Dag 312 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg van mijn vorige blog en het is aan te raden om voor context de vorige blog te lezen.

 

In deze blog volgen zelfvergevingen en zelfcorrecties die te maken hebben met het feit dat ik mij niet gewaar was van de pijn in beide ellebogen, nu dat na 1,5 jaar weer opspeelt. Ook in de eerste periode terug in Nederland ben ik de pijn steeds meer naar de achtergrond gaan drukken, alsof de pijn een vervelende nagedachtenis was aan een zeer harde (fysieke en financiële) periode van het wonen in de bergen van Italië.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer je de pijn geen aandacht geeft de pijn er ook niet meer is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van pijn negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de pijn kan negeren, maar uiteindelijk niet zijn oorsprong en wat het met het fysieke lijf doet. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijn niet meer te negeren maar te onderzoeken met de hulpmiddelen die ik ken en daar waar nodig een arts in te roepen om de fysieke kant onder de loep te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn niet te willen voelen omdat dat lastig is en het dan aandacht vraagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen last willen hebben van mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf wel wil gebruiken maar er geen zorg voor terug wil geven omdat dat als lastig door mij wordt ervaren en wordt gekoppeld aan geld. Ik stop het niet geven van zorg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geven van zorg los te koppelen van geld en de angst om de zorg mij niet te kunnen veroorloven, en dit loskoppelen in stappen te verwezenlijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf aandacht vraagt terwijl ik verder wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat mijn fysieke lijf mij terughoudt en limiteert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit probleem vanuit de ‘geest’ benader en niet wil zien dat ik fysiek ook werkelijk teruggehouden wordt als de fysieke pijn om rust vraagt. Ik stop deze gedachte en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken of iets wat ik denk ook echt zo is binnen mijn fysieke werkelijkheid, zodat ik niet meer fysieke brokken maak en meer gevolgen moet doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf door pijn aangeeft het langzamer aan te moeten doen, waardoor ik het lijf als een verrader ervaar die mij wil boycotten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf als een verrader zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke lijf en mij zodoende verraden voel door mijzelf maar dat ervaar als iets buiten mijzelf. Ik stop deze energie van verraden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te leren zijn aan mijn fysieke lijf en zo te zien/realiseren/begrijpen dat er geen sprake van verraad of boycotten, maar meer een belangenverstrengeling waar ik als de ‘geest’ niet dat krijg wat ik wil en mij zo gelimiteerd voel door het fysieke aspect van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf als lastig te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf lastig te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf lastig vind omdat het niet doet wat ik wil. Ik stop het willen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet kinderlijk dingen van mijn lijf te willen/vergen ook als mijn lijf even het niet aankan dan dien ik respect/geduld te hebben voor de beperking die ik fysiek moet ondergaan door uit te zoeken wat er aan de hand is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een samenspel moet spelen met mijn fysieke lijf in plaats van separatie uit te spelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie in plaats van samenspel met mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf als limiet zie, maar in deze ben ik degene die saboteert door geen samenspel met mijn fysiek lijf aan te gaan. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen met mijn fysieke lijf/voertuig, wat een éénmalige kans in dit leven is, een manier te vinden om zo optimaal door het leven te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever een lijf te wensen dat wel aan mijn eisen voldoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ander lijf te wensen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wel een ander lijf kan wensen, maar ik dan beter een andere houding van mijzelf in deze kan wensen om verandering op dit punt te bewerkstelligen. Ik stop de wens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het wensen van een ander lijf als ontkenning van het probleem te zien, waardoor er niets zal veranderen als deze wens vervuld zou worden, het veranderen  van mijn houding ten aanzien van mijn fysieke lijf en de pijn is het enige dat verandering met zich mee kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom ik die pijn moet ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kom als ik blijven hangen in het waarom ik. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vragen waarom ik de pijn moet ervaren, maar hoe het komt dat ik de ze pijn ervaar en wat er aan gedaan kan worden, met andere woorden de impasse van de slachtofferrol omzetten in zelfaansturing en actie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zielig te vinden wanneer ik aan de pijn toegeef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf zielig vinden wanner ik toegeef aan de pijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als zwak zie wanneer ik toegeef en dus zielig. Ik stop het toegeven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te geven aan mijn zielige personage die het zwakke personage alleen maar aanwakkert en mij met mijn goedkeuring mijn daadkracht onderuit haalt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toegeven aan de pijn als een zwakte bod te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zwak zijn als ik pijn heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik daadwerkelijk zwak ben fysiek door de pijn en dat in botsing komt met wat ik wil. Ik stop het zwak vinden van mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergissen in fysieke zwakte en een zwakke persoonlijkheid, iemand die fysiek zwak is hoeft niet een zwakke persoonlijkheid te hebben en omgekeerd. Geen pijn willen voelen en sterk denken te zijn is maar een illusie die door zijn basis te hebben in een polariteit, zomaar kan uitmonden in het tegengestelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om één met de pijn als iets angstigs te ervaren en niet als een oplossing om hier te zijn met mijn pijn en te snappen wat mijn lijf mij communiceert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om één met de pijn te zijn en het te begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ‘geest’ het denkwerk laat doen en één met de pijn te interpreteren als een soort van hel waar er alleen nog maar pijn is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de separatie op te heffen en één als de pijn te durven voelen wat er aan de hand is, zonder de angst dat ik de pijn wordt en dus vertrouwen in mijn fysieke lichaam te durven hebben.

Advertenties

Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.

Dag 255 van 2555; wie ben ik als mogelijk ziek lijf?

equal money capitalismVandaag zal ik een begin maken aan mijn zelfvergevingen omtrent het niet willen doen van een uitstrijkje door 1 nare ervaring in het verleden. Voorlopig ga ik de zelfvergevingsblogs in meerdere stukjes opbreken, omwille van de tijd. Momenteel ben ik met mijn partner een grootscheepse verbouwing aan het doen, maar toch wil ik ook af en toe kunnen bloggen. Dit kan alleen wanneer ik mijn blogs inkort/in stukjes opbreek.

 

Probleem:

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

Oplossing:

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

Beloning:

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om opnieuw ruw behandeld te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als mijzelf niet te vertrouwen dat het deze keer netjes gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf niet kan ontspannen tijdens het uitstrijkje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand al te vrezen voor het niet willen loslaten van de nare ervaring,  maar hem opnieuw te willen beleven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik beelden zal hebben van de vorige keer tijdens het uitstrijkje en niet hier kan zijn met mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te sluiten van mijn realiteit wanneer ik denk dat ik het niet aankan of aan wil gaan, door beelden te gebruiken als afleiding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik narrig zal zijn tegen de assistente alsof zij het was die mij de vorige keer ruw behandelde. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een personage te gaan zitten en al generaliserend door deze assistente 1 op 1 in te wisselen voor degene van de vorige keer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om volledige zelfverantwoordelijkheid voor mijn lijf te nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om bepaalde dingen over mijn lijf aan de weet te komen en dan met name negatieve berichten over ziekte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik dingen over mijzelf afroep wanneer ik meedoe aan het uitstrijkje en niet gewoon doorga met mijn leven en het wel merk wanneer ik dood neerval. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stand van zaken omtrent mijn fysieke lijf te willen negeren.

 

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf verwond te zien worden tijdens het uitstrijkje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oude ervaringen als een blauwdruk op een nieuwe ervaring te drukken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien in gespannen toestand waardoor ik pijn zou kunnen ervaren door tegen te werken en zo de nare ervaring te herbeleven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen blijven hangen in een nare ervaring en zo daar energie uit te halen als reden om het in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een hoofd vol plaatjes om zo het moment van het uitstrijkje niet te hoeven beleven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te wisselen voor mijn geesteswereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf boos te zien op de assistente alsof zij mij iets heeft misdaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage aan te nemen dat boos is op alle assistentes van doktoren, omdat ik mij tijdens een nare ervaring niet kon uitdrukken en de boosheid opkropte en zo elke keer wanneer ik dit verhaal vertelde aan anderen er energie uit haalde om mijn personage te bekrachtigen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien afscheiden van mijn lijf wanneer daar de kans bestaat dat er nare berichten over dat lijf zouden kunnen komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten sturen door angst en gezond verstand niet meer als leidraad te nemen voor wat het beste is voor mijn lijf binnen het systeem waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest het uitstrijkje als aanleiding te zien om met nare zaken geconfronteerd te worden die mijn rustige positieve leventje zouden kunnen verstoren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf als een mogelijke vijand/aanvaller te ervaren op mijn positieve leven wanneer mijn lijf blijkt ziek/zwak te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ziekte en zwakte als minderwaardig te zien en z niet gelabeld te willen worden door mijzelf of een ander.

 

De volgende dimensies volgen in de volgende blogs.

Dag 254 van 2555; de beslissing is genomen

 

equal money capitalismIn mijn laatste blog stelde ik mijn twijfels aan de kaak over het wel of niet laten doen van een uitstrijkje in het kader van het bevolkingsonderzoek. Ik vond informatie die niet in het voordeel van het uitstrijkje was en ik zag dat ik bleef hangen in een nare ervaring met het doen van een uitstrijkje. Zoals gezegd in de vorige blog, dit onderwerp behoeft nog enige overweging om tot een juiste keuze te komen. Ik stelde mijzelf een aantal vragen in de vorige blog en die zal ik in zelfoprechtheid gaan beantwoorden in deze blog om zo meer duidelijkheid  te krijgen.

 

1. Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen?

 

Ja, ik zie dat het mij nestelen in deze oude ervaring waarin het uitstrijkje meer ongemak opleverde dan nodig zou moeten zijn, een geweldige vorm van afleiding is en mij afhoud van wat mij eigenlijk dwarszit. Terwijl ik naar binnen keek en mijzelf even vertraagde en de ruis van deze herinnering uitzette, ontmoette ik een stemmetje, het stemmetje was als een klein kind. Een drammerig klein kind dat de hele tijd op de achtergrond stampij had staan maken. Het stemmetje zei: ik wil helemaal niet weten of ik baarmoederhalskanker heb, laat het toch, doe je ogen dicht en dan is het onderzoek er niet meer, negeer het. Ik schrok best een beetje van deze boodschap, die mij zo duidelijk had geleid in het proberen maken van een weloverwogen beslissing. Ik was mij gewaar van iets in de achtergrond, al in het begin dat ik de brief opende. Ik weiger dus mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en stop het liefst mijn kop in het zand dan preventief een onderzoekje van niks te laten doen. Kan ik mijn lijf dit aan doen, gewoon wachten tot het mis gaat en dan moord en brand roepen? Is dit het beste voor een ieder? Nee dat is het niet, dat is het absoluut niet. En natuurlijk is dit 1 test en zijn er veel meer levensbedreigende zaken die je dan ook zou willen testen, maar goed de medische wereld is nog niet bezig in het belang van een ieder, dus zal ik het moeten doen met wat hier is.

 

2.  Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken?

 

Dat is de eeuwige strijd tussen mij en het systeem, ik vertrouw het systeem niet en daarin vertrouw ik mijn eigen handelen niet. Het systeem werkt/handelt nu uit eigenbelang en noemt dat dan volksgezondheid, maar moet ik een ‘gratis’ onderzoek, een preventief onderzoek dan maar overslaan omdat ik niet op al te goede voet met het systeem sta? Doe ik mijzelf en dan met name mijn lijf niet tekort? Ja, ook hier gebruik ik mijn gevecht met het systeem als dekmantel voor wat er echt gaande is binnenin mij.

 

3.  Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word?

 

Dit is duidelijk een angst waar ik mij in vastgrijp. Ik zal tijdens het uitstrijkje de assistente vertellen dat ik vrij ruw behandeld ben de vorige keer en of zij voorzichtig wil doen. Dat lijkt mij de beste manier om door te communiceren met de ander als mijzelf duidelijk te maken waar ik mij zorgen over maak. Het kan niet zo zijn dat ik mij door 1 slechte ervaring laat limiteren en mijn lijf tekort doe.

 

4. Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom?

 

Dit blijft een vraag voor mij, waarom er preventief getest wordt op zaken die het minst voorkomen en waarom er b.v. vaccins worden uitgevonden voor zaken die minder relevant zijn. Zover als mijn kennis nu gaat, zie ik het als een geld principe. De gezondheidszorg wordt volgens winst principes geleidt, er wordt geen onderzoek/therapie/medicijn ontwikkeld zolang er niet grof aan verdiend kan worden of onderzoekskosten eruit kunnen worden gehaald wanneer er te weinig mensen in de doelgroep zitten. Het is nog een lange weg voordat de gezondheidszorg ook echt zelf gezond is, maar ondertussen moeten wij wel onze lichamen koesteren/genezen/preventief behandelen, we kunnen niet wachten tot het moment dat alles anders zal zijn.

 

5. Wat word mij hier niet verteld?

 

Er wordt zoveel verzwegen zodat de doorsnee vrouw geen twijfels heeft bij het lezen van zo’n folder en dus een afspraak maakt. De folder wordt erbij gestopt om zo een weloverwogen keuze te maken, maar hoe kan dat wanneer je alleen de positieve zaken hoort en de feiten net zo zijn neergezet dat het geen argwaan oplevert. Ik blijf erbij dat het raar is dat jarenlang pap-testen doen niet die data heeft opgeleverd waardoor het sterftecijfer van baarmoederhalskanker omlaag is gegaan. Of is het preventief doen van een uitstrijkje eigenlijk net zoiets als een beurt voor de auto? Mijn garage zegt altijd: garantie tot aan de deur. Dus ja, de kans dat je preventief in een 5 jaar tijdsspanne gespot wordt met kanker in een nog niet vergevorderd stadium, is wel een beetje ‘garantie tot aan de deur’ . En helemaal geen preventieve uitstrijkjes doen levert volgens de cijfers dus geen noemenswaardig verschil op. Zou het niet zo moeten zijn wanneer wij veranderingen in ons lijf voelen die zo anders zijn dan normaal dat wij niet zouden schromen en dus een onderzoek aanvragen, los van kosten/verzekeringen etc. Zouden wij die zelfverantwoordelijkheid aankunnen? Zouden wij ons lijf te hulp schieten? Als ik naar mijzelf nu kijk en het stemmetje in mijn hoofd, dan is er een grote kans dat ik zou blijven doorlopen met klachten en zou hopen dat het weer weg zou gaan, uit angst dat het iets verschrikkelijks zou zijn. Wat natuurlijk de wereld op z’n kop is en het tegenovergestelde teweegbrengt, je voelt en weet dat het mis is en je doet niets uit angst dat het iets ergs is, waardoor wanneer het iets ergs is, het je fataal kan zijn. Ik vrees dat wij toch dit soort onderzoeken nodig hebben om ons dat zetje in de rug te geven om er op z’n minst over na te denken of het waardevol is om aan mee te doen.

 

6. Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek?

 

Het is marketing en manipulatie en daarnaast willen we geen negatieve dingen horen wanneer het over kanker gaat. We hebben dit zelf in de hand gewerkt, wij hebben het zover gebracht met elkaar dat wij nu zo worden behandeld en aangesproken door onze overheid, als kleine kinderen die anders dwars gaan liggen. En ja, wat deed ik dwarsliggen. Dit hele bevolkingsonderzoek is net zo positief als het negatief is, maar het is preventie. Het uitgangspunt is preventie, dus hoe kan ik mij verzetten tegen preventie, mijn lijf is voor preventie als uitgangspunt wanneer er verder niets schadelijks plaatsvindt. Dus dat zou dan de doorslag moeten geven.

 

 

Ik heb de stoute schoen aangetrokken en een afspraak gemaakt om een uitstrijkje te laten doen. Ik merk wel dat ik het beeld wegduw en er niet mee geconfronteerd wil worden tot de afspraak, maar ik ga het aan en ik zal heel bewust kijken welke weerstanden er nog meer opspelen tijdens het onderzoek. Vervolgens zal ik een blog schrijven met zelfvergevingen en correctieve zinnen.

 

Probleem:

 

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

 

Oplossing:

 

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

 

Beloning:

 

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 230 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 3

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik mijn angst voor een vaginale infectie verder onderzocht/bloot gelegd door het doen van zelfvergevingen en in deze blog neem ik het nog een stapje verder in mijn correctieve zinnen en verbintenissen.

 

 

Waneer en als ik in angst schiet om een vaginale infectie te ontwikkelen door candida, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst angst gebruik, alvorens enige vorm van gezond verstand, om mij mee te laten zuigen in mijn geest en de infectie al op voorhand te beleven. Ik stop de angst die mij uit het hier en nu haalt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet angst maar gezond verstand als leidraad en aansturing te gebruiken wanneer ik symptomen van een vaginale infectie, veroorzaakt door candida, zich zie aandienen.

 

Waneer en als ik mijzelf pijn zie vrezen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze vrees voortkomt uit opinie over pijn en de emoties/gevoelens die ik rond pijn heb verzamelt. Ik stop het vrezen van pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de opinies over hoe erg pijn is verder te onderzoeken en los te koppelen van het woord pijn, om zo alleen nog maar pijn in het fysieke te ervaren los van de geest ervaring eromheen en mij te realiseren dat pijn een signaal van mijn lijf is dat ik aandacht moet besteden aan mijn fysieke lichaam omdat het uit balans is door een aaneenschakeling van gedachten in de geest over een lange periode heen.

 

Waneer en als ik mijzelf kleiner zie maken dan de candida albican, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de candida niet meer dan mij is en geen controle over mij heeft als ik 1 en gelijk aan deze aandoening kan gaan staan. Ik stop het mij klein maken en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen om 1 en gelijk te leren staan aan candida albican en het zo niet te vrezen als iets dat mij iets zal aandoen buiten mijn daadkracht om.

 

Waneer en als ik mijzelf angst voor de dood zie hebben door te denken dat de candida uiteindelijk mijn leven kost, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze angst voor de dood alleen dan geoorloofd lijkt te zijn wanneer ik mij laat aansturen door de geest vanuit angst en angst gedachten. Ik stop de angst voor de dood en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te vrezen als het einde maar te zien als het einde van mijn fysieke bestaan op aarde en lichamelijke onbalans niet meteen te labelen als mijn mogelijke doodsoorzaak.

 

Waneer en als ik mijn partner beschuldig van het mij infecteren met candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit voortkomt uit mijn eigen angst om hem te infecteren met candida en mij daarmee slecht voel. Ik stop met het beschuldigen van mijn partner om van mijn eigen schuldgevoel af te komen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het erg vind om als slecht/de schuldige te worden aangewezen als het gaat om het doorgeven van de candida en liever een ander zwart maak dan op mijzelf de spot lights te zetten. Ik verbind mij dan ook aan het mijzelf houden aan de fysieke feiten en te handelen op deze fysieke feiten om zo gevolgen te voorkomen en zo geen rekenschap te hoeven afleggen voor dingen die ik doe vanuit het afschuiven van schuld/schuldgevoel.

 

Waneer en als ik mijzelf jeuk zie labelen als verschrikkelijk dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit woord jeuk geladen is met alle nare ervaringen omtrent jeuk en ik eerst het woord jeuk moet bevrijden van zijn balast om verder te kunnen. Ik stop met het laden van het woord jeuk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord jeuk los te koppelen van zijn energetische lading en her te definiëren.

 

Waneer en als ik apathisch ben door de angst voor de candida en ik het genezen van de candida als teveel ervaar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever in de angst voor de candida als minder dan de candida wil doorgaan dan op te staan en gelijk en 1 aan de candida korte metten ermee te maken. Ik stop de apathie en het niet willen loslaten van de angst energie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/begrijpen/zien dat ik nog steeds vasthoud aan de energie van de angst voor candida en zolang ik die niet loslaat zal ik als in een roes in de geest mijn fysieke werkelijkheid en mijn fysieke genezing als teveel zien en als gehannes/gedoe.

 

Waneer en als ik strakke broeken de schuld van mijn candida geef dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik liever een voorwerp als een broek de schuld geef van mijn candida dan dat ik binnenin mijzelf kijk om te zien dat ik zelf deze ziekte heb gecreëerd door niet te staan als en in het leven gelijk aan de candida.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om alles en iedereen de schuld te geven van mijn candida en mij te realiseren dat ik mijn eigen schepper ben en dus kan stoppen met het scheppen van deze aandoening/ziekte door 1 en gelijk te gaan staan aan en in het leven.

 

Waneer en als ik mijzelf de candida in al haar stadia te zien doorlopen in mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik aan het scheppen/manifesteren ben en de gevolgen van mijn daden niet kan overzien zonder de origine van de candida te begrijpen. Ik stop het verbeelden van de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te achterhalen waar de candida precies voor staat als ziekte /aandoening om verdere lagen te kunnen openen.

 

Waneer en als ik zie dat ik mij vastbijt in mijn dieet dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit een andere vorm van angst voor de candida is en het mijzelf kleiner maken dan de candida. Ik stop de angst voor de candida en participeer 1 en gelijk in en aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om welke vorm van angst dan ook omtrent de candida te stoppen door mijzelf aan te sturen 1 en gelijk in en aan het leven en zelfverantwoordelijkheid te nemen in zelfoprechtheid over deze angsten.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn lijf beschuldig van ziek worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ziek worden een samenspel tussen geest en fysiek lichaam is door waarde aan gedachten te geven. Ik stop om mijn lijf te beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lijf niet als een entiteit buiten mijzelf waar te nemen, maar als mijn voertuig dat nodig is om hier op aarde in de fysieke werkelijkheid te zijn/leven.

 

Waneer en als ik mijzelf in paniek zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik de angst fysiek maak als een reactie en ik mijzelf stabiliteit ontneem door te participeren in de geest. Ik stop de paniek en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om paniek niet langer als interventie/preventie te gebruiken, maar om te zien/realiseren/begrijpen dat het voelen van paniek afleiding is van het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid en het aansturen van mijzelf in een fysiek lichaam.

 

Waneer en als ik mijzelf in teleurstelling zie verdwijnen over mijn fysieke lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de teleurstelling een veel diepere teleurstelling overschaduwd, namelijk de teleurstelling in mijzelf als geheel voor het niet 100% staan in en als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de teleurstelling in mijzelf om te zetten in het appreciëren van mijzelf als leven en niet vanuit reactie en polariteit op de teleurstelling maar vanuit een echte waardering voor het leven als mijzelf door dankbaar te zijn voor wat ik heb en doorloop als aanwijzingen en hulpmiddelen om mijzelf te verbeteren en te kunnen handelen in het belang van een ieder.

 

Waneer en als ik zie dat ik mijn ademhaling inzet om mijn angst te bevestigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik bezig ben mijn angst fysiek te maken en dat te manifesteren wat ik het meest vrees.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ademhaling te gebruiken om mijzelf te stabiliseren en niet om mijzelf te bevestigen in angst.

 

Waneer en als ik mijzelf bezeten zie zijn ten opzichte van de candida dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat het mij makkelijker afgaat om in angst te verkeren dan om te zien/proberen om vrij van angst de candida onder ogen te zien. Ik stop de bezetenheid omtrent de candida en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te behoeden voor bezetenheid rond candida en zal preventief mijzelf niet engageren met gedachten over candida, maar mij sec houden aan de fysieke realiteit en de feiten die daaruit voortvloeien.

 

 

Het wegnemen van de energetische lading in pijn en jeuk:

 

Pijn–> mijn–> mijn pijn–>mijn energetische lading omtrent pijn waar ik geen afstand van wil doen, wordt pijn–> prikkel mijn zijn–> een fysieke manier om mij wakker te schudden dat er onbalans en discrepantie heerst in mij en dat ik niet meer 1 en gelijk in en als het leven kan staan.

 

Jeuk–> uiting van irritatie die niet weg gaat wanneer ik de bron van de jeuk niet weghaal.