Dag 252 van 2555; vechten hoeft niet meer, laat los en wees jezelf gewaar

 

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de vorige blog, waarin ik aan mijzelf laat zien dat vechten tegen het systeem vechten tegen mijzelf is en onnodig veel energie/tijd kost met de nodige gevolgen. Ik zal mijn oude ervaringen los moeten laten en elk moment in het systeem ervaren als een nieuw moment vrij van emoties/gevoelens/angsten om te zien wie ik ben in elk moment en elke adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan in angst voor wat kan gebeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op basis van angsten/ervaringen uit het verleden bang ben gestraft te worden wanneer ik de dingen op mijn manier doe en het systeem aan mijn laars lap. Ik stop het mij uit de werkelijkheid halen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te leiden door in de geest mijzelf terug te trekken met rampspoed scenario’s, maar dat onder ogen te zien en dat aan te gaan wat hier in mijn fysieke werkelijkheid plaats vindt en niet de angst te verdoezelen met rampspoed scenario’s die mij zullen ontmoedigen om er zelfs maar aan te beginnen om de werkelijkheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen de ander als de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van de ander en de ander als ‘tegen mij’ ervaar en niet zie dat de ander ‘tegen mij’ is omdat ik mogelijkerwijs niet de weg van het systeem bewandel. Ik stop de ander als het systeem als mijn vijand te zien en te vechten of mijn leven ervan afhangt en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten en te zen dat dit vechten een vechten tegen mijzelf is, door de weerstand die ik ervaar wanneer ik mij moeten conformeren aan het systeem wanneer het systeem niet in het belang van een ieder handelt/denkt/spreekt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst heb voor de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eigenlijk angst heb voor mijzelf en mijn daadkracht tegen het systeem en zo mijzelf niet vertrouw voor wat ik mogelijkerwijs zou kunnen gaan doen. Ik stop de angst voor mijzelf en leer mijzelf te vertrouwen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf terug te vinden en afspraken met mijzelf aan te gaan, zodat ik weet van mijzelf dat ik alleen handel in het belang van een ieder en geen rare bokkensprongen ga maken door mij mee te laten voeren op de angst voor het systeem en de straf die het mij zou kunnen geven als ik van het pad afwijk.

 

Wanneer en als ik bang ben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd wordt gezien dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een oude ervaring van ongeoorloofd verzuim als een blauwprint op deze ervaring leg die een totaal ander startpunt heeft en neerkomt op appels met peren vergelijken. Ik stop de vergelijking en beleef elke ervaring als een nieuwe en op zich staande ervaring.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen om de energie van angst van een oude nog niet verwerkte ervaring met het systeem op mijn huidige werkelijkheid te plakken en zo te vergelijken en mee te gaan in die angst die niet ter zake doende is en te geloven dat ik het slachtoffer zal zijn van het systeem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn eentje zie vechten tegen het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen Don Quichot kan zijn en het systeem niet in mijn eentje omver kan werpen om zo verandering teweeg te brengen. Ik stop het vechten in mijn eentje en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de tegenwerking die ik ervaar vanuit het systeem goed af te wegen en te zien voor wat het werkelijk is los van emoties/gevoelens/angsten om zo met anderen sterk te kunnen staan en betere alternatieven te bedenken.

 

Wanneer en als ik zie dat de toon van de stem van een ander mij in een bepaalde stemming brengt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij leid door emoties en gevoelens die de toon van de stem van de ander in mij oproepen. Ik stop deze emoties en gevoelens om hier 1 en gelijk aan het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te maken in mijn geest als het gaat om de toon van iemand zijn/haar stem, maar de stem objectief waar te nemen en te horen wat het mij communiceert om zo adequaat te kunnen reageren/communiceren.

 

Wanneer en als ik weerstand voel tegen positieve beelden/voorstellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben niet aan het positieve beeld van de ander te kunnen voldoen. Ik stop de angst/weerstand tegen het positieve en breng het terug naar de realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten opfokken door een te positieve verwachting van de werkelijkheid van een ander en zal eerst de werkelijkheid afwegen en zien of dit een haalbaar doel is en zo niet dan zal ik dit communiceren met de ander om zo geen verwachtingen te scheppen.

 

Wanneer en als ik bang ben dat er met mijn kind geëxperimenteerd wordt ten koste van haar schoolopleiding dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bij machte ben om de ander te laten zien wat de consequenties zijn van bepaald handelen en aan te geven dat dit niet in het belang van een ieder is. Ik stop de angst voor het handelen van de ander en neem mijn daadkracht weer terug.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk te zijn naar de vertegenwoordigers van het systeem dat ik niet zal laten experimenteren met de schoolopleiding van mijn kind en dat er naar oplossingen gezocht moeten worden die de tand des tijds doorstaan en in het belang van een ieder zijn.

 

Wanneer en als ik in angst zie schieten voor de rechtelijke macht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen angst hoef te hebben wanneer ik mega met het systeem. Ik stop de angst en beweeg mij 1 en gelijk aan het systeem als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben voor de rechtelijke macht door geen aanleidingen en consequenties te realiseren die de angst gegrond maken en mee te gaan met de beweging van het systeem om zo te zien of ik kan blijven staan in het belang vaneen ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid en verdeel in de goeierikken en de slechterikken en mij niet realiseer dat dit een polariteit is waar ik niet in mee hoef te gaan, ik ben het systeem ook al ben ik goed of fout. Ik stop de separatie en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het systeem ben, een radartje in het systeem, en ik mijzelf niet kan keren tegen het systeem als een auto-immuun ziekte en te verwachten dat dit geen schade zal berokken.

 

Wanneer en als ik het ergste verwacht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste verwacht om zo niet verrast te worden met het ergste maar alvast voorbereid te zijn. Ik stop het ergste te verwachten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het ergste te verwachten als een soort van indekken voor wat zou kunnen gebeuren en mij te realiseren dat ik door het ergste te verwachten ook het ergste creëer door de gedachten die ik erover heb die mij sturen in de richting waar de geest vol van is en bang voor is.

 

Wanneer en als ik de kooi van het systeem vrees dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de kooi van het systeem vrees en de kooi die ik zelf heb gecreëerd niet zie of ervaar als de limitaties die ik mijzelf opleg. Ik stop de vrees voor de kooi van het systeem en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kooi en die van het systeem niet als twee losstaande kooien te zien maar de interconnectie tussen beiden te ervaren en zo te snappen waar ik mijzelf limiteer en toesta gelimiteerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf de worsteling met het systeem gelijk zie stellen aan de adem/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het vechten als een actie van daadkracht zie en niet zie hoe ik mijn levenskracht compromitteer. Ik stop de worsteling als de levenskracht en ga in mijn echte kracht staan de kracht van de adem en wat werkelijk hier is in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om worstelen/vechten niet gelijk te stellen aan daadkracht/levenskracht, maar te zien dat worstelen/vechten vanuit een startpunt van angst komt en dat levenskracht de kracht is die mij staande houd door 1 en gelijk aan de adem als het leven te staan.

 

Wanneer en als ik mijn werkelijkheid uitspeel in mijn geest om mijzelf zo goed te voelen en in controle danstop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid in de geest uitspeel om zo als winnaar uit de bus te kunnen komen en goed over mijzelf te kunnen spreken en voelen. Ik stop het uitspelen in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid ook in de werkelijkheid te beleven en wat inhoud dat ik niet altijd de winnaar zal zijn, maar zal moeten streven naar de beste oplossing en niet mijn werkelijkheid binnen winnen en verliezen te plaatsen. Waardoor competitie mijzelf een goed gevoel geeft of een falend gevoel geeft en zo een wig tussen mij en mijn werkelijkheid plaatst.

 

Wanneer en als ik van de ander denk dat die mijn situatie niet begrijpt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk voor de ander en niet meer de situatie aan de werkelijkheid toets. Ik stop het denken voor de ander en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet voor de ander te denken, maar in plaats daarvan te vragen of de ander mijn situatie begrijpt en daar waar mogelijk de ander van meer informatie te voorzien.

 

Wanneer en als ik ervan uit uitga dat ik niets aan de ander heb dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander wil gebruiken om mijn doel te bereiken en niet meer 1 en gelijk aan de ander sta. Ik stop het manipuleren van de ander voor mijn eigen belang en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet meer als een instrument te gebruiken/manipuleren om zo tot hetgeen te komen waar ik wil uitkomen en alles wat de ander in tegenstelling tot mijn manipulatie doet te bestempelen als tegenwerking. Ik ga de verbintenis aan om een verbintenis met de ander aan te gaan waar wij beiden onszelf in kunnen vinden zonder dat de 1 de ander manipuleert.

 

Wanneer en als ik bang ben dat mijn vroegere acties in het leven voor problemen zouden zorgen in het hier en nu dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ervaringen vergelijk en bang ben voor een zelfde soort straf/vernedering. Ik stop de angst voor het verleden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden te verwerken en te laten voor wat het is na er lering uitgetrokken te hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst fysiek zie maken door een zere harde onderbuik te manifesteren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst te lang heb genegeerd en onderdrukt waardoor het zich nu manifesteert in mijn fysieke lichaam. Ik stop het fysiek maken van mijn angst en zie dat onder ogen dat onder ogen gezien moet worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zo lang te wachten met het aangaan van mijn angst die ik gedurende de dag heb opgelopen, zodat het een fysieke pijn wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek benauwd zie worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij ergens benauwd/zorgen over maak, maar ik pak het niet aan. Ik stop met het mij fysiek en geestelijk benauwd voelen en pak mijn probleembij de wortel aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in benauwde situaties te manoeuvreren door verwachtingen en angsten omtrent de situatie, maar de situatie te nemen zoals het zich aan mij voordoet in mijn fysieke realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn spieren zie aantrekken en de vuisten zie ballen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de spanning van de situatie als een spanning in mijn spieren fysiek geworden is door te accepteren en toe te staan om de situatie te begeleiden met emoties en gevoelens. Ik stop de spanning op mijn spieren als de spanning in mijn fysieke realiteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijzelf spanning op mijn spieren zie zetten door spanning die ik geestelijk ervaar te stoppen en te zien waar ik mij laat leiden door emoties en gevoelens en zo de situatie niet leef zoals hij zich aan mij voordoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan tijdens een gesprek waar van mij verwacht wordt dat ik actief aan mee doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet kan aansturen in mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik geconsumeerd word door mijn geest. Ik stop de participatie in de geest en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten consumeren door mijn geest, maar mijn levenskracht te gebruiken om mijzelf aan te sturen tijdens zo’n gesprek waar mijn input gewenst is.

 

Wanneer en als ik mijzelf eigenwijs tegen het systeem in zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet eigenwijs hoef te doen tegen iets dat gelijk en 1 aan mijzelf is. Ik stop met eigenwijs doen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eigenwijs tegen het systeem in te gaan, maar wijs te zijn en eigehnads te signaleren waar het systeem faalt om zo een goed beeld te krijgen over het systeem en naar oplossingen te kunnen kijken die op een later tijdstip door meerdere mensen gedragen geventileerd kunnen worden.

Advertenties

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.