Dag 361 van 2555: de kleur rood

DIP Lite cursusRecentelijk zag ik Anna over kleuren bloggen en Marjo, ik luisterde het Eqafe interview over kleur en besloot er ook een paar blog posts aan te wijden.

Als kind vond ik het moeilijk om mijn lievelingskleur te noemen, aangezien ik niet één kleur had die ik mooi vond maar een scala aan kleuren die ik weer in bepaalde combinaties mooi vond. Wanneer ik dan toch een kleur moest kiezen dan koos ik in het moment een kleur om mij zo aan te passen aan het feit dat iedereen een lievelingskleur leek te hebben.

Toen ik voor in de twintig was ging mijn interesse wat kleding betreft ineens uit naar rood als een accent om mee te spelen. Ik was tevreden met mijn figuur en had het gevoel dat ik de wereld wel aankon. Ik maakte mijzelf een scharlaken kleurige regenjas en ik voelde mij in die kleur echt ‘in control’. Rood is altijd een kleur gebleven om deze ervaring van, alles op orde hebben in het leven, uit te drukken.

Toen ik voor in de dertig was schilderde ik twee wanden van de woonkamer vol met blokjes die ik met vijf verschillende kleuren rood invulde. Mijn partner zat voor zaken in Frankrijk die week en ik besloot de woonkamer een metamorfose te geven. Toen hij ’s nachts thuiskwam had ik wat lampjes aangelaten zodat hij de muren zou zien. Gelukkig vond hij het mooi. Zelf vond ik het een warme uitstraling hebben en ’s avonds met de lampjes aan gaf het een geborgen en gezellig effect. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een ‘terug naar de baarmoeder’ ervaring opriep.

Nu ik terugdenk aan mijn kindertijd om te zien waar rood een rol heeft gespeeld dan zie ik ineens die rode deken die op mijn bed lag. Wellicht dat daar het gevoel van geborgenheid vandaan komt. Mijn partner en ik kochten onze eerste fauteuils en die waren scharlaken rood, van die fauteuils met oren waar je in weg kon kruipen. Ook hier komt geborgenheid weer terug.

Rood heb ik eigenlijk nooit als de kleur van de liefde gezien, de tegenpool wel, haat en boosheid als het gaat om een koele harde tint rood. Dit zijn natuurlijk allemaal voorgeprogrammeerde aannames over de kleur rood.

Wanneer ik naar de kleur rood kijk door de ogen van de kleurenpsychologie dan zie ik allerlei karaktereigenschappen die ik in mijzelf terug zie of die ik mijzelf zou willen toewensen of die anderen in mij zien. Eigenschappen zoals: zelfbewust, onafhankelijk, impulsief, enthousiast, ondernemend, vooruitstrevend, pioniersgeest, vrijheidsbehoefte, strijdbaar, eigenmachtig, maar ook: ongeduldig en tegen de draad in.

Bij de kleur rood, binnen de jaargetijde symboliek, kom ik uit op april, begin van de lente en in april ben ik geboren.

De kleur rood in kleding bijvoorbeeld draag ik wanneer ik lekker in mijn vel zit en mij geborgen genoeg voel om mij uit te drukken naar de buitenwereld toe. Of is het andersom en draag ik dit omdat ik dit gevoel wil ervaren?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geborgen te voelen wanneer mijn omgeving mij daartoe uitnodigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stimulans van buitenaf nodig hebben om geborgenheid te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet elk moment van mijn leven geborgen kan voelen vanuit en stabiel punt binnenin mijzelf. Ik stop het zoeken naar geborgenheid om geborgenheid te kunnen voelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geborgenheid of intimiteit bij mijzelf te vinden door zelfvertrouwen en de wetenschap dat ik op mijzelf kan rekenen in welke situatie dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rood te zien als een kleur die ik van tijd tot tijd nodig heb om krachtigheid te bevestigen in mijzelf alsof het er nog niet is maar aangewakkerd moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de kleur rood nodig hebben om krachtigheid te bevestigen in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in elke ademhaling de kracht van leven kan ervaren zonder dit met ceremonie zoals kleur in mijzelf te moeten aanmoedigen. Ik stop het nodig hebben van de kleur rood, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen ceremonie buiten mijzelf om te gebruiken om de kracht in mijzelf te ervaren. Ik weet dat die kracht in mij is en dus is de kracht klaar om te worden ervaren los van wat er in mijn buitenwereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet ‘in control’ ben zonder het dragen van de kleur rood.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zoeken naar rode kleding om alles onder controle te willen hebben of denk te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelfaansturing denk te halen uit de kleur van mijn kleding. Ik stop de controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/snappen/realiseren dat ik mijzelf ten alle tijden kan aansturen, in welke kleur kleding dan ook. Daarnaast heb ik geen rode kleding nodig om een gevoel van controle uit te dragen, zelfaansturing is iets dat ik doe, zonder enige vorm van ritueel of ceremonie.

Advertenties

Dag 185 van 2555; wonderen bestaan niet, wij zullen bergen moeten verzetten

equal money capitalismVandaag kwam ik op Facebook een citaat tegen waarbij ik even stilstond. Er werd gesteld dat angst voor liefde in de plaats komt, maar tegelijkertijd dat liefde als emotie niet te vervangen is. Angst en liefde werden allebei als emotie afgeschilderd, waarbij angst volgens “A Course in Miracles”, een emotie is die versplinterd is en dus in vormen zich voordoet die wij niet meer als zodanig herkennen. Wat inhoud dat wij deze angsten niet meer kunnen identificeren door de verwrongen vorm waarin angst zich presenteert. Maar wees niet getreurd want binnenin je is innerlijke gezondheid en liefde als remedie om hier doorheen te komen.

Wanneer je dit even en passant snel leest dan klinkt het misschien nog niet eens zo gek, maar mijn hersenen gingen er een beetje van in de knoop door de tegenstrijdige berichten. Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen? En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn? En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen? Nu snap ik dat dit citaat van “A Course in Miracles” gebaseerd is op het denkkader dat vereist is om deze materie aan te nemen als een ‘waarheid’ en dat het niet mijn ‘waarheid’ is als ik al kan zeggen dat ik de waarheid najaag.

Mijn uitgangspunt is het hier en nu binnen mijn fysieke werkelijk wat maakte dat ik frictie ervoer bij het lezen van dit citaat, omdat het niet werkt met wat hier is. Ik zal proberen mijn 3 vragen te beantwoorden die ik hierboven stelde, om zo te zien hoe ik de frictie die ik ervoer te kunnen identificeren en te corrigeren.

En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn?

In mijn definitie, als ik uitga van wat hier is, dan is angst een emotie en liefde een gevoel.

Emoties zijn, binnen mijn definitie, negatief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem worden geladen. Waarbij het geest bewustzijn systeem alle, gedachten/emoties/gevoelens/back-chats/interne conversaties/herinneringen/plaatjes/energie en ga zo maar door, omvat. Angst binnen deze context is een emotie, wanneer ik deze definitie toepas, waarbij ik angst ervaar en merk dat ik defensief en gespannen wordt waarbij mijn lichaam zich aanspant en ik mij in mijzelf terugtrek uit mijn fysieke werkelijkheid.

Gevoelens zijn, binnen mijn definitie, positief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem  worden geladen. Liefde binnen deze context is een gevoel die we als een positief iets ervaren binnenin onszelf. Wanneer we liefde ervaren dan staan we meer open en zijn liefhebbender daarnaast zijn we geneigd om ons harmonieuzer en vrediger te voelen.

Dus in mijn definitie zijn liefde en angst niet beide emoties, wel zijn het beide geladen ervaringen in de geest en als zodanig niet iets dat zich afspeelt in onze fysieke werkelijkheid. Wanneer ik angst heb dan kan ik mij daar naar gedragen, maar de eigenlijke angst is niet zichtbaar voor anderen. Precies hetzelfde geldt voor liefde.

Wanneer we naar de origine kijken van beide angst en liefde dan kunnen we zien dat liefde een voortvloeisel is van angst. Om maar een voorbeeld te noemen, je gaat pas van iets of iemand houden zodra je jezelf bewust bent van het feit dat je het ook weer kunt verliezen.

Dus echte liefde kan alleen dan ontstaan wanneer wij er zelf sturing aangeven en niet angst hetgeen is dat ons beweegt in onze fysieke werkelijkheid. Echte liefde moet vrij zijn van alles dat het het geest bewustzijn systeem omvat, om omgezet te kunnen worden tot handelen, dat inzichtelijk is voor iedereen buiten jouw geest. Dus het jezelf in de schoenen van een ander plaatsen en dat te doen wat je graag zou willen dat een ander voor jou deed, dit alles bekeken vanuit het principe dat elke handeling in het belang van een ieder is.

Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen?

Vanuit dit citaat bekeken is liefde als emotie hetgeen dat ons angsten doet overkomen, wat dan automatisch maakt dat liefde niet vervangbaar is, om de doodeenvoudige reden dat anders het middel om de angst te bestrijden er niet is wanneer het nodig is.

Dit geeft frictie met mijn definities, mijn middel om angst te bestrijden ligt in het praktische en fysieke, wat meteen ook mijn volgende vraag beantwoord.

En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen?

Angst, binnen mijn definities, kan alleen bestreden worden wanneer je jezelf bewust bent van de angst, je vervolgens realiseert wat die angst teweeg brengt in jouw leven door het uit te schrijven en jezelf te vergeven. En dan kan je jezelf corrigeren door een verbintenis met jezelf aan te gaan, die je elke keer toepast wanneer je jezelf weer in een gelijksoortige situatie bevind. Pas wanneer je dit patroon van angst niet meer gebruikt kun je zien en ervaren dat het deprogrammeren van jezelf geslaagd is. En ja dit doe je vanuit echte liefde voor jezelf, wat inhoud dat je op jezelf kunt vertrouwen vanuit het principe dat je doet wat het beste voor iedereen is.

Varen op innerlijke gezondheid wanneer onze innerlijke wereld is gebaseerd op gevoelens en emoties die niet te toetsen zijn aan de fysieke werkelijkheid, staat voor mij gelijk aan de wereld waarin wij leven die wordt gerund door emoties en gevoelens. Kijk eens in welke staat de wereld zich verkeert dat kunnen we toch niet als gezond bestempelen en kijk eens wat er gebeurd wanneer wij deze emoties en gevoelens manifesteren. Wanneer liefde geen echte tastbare liefde kan zijn dan is dat waardeloos en een fictief stuk drijfhout waar we ons aan vastgrijpen terwijl het schip zinkt.

Dus de voornaamste frictie die ik ervaar door dit citaat zit hem in een geest realiteit versus de fysieke realiteit, waarbij ik mij richt op mijn fysieke werkelijkheid waar geen plaats is voor fantasie en fantastische middelen om verbetering te bewerkstelligen die nooit gaan gebeuren. We hebbende luxe niet om ons in mooie woorden te verliezen, terwijl het water aan onze lippen staat, op persoonlijke basis en mondiale basis.

Heb jij behoefte om je werkelijkheid meer fysiek en echt te maken voel je dan vrij om onze gratis online cursus te doen en te leren hoe je jezelf kan ondersteunen op het pad naar het leren kennen van jezelf en daarmee het leren kennen van de ander als jezelf en de wereld om je heen.

Dag 123 van 2555; bezorgdheid

Dag 123 van 2555; bezorgdheid Het woord ‘bezorgdheid’ wordt te pas en te onpas binnen onze samenleving gebruikt en het is een perfect middel om vanuit “liefde” iemand de mond te snoeren. Zo bevond ik mijzelf in een situatie waarin ik probeerde uit te leggen wat de ware aard van iemand zijn actie was en men mij de mond snoerde door te melden dat het vanuit bezorgdheid was gedaan. Deze bezorgdheid die ging over mij was echter niet geadresseerd aan mij, terwijl er geen fysieke obstakels waren om aan mij die bezorgdheid te uiten. Een raar mechanisme die ‘bezorgdheid’, je bent zoals men dan zegt ‘oprecht bezorgd’ over iemand maar deelt dat niet met die iemand, in plaats daarvan deel je het met anderen in diegene zijn omgeving. Is daar al niet een woord voor? Dit zou men roddelen kunnen noemen, wanneer achter de rug om van de één dingen over de ander worden gezegd.

Het moge duidelijk zijn dat de meeste mensen niet het totale plaatje hebben als het gaat om ‘doe een ander niet wat je zelf niet wil dat jou geschied’ en om de consequenties van onze daden uit goede en slechte bedoelingen te kunnen overzien. Goede en slechte bedoelingen komen namelijk uit dezelfde bron/polariteit en hebben daarom ook dezelfde basis. Zo kan een goede bedoeling soms zo maar uitpakken als een slechte bedoeling en een slechte zomaar als een goede bedoeling. Nu is dat zomaar, natuurlijk helemaal niet zomaar, dingen gebeuren niet uit zichzelf. Wij creëren onze realiteit en overzien vaak niet de gevolgen van onze eigen manifestaties en noemen dat dan ‘zomaar’ of een ‘wonder’. Op deze manier kan het leven heel wat verassingen hebben.

Maar terug naar het woord ‘bezorgdheid’, toen ik bij mijzelf naar binnen keek en zag dat wanneer ik gevoelens van bezorgdheid heb, dan is dat altijd vanuit een punt van eigen belang. Ik ben dan bezorgd dat er iets zal veranderen of fout gaan in mijn realiteit waar ik de nadelen van zal ondervinden. Bezorgdheid is eigenlijk altijd geredeneerd vanuit jezelf en meestal iets dat in ons hoofd zit/blijft en daarnaast vaak niet direct gedeeld wordt met de ander. Als het gedeeld wordt met de ander dan is het om ons eigen hachje te redden ook al willen we dat niet toegeven. Dit maakt bezorgdheid tot een egoïstische daad, die momenteel als goede deugd door onze samenleving wordt geaccepteerd om roddel en eigenbelang voorop te stellen aan het dienen van het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de bezorgdheid over mijn situatie als een naar gevoel te labelen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik met roddelen te maken had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn realisatie dat het uiteindelijk om roddel ging en geen goede bedoelingen waren, die  ik niet kon overbrengen aan de ander die in zijn proces nog niet instaat is om bezorgdheid als egoïstische daad te zien, op miscommunicatie uitliep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door deze miscommunicatie mijzelf de mond te laten snoeren door het woord ‘bezorgdheid’ en met een gevoel achterbleef alsof ik er niet toe deed en het alleen maar om de goede bedoelingen van de bezorgdheid draaide.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in het gevoel van het er niet toe doen en mij zo weg te zetten als slachtoffer in dit gesprek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook eerst niet doorzag wat de echte aard van ‘bezorgdheid’ is en dit nu wel verlang van anderen in mijn omgeving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in de rug gestoken te voelen nu ik weet dat anderen over mij spraken achter mijn rug om.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel te vinden wanneer ik weet wanneer anderen over mij praten in mijn afwezigheid maar later niet de exacte context te horen krijg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit naar gevoel niet direct een naampje te geven maar te blijven sudderen in dit gevoel, terwijl ik weet dat het inspeelt op mijn drang tot controle en ik mij als slachtoffer en hulpeloos voel nu ik mij verlies in dit nare gevoel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de regie over mijn leven hebben niet betekent dat ik iedereen en alles kan controleren op wat zij over mij denken of zeggen en mij niet te realiseren dat wat de ander denkt of zegt over mij altijd een reactie op mij is en iets waar de ander wat mee moet, dus niet waardevol voor mijzelf om mee aan de slag te gaan als het gaat om mijzelf te corrigeren en verbeteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te zijn dat de ander niet door de mist van de samenleving heen kan/wil kijken om te zien met wie hij echt te maken heeft in zijn nabije omgeving en mijzelf niet te realiseren dat ik anderen niet tot inzichten kan laten komen, anderen komen zelf tot inzichten en dat kan door middel van mijn voorbeeld zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezorgdheid te hebben gehad omtrent mijn kinderen en partner en mij niet te realiseren dat ik dat uit eigen belang en angst voor het verliezen van mijn realiteit zoals die in mijn mind/hoofd is weergegeven deed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het verlies van een mind realiteit als echt verlies te ervaren en daar dan gevoelens van bezorgdheid omtrent te ontwikkelen om zo de mind/hoofd bezig te houden met afleiding om niet echt naar mijzelf te hoeven kijken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord bezorgdheid niet meer te gebruiken of toe te passen zoals de samenleving het voor ogen heeft, maar een ander te vragen hoe het gaat en of zij ondersteuning wensen met de situatie die zij doormaken en niet vanuit een punt van eigen belang te handelen maar in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet emotioneel te reageren wanneer ik zie dat iemands goede bedoelingen in essentie niet goed zijn, maar het simpel te zien voor wat het is zonder het te voeden en aandacht te geven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om roddel over mijzelf niet als punt te gebruiken om onstabiel en onzeker over mijzelf te worden en er niet meer van te maken dan wat het in mijn fysieke realiteit is.

Dag 76 van 2555; het “ik hou van” personage

Dag 76 van 2555; het "ik hou van" personage  Wanneer het moment aanbreekt dat je begrijpt dat liefde zoals, wij dat kennen en beleven op aarde, enkel en alleen een dekmantel is voor angst. Dat moment is een keerpunt en maakt veel duidelijk. Vul maar eens angst in wanneer mensen liefde gebruiken. Een moeder die tegen haar kind zegt: ik hou van je, maar eigelijk bedoeld ik ben bang je te verliezen. Ik hou van mijn werk, maar eigenlijk bedoel je, ik ben bang om mijn baan te verliezen. Ik hou van mijn vrouw/man, maar eigenlijk ben je bang hem/haar aan een ander te verliezen. Ik hou van uitslapen, maar eigenlijk ben je bang tekort slaap te krijgen. Ik hou van het dragen van een zonnebril, maar eigenlijk vrees je dat de zon je ogen zal beschadigen. Ik wil alleen maar liefde in de wereld brengen, maar eigelijk ben je bang voor de duistere kant van jezelf en waar die toe instaat is. Ik hou van junkfood, maar eigenlijk ben je bang voor wat je jouw lijf aandoet en zul je onverschillig gedrag hieromtrent vertonen wat aangeeft dat je bang bent om zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik hou van mijn ouders, maar eigenlijk ben je bang dat ze zullen sterven en je er (financieel) alleen voorstaat. Ik hou van die koekjes met chocolade, maar eigenlijk vrees je aan te komen als je er meer van eet dan nodig. De lijst is oneindig en de lijst toont aan in hoeveel angst wij van minuut tot minuut leven, ook los van het principe liefde, angsten vliegen de hele dag door je hoofd en wij merken ze niet op omdat het zo gewoon is en wij ze niet zien als terreur in ons hoofd maar als een natuurlijke ruis 24/7.

 

Jaren terug toen ik in mijn auto op de snelweg zat, voelde ik de plotselinge behoefte om liefde uit te delen. Ik wist niet goed hoe, ik voelde dat ik overstroomde van de energie en ik wilde het delen deze liefde die ik in mij voelde, delen met iedereen. Om dit gevoel meer handen en voeten te geven visualiseerde ik duizenden hartjes en schoot die links en rechts de wereld in. Ik zou het verschil gaan maken, dit ging men voelen.Toen ik uit deze roes was en van een high naar een low ging, zag ik geen verschil in de wereld direct om mij heen. Ik voelde hoe teleurgesteld ik was in het leven en hoe ik het vreesde en niet kon geloven dat het leven mij goedgezind zou kunnen zijn. Ik was bang, maar ik voelde de liefde om de pijn te verzachten als het kusje wat een ouder op een wondje geeft om het gauw te vergeten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de denken dat ik liefde voel terwijl het angst is dat aan mij knaagt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met opzet angst met liefde te verwarren om zo de pijn van het bestaan niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen realiseren dat ik uit angsten ben opgebouwd en verwekt ben door de liefde wat mij een start in het leven gaf van angst, angst van generatie op generatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor mijn angsten en er liever voor koos om ze onder de noemer van liefde onder het tapijt te vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel zoals liefde en vol zitten van energie als echt te ervaren en te denken dat ik die liefde kon uitdelen als eten voor de armen, met het verschil dat voedsel fysiek te zien is en liefde een mind energie is en alleen door mijn mind wordt waargenomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen geloven dat liefde tastbaar is en mij in een goed persoon doet veranderen als ik er veel van geef en mij niet te realiseren dat het willen geloven een spastische beweging is om niet te hoeven ervaren dat ik naast goed ook slecht ben en dat niet aankan zonder de mantel van liefde erover heen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat liefde gevisualiseerd in hartjes een verschil in de wereld gaat maken en iedereen kan zien dat ik die duizenden hartjes de wereld in schiet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als normaal te ervaren dat ik van een high vol van liefde naar een low vol van angst doorschiet, zodra de energie op is en er geen mind energie meer over is om nog liefdes hartjes te schieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voor het leven te moeten inpakken in liefde om de pijn niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat met liefde alles wel goed komt terwijl ik nooit de liefde wereldproblemen heb zien oplossen, sterker nog de mensen die met liefde de wereld proberen beter te maken zijn zo verstrengeld in hun mind dat zij geen verschil kunnen uitmaken in de wereld omdat zij niet instaat zijn met gezond verstand naar ons bestaan te kijken en oplossingen aan te dragen die in het belang van een ieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liefde niet te willen zien als egoïsme, omdat mijn beeld van mijzelf als een goed mens direct als een kaartenhuis instort als ik mij realiseer dat liefde egoïsme is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen toegeven dat ik de liefde van anderen nooit gevoeld heb, maar die liefde verzon om zo niet teleurgesteld te zijn en mijzelf een fantasie wereld schiep waar mijn liefde met de liefde van anderen werd beantwoord.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten boven tafel te krijgen die ik afdek met de mantel van liefde om zo te snappen wie ik ben en wat en wie ik kan zijn in relatie tot alle anderen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angsten in de wereld bloot te leggen om zo anderen te laten zien waar wij massaal bang voor zijn en wat ons zodoende tegenhoudt verder te komen met gezond verstand.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet te vrezen maar het te zien voor wat het is om het zo te kunnen opruimen.