Dag 159 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren, waar ik een alinea uit heb genomen om vervolgens zelfvergevingen op te doen en verbintenissen aan te gaan.

 

“Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een, voor mijn gevoel, nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief/creatief denken en ik die behoefte om dat te delen zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.”

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communiceren in de gevoelssfeer te trekken en mij niet te realiseren dat communiceren in mijn fysieke realiteit met 2 voeten op de grond is en niets te maken heeft met gevoel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoel mijn communicatie te laten beïnvloeden en zodoende naast de fysieke realiteit communicatie die gaande is er een schaduw communicatie naast te laten draaien die wordt gevoed door gevoelens/emoties/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie te hebben met anderen met een startpunt van energie verkrijgen/opwekken om zo deze communicatie draaiende te houden als een aggregaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om communicatie en denken om de denkprocessen om energie te generen met elkaar te verwarren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik communiceer, terwijl wanneer ik in zelfoprechtheid zie, dan kan ik zien dat mijn startpunt niet zuiver is wanneer ik associeer om het associëren en denk om het denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik communiceren en voelen in 1 adem uitspreek, ik mijzelf voor de gek houd en niet met daadwerkelijke communicatie bezig ben die vrij is van gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om associatief denken als iets vrijwilligs te zien en als van mijzelf, terwijl ik kan ervaren dat het bijna onmogelijk is om het uit te zetten zonder een vastberaden standpunt in te nemen die energie generen niet toestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat associatief denken van de geest is en alleen van mijzelf kan zijn wanneer ik het zelf aan en uit kan zetten in het belang van een ieder zonder gevoelens en emoties eraan vast te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat denken altijd van de geest is en zien en realiseren van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in hoeverre ik verslaafd ben aan mijn manier van denken, omdat ik geloof dat ik dat ben en dat ik dus niet anders kan, terwijl het zelfde type denken los van emoties en gevoelens alleen dan wanneer het nodig is en waar ik de regie over heb niet iets is om mij van af te keren als iets kwaadaardigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de slaaf te zijn van mijn geadopteerde associatief denken en niet altijd de manier te kunnen zien om mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij als slaaf van het denken kan bevrijden door te staan als wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegenwerking te ervaren als associatief denker in een wereld waar lineair denken wordt beloond en mij niet te realiseren dat dit gebaseerd is op een gevoel van niet geaccepteerd te worden omdat ik anders doe dan de geaccepteerde norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om anders te denken dan de geaccepteerde norm en zo een gevecht met het systeem aan te kunnen gaan en de illusie op te wekken dat ik de strijd aan ga met het systeem, terwijl ik mij niet realiseer dat dit gevecht in mijn geest zich afspeelt en ik in werkelijkheid het systeem niet bevecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als denkactivist te zien en mij niet te realiseren dat mijn activisme maar een hoofd groot is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij goed te voelen bij het afzetten van de norm binnen de veilige omgeving van mijn geest en mij niet te realiseren dat dit een andere vorm van denken en energie generen is die net als al de andere vormen niets oplevert voor het leven dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustraties toe te staan binnen mijn communicatie met anderen onder het mom van niet begrepen te worden, zonder te kijken of mijn manier van communiceren voortkomend uit mijn manier van denken, wel aansluiting heeft bij mijn gesprekspartner.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet specifiek te zijn in mijn communicatie en voor buitenstaanders van mijn geest over kom als een van de hak op de tak prater, terwijl er wel een verhaallijn in mijn praten zit maar dat behoeft de nodige illustraties om duidelijk te zijn en over te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als ego gekrenkt te voelen als anderen mijn denken af doen als het mij verliezen in details en niet kunnen zien in dat moment dat het wel ter zake doend is, maar mijlen ver vooruit is op hetgeen er dan besproken wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn communicatie te dwarsbomen door associatief te denken en praten met mensen die lineair denken en praten, waarbij er geen communicatie plaatsvindt, maar Babylonische spraakverwarring en het principe van communiceren totaal om zeep helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat echte communicatie frustratie vrij is en simpelweg overdracht van informatie om samen tot daden over te kunnen gaan en de samen gevormde informatie te leven en ervaren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie niet te misbruiken voor energie opwekking en daarom er geen emoties/gevoelens aan te koppelen, waardoor het niet uitmaakt of ik beelddenk of woorddenk,  zolang er maar communicatie plaatsvindt die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om specifiek te zijn in mijn communicatie om zo geen ruis te accepteren die de communicatie kan verstoren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij in de schoenen van mijn gesprekspartner te verplaatsen en te zien op welk niveau wij samen kunnen komen om effectieve communicatie te hebben zonder frustraties en onbegrepen te worden waar onnodige back chat door ontstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie met het ego niet te accepteren en toe te staan, omdat dat afbreuk aan jezelf en de ander als jezelf doet en in tegenspraak met het principe van het leven is om in gelijkheid en eenheid ons tot elkaar te verhouden.

Dag 158 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest – deel 1

Dag 158 van 2555; associatief denken als vliegwiel voor de geest - deel 1  Tijdens mijn examenjaar van de academie voor maatschappelijk werk en dienstverlening, terwijl ik mijn eindwerkstuk en de presentatie daarvan aan het doornemen was met mijn mentor, riep mijn mentor ineens uit, maar jij bent voor het grootste gedeelte een beelddenker. Dat zei mijn niet zoveel en ik had tot dusver mijzelf niet in al teveel hokjes weten te drukken dan de nodige personages die ik bewust en onbewust aannam en aangenomen had in mijn leven tot dusver. Hij legde mij uit dat een beelddenker voornamelijk denkt in plaatjes en filmpjes en ik had geen idee dat anders denken ook mogelijk was. Denkprocessen waren nooit relaxed bij mij, als éénmaal het vliegwiel draaide dan was er geen stoppen meer aan, wat veelal resulteerde in verassende oplossingen maar ook mijzelf uitputte als ik erop terug kijk. Een uitputtingsslag om zoveel mogelijk energie op te wekken in zo min mogelijk tijd.

 

Ik heb heel lang gedacht dat het normaal is dat je eerst een filmpje in je hoofd ziet van hoe je iets gaat aanpakken en dan dat filmpje bewaarheid in je fysieke realiteit. Het om het probleem heenlopen in je geest in 3-d, om te zien waar de haken en ogen zitten en zo al kunnen inzoomen op de details waar een lineair denker de details als verwarrend ervaart en jouw inbreng al snel afschiet als, “verlies je niet in de details blijf gefocust”.

 

Op middelbare schoolleeftijd, ik denk dat ik in 2 HAVO zat, ervoer ik mijn fantasie als te overweldigend en als een beperking voor het gefocust kunnen leven/leren in mijn fysieke realiteit. Ik sprak dus met mijzelf af dat de tijd was gekomen om deze fantasie denkbeelden los te laten. Wanneer ik nu terugkijk was het niet zozeer het leven in een fantasiewereld, want ik was hier, zo goed en zo kwaad als wij mensen hier kunnen zijn in dienst van de geest. Waar ik mee te maken had was het associatief denken, het creatief denken, wat mij tot verassende oplossingen bracht en de clown van mijn vriendenclubje maakte. Door al de verbanden die ik zag, reële of irreële, werd ik overweldigd. Dit soort denken ging niet echt over problemen, meer ‘als dit’ ‘dan dat’ vraagstukken die dan heel hilarisch konden aflopen. Tijdens de les volgde ik de les, maar zodra ik associaties met woorden of concepten de vrije loop liet, zag ik allerlei plaatjes en filmpjes langskomen, wat het volgen van de les toch minder effectief maakte.  Waarop ik dan tekeningetjes maakte als een stripje over wat ik in mijn geest had zien langskomen. Niet effectief binnen een lineair denk systeem wat het onderwijs toen was en nog steeds is. Dit was dus het moment waarop ik STOP zei tegen deze manier van denken die mij overweldigde. En het stopte, maar vond als water weer een nieuwe uitgang om net even anders naar buiten te komen. Echt stoppen zou stoppen met de energie verslaving zijn geweest, maar dat was toentertijd nog niet duidelijk.

 

Rond mijn 26e had ik van die buien dat wanneer ik erg opgeladen was met energie, zoals na het zingen in een gospelkoor, dan deed ik fysiek hetzelfde als wat er aan versnelde processen in mijn hoofd zich afspeelde. Op woensdag repeteerden wij als gospelkoor en op woensdag werden ook de reclamefolders door mijn deur geperst. Wanneer ik dan terugkwam van zo’n repetitie dan was ik bijna misselijk van de energie die dit zingen en samenzijn had opgeleverd en dan pakte ik de stapel reclamefolders om daar vervolgens turbo doorheen te bladeren. Ik bladerde alles door, sloeg niets over en nam alles waar, het was de overweldigende plaatjes wereld in mijn geest die ik nu buiten mij manifesteerde doormiddel van deze reclamefolders. Het was een soort van afbouwen van de energie piek die ik had ervaren met het zingen, waardoor ik mijn beeldenken tot rust probeerde te brengen met meer van hetzelfde, plaatjes. Dit waren geen leuke ervaringen, dit waren momenten dat ik echt voelde dat ik slaaf was van een systeem in mij, maar er nog niet aan toe was om mij er los van te maken en het te bevragen en te onderzoeken.

 

Ik heb het dus altijd met mij meegedragen dit aangedragen feit dat ik een beelddenker zou zijn en voerde het in het begin nog weleens op als excuus, maar dat ebde weg. Tot ik vandaag in een voor mijn gevoel nutteloze discussie verzeilde met mijn partner en ineens zag dat wij een patroon voor de zoveelste keer aan het herhalen waren, waarbij mijn partner strakke kaken krijgt en op één of andere manier zijn gelijk lijkt te moeten halen. Kromme tenen krijg ik daarvan en ik snap niet wat hij nu eigenlijk van mij wil op zo’n moment. Wat hier gebeurd is het volgende, ik ben overwegend beelddenker en mijn partner overwegend woorddenker/lineair denker. Mijn denkprocessen gaan van A naar D naar F, terwijl mijn partner zijn denkprocessen gaan van van A naar B naar C. Ik ben dan al op F terwijl hij op C zit en waarschijnlijk helemaal ook niet uitkomt op F, omdat hij dat als niet relevant zal afstrepen. We denken dat we het nog over hetzelfde hebben, maar eigenlijk praten we langs elkaar heen en raak ik gefrustreerd doordat hij niet kan zien wat ik bedoel en mijn partner raakt gefrustreerd over het feit dat ik er dingen bij haal die er volgens hem niet toe doen. Wanneer ik het geduld heb om hem door mijn denkprocessen heen te praten, dan komen we vaak ergens in het midden uit en hebben we het ‘gevoel’ dat we niet langs mekaar heen praten, maar eigenlijk praten we 2 verschillende talen tegen elkaar, die we allebei niet spreken of begrijpen van elkaar. Wat ik veelal doe is even aankondigen dat ik van het conventionele pad afga, maar ook dat komt na een aantal keren herhalen niet aan bij een lineair denker. Het beste is het mij te realiseren dat de wereld niet gebaseerd is op associatief creatief denken en ik die behoefte om dat te delen,  zal moeten onderzoeken als, wat is die behoefte nu eigenlijk in mij? Associatieve denkprocessen die niet denken om het denken zijn, hoeven niet perse gestopt te worden, de energie vreters die moeten buitenspel worden gezet. Dan zal een gesprek ook effectiever verlopen en de lineair denker zich niet aangevallen doen voelen met voor zijn/haar gevoel irrelevante argumenten. Wanneer conclusies door associatief denken verkregen zijn, er toe doen, en niet op energie gebaseerd zijn dan moeten ze overdraagbaar zijn en minder in een ‘overtuigen van’ sfeer terecht komen. Wanneer ik mij kan focussen om specifiek te zijn/blijven en zo dicht mogelijk bij het onderwerp te blijven terwijl ik praat met anderen, dan ben ik nog te volgen en zal dat minder botsingen/frustraties opleveren. Want ook frustraties zijn energievreters en onnodig om effectief te communiceren. Wanneer ik kan zien waar mijn gesprekspartner zich bevindt in het proces, dan moet ik instaat zijn om in de schoenen van die ander te gaan staan om te zien/begrijpen/realiseren waar ik moet insteken om mijzelf duidelijk te maken.

 

In mijn proces heb ik al heel veel korte metten gemaakt met vele van die overweldigende denkprocessen in mijn geest. Na 2 jaar proces zag ik de rust in mijn hoofd komen en kon ik in bed stappen ’s avonds zonder dat er complete speelfilms begonnen te draaien of dia shows. Ik gaf het geen attentie meer, ik zocht niet meer naar betekenissen voor de beelden die langskwamen. Ik wist het terug te brengen tot lukrake beelden, waar ik niets mee hoefde te doen. Terugkijkend naar toen, dan heb ik nu een leeg en rustig hoofd als ik het heb over de beelden, wat niet zegt dat ik er al ben. Het vrij associëren is er nog steeds en nu meer gekoppeld aan vergelijken en oordelen, dus deed ik vandaag een test met mijzelf terwijl ik naar het winkelcentrum liep voor een boodschapje. Dit vrij associëren gebeurd vaker met nieuwe en andere dingen die ik zie dan binnen mijn eigen vertrouwde omgeving. Het is nieuwe input waarop de geest mij probeert te verleiden tot over-associëren en denken. Dus zodra ik voelde dat het ‘oog’ van mijn geest zich vastbeet in een voorwerp/onderwerp, dan zei ik STOP in mijn geest. Ik wist op dat moment nog niet of ik dat overwicht had op mijn geest en dus verbaasde het mij best dat dat het werkte. Wel moet ik zeggen dat mijn geestes oog direct opzoek ging naar iets anders. Als de dreumes die iets niet mag en direct wat anders doet waarvan het weet dat het ook niet mag.

 

Zo kwam mijn geestes oog terecht op een paar paarse hoge pumps van een dame die voor mij liep, ik zei STOP en bleef ernaar kijken alsof ik mijn geest uitdaagde. De geest wilde niet meer kijken en wilde het hoofd afdraaien. Ik bleef kijken en associaties niet tolereren, het was een gevecht zoals mijn geest het aanpakte. Ik wilde geen gevecht, ik wilde gewoon kijken en waarnemen en hier zijn in elke adem. Ik bleef de regie in handen houden en onze wegen scheiden, waarbij de paarse pumps fysiek uit mijn gezichtsveld verdwenen. Dit was echt een cool experiment en het liet mij ook zien wat ik kon en hoe sterk de geest is om op kinderlijke wijze zijn zin te willen halen. Wat mij dus weer handvaten geeft over hoe met het kind als de geest in mij om te gaan. Het wordt dus een time-out en anders zonder eten naar bed, wetende dat energie zijn lievelingseten is.

 

Ik zal in deze blog zelfvergevingen en verbintenissen aangaan op het personage van beelddenker en in opvolgende blogs de andere stappen zetten.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te nemen op basis van een docent die mij dit label geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik een beelddenker ben en dat zoiets iets bijzonders is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een bepaalde status te ervaren zodra ik mij identificeer met het personage van beelddenker.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afwijkend te zien door de ogen van de samenleving als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te twijfelen  of het echt wel bijzonder is dat ik beelddenker ben en niet gewoon een leuk woord voor afwijkende mensen in de samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in een hokje gedrukt te willen worden, maar tegelijkertijd wel zoek naar iets dat mij speciaal kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te dragen als excuus voor bepaalde gedragingen en manieren van met anderen omgaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het personage als beelddenker aan te dragen als excuus, wanneer ik anderen niet begrijp die lineair denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij warm van binnen te voelen toen ik als beelddenker benoemd werd en het voelde alsof ik thuis kwam en mij niet te realiseren dat dit alles gevoel was dat nergens op gebaseerd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vele en intensive denken als positief te bestempelen en mij niet te realiseren dat dit soort denken gebaseerd op energie niets oplevert dan consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijzelf dat ik oplossingen en antwoorden zie die anderen niet zo snel zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles op cognitief gebied waarover ik onzeker ben in evenwicht te brengen met het feit dat ik goed ben in associatief denken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een beelddenk personage te creëren dat beter is als mijzelf om zo onzekerheden onder het tapijt te kunnen vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op te trekken aan een op energie gebaseerd personage en dat als meer dan mijzelf te beschouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage nodig te hebben om met het leven om te kunnen gaan, terwijl ik mijzelf heb in elke adem en elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik een personage als de beelddenker nodig heb om mijn cognitieve waardigheid op te krikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om cognitief nets voor te stellen zonder iets speciaals dat mij vrijpleit van het hebben van de doorsnee cognitieve vaardigheden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij totaal te identificeren met mijzelf als beelddenker om dat ik geloof dat dat het is want ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zonder het beelddenken niets of niemand meer ben en mijzelf niet langer kan aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te weten hoe ik mijzelf aanstuur als het leeg en zwart in mijn hoofd is en geen enkel voorbeeld er meer is dat als instructie zich afspeelt in mijn hoofd.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het beelddenken niet als mijzelf te zien, als wie ik ben, maar als eenmanier van denken die ik mijn hele leven heb gehad en die wanneer het los staat van emoties/gevoelens/herinneringen een goed middel is om te komen tot oplossingen en antwoorden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de identificatie van mijzelf met de beelddenker los te laten en te zien dat het niets brengt en de wereld niet veranderd of antwoorden brengt waarop de wereld zit te wachten, in plaats daarvan haal ik diep adem en ontdoe ik mijn denken van alle connecties met energie om zo in het belang van een ieder mijn leven te kunnen leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer warm te worden van en erkenning te zoeken in het personage van beelddenker  en te zien/realiseren/begrijpen dat ik meer in plaatjes denk dan in woorden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik al enorm veel vooruitgang heb geboekt door het rustiger in mijn hoofd te maken wat mij vertrouwen zal geven om dit pad te doorlopen, totdat er geen enkele energie behoefte meer aan vast zit.