Dag 266 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het verbeeldingsaspect

basisinkomengarantieInmiddels heb ik contact opgenomen met mediwiet en zal ik door de arts die aan deze website/organisatie verbonden is terug gebeld worden. Verdere updates volgen.

 

Deze blog zal gaan over het verbeeldingsaspect op het nemen van antidepressiva door mijn dochter als pijnbestrijding.

 

Verbeeldingsaspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik straks een kind heb die aan de psychofarmaca zit en daar vervolgens nooit meer vanaf kan komen dan alleen ‘cold turkey’ af te kicken en eigenlijk geen stap verder gekomen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwanend te zijn ten opzichte van de medische wetenschap die de dingen niet altijd zo voorschotelt dat het strookt met de werkelijkheid waarbij alles in ogenschouw wordt genomen aan positieve en negatieve werkingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen grip meer op de situatie heb en een verslaafde dochter in huis heb die synthetisch blij is en als een afgestompte zombie door het huis dwaalt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over deze situatie te verliezen en deze situatie die al niet als fijn aanvoelt niet in het voordeel van een ieder kan sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen daadwerkelijk contact meer met mijn kind kan hebben als zij verdoofd door de antidepressiva door het leven gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn dochters toekomst op het spel zet door haar in een zombie te laten veranderen en zo haar kansen in de maatschappij ondermijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijn dochter toesta haar leven aan de antidepressiva te vergooien en om later door mijn dochter daarop aangekeken te worden wanneer het haar niet lukt van de antidepressiva af te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkeerde beslissing neem die mij later kwalijk genomen kan worden op zo’n manier dat het mijn relatie met mijn dochter verstoord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijzelf de schuld zal geven van de neergaande spiraal die we zijn ingestapt op een later tijdstip in de toekomst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand te vrezen voor de spijt die ik zou kunnen hebben van de beslissingen die ik nu moet nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijzelf niet meer onder ogen kan komen door de beslissingen die ik heb genomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om een beslissing te moeten nemen in deze situatie die wellicht moeilijk terug gedraaid kan worden.

 

Wordt vervolgd.

 

 

 

 

Advertenties

Dag 259 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – gebonden

basisinkomengarantieZoals in mijn vorige blog aangekondigd zal ik in deze blog het woord gebonden onder de loep nemen.

 

Gebonden (bijv.naamw.) volgens het woordenboek (woorden.org):

1. (van soepen,sauzen) dikvloeibaar

voorbeeld: gebonden tomatensoep

antoniem: helder

2. als je een vaste partner hebt

voorbeeld: ik vind je erg aardig, maar ik ben helaas gebonden

antoniem: ongebonden

3. gebonden zijn (beperkt zijn in je vrijheid door)

voorbeeld: internet bedrijven zijn gebonden aan de regels op het gebied van privacy en aan consumentenbescherming

synoniem: vastzitten aan

De energetische lading die ik wil gaan loskoppelen van het woord ‘gebonden’ in relatie tot de regels van het systeem/maatschappij, heeft te maken met ‘gebonden zijn’ zoals in betekenis 3 van het woordenboek. Ik merkte dat ik de polariteit van het woord gebonden gebruikte om het woord energetisch te laden en dus niet meer te zien voor wat het is. Het interessante is dat ik mij dit tot voor kort niet besefte, ik hield alleen de positieve uitleg die ik eraan gaf hoog in mijn vaandel, maar ondergronds speelde de tegenpool zich in alle hevigheid uit. Zo zie je maar neem niets zomaar aan, ook niet van jezelf, zolang je het niet onderzocht hebt.

Zoals het synoniem ook zegt “vastzitten aan” zo ervaar ik de regels van het systeem ook, ik zit eraan vast en kan daar niets aan doen dan rebelleren en stampij maken. Dat is wat ik deed als peuter wanneer ik mee naar huis moest, want de regel was dat je op een bepaalde tijd naar huis ging met je moeder die dan het eten ging klaarmaken om met je vader en moeder van de maaltijd te genieten. Maar ik had het naar mijn zin en dat eten kon mij niet zo boeien en ik snapte dan ook niet dat ik mee moest en bruut gestoord werd in mijn spel met mijn buurmeisjes. Met als gevolg dat ik thuisgekomen op de grond ging liggen krijsen om te laten zien dat ik het er niet mee eens was en dat mijn zin/mening gehonoreerd moest worden. En daar kwam het systeem om de hoek kijken, mijn jonge ouders wisten niet hoe zij om moesten gaan met deze ‘woede aanvallen’ en gingen te rade bij de huisarts en daar stapte het systeem voor mij op een bewuste manier in mijn leven. Het systeem zei afkoelen onder de koude kraan, gewoon het hoofd eronder. Dus mijn ouders als onderdeel van het systeem volgden dit advies op. Ik schrok mij rot de eerste keer en dacht dat ik dood ging met mijn hoofd onder het koude water. Mijn wil werd gebroken door het systeem en ik liet het na een aantal keren onder de kraan te zijn geplaatst wel uit mijn hoofd om tegen te stribbelen. Ik ben dan ook een voorbeeldig kind geweest en heb nooit gepuberd, dat kwam pas later toen ik het systeem als een keurslijf voelde en ervoer hoe ik er letterlijk aan vast zat, omdat ik deel uitmaak van het systeem. Ik ben altijd op mijn hoede en verwacht altijd een onverwachte ‘rechtse’ van het systeem die mij knock out doet gaan en mijn mond laat houden. Het systeem is dus als een soort van ouder voor mij, één waarbij ik wel puber en het niet fair vind wat het allemaal opdraagt en wat het veroorzaakt aan neveneffecten. Het neveneffect van het mijn wil breken met het hoofd onder de kraan was een watervrees die vele jaren heeft geduurd en die mij deed baby zwemmen met mijn eigen kinderen om ze direct vertrouwt te maken met water. Waarbij ik kon ervaren hoe epi-genetica werkt en mijn angst dus één op één was overgedragen op mijn dochter, die zodra zij zich met 3-4 jaar ervan bewust werd watervrees ontwikkelde.

Nu weer terug naar het woord ‘ gebonden’, wil ik geen nare gevolgen ervaren dan zal ik mij moeten voegen naar het systeem om erger te voorkomen. Dat is de lading die erachter zit. Ik moet doen wat mij wordt opgedragen terwijl wij veroordeelt zijn tot elkaar. Zo dat klinkt best zwaar en ja zo voelt het dus ook, ik loop op eieren om het systeem niet te verontrusten of te alarmeren en bedenk allerlei wegen om toch mijn weg te kunnen volgen binnen de wir war van lukrake regels bedacht door ambtenaren. Het heeft wel iets weg van dat gevoel wat ik wel had op de middelbare school wanneer ik me onzichtbaar probeerde te maken terwijl de leraar leerlingen aanwees om antwoorden te geven. En dan de triomf als dat gelukt was ik ik het (school)systeem te slim af was geweest, dat YES! in power gevoel van het ego. Een soort van ‘pay back time’. Dus ik weet dat ik gebonden ben aan regels, maar als ik het ‘gevoel’ kan hebben dat ik het systeem te slim af ben dan is daar die energetische lading dat ik ermee weg heb kunnen komen. Want zoals ik gebonden ben aan de regels van het systeem ben ik ook gebonden door mijn ego aan mijn eigen regels/opinies/overtuigingen. Dit is die polariteit die nu het woord gebonden dus met zich meedraagt voor mij. Daar moet ik mij van los maken, ont-binden zoals iemand onlangs zei.

Wanneer ik het woord in stukje hak en hussel dan krijg ik:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Inderdaad ik heb geen band opgebouwd met het systeem als mijzelf, ik heb het altijd als iets dat werd opgelegd gezien. De regels van het systeem zijn verre van ideaal, maar zonder regels waren we al lang verloren geweest. Dus dit is iets dat ik zal moeten herzien en een band die ik zal moeten opbouwen door wederzijds begrip. In de volgende blog zal ik zelfvergevingen hierop doen en dan zal ik zoeken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

Dag 257 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – angstaspect

baisinkomengarantieWaar ik gisteren op de volgende probleem/oplossing/beloning uit kwam zal ik vandaag het angstaspect hierin uitschrijven.

Probleem:

Het niet willen volgen van starre regelgeving die niet kan/wil omgaan met afwijkingen/uitzonderingen, waaruit paranoia ontstaat jegens het systeem en ik mijzelf lamgeslagen voel door het systeem en mij genoodzaakt zie en totaal geabsorbeerd word door het denken over het vinden van wegen binnen de wet om zo toch MIJN oplossing door te kunnen zetten.

Oplossing:

De paranoia loslaten en deze zien als de angst voor het systeem en daarmee de angst voor mijzelf als onderdeel van het systeem. En te zoeken naar een oplossing die echt in het belang van een ieder is.

Beloning:

Geen angst voor het systeem als mijzelf als onderdeel van het geheel hebben, maar wegen weten te bewandelen vrij van angst die het dichts bij “het belang van een ieder” komen.

 

We hebben de officiële afwijzing voor vrijstelling van de leerplicht om een LOI cursus te gaan doen op de deurmat gehad. We mogen dus in geen geval ons uitschrijven van een school en geen thuisstudie oppakken in plaats van school. Ook werd er vermeld in de brief dat mijn dochter zo vaak mogelijk op school moet verschijnen, binnen haar kunnen. Wat nu juist het probleem aangeeft, ze kan het niet. De laatste weken van het schooljaar ging mijn dochter 2x een uur naar school per week en dat haalde ze soms niet eens. Ik blijf mij verbazen over de apathie van het systeem die niet WIL inzien/beseffen dat een leerling met zo weinig schoolgang gedoemd is om het schooljaar opnieuw niet te halen en er niet verder gedacht kan worden dan de neus lang is. Het wordt tijd dat chronisch zieken serieus genomen gaan worden en dàt plekje in de maatschappij krijgen waar ze recht op hebben, door het simpele feit dat zij deel uitmaken van het systeem.

 

Angstaspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om van het systeem niet dat te mogen doen dat in mijn ogen de meest optimale oplossing is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfsturende macht uit handen te geven aan het systeem door aan te nemen dat ik bepaalde dingen niet MAG van het systeem en mij niet te beseffen dat ik zelf altijd de eindverantwoording blijf behouden over mijn eigen handelen wat ik afstem op wat het beste is voor een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter haar middelbare schoolopleiding door haar neus geboord wordt door starheid van het systeem en starheid van de handhavers van de regels van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de regels/wetten van het systeem vanuit een punt van slachtofferschap dat ik daar toch niets aan kan veranderen en dus wel mijn eigen weg moet zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter jaren moet doen over de laatste 2 jaar van de HAVO terwijl zij als begaafd getest is en zo zal wegkwijnen binnen het schoolsysteem waar niemand een boodschap aan haar heeft en dan ook geen helpende hand uitsteekt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gek te laten maken door horror scenario’s en mij zodoende ten einde raad voel als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn eigen weg volg die in het belang van een ieder is, ik toch teruggefloten zal worden door het systeem omdat ik niet volgens de regels van het systeem heb gehandeld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn hoop te zoeken in mijn geest door te denken over hoe ik het systeem de baas kan zijn en zijn regels te omzeilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het systeem mij de baas zal zijn en ik dus uit alle macht mij in een polariserende relatie met het systeem werp om als winnaar uit de bus te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te strijden, de strijd aan te gaan met het systeem, wetende dat ik deel uitmaak van het systeem en dus indirect de strijd met mijzelf aanga in plaats van met de stroom mee te gaan en dat te nemen/gebruiken dat goed voor mijn situatie is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter te zwak zal zijn om welke vorm van onderwijs dan ook maar te kunnen doen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de toekomst te projecteren hoe zwak of sterk mijn dochter in de toekomst zal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik wordt gedwongen in bepaalde regelgeving zoals het ZAT-team (gemeentelijk zorgteam voor langdurig zieke kinderen) waardoor ik aan veel verschillende mensen toestemming moet vragen om dingen te doen die ik als mijn recht als ouder zie en waar ik geen toestemming voor nodig heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de handlangers van het systeem en ik hun handelingen persoonlijk neem, waardoor vertrouwen in mijn optiek geschonden wordt en de verzuring zijn hoogtij viert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik als slechte ouder wordt afgeschilderd die haar chronisch zieke kind niet naar school wil sturen op de condities die worden gesteld zonder die aan de werkelijkheid te toetsen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het systeem compassie heeft met mijn situatie en er voor mij zal zijn wanneer ik het nodig heb en niet in te zien dat het systeem zichzelf in stand wil houden in ongelijkheid en meer neemt dan geeft als een weerspiegeling van ons eigen innerlijke leven.

Dag 249 van 2555; mijn kind heeft reuma

equal money capitalismIk kreeg te horen dat mijn kind een vorm van reuma heeft en dat voelde als een soort van opluchting. Nu klinkt dit wat paradoxaal, want wie is er nu blij met reuma? Maar het is een soort van last die van mij afvalt en een soort van opluchting dat we niet meer verder hoeven te zoeken naar, wat het dan zou kunnen zijn wat haar niet meer normaal dagelijks laat functioneren. We zijn al 2 jaar aan het tobben en terug kijkend waren er al symptomen toen ze eind lagere school was en zelfs ook daarvoor. Het leken allemaal op zichzelf staande zaken die ons toen de puntjes niet met elkaar deden verbinden. Eerst werd hyper-mobiliteit geopperd als hetgeen dat er aan de hand was en dat leek ook wel zo te zijn toen. Waarbij ik moet opmerken dat hyper-mobiliteit ook een vorm van reuma is. Het laatste jaar zijn er vele andere verschijnselen bijgekomen die niet direct in 1 van de 200 reuma hokjes te plaatsen is. De symptomen zijn een allegaartje, maar het is wel een chronische vorm van reuma.

 

Het is raar je zit daar dan in zo’n kantoortje van de reumatoloog en mijn dochter kreeg dit nieuws te horen en ik dacht: eindelijk heeft het een naam. Alhoewel de reumatoloog vertelde dat zij er vooralsnog geen etiket aan gingen hangen, omdat de vraag ‘wat nu’ belangrijker is dan de naam. Ik was het daar niet helemaal mee eens, want de maatschappij denkt wel in hokjes en etiketten, en chronische ziekten die niet altijd zichtbaar zijn kunnen patiënten in lastige pakketten brengen en zorgen voor veel onbegrip. Dus zullen we moeten werken met het woord reuma, voor begrip en medewerking vanuit de maatschappij. Want welke school of werkgever ziet het zitten als je halverwege de ochtend op je werk/school komt of misschien helemaal niet, reuma is een grillige ziekte en zoals ik inmiddels heb ervaren kan het van het ene moment op het andere je dagindeling veranderen.

 

School is fysiek dan ook een hele uitdaging geweest de afgelopen 2 jaar, waarbij we nu op een punt zijn beland dat naar alle waarschijnlijkheid thuis studeren de beste oplossing is. Hoe digitaal een school ook is het is niet geënt op compleet digitaal thuis studeren. Het materiaal is gemaakt op zo’m manier dat klassikale instructies vereist zijn om de stof goed te kunnen begrijpen. Volgende week zullen we met de leerplichtambtenaren hierover een gesprek aangaan, via het ZAT-team waar mijn dochter voor aangemeld is. Ook met reuma wil je uiteindelijk een diploma halen en kijken wat je mogelijkheden verder zijn op de arbeidsmarkt.

 

Mijn dochter zal een intake gesprek met de reuma verpleegkundige hebben volgende week en met die input zal er gekeken worden of zij een revalidatie traject mag gaan lopen. Niet om te revalideren tot een gezond iemand, maar om te leren omgaan met de ziekte die niet weggaat, en zo optimaal mogelijk binnen de beperkingen te kunnen functioneren. Ondanks de opluchting die ik voel is het ook heel wat aan informatie wat er op mijn bordje komt. Ik probeer het ziektebeeld te begrijpen om zo mijn kind het beste te kunnen ondersteunen en geen dingen van haar te verlangen die niet realistisch zijn en tegelijkertijd haar net dat duwtje te geven wanneer zij vastzit in zichzelf en zichzelf meer beperkt dan nodig is. Reuma is een levenslang vonnis voor mijn dochter, maar ook voor ons als gezin betekent dit werken met de beperkingen van reuma. Dus ook ik zal moeten verwerken dat ik een kind met een blijvende chronische ziekte heb.

 

De afgelopen periode ben ik al tegen schuldgevoel aangelopen in verschillende vormen en heb die doorgewerkt met zelfvergeving en correcties, wat nu goed te merken was. Ik zag dat ik niet meer reacties had zoals voorheen. Wel probeerde mijn geest mijn schuldgevoelens aan te wakkeren, maar ik zag wat mijn geest deed en ging er niet in mee. De komende periode zal ik gerust tegen dingen aan gaan lopen die ik zal gaan uitschrijven en delen op deze plek. Vooralsnog laat ik het onderwerp even rusten totdat er weer meer zicht is op wat nu verder en waar ik daarbinnen tegenaan loop.

 

Het woord reuma heeft op zich geen negatieve connotatie voor mij. Ik kende ooit een mede student op de Kunstacademie die reuma in een al ver gevorderd stadium had. Wij vonden haar wel stoer dat ze kunstenaar wilde worden, ondanks haar ziekte. Tegelijkertijd vond ik het niet realistisch om zo’n vak te kiezen, maar ik kon mij niet echt in de schoenen van deze vrouw verplaatsen om te snappen waarom zij die studie aanging. Dus reuma is een neutraal woord voor mij en eigenlijk wil ik dat zo houden, en daarom word dat mijn uitdaging, om er geen positieve nog negatieve emoties/gevoelens aan te koppelen maar het een woord te laten zijn dat een chronische ziekte aanduid.

 

Dag 241 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 2

equal money capitalismIn mijn vorige blog heb ik een intro geschreven over het volgende onderwerp dat ik in het kader van de ‘de vagina de bron van al het kwaad’ serie, in het geniep. Hierin kwam naar voren dat wij als kinderen zo worden gekneed door de volwassenen dat wij onze geslachtsorganen gaan ervaren als iets dat het daglicht niet kan verdragen en iets dat in het geniep benaderd moet worden. Waardoor ik op de volgende probleem/oplossing/beloning uitkwam.

Probleem:

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

Oplossing:

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

Beloning:

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om gesnapt te worden als kind terwijl ik een band met mijn vagina opbouw waarvan ik niet weet of dat getolereerd word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik niet voldoe aan hetgeen men van mij verwacht binnen het gezin en de maatschappij als het gaat om mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik afwijkend ben door mijn vagina als deel van mijzelf te zien en ik niet snap waarom het iets is dat in het geniep moet afspelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te separeren van de rest van de mensen door mijzelf als afwijkend te labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn vagina als deel van mijzelf zie ik niet normaal ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn anders te zijn en uit de boot te vallen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst voor het overleven te hebben wanneer ik uit de boot val door anders te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het opnieuw opbouwen van een relatie met mijn vagina, wat ik nu zie als iets onnatuurlijks.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik die relatie aanga die ik bestempel als onnatuurlijk het zou kunnen omslaan in een obsessieve relatie en ik mijzelf niet meer onder controle heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben de controle te verliezen en losbandig een relatie met mijn vagina aan te gaan en zo niet meer in de maatschappij te passen waardoor mijn kansen in de maatschappij verminderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor een relatie/band met mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij afzijdig te houden van en te ontsnappen aan het 1 worden van mijn fysieke lichaam, omdat separatie zo gewoon is geworden dat separatie voelt als wie ik ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat separatie is wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik zal genieten van de relatie die ik met mijn vagina opnieuw kan opbouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het onbekende en genieten van mijn vagina te zien als iets egoïstisch, door de afscheiding die er nu nodig is om te komen tot een vorm van genieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om 1 en gelijk te zijn aan mijn vagina en mede daardoor te veranderen in iets/iemand die ik nog niet gekend heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijn oude ‘ik’ beeld vast te willen houden, ook al is het niet in het voordeel van een ieder, om zo niet in het diepe van het onbekende te worden gegooid, daar waar ik denk totale controle kwijt te raken en mij niet te realiseren dat zelfaansturing de manier is hoe ik kan veranderen en dus de totale controle wel los zal moeten laten om 1 en gelijk aan mijn vagina te kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn vagina als losstaande entiteit. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie te denken over/aan mijn vagina en mij niet te realiseren dat wanneer ik heel ben ik kan genieten van de totale expressie van mijn fysieke lichaam, waar alles interconnecties met elkaar heeft en ik niet spreek over het genieten met mijn vagina maar het fysiek genieten als een expressie.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien ontdekken van mijn lijf en dan met name mijn vagina, maar met eenangst op de achtergrond dat ik betrapt zal worden en afgekeurd als persoon. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet meer waardig ben wanneer ik mijn lijf/vagina leer kennen, omdat mijn buitenwereld dit als vies en ongeoorloofd beschouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf als eenling te zien staan en aangewezen als degene die niet normaal is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik het niet zal redden wanneer ik mijn vagina anders benader als hoe ik denk dat men dat van mij verlangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onophoudelijk bezig te zien met mijn vagina als een angst/schrikbeeld van een outcast die het niet meer op een rijtje heeft. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina tot een outcast van mijn fysieke lichaam te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf los van mijn vagina te zien als een soort van rebus, een poppetje + een vagina = een mens.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn separatie van mijn vagina zo te visualiseren dat het een acceptabel beeld voor mij  word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest niet te zien genieten van mijn relatie met mijn vagina en mij vast te houden aan dit beeld, omdat dit beeld zo vertrouwt is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren binnen mijn relatie met mijn vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als wie ik denk dat ik ben in separatie met mijn vagina.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik iemand anders zou kunnen zijn/worden wanneer ik de beelden van het verleden loslaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien genieten van totale fysieke lichaamsexpressie , maar dit tegelijkertijd weg te duwen als fantasie, of iets dat niet voor mij is weggelegd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren en mijzelf bij voorbaat af te snijden van een toekomst in totale  fysieke lichaamsexpressie, wat onacceptabel is en daarom kan ik dat niet tolereren van mijzelf ten opzichte van mijzelf.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik als een heel mens functioneer. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de ogen van de geest te zien en zo te hopen dat ik een kapotte relatie kan herstellen zonder het pad te doorlopen dat nodig is om van kapot naar heel te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat alles in orde is en geen onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken die aangepakt moeten worden als niet bestaand te beschouwen en zo mijn geweten te sussen over het feit dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem in het herstellen van de relatie met mijn lijf/vagina.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat de relatie die ik nu met mijn lijf/vagina heb okay is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief opgewekte gevoelens door geloof en overtuiging door de geest boven een negatieve ondertoon te stellen die waarschuwt voor de onbalans in mijn relatie met mijn fysieke lichaam.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina hoeft niet mee te doen, dat maakt het alleen maar moeilijker’ in mij te laten bestaan en zo mijn voorprogrammering niet op de proef te stellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en alleen in het geniep mij gewaar kan zijn van mijn vagina waarbij ik tegelijkertijd mijn voorprogrammering uitspeel en het gewaarzijn wegzet als vies en onbehoorlijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘het genieten van de vagina kan alleen in het geniep anders krijg ik problemen’ in mij te laten bestaan en zo een personage te ontwikkelen waarin geniep de boventoon speelt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een personage te moeten ontwikkelen om om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam door mijn vagina als los onderdeel te zien dat niet kan meedoen als een geheel, want het is vies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ik gesnapt word?’  in mij te laten bestaan en zo een ‘fake’ vorm van opgewondenheid/spanning toe te voegen aan het in het geniep genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te verwarren met opgewondenheid/spanning en mij niet te realiseren waar dit verknipte beeld van genieten en intiem zijn ontsprong.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minderwaardig te voelen bij het idee dat mijn vagina onderdeel is van mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om minderwaardigheid aan mijn vagina te koppelen, omdat ik denk dat anderen dat zo zien door de manier waarop ermee wordt omgegaan en hoe er ontwijkend over wordt gepraat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afkeer te voelen om te mogen genieten van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dit mogen genieten in mijn geest om te zetten naar losbandig en oncontroleerbaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar een band met mijn vagina die niet omhult is door geheim en geniep, maar ik houd mijzelf tegen door angstbeelden in mijn geest van losbandigheid die door kerk en omgeving niet gewaardeerd worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst voor losbandigheid mijzelf rigide neer te zetten en zo participeer in een polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudendheid te voelen wanneer ik denk over een relatie met mijn vagina zonder taboes. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn als het gaat om een verandering die de kijk op mijzelf totaal zal veranderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om walging te voelen voor mijn vagina als de onwil tot veranderen van mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te walgen door verandering af te houden uit angst voor het onbekende en mij niet te realiseren dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik mijn toekomst bepaal wat dus de angst voor het onbekende tot een overbodigheid maakt.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verkramping van mijn spieren te ervaren als een fysiek tegenhouden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verkrampen als het aankomt op verandering en verkramp als het aankomt op het accepteren van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet vrijuit te ademen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn omgeving te manipuleren door niet goed door te ademen en zo weg te kunnen duiken in de geest wanneer het te moeilijk wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spanning in mijn fysieke lichaam te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de frictie die ik in de geest ervaar fysiek te maken door een algehele spanning in mijn lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een opgejaagdheid te voelen in mij lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen door de fysieke werkelijkheid die mij laat zien dat ontkenning van de onbalans tussen mijn lijf en vagina niet de oplossing is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onbalans tussen lijf en vagina te laten accumuleren tot een fysieke conditie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ziekte in mij het zien in mij is waar het mis ging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie door het leven te gaan en dit als normaal te bestempelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf heel te voelen in mijn geest terwijl ik niet heel ben in mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de consequenties van het leven in separatie met mijn vagina niet onder ogen te zien en zo te hopen dat alles wel vanzelf goed zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nare dingen onder het tapijt te vegen om zo in een ‘ik weet nergens van’ mentaliteit verder te kunnen leven.

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 240 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 1

equal money capitalismDe vagina en het geniep, twee beste vrienden, als we dat moeten geloven wat onze maatschappij ons via verschillende kanalen influistert. Al heel vroeg wordt een rokje omlaag gedaan wanneer een kindje/meisje het omhoog houdt, en dit is niet om de reden waarom het kindje het rokje omhoog houdt. Het kindje is nog onbevangen, maar de volwassene kijkt door de ogen van de geest oftewel het geestesbewustzijnsysteem, hetgeen een verzameling is van al onze gedachten/opinies/emoties/gevoelens. De volwassene ziet een geslachtsorgaan in een broekje dat misschien teveel in de picture komt bij het oplichten van het rokje. De volwassenen die niet meer onbevangen zijn, bevlekken/bezoedelen zo de volgende generatie met ideeën gebaseerd op angst.

 

Het kindje wordt gedrild/geprogrammeerd en zal uiteindelijk haar rokje niet meer optillen, maar gaan voor handelingen die positieve feedback opleveren. Zo mochten meisjes van mijn generatie ook niet met hun benen wijd zitten, dat begreep je werkelijk niet als kind. Waarom mag ik niet met mijn benen wijd zitten en mijn broertje wel? Nu waren dit nog zaken die ik als kind niet direct verbond met mijn vagina totdat ik ouder werd. Maar het niet aan je vagina mogen zitten en je vagina niet mogen betrekken in spel dat waren directe boodschappen dat, dat ding tussen mijn benen die ze een spaarpot noemden, niet echt pluis was. Het was iets dat je beter kon verbergen, om geen gezeur te krijgen. Gaandeweg ga je het normaal vinden, die geheimzinnigheid rondom je vagina.

 

Maar goed als kind probeer je natuurlijk regels altijd een beetje op te rekken en werd er wel in het spel gespeeld met de vagina. Ik heb het hier niet over betasten, maar betrekken in het spel. Als wij speelden dat we zwanger waren en een kind gingen baren dan ging ons onderbroekje uit. Of wanneer we doktertje speelden dan deed ons hele lijf mee. Op 1 of andere manier gaf dat wel een bepaalde vorm van opgewondenheid, maar geen seksuele opgewondenheid. Het was het rebelleren tegen de regels van het systeem, we deden iets dat eigenlijk niet mocht, dus deden we het in het geniep.

 

En daar ontstond de connectie dat alles wat je met je vagina deed in het geniep moest gebeuren, want het kon het daglicht niet verdragen. De vagina was verdorven en werd je gespot door een volwassenen dan zag je de walging op hun gezicht. De vagina is vies, daar blijf je vanaf en als je er dan zonodig iets mee wilt, dan doe je dat in het geniep om gezeur te voorkomen. Ik bouwde dus een genieperige band op met mijn vagina.

 

En ja toen werd ik zelf moeder en je raad het al ik was wars van hoe men mij geen relatie met mijn vagina had gegund. Ik zag de vagina als iets dat ellende oplevert in vele opzichten, maar wilde dat niet voor mijn dochter. Niet dat mijn dochter bloot door het huis rende en voortdurend sprak over haar vagina, nee, zij ontwikkelde een normale band met haar vagina net als met al haar andere lichaamsonderdelen. Totdat ze 3 werd en heftig begon te masturberen en ik niet goed wist wat ik ermee aan moest. Het liefst deed zij dit op de poef voor het kamerhoge raam. Al mijn alarmbellen gingen af, dit kan niet, wat zullen anderen zeggen, ik voelde dat ik moest ingrijpen, maar ik zag dat ik het door de ogen van een vrouw zag, die nog steeds diep van binnen de vagina als vies en een taboe zag. Ik liet het gaan en probeerde haar af te leiden met andere dingen, wat moeilijk was als zij door ging totdat zij zwetend op het poefje lag. Na een jaar was dit over en zij herinnerd zich er nu niets meer van, het was een fase, waarin ik zag waar ik tegenaan liep maar het nog geen handen en voeten kon geven door zelfvergeving. Ook mijn dochter heeft door andere kanalen van de maatschappij dan haar opvoeding de nodige informatie binnen gekregen over hoe wij het liefst in het geniep de vagina bewonderen/aanraken/over fantaseren. Dat zijn zaken die je bijna niet kan voorkomen in een samenleving als de onze.

 

Ik ben nu een veertiger en het is tijd om te breken met deze onnodige ballast omtrent mijn vagina, ik zal het probleem, de oplossing en mijn beloning hieronder benoemen om in mijn volgende blog door zelfvergevingen dieper op het probleem in te gaan.

 

Probleem:

 

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

 

Oplossing:

 

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

 

Beloning:

 

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.