Dag 286 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 4: de valkuil – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, voor context is het aan te raden eerst de voorgaande blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet aan te kunnen zien wanneer mijn dochter geen initiatief neemt om zaken in haar leven te leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet tegen apathie/initiatiefloosheid van de ander te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier wordt geconfronteerd met het tegenovergestelde van mijn eigen aard en ik de vrees heb om ook te belanden in deze apathische staat van zijn wanneer ik niet snel handel en het uit de weg ruim. Ik stop het overnemen van de regie van een ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer angstig te zijn om meegezogen te worden in de apathie van de dierbaren om mij heen, maar mijzelf als een losstaande entiteit te zien die de ander wel kan ondersteunen en helpen maar niet kan opgaan in de ander en zodoende het leven van de ander te gaan leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onbedwingbare drang te voelen, na eerst te hebben gewacht, om de dingen op te pakken die mijn dochter laat liggen aangaande haar leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het handelen op drang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dan handel vanuit een startpunt van energie en niet vanuit het startpunt van gelijkheid. Ik stop de drang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze drang om het voor de ander te regelen te zien als de energie die mij overeind houdt en mij betekenis/waarde geeft en mij zo in een ongelijke rol plaatst waar geen ruimte voor de ander meer bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf teleurgesteld te voelen wanneer ik de dingen oppak in mijn dochter haar leven, teleurgesteld in haar en in mijzelf tegelijkertijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n situatie de teleurstelling zelf word en de ander nog meer als zielig te zien en nog meer teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het voortbrengen van teleurstelling. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling te zien als dekmantel om door te kunnen gaan met waar ik mee bezig ben en dat het mij een legitieme reden geeft om door te gaan en dus mijn drang naar controle en alles op rolletjes te laten lopen niet hoef op te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben om als moeder niet geslaagd te zijn met het zelfstandig maken van mijn dochter.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mislukt voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel zo snel mogelijk wil afschudden en zodoende zelf succes aanbreng door mijn dochter teveel te ondersteunen. Ik stop dit gevoel en ondersteun alleen nog daar waar het nodig is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gevoel van mislukt zijn/gefaald te hebben niet als excuus/motivatie te gebruiken om mijn dochter meer te ondersteunen dan nodig zou moeten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de drang om dingen op te lossen door de jaren heen als een energie te ervaren die het uiteindelijk overneemt van het gezond verstand.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vallen voor energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet langer mijzelf aanstuur als ik in de ban van energie handel en dus kan ik ook geen weloverwogen beslissingen nemen op basis van gezond verstand. Ik stop de energie ervaring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer op drang/energie te handelen en vanuit de ‘geest’ mijzelf en de ander aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen beter weten in zaken in mijn dochter haar leven op te vangen en haar nog steeds te zien als het hulpeloze kindje, een personage dat wij samen instant hielden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet doorbreken van zienswijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het beeld van het zielige kindje dat geholpen moest worden instant te houden ik een niet meer weg te denken vangnet voor ons beiden werd. Ik stop deze zienswijze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van het zielige kindje niet langer meer instant te houden en mijn dochter op waarde te schatten in elk moment en elke adem opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het beeld van het hulpeloze kind vast te houden, vanuit gewenning en niet beter meer weten, zodat er geen verandering kon plaats vinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verandering in de weg staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gewenning mijzelf en mijn dochter blokkeerde in een situatie die niet langer onder de loep gehouden werd om te zien of er verandering nodig was. Ik stop de gewenning en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd verandering een kans te geven en altijd te bekijken of een situatie nog wel in het belang vaneen ieder is ook al is de gewenning een gemakkelijk gevoel om in te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door middel van excuses het vangnet voor mijn dochter te blijven zijn om de rol die ik als reddende engel en moeder had ingenomen instant te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door excuses mijn rol als redder instant te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zozeer de redder wilde zijn om als goed te worden gezien maar meer de redder wilde zijn om controle op mijn leven te blijven houden. Ik stop mijn rol als redder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te doen wat gedaan moet worden en daar is geen redder voor nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik verandering wil in deze situatie ik moet opboksen tegen een ‘geest’ die daar geen zin in heeft om mijn monopolie uit handen te geven, waardoor ik vrees voelde voor hetgeen ik gecreëerd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in de ‘geest’ en dus geloven dat verandering niet mogelijk/nodig is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de vrees en een naar onderbuik gevoel deel van het proces van loslaten zijn, waarbij ik vanuit de ‘geest’ niet zomaar zal loslaten, terwijl ikzelf allang kan zien dat dit het beste voor een ieder is. Ik stop het geloof in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van loslaten ook in de geest te lopen en mij zodoende los te maken va de emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat wanneer mijn dochter zelf beslissingen gaat nemen deze misschien in tegenspraak zullen zijn met mijn perspectief/opvattingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn controle/zeggenschap over mijn dochter te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet degene ben die haar leven leid en dus ook niet degene ben die haar beslissingen neemt. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het loslaten van de totale controle niet te vrezen of te zien als het loslaten van iets van mijzelf, maar te zien als en stap vooruit voor mijn dochter in haar zelfstandigheid, wat haar zelfvertrouwen zal sterken en zij zo beter instaat is haar leven op eigen benen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten van mijn kind en de band, die in eerste instantie noodgedwongen zo intensief was, als het verliezen van mijn bestaansrecht te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van mijn bestaansrecht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook zal bestaan wanneer ik mijn dochter ondersteun in plaats van haar leven leiden. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien en realiseren dat de adem mijn bestaansrecht is, waardoor ik alleen mijn eigen adem kan ademen en geen dubbelleven kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten als het verliezen van een deel van mijzelf te ervaren/voelen door de verschillende emoties en gevoelens, terwijl ik met gezond verstand kan zien dat dit niet zo is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies te ervaren door de ogen van de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik afstand moet nemen door los te laten, maar dat ik niets van mijzelf kan verliezen wat in de eerste plaats al niet van mij was. Ik stop de angst voor het verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de symbiose die ik aanging met mijn kind los te maken en haar niet langer meer als deel van mijzelf te zien, maar als een wezen met eigen leermomenten die zal moeten vallen en opstaan om zo sterk te worden in het leven.

Advertenties

Dag 285 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 3 : de valkuil

basisinkomengarantieHet is geweldig om te zien hoe mijn dochter tijdens haar revalidatieproces steeds meer voor haarzelf, leert en probeert op te staan en dus zelfverantwoordelijkheid neemt. Dit soms doordat zij gepusht wordt door haar therapeuten en steeds meer ook door haarzelf.

 

Zo zat ik bij haar op haar kamer in het revalidatiecentrum en vroeg of zij haar tv en internet wilde stopzetten voor het weekend nu ze een eerste weekend naar huis mag na 3 weken. Ik zag dat ze schrok en meteen zei zij: “maar jij hebt het voor mij geregeld, waarom doe je dat nu niet ook”. Ja, waarom doe ik het nu ook niet? Ik heb namelijk ingezien dat ik mijn dochter beetje bij beetje moet gaan loslaten, met of zonder initiatief van haar kant, om op haar eigen beide benen te gaan staan. Ik heb heel lang van alles voor haar geregeld en het heeft nooit 1 keer geresulteerd in het zijn van een voorbeeld voor haar om het een volgende keer zelfstandig te doen. Ik zei mijn dochter dat het met 16 jaar haar verantwoordelijkheid was om dit te regelen en dat de organisatie die tv/internet regelt wil spreken met degene waar het voor is. Ik zag haar even donker kijken, maar ze legde zich neer bij het feit dat dit haar zelfverantwoordelijkheid is.

 

We zaten nog wat te praten en mijn dochter vertelde dat zij, nu zij mij niet meer constant binnen haar bereik heeft, zij veel dingen zelf moet beslissen en verantwoordelijkheid voor moet nemen. Ik vroeg haar of zij vond dat dit te doen was, en zij antwoordde dat ze wel moest. Ze had ingezien dat het eigenlijk wel beter was om de dingen voor haar leven ook zelf te regelen. Ik beaamde dit en vroeg haar wat haar al die tijd weerhield om geen beslissingen en verantwoordelijkheden te nemen. Toen kwam de aap uit de mouw, “als ik er tegenop zie om iets te moeten doen dan weet ik dat wanneer ik geen actie onderneem jij dat uiteindelijk wel zal doen”.

 

En dat is inderdaad zo, ik ben al vele stapjes achteruit gestapt, maar bij belangrijke beslissingen die echt genomen moeten worden en mijn dochter steeds passiever en apathischer reageert, daar grijp ik in. Ik ben dus dat engeltje op haar schouder dat haar behoed voor flinke uitglijders en daardoor tegelijkertijd haar behoed om haar vleugels uit te slaan om ook neer te kunnen storten om zo de volgende keren een betere vlucht te nemen.

 

Toen mijn dochter 3 jaar was en wij haar zelf met een vorkje wilde laten eten, omdat wij als ouders vonden dat zij er nu toch wel motorisch en emotioneel aan toe was, eindigde dit in drama’s. Zij weigerde pertinent om zelf dat vorkje te nemen en te eten, ze wilde gevoerd worden. Ze hing aan mijn benen, letterlijk en ik moest als het ware haar helpen haar leven te leiden en ik hielp haar, omdat al mijn moederlijke gevoelens werden geactiveerd. Maar wat zegt men wel, zachte heelmeesters maken stinkende wonden, tja heb ik hier nu een stinkende wond veroorzaakt? Het lijkt er wel op, we zijn het ons nu beiden bewust en hebben beiden onze valkuil onder ogen gezien. Ik wist dat ik mijn dochter niet genoeg losliet, terwijl ik dat bij mijn jongere zoon wel kan. Ik wist niet dat mijn dochter dacht dat ik haar reddende engeltje was, maar 1+1=2 , want ik had immers een zeer consequent patroon neergelegd waar mijn dochter op vertrouwde.

 

Het is tijd om te remediëren en beiden onze plek in het leven terug weten te vinden die vol zelfverantwoordelijkheid is en tegelijkertijd de sterke band in stand houdt die we samen hebben, alleen niet één waar we elkaar mee verstikken maar één waar we elkaar mee in balans kunnen houden.

 

Zelfvergevingen en zelfcorrectieve zinnen volgen in de volgende blog.

Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.