Dag 337 van 2555: de verkeerde afslag

Dip-Lite cursusTerwijl ik met de auto van de ene winkel naar de andere winkel wilde gaan, zonder teveel om te rijden, nam ik een afslag waarvan ik dacht dat het de juiste was, maar dat was het niet. De afslag bracht mij op een grote weg uit de bebouwde kom, op een punt dat ik niet herkende of kende. Ik bleef doorademen en bij elke mogelijke afslag overwoog ik zoveel mogelijk zonder emoties erbij te betrekken of dit de afslag was die ik het beste kon nemen om zo dichtbij mijn volgende winkel uit te komen. Ik kwam uiteindelijk op de Randweg uit die vele mogelijkheden heeft om de stad van steeds weer een andere kant te benaderen. Elke afslag die ik niet nam, gaf mij toch een benauwd gevoel of ik wel het juiste deed en een gevoel/stem dat ik op de achtergrond voelde/hoorde was dat van: “neem nou maar een afslag dan weet je in ieder geval dat het goed gaat, straks heb je geen mogelijkheden meer en zit je op de snelweg waar je niet zo snel meer vanaf komt”.

 

Dit deed mij terug denken aan al die keren dat ik wel paniekte in mijn auto en niet wist waar ik precies zat of precies heen moest, dat is inmiddels een punt wat niet meer in die mate voorkomt, maar het mechanisme intrigeerde me eigenlijk wel. Met het afslagen nemen trok ik een vergelijking naar het leven hier op aarde. Ons leven is als een lange weg met vele afslagen en ik zie mijzelf, teruggaand naar het auto voorbeeld, afslagen niet nemen maar daar een soort van naar gevoel bij hebben dat ik beter nu kan kiezen en beter nu kan nemen wat ik kan krijgen want anders vis ik straks misschien achter het net. Met andere woorden er bij de volgende afslag achter komen dat ik de eerdere afslag had moeten nemen. Dit is een soort van angst om dat te missen waarvan je nog niet weet wat het is, maar het is toch al een gemis. Raar dacht ik bij mijzelf dat ik dus liever genoegen neem met wellicht minder (een eerdere afslag) dan door te gaan voor iets beters en wellicht te ontdekken dat er niets beters is (bij de volgende afslag merken dat je er één te laat hebt genomen).

 

Dus ik neem liever maar dat wat voor het grijpen is, dan met lege handen te komen staan. Zo klinkt het zelfs een beetje hebberig. Voor minder gaan omdat ik geloof dat meer wellicht een droom/illusie is. Dus genoegen nemen met minder, omdat ik niet geloof dat er meer voor mij in het verschiet ligt. Dit begint als een limitatie te klinken. Laat ik hier eens wat zelfvergevingen op doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat te nemen wat voorhanden is uit angst om achter het net te vissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn om niets te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit een soort van aangeboren hebberigheid mij niet kan indenken dat ik met niets zou eindigen. Ik stop de hebberigheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te nemen wat gegeven wordt vanuit een actieve aansturing vanuit mijzelf of vanuit de ander en te zien binnen dit nemen wat mij als persoon verrijkt en verbetert en dat te laten liggen wat mij verlaagt en afbreuk doet aan mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat te missen wat eventueel voor mij in het verschiet ligt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om overgeslagen te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op dit punt in mijn kinderjaren ben blijven hangen, waarbij je niet als laatste gekozen wil worden of niet kan meedelen met iets lekkers omdat er niet genoeg is. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt aan te passen, waarbij ik niet van gemis uitga, maar neutraal kan zijn en kan werken met welke uitkomst er ook verschijnt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit ‘gemis’ versus ‘gewin’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit tussen ‘gemis’ en ‘gewin’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier altijd een gemis zal ervaren doordat ik of in de pool van ‘gemis’ zit of ik in de pool van ‘gewin’ zit waarbij ‘gemis’ zich op een ander niveau in mijn realiteit uitspeelt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om afstand te nemen van deze polariteit waardoor ik mijzelf ervaar als de verliezer, terwijl en er geen sprake is van verliezen of winnen als het gaat om leven, het gaat over gewaar te zijn in elke adem, wat de uitkomst ook mag zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mindere wel goed genoeg voor mij is, zodat ik in ieder geval nog iets heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van genoegen nemen met minder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf minder maak en dus minder krijg. Ik stop het minder maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd het beste uit mijzelf te halen, want genoegen nemen met minder is genoegen nemen met een gemiddeld leven zonder enige aanleiding, waarbij ik mijzelf beperk en limiteer zonder te snappen hoe ik het doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat meer niet voor mij is bestemd door mijn levenservaringen als voorbeeld te gebruiken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ik ben niet meer waard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf naar beneden haal en zo mijn werkelijkheid vorm geef. Ik stop het neerhalen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te geloven dat ik niet meer waard ben en te stoppen mijzelf en mijn leven te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van ‘meer waard’ versus ‘minder waard’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit over meer en minder waard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als een soort van weegschaal mijzelf aan het wegen ben, maar zo nooit tot een stabiel punt kan komen waar ik kan zijn wie ik ben. Ik stop het wegen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uit de minderwaardigheid en meerwaardigheid te stappen, omdat ik zie/realiseer/begrijp dat dit niets doet om vooruit te komen en mijzelf te verbeteren tot een beter mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onzeker te zijn over de afslag di eik wil nemen in het leven en bang te zijn dat het  niet de juiste is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfel over de juiste keuze, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf de ruimte van de twijfel laat door niet altijd te staan voor de keuze die ik maak. Ik stop de twijfel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om twijfel om te zetten naar zeker weten door te begrijpen/realiseren waarom ik bepaalde keuzen maak en niet maak en waardoor ik de ruis kan wegnemen.

Advertenties

Dag 312 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg van mijn vorige blog en het is aan te raden om voor context de vorige blog te lezen.

 

In deze blog volgen zelfvergevingen en zelfcorrecties die te maken hebben met het feit dat ik mij niet gewaar was van de pijn in beide ellebogen, nu dat na 1,5 jaar weer opspeelt. Ook in de eerste periode terug in Nederland ben ik de pijn steeds meer naar de achtergrond gaan drukken, alsof de pijn een vervelende nagedachtenis was aan een zeer harde (fysieke en financiële) periode van het wonen in de bergen van Italië.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer je de pijn geen aandacht geeft de pijn er ook niet meer is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van pijn negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de pijn kan negeren, maar uiteindelijk niet zijn oorsprong en wat het met het fysieke lijf doet. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijn niet meer te negeren maar te onderzoeken met de hulpmiddelen die ik ken en daar waar nodig een arts in te roepen om de fysieke kant onder de loep te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn niet te willen voelen omdat dat lastig is en het dan aandacht vraagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen last willen hebben van mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf wel wil gebruiken maar er geen zorg voor terug wil geven omdat dat als lastig door mij wordt ervaren en wordt gekoppeld aan geld. Ik stop het niet geven van zorg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geven van zorg los te koppelen van geld en de angst om de zorg mij niet te kunnen veroorloven, en dit loskoppelen in stappen te verwezenlijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf aandacht vraagt terwijl ik verder wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat mijn fysieke lijf mij terughoudt en limiteert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit probleem vanuit de ‘geest’ benader en niet wil zien dat ik fysiek ook werkelijk teruggehouden wordt als de fysieke pijn om rust vraagt. Ik stop deze gedachte en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken of iets wat ik denk ook echt zo is binnen mijn fysieke werkelijkheid, zodat ik niet meer fysieke brokken maak en meer gevolgen moet doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf door pijn aangeeft het langzamer aan te moeten doen, waardoor ik het lijf als een verrader ervaar die mij wil boycotten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf als een verrader zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke lijf en mij zodoende verraden voel door mijzelf maar dat ervaar als iets buiten mijzelf. Ik stop deze energie van verraden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te leren zijn aan mijn fysieke lijf en zo te zien/realiseren/begrijpen dat er geen sprake van verraad of boycotten, maar meer een belangenverstrengeling waar ik als de ‘geest’ niet dat krijg wat ik wil en mij zo gelimiteerd voel door het fysieke aspect van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf als lastig te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf lastig te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf lastig vind omdat het niet doet wat ik wil. Ik stop het willen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet kinderlijk dingen van mijn lijf te willen/vergen ook als mijn lijf even het niet aankan dan dien ik respect/geduld te hebben voor de beperking die ik fysiek moet ondergaan door uit te zoeken wat er aan de hand is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een samenspel moet spelen met mijn fysieke lijf in plaats van separatie uit te spelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie in plaats van samenspel met mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf als limiet zie, maar in deze ben ik degene die saboteert door geen samenspel met mijn fysiek lijf aan te gaan. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen met mijn fysieke lijf/voertuig, wat een éénmalige kans in dit leven is, een manier te vinden om zo optimaal door het leven te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever een lijf te wensen dat wel aan mijn eisen voldoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ander lijf te wensen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wel een ander lijf kan wensen, maar ik dan beter een andere houding van mijzelf in deze kan wensen om verandering op dit punt te bewerkstelligen. Ik stop de wens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het wensen van een ander lijf als ontkenning van het probleem te zien, waardoor er niets zal veranderen als deze wens vervuld zou worden, het veranderen  van mijn houding ten aanzien van mijn fysieke lijf en de pijn is het enige dat verandering met zich mee kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom ik die pijn moet ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kom als ik blijven hangen in het waarom ik. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vragen waarom ik de pijn moet ervaren, maar hoe het komt dat ik de ze pijn ervaar en wat er aan gedaan kan worden, met andere woorden de impasse van de slachtofferrol omzetten in zelfaansturing en actie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zielig te vinden wanneer ik aan de pijn toegeef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf zielig vinden wanner ik toegeef aan de pijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als zwak zie wanneer ik toegeef en dus zielig. Ik stop het toegeven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te geven aan mijn zielige personage die het zwakke personage alleen maar aanwakkert en mij met mijn goedkeuring mijn daadkracht onderuit haalt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toegeven aan de pijn als een zwakte bod te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zwak zijn als ik pijn heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik daadwerkelijk zwak ben fysiek door de pijn en dat in botsing komt met wat ik wil. Ik stop het zwak vinden van mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergissen in fysieke zwakte en een zwakke persoonlijkheid, iemand die fysiek zwak is hoeft niet een zwakke persoonlijkheid te hebben en omgekeerd. Geen pijn willen voelen en sterk denken te zijn is maar een illusie die door zijn basis te hebben in een polariteit, zomaar kan uitmonden in het tegengestelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om één met de pijn als iets angstigs te ervaren en niet als een oplossing om hier te zijn met mijn pijn en te snappen wat mijn lijf mij communiceert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om één met de pijn te zijn en het te begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ‘geest’ het denkwerk laat doen en één met de pijn te interpreteren als een soort van hel waar er alleen nog maar pijn is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de separatie op te heffen en één als de pijn te durven voelen wat er aan de hand is, zonder de angst dat ik de pijn wordt en dus vertrouwen in mijn fysieke lichaam te durven hebben.

Dag 277 van 2555: woorden – dimensie – interpersoonlijk

basisinkomengarantieWaar ik in mijn vorige blog de betekenis van het woord ‘dimensie’ heb opgezocht en mijn persoonlijke betekenis van het woord in kaart heb gebracht. Gebruik ik in deze blog, die betekenis gevormd door associaties, herinneringen, emoties en gevoelens, om te zien wat mijn zelfdefinitie door dit woord ‘dimensie’ voor gevolgen heeft gehad op mijn interpersoonlijke relaties.

 

Uiteindelijk kreeg het woord ‘dimensie’ in zijn betekenis een tweedeling voor mij, enerzijds een met twee voeten op de grond betekenis en anderzijds een zweverige/wollige betekenis. Wat er gebeurde binnen mijn interpersoonlijke relaties was dat ik de persoon beoordeelde/indeelde in één van deze groepen binnen het moment van interactie. Dingen als: ‘nee, dat is veel te zweverig hoe die persoon hierover praat” of “ja dat is met twee benen op de vloer, zo is het”. Dus de mensen die mijn favoriete betekenis van het woord ‘dimensie’ verwoorden of gebruikten die zag ik als volwaardig en als iemand om naar te luisteren en mee in gesprek te gaan. Zij bevestigden mijn wereld die ik had gecreëerd rondom het woord ‘dimensie’. Soms voelde ik zelfs aversie tegenover deze zweverige manier van praten. Het komt er dus op neer dat ik de mensen in mijn wereld niet zag voor wie ze zijn maar ze gebruikte om mijn zelfgecreëerde wereld te bevestigen. Deden ze dit niet dan waren ze in dat moment niet van waarde voor mij. Dit is even heel erg uitvergroot, maar daar komt het wel op neer.

 

Ik limiteerde zo mijn omgang met anderen en zelfs teksten die ik las geschreven door organisaties of anderen, las ik niet verder omdat ik het een dood spoor vond. Ik kon niet verder dan de betekenis van het woord kijken dan de betekenis gekoppeld aan mijn associaties, die voortkomen uit de tijd dat ik zelf spiritueel op zoek was. Ik heb vrij abrupt gebroken met het spirituele, toen ik inzag dat dit mij nergens zou brengen. Wat mijn reactieve manier van omgaan met de zweverige kant van het woord ‘dimensie’ kan verklaren. De angst dat b.v. mijn proces te zweverig is wanneer ik het woord ‘dimensie’ gebruik en ik zo in relatie tot anderen mogelijkerwijs zou communiceren dat mijn huidige proces zweverig is. En dat is het tegenovergestelde van wat ik wil communiceren, waardoor hier de polariteit van zweverig – geaard doorschemert. Wat maakt dat ik niet graag met zweverige mensen in gesprek ga, omwille van de ervaring dat er niet doorheen te breken is, om überhaupt een geaard gesprek te hebben. Waarbij ik gemakshalve vergeet dat ik in mijn zweverige periode op een bepaald moment ook met gezond verstand kon zien dat spiritualiteit niets verandert aan de situatie in de wereld. Dus ik ontneem hierbij de ander de kans om met een ander in gesprek te komen die de dingen op een andere wijze ziet, wat voor beide partijen wel verfrissend kan zijn.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om twee werelden te creëren waar het woord ‘dimensie’ deel van mijn realiteit uitmaakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het indelen van mijn wereld aan de hand van betekenissen/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik zo verder van de realiteit afraak en mij separeer van mijn werkelijkheid door het najagen van betekenissen gevoed door emoties/gevoelens. Ik stop het indelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een alarmbel te laten afgaan wanneer ik mijzelf mijn wereld zie indelen aan de hand van de ‘geest’ betekenis van woorden en zo verder verstrikt te raken in de ‘geest’ in plaats van hier te zijn in de fysieke realiteit als het fysieke en met het fysieke.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de geaarde wereld van het woord ‘dimensie’ als positief te bestempelen en als de waarheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het positief labelen van de betekenis/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik hiermee deel neem aan een polariteit waar de uitkomst duidelijk van mag zijn en niets toevoegt aan de werkelijke betekenis van het woord. Ik stop het positief labelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden naast ze te voorzien van betekenissen gebaseerd op associaties/gevoelens/emoties niet ook nog eens in te delen in positieve woorden om zo een goed gevoel te kweken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zweverige wereld van het woord ‘dimensie’ als negatief te bestempelen en als een dwaalspoor te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het negatief labelen van de betekenis/associaties van woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik deelneem in een polariteit en dat waar ik angst voor heb af probeer te houden door naar de positieve pool te vluchten en het negatieve zodoende als een dwaalspoor te zien. Ik stop het negatief labelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden naast ze te voorzien van betekenissen gebaseerd op associaties/gevoelens/emoties niet ook nog eens in te delen in negatieve woorden om zo het negatieve af te wenden en niet mijn angst voor het zweverige bewaarheid te zien worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om personen te veroordelen/beoordelen die het woord ‘dimensie’ zweverig gebruiken en niets met ze te maken wil hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het veroordelen van anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik het zweverige veroordeel omdat ik daar zelf een angst heb liggen en daar niet in mee gezogen wil worden. Ik stop het veroordelen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik de ander veroordeel/beoordeel eerst in mijzelf te kijken wat er zoveel reactie in mij teweeg brengt door de ander als mijn spiegel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld/mijzelf positief te laten bevestigen door de personen die hetzelfde dachten over het woord ‘dimensie’ als ik zelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in positief bevestigen van mijn wereld door anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik bijstand van buitenaf zoek omdat ik weet dat ik niet kan staan als de betekenis van dit woord omdat het geen levend woord is. Ik stop het positief bevestigt willen worden en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de kracht om mijzelf te bevestigen ook daadwerkelijk uit mijzelf te halen en dat te doen met levende woorden om mij zo niet verder in een neergaande spiraal met consequenties te duwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen een zweverige manier van doen door anderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in negatieve gevoelens jegens anderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik die negatieve gevoelens opvoer om mijn eigen angst niet onder ogen te hoeven zien. Ik stop het deelnemen in negatieve gevoelens jegens anderen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat aversie mij niet uit het daadwerkelijke probleem gaat helpen van angst voor het niet goed doorlopen van mijn proces als het te zweverig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren in mijn interacties met anderen door één woord dat ik het liefst op één manier wilde interpreteren om mijzelf zo veilig te voelen en mijn zelf gecreëerde wereld overeind te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in limitatie door de betekenis van een woord, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik terug naar de basis moet en de betekenis van het woord moet herzien om zo de limitatie op te heffen. Ik stop het limiteren en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik de limitatie opwerp en dus ook de limitatie weg kan halen door mijn woord betekenis te herzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reactief te zijn bij het woord zweverig in relatie tot het woord ‘dimensie’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in reactief gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik niet in het hier en nu ben en dus ook niet op een heldere manier kan kijken naar waar ik mijzelf instort. Ik stop het reageren en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reactie bij het woord ‘zweverig’ helder te krijgen om zo geen reactie meer nodig te hebben om met dit woord om te kunnen gaan, maar het woord mij te laten ondersteunen in mijn tocht naar leven als het levende woord.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn proces zweverig is en daarmee niet goed en voor niets.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in angst voor het mislukken van mijn proces, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik deze angst in het leven roep als een survival middel van mijn ego die niet gebaat is bij mijn proces. Ik stop de angst en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te entertainen met de vraag of mijn proces voor niets is of niet goed, maar simpelweg het proces te doorlopen in elk moment en elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zweverige personen uit te sluiten uit mijn wereld om zo niet met mijn angst geconfronteerd te worden dat zweverigheid niets goeds oplevert dan ellende.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in het uitsluiten van personen uit mijn realiteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik niets kan uitsluiten uit mijn realiteit en dat zelfs separatie mij niet kan helpen om mijzelf uit te sluiten van mijn werkelijkheid. Ik stop het uitsluiten van personen en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan separeren van mijn werkelijkheid, maar dat dit alleen maar gaat over het niet participeren in mijn werkelijkheid en het observeren van  mijn werkelijkheid, maar zolang ik hier op aarde in het fysieke ben, ben ik in de fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat ik kansen en ontmoetingen heb gemist met mensen door de betekenis/associatie die ik aan het woord ‘dimensie’ heb gegeven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie deelnemen in spijt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat spijt de klok niet kan terug draaien, maar wel een nieuwe toekomst kan helpen uitstippelen. Ik stop de spijt en stel mijzelf opnieuw één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt te gebruiken als startpunt om te zien dat er iets moet veranderen, waarbij vervolgens verandering van dat wat niet functioneert als startpunt verder gaat om zo de betekenis van het woord ‘dimensie’ te herzien in een levend woord in het belang van een ieder.

Dag 270 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het consequentieaspect

basisinkomengarantieVandaag gleed er een envelop door de brievenbus, waarop geen afzender stond alleen de naam van mijn dochter en ons adres. Ik voelde dat er iets in zat dat in zacht verpakkingsmateriaal was verpakt. Ik maakte de envelop open terwijl ik bij mijn dochter op haar kamer was, uit de envelop kwam een andere envelop. De tweede envelop bevatte twee pipetten gevuld met goudkleurige vloeistof, dit was de wietolie (THC) en de golyoli (CBD) waar we op gewacht hadden. Post NL is nu dus onze drugskoerier, want compleet legaal is dit helaas niet. Het is natuurlijk van de gekke dat in een land als Nederland ik een pipetje medicinale marihuana op geheimzinnige wijze over de post krijg terwijl wij internationaal als het walhalla van de drugs worden gezien.

 

Vanavond gaat mijn dochter de golyoli uitproberen als een slaapmiddel, wat de arts van mediwiet ons ook aanraadde. De bevindingen zullen volgen.

 

Consequentieaspect ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva niet te kunnen zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hersenspoeling niet te doorzien in het moment en pas achteraf als het ware achter mijzelf aan te hollen en te moeten zien dat ik in de valkuil van de ‘mening’ ben gevallen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in zelfeerlijkheid te kunnen kijken naar de situatie omtrent de antidepressiva en gedreven door angst naar alternatieven zoek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst mijn leidraad te laten zijn en mij in het moment niet te beseffen dat ik op die manier niet kan handelen in het belang van een ieder.

 

Wordt vervolgd.

Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizen

Dag 10 van 2555 dagen; probleemoplossing door tijdreizenWe zijn weer alleen, ik en de kinderen, mijn partner is weer teruggevlogen naar Nederland na een flitsbezoek hier in Italië. We hebben veel gedaan en we hebben van elkaar genoten, toch is het raar om je partner op het vliegtuig te zetten om vervolgens je van elkaar gescheiden levens weer op te pakken voor onbepaalde tijd. Dat woord onbepaalde tijd en het ongrijpbare ervan is wel het moeilijkste in de hele situatie. Ik merk dat ik het “niet weten” hoe lang deze situatie aan duurt die niet wenselijk is de grootste last op mijn schouders is. Wanneer gaan we verhuizen, wanneer kan ik gaan inpakken, wanneer kunnen de kinderen hier stoppen met school, wanneer zit ik in Nederland om mijn leven daar weer van punt nul op te pakken? En dat alles hangt op het niet specifiek zijn van het woord “onbepaalde tijd”, dus ik vind het vervelend dat “onbepaalde tijd” niet specifiek is en mij geen handvaten bied in mijn dagelijkse leven hier op aarde. Toch blijft mijn mind zoeken naar tijdsframes die zouden kunnen passen op “onbepaalde tijd”. Dingen zoals, voor de vakantie zullen we toch wel over zijn, september zou wel heel erg laat zijn, als er deze maand geen woning vrij is dan zal er wellicht volgende maand één vrij zijn.

 

Kan ik “onbepaalde tijd” de schuld geven van niet specifiek genoeg zijn, zodat ik mijn verlangens kan stillen? Is het zo makkelijk een situatie op te lossen door iets de schuld te geven en dan vrolijk verder te kunnen leven. Het klinkt aanlokkelijk, maar het klinkt ook onlogisch en als klink klare onzin. Ben ik het slachtoffer van “onbepaalde tijd” of is “onbepaalde tijd” het slachtoffer van mij nu ik de schuld op zijn bordje schuif? Eén ding is zeker ik ben niet het slachtoffer van “onbepaalde tijd” ik ben het slachtoffer van mijn eigen handelen in het verleden en dat is voor “onbepaalde tijd” zolang ik niet in het reine ben met alle punten die samenhangen met het doorlopen van de consequenties uit mijnverleden. Het is mijn ongeduldigheid die met mijn goedkeuring in frictie gaat met “onbepaalde tijd”. Ik had immers alle tijd om mijn verleden te lopen zoals ik dat deed, geen ekel probleem, maar nu ik het terug moet lopen om mijzelf te kunnen corrigeren in mijn heden en toekomst heb ik ineens tijdsgebrek en moeite met “onbepaalde tijd”.

 

Ik weet wel hoe het zit, ik weet dat ik nu de consequenties moet doorlopen adem na adem in het voordeel van een ieder, maar met “onbepaalde tijd” kwam er even iets strijdbaars in mij naar boven. Iets strijdbaars dat niet langer wilde wachten totdat ik mij één en gelijk heb gemaakt aan deze situatie. Iets strijdbaars dat wil tijdreizen als het gaat om problemen oplossen en geen moeite heeft met lanterfanten als het gaat om problemen maken. Dat klinkt wel heel menselijk, als ik om mij heen kijk is dat zo’n beetje wat we de hele dag doen.

 

Vervuilen van onze planeet doen we tergend langzaam jaar na jaar waarin we al onze stoutste consumentistische dromen vervullen en al onze verlangens stillen. Echter wanneer we inzien dat vervuiling toch niet zo’n goed idee is, willen we razendsnel de klok terugdraaien, zetten we acties op touw die een druppel op de gloeiende plaat zijn. We zijn zelfs teleurgesteld wanneer anderen het niet willen inzien hoe we onze planeet aan het mishandelen zijn. Veel onbegrip, er worden kampen gevormd, hullie tegen zullie. En voor we het weten zijn diegenen die vooruitgang willen net radio actieve deeltjes die door hun ongeduld en hoge instabiliteit de boel kunnen laten ontploffen/escaleren en iedereen weer terug bij af te laten zijn. Dus vooruitgang in het echte fysieke leven en niet in je mind is iets dat gelopen moet worden punt voor punt om effectief te zijn. Ecologisch verantwoorde t-shirts dragen op je jeans is water naar de zee dragen, want de jeans zorgt voor intense vervuiling en dat wordt niet opgeheven door het ecologisch verantwoorde t-shirt dat je draagt.

 

De vraag die ik mij moet stellen is, wil ik het instabiele deeltje zijn in mijn realiteit om met ongeduld de hele boel op te blazen en ook alles teniet te doen wat ik al bereikt heb om vooruitgang te boeken op het punt van het doorlopen van deze consequenties? Nee natuurlijk wil ik dat niet. Dus zal ik het woord “onbepaalde tijd” niet meer een eigen leven laten leiden, door er emoties als verlangens en ongeduld aan op te hangen, maar het gewoon zien als een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” een energetische lading te geven die mij limiteert in het doorlopen van zelf gecreëerde consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “onbepaalde tijd” de schuld te geven van het traag doorlopen van mijn zelf gecreëerde consequenties. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik niets buiten mijzelf de schuld kan geven voor mijn eigen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf er gemakkelijk van af te maken door een woord als “onbepaalde tijd” een soort van magische lading van niet weten te geven, waardoor ik mijn niet nemen van zelf verantwoordelijkheid kan tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende terwijl ik de schepper ben van mijn realiteit. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen schepping.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn keuzes te laten afhangen van het niet nemen van mijn zelf-verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” te betichten van niet specifiek zijn, terwijl ik het ben die deze lading aan dit woord heeft gegeven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat woorden zichzelf een lading geven en daardoor leuke en niet leuke woorden te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “onbepaalde tijd” de schuld te geven dat ik geen handvaten kan geven aan mijn realiteit en in het duister tast van wat ik moet doen, terwijl ik degene ben die handvaten/invulling moet geven aan mijn leven als ik niet wil leven in chaos en stuurloosheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als het slachtoffer van “onbepaalde tijd”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het slachtoffer te maken van de consequenties uit het verleden en daarin te blijven rondzingen zonder op te staan en duidelijkheid te scheppen in mijn leven door gewoonweg door te lopen en diep adem te blijven halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door mijzelf als slachtoffer te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeduldig te zijn en vele malen sneller mijn problem te willen oplossen dan dat ik ze gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrealistisch te zijn als het aankomt op probleem oplossing en niet alles in zelf oprechtheid te willen zien nog aanvaarden om op een effectieve wijze door mijn consequenties heen te lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij strijdbaar op te stellen wanneer dat onnodig en zelfs contraproductief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om strijdbaarheid als positief te labelen en als oplossing te zien boven zelf oprechtheid. Waarin  ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van strijdbaarheid – slachtoffer en dat te zien als oplossing terwijl het enkel en alleen een schuiven van energie is van de ene pool naar de ander pool en enkel en alleen het ego streelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tijdreizen onbewust als iets reëels te zien wanneer ik denk dat ik door mijn gemaakte consequenties in quantumtijd heen kan gaan hier in het fysieke leven op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een instabiel deeltje te willen zijn en alle gedane moeite in 1 keer uit te wissen, omwille van ongeduld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dat wat ik met moeite weer heb opgebouwd te willen riskeren en af te breken om vervolgens als een slachtoffer van iets buiten mijzelf medelijden met mijzelf te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit stuk te maken en niet te handelen in het voordeel van een ieder en niet iedereen in ogenschouw te willen nemen, maar alleen mijn eigenbelang hoog te willen houden.

 

Ik realiseer mij dat dit ongeduldige gedrag van het vluchtig en haastig doorlopen van mijn eigen gecreëerde consequenties één en gelijk is aan globale probleem oplossing zoals b.v. vervuiling. Dus wanneer ik dit gedrag accepteer binnenin mij dan accepteer ik dit gedrag ook op een grotere schaal in anderen als mij. Dit is onacceptabel en moet daarom stoppen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om globale problemen zoals vervuiling niet adem na adem te willen doorlopen, maar te willen overhaasten en daardoor te accepteren dat ik risico’s neem die ik niet kan overzien wanneer ik denk en handel in eigen belang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet de tijd te nemen waneer anderen mijn punt van overhaasten om globale problemen op te lossen niet kunnen of willen inzien en daarmee ongelijkheid en verwijdering van elkaar accepteer en toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwijdering en ongelijkheid toe te staan onder de noemer van probleemoplossing en mij niet te realiseren dat ik zo een oorlog in mij en buiten mij aanwakker en in het leven roep.

 

Ik ga de verbintenis aan om het woord “onbepaalde tijd” te zien voor wat het is, een onafgebakende periode in mijn leven die dan pas weer vorm en grenzen krijgt wanneer ik alle punten doorloop die ik in zelf oprechtheid zie en die nodig zijn om de boel te schonen.

 

Ik ga de verbintenis aan om mijn ongeduld om te zetten in actief anticiperen op het tempo van mijn levensadem.