eerste hap lucht die ik na mijn geboorte nam. Mijn eerste en alles bepalende adem die mij in èèn adem, adem na adem,  de kans gaf/geeft om beslissingen te nemen in het belang van iedereen, of in eigen belang. Dus dat is best een monumentaal moment om bij stil te staan en eigenlijk niet alleen op mijn verjaardag, maar dagelijks te beseffen dat mijn adem de reden van mijn bestaan is. Mijn verjaar-dag is niet meer dan de teller die mij verteld hoeveel jaren ik de adem voor lief heb genomen en vele kansen heb laten gaan die ik in èèn adem had kunnen nemen. Nee dit is geen spijt, maar de realisatie dat we zoooveeel kansen hebben om in het belang van iedereen te beslissen en dat even zo goed niet met beide handen aangrijpen, maar te gaan voor ons eigen hachje.

 

Vandaag staan de  zelfvergevingszinnen die van mij persoonlijk zijn en diegenen die voor ons allen gelden onder hetzelfde kopje, vanwege geen verschil in startpunt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat verjaardag vieren alleen op die manier kan zoals iedereen die accepteert, in plaats van te zien dat iedereen die wijze van vieren accepteert uit angst om niet geaccepteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een traditie te ontwikkelen omtrent verjaardag vieren die gebaseerd is op de angst om niet geaccepteerd te worden en niet in de maatschappij mee te lopen in de cadans die zij ons voorschrijft door onze goedkeuring en participatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij af te zetten tegen de heersende opinie over verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om ontevreden te zijn met de cadeaus die mij gegeven werden die volgens mij nooit passend waren voor wie ik dacht dat ik was. In plaats van te zien dat ik mij niet liet zien voor wie ik werkelijk was en men dus geen idee had wie ik werkelijk was en daardoor mijn cadeautjes ook altijd van die wazige, de plank misslaande cadeautjes waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist wie ik was en door middel van cadeautjes fysiek kon zien dat ik de boodschap niet naar buiten overbracht, maar dat zag als een aanval op mijn identiteit/persoonlijkheid in plaats van een waardevolle aanwijzing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik wist/weet wie ik ben maar er steeds meer achter begin te komen dat ik opnieuw moet kennis maken met mijzelf nu allerhande geloven en opinies als niet valide van mij afvallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om anderen te veroordelen en te beoordelen door middel van de cadeaus die ze mij gaven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf waardeloos te voelen bij het krijgen van waarde-loze goedkope cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf te meten met de cadeaus die ik kreeg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn zelfvertrouwen af te laten hangen van zaken buiten mij zelf zoals cadeaus.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf opstandig en “stout” te voelen door tegen de gevestigde ideen in te gaan en geen verjaardag te vieren, terwijl ik mij alleen maar zo kan voelen als er sprake is van een tegenpool die het “stout” gevoel in stand houdt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in competitie te gaan als het gaat om verjaardag vieren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te rebelleren tegen het systeem en mij daar meer bij te voelen dan mee te gaan met het systeem en van binnen uit naar oplossingen te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet in overweging te nemen dat van binnen uit naar oplossingen zoeken niet betekent dat ik akkoord ga met het systeem en de consequenties daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wat ik wel en wat ik niet belangrijk vind aan mijn verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet duidelijk te zijn over wie ik wel en wie ik niet was, omdat ik het niet wist en enkel en alleen onduidelijkheid uitstraalde, als dat wat ik wel wist.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijn levensadem  voor vanzelf sprekend aan te nemen en het niet zag als een reminder voor de kansen die ik kan grijpen in het belang van iedereen in elke adem die ik doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om de adem te manipuleren en daarmee het leven te manipuleren in eigen belang niet overziend wat de consequenties ervan zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om kapitalisme af te zweren op èèn punt maar het te omarmen op een ander punt, wat de mate van egoïsme kenmerkt waar ik nog in verkeer, als het gaan van de ene pool naar de andere pool in een polarisatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om verjaardagen als een punt van slechtheid te zien, terwijl dat de lading is die ik eraan heb gegeven.

Ik realiseer mij dat een verjaar-dag een gedenkwaardig moment/dag is die mij de kracht van mijn eerst adem doet begrijpen en deze intentie kan en mag ik meedragen met mijzelf voor de rest van mijn leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijn levensadem voor lief nemen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze houding tegenover mijn levensadem ik het leven voor lief neem en niet èèn en gelijk aan alles kan zijn . Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren deze nonchalante houding tegenover mijn levensadem los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van verjaardagen ervaren in polariteit. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie  ik totaal voorbij ga aan wat mijn verjaardag voor mij betekent. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze polariteiten los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van door kapitalisme gedreven meningen tradities te creëren rondom verjaardagen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik het kapitalistische geldsysteem ondersteun en eigen belang en vervulling van verlangens als belangrijker dan het leven zie. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van kapitalisme ervaren vanuit een startpunt van polarisatie . Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door deze participatie ik alleen de polarisatie voedt en niet op zoek ben naar oplossingen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het participeren in deze kapitalistsiche polarisatie los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.