Dag 325 van 2555: op gesprek – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het mij betutteld voelen door de revalidatiearts onder de loep nemen en het feit dat ik bewust een systeempersonage aannam om aangepast systeemgedrag te vertonen, wat niet eenvoudig was en hier en daar ook niet lukte om de emoties die er van binnen wel waren te negeren en het systeempersonage de zaak te laten afwikkelen om zo geen schepen achter mij te verbranden, maar ook niet een loopje met mij te laten nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een positie gedrukt te voelen van ‘minder dan’ de revalidatiearts wanneer zij op betuttelende toon informatie verschaft en met ons spreekt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van polariteit die ik met de revalidatiearts aanga, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de definitie, de beelden en ervaringen met een arts die ik door opvoeding en in de maatschappij heb opgepikt vanzelf in een polariteit met de arts terecht kom, omdat ik haar onbewust als meer zie en bewust en fysiek haar wil tonen dat zij minder is wanneer zij mij in het nauw drukt. Ik stop de competitie vanuit polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik ervaar dat iemand mij verbaal in het nauw drijft dan ga ik niet de competitie aan om de ander te laten voelen dat hij/zij mij krenkt, maar zal ik in zelfoprechtheid kijken of dat wat ik ervaar ook de fysieke realiteit is en wanneer dat het geval is kan ik de ander op zijn/haar gedrag aanspreken alvorens verder te gaan met een gesprek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als geïrriteerd te ervaren wanneer de revalidatiearts niet als een gelijke met mij wil praten, in ogenschouw nemend dat zij de medicus is en ik de moeder van haar cliënt, en ik het gevoel heb dat de communicatie op slot zit door de ongelijkheid tussen ons.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het ervaren van ongelijkheid in een gesprek, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik of door angst gedachten ongelijkheid denk te ervaren of daadwerkelijk ongelijkheid ervaar die ik b.v. kan oplossen door het bespreekbaar te maken. Ik stop de ongelijkheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst te onderzoeken in mijzelf of de ongelijkheid die ik ervaar komt door emoties/gevoelens/angsten in mij of dat het daadwerkelijk aan de orde is binnen mijn fysieke wereld, waardoor ik het kan aanpakken in mijn fysieke werkelijkheid door hetzij dit bespreekbaar te maken of door te leiden als voorbeeld van hoe het ook kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als mindere te worden gezien door de revalidatiearts en daarmee monddood te worden gemaakt als degene die geen mening kan hebben over medische zaken die mijn dochter aangaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn dat mijn daadkracht/spreekkracht wordt afgenomen door een ander dan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat ik mijzelf laat monddood maken door niet te gaan staan en aan te geven dat dit onacceptabel gedrag is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten leiden door angst en te denken dat de ander mij monddood kan maken terwijl ik het ben die mijn stembanden aanstuurt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de betuttelende woorden van de revalidatiearts als minderwaardig te zien, waardoor ik de arts terugkoppeling wil geven en laat weten dat ik weet waar het over gaat, omdat ik mijn onderzoeken heb gedaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mij uitworstelen uit de polarisatie van meer-minder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet moet vechten/worstelen om de houding van de revalidatiearts te veranderen maar te begrijpen dat zij die houding aanneemt omdat zij bang is dat ik een aanklacht zal indienen en zij er alles aan zal doen om dat te voorkomen en mij inzicht geeft over hoe in dit gesprek te gaan staan. Ik stop het vechten met de polarisatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren begrijpen/zien/realiseren dat het gedrag van de ander mij spiegelt hoe de ander echt in een gesprek staat en ik dit kan gebruiken om in het moment vloeiend te bewegen met wat hier op de tafel ligt en het zo in het belang van een ieder kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen bewijzen dat ik echt wel weet waar ik het over heb aangaande het medische traject dat ik met mijn dochter loop.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen bewijzen dat ik niet dom ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit patroon vertoon wanneer ik onzeker van mijzelf ben en de situatie waar dit vaak in polariteiten uitmondt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bewijzen als zijnde slim of welingelicht over een bepaald onderwerp maar deze kennis en informatie mij eigen te maken zodat ik in een gesprek de informatie en kennis kan toepassen en niet te gebruiken om mijzelf ergens uit te bluffen om te bewijzen dat ik welingelicht/slim ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de revalidatiearts mij te laten dwarsbomen door de taal die zij spreekt en de woorden die zij gebruikt om mij zo in een positie te duwen die ik ervaar als een situatie waarin ik alleen ja en amen kan zeggen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet meer kunnen zeggen wat ik ervan vind en naar de pijpen van de ander moet dansen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn antwoord en mijn conclusies voor mijn handelen in het vervolg altijd aan mij zijn. Ik stop de slachtoffer rol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij door woorden niet in een hoek te laten praten en te denken dat het nu te laat is om nog verandering in de zaak aan te brengen nu de nader dit gezegd heeft, maar te zien dat er altijd ruimte gemaakt kan worden om uit te leggen waarom ik niet akkoord ga met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik mijzelf laat ontmoedigen door het gedrag van de revalidatiearts en niet zal staan en zal aangeven waar zij onacceptabel gedrag vertoont.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn dat ik niet zal gaan staan in mijn kracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te laten zien wie ik ben en de consequenties vrees die daaruit voort vloeien. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen wanneer ik sta in mijn kracht en met de mogelijke gevolgen moet leren omgaan ook als ik dat niet wil of niet denk aan te kunnen gaan als excuus om in de eerste plaats helemaal niet in mijn kracht te gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het jasje van het systeempersonage als te krap te ervaren wanneer er gedachten door mijn hoofd spoken als “ze liegt” en “dat berust niet op de feitelijke waarheid”

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van buiten mijn bewust aangenomen personage te willen treden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik om geloofwaardig over te komen beter in mijn rol kan blijven en wat niet zegt dat ik alles over mij heen moet laten komen. Ik stop mijn ego om mijn personage over te nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego geen wraak te laten nemen wanneer ik mij haast niet kan beheersen in het jasje van het systeempersonage.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik uit mijn rol van systeempersonage zal stappen wanneer ik mijn behandeling van de revalidatiearts niet meer door de beugel vind kunnen gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door angst het stokje over te geven aan mijn ego als stuurman op het schip, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik beter niet mijn ego mijzelf laat aansturen wanneer ik zelfverantwoordelijkheid wil nemen in zelfoprechtheid. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet als leidraad te nemen om mij door mijn ego te laten aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik buiten mijn systeempersonage stap, schepen achter mij verbrand die ik later nog wel eens nodig kan hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijzelf uit te spreken voor wat ik denk wanneer ik de ander misschien later nog nodig heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook kan spreken binnen het systeempersonage waar ik aangeef dat ik dusdanig geen gesprekken voer, maar dat ik wel met de ander verder wil op een nadere basis. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om te leren wat de grenzen zijn van mijn systeempersonage waardoor ik zekerder binnen dit personage kan opereren en kan zien wat ik wel en niet kan zonder gedreven te worden door angst.

Dag 236 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen uit en ga ik verbintenissen aan omtrent het onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ om zo te kunnen zien hoe ik mijzelf heb bijgeschaafd en vormgegeven, door de ‘vagina power’ als iets te zien dat gelijk staat aan manipulatie en niet aan de daadkracht in mij. Het is soms een fijne lijn tussen de argumentatie van de geest en simpelweg je pad volgen door jezelf aan te sturen, maar het verschil is er en de kracht is er om los van de geest de kracht van leven in mij te voelen zonder deze kracht weg te zetten als kwaad/slecht.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie om de controle over mijzelf kwijt te raken wanneer ik de levenskracht in mij gewaar ben/voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat controle hetgeen is waarmee ik mijzelf aanstuur en ik niet realiseer en zie dat controle van de geest is en daadkracht 1 en gelijk aan het leven staat. Ik stop de controle en daarmee de angst om de controle te verliezen en loop door de sluier van fantasie om te zien dat controle daar is om mij in het gareel van de geest te laten lopen in eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat controle het mijzelf voor het lapje houden is en willen geloven in de geest en het kwade van de levenskracht en de ‘vagina power’ een manier om de kracht in mijzelf niet te zien/voelen, waardoor ik slaaf zal blijven en niet voor mijzelf zal beslissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor het mijzelf aansturen als ‘vagina power’/levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de verantwoordelijkheid niet wil nemen uit angst om niemand anders dan mijzelf de schuld te kunnen geven als er iets misgaat en gevolgen zich ontwikkelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘vagina power’/levenskracht de schuld te geven wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en niet in mijn kracht ga staan ,maar liever tijd doorbreng in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf terughoudend zie zijn voor de levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mijzelf volledig durf te geven, omdat ik met 1 been nog in de geest participeer en met 1 been in mijn levenskracht probeer te staan. Ik stop de participatie in de geest waardoor ik geen achterdeurtje meer nodig heb en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen achterdeurtje te behouden om te participeren in de geest als ik denk dat ik de verantwoordelijkheid en de intensiteit van mijn levenskracht niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er alleen maar angst voor kan hebben zolang ik participeer in de geest. Ik stop de angst voor mijn levenskracht en ga 1 en gelijk eraan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te gaan staan om zo 100% daadkrachtig te zijn en zo niet meer de intensiteit te vrezen mar deze intensiteit te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlammen door overdonderd te zijn door mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het mij verlammen het aan de zijlijn staan is en ik niet mijn leven kan leven door aan de zijlijn te gaan staan. Ik stop het niet volledig participeren in mijn leven/de ‘vagina power’/levenskracht en neem deel 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf zo aan te sturen dat ik op de golven surf van mijn levenskracht en niet mijzelf te verdrinken in de angsten van de geest die de levenskracht als slecht en oncontroleerbaar definieert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door de levenskracht te manipuleren en acceptatie af te dwingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de zelfacceptatie de acceptatie van de levenskracht is die in mijzelf is en die ik beleef en vier wanneer ik angst en controle loslaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op zoek te zijn naar mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw, maar te zoeken naar wie ik ben als mijn levenskracht en zo mijzelf te ontdekken en te accepteren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in beschuldiging zie gaan van mijn ‘vagina power’/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het beschuldigen een vorm van spijt is dat ik niet kan genieten en volledig staan in mijn levenskracht. Ik stop de spijt in de vorm van beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer aarzelend in het leven te staan en te gaan voor mijzelf als levenskracht om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf achterdeurtjes zie onderhouden met mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gaan voor mijn levenskracht als verraad aan mijn geest zie. Ik stop de participatie in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het mij volledig blootgeven en genieten van de levenskracht niet te labelen als verraad, want verraad in deze context kan alleen verraad en zelfsabotage zijn, wanneer dit betekent dat ik een leven in terughoudendheid moet leven en mijzelf moet afvragen hoe het geweest zou kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf voel stikken door de intensiteit van mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit het resultaat is van geen verbintenis aan kunnen gaan met mijzelf als mijn levenskracht. Ik stop het visualiseren/manifesteren van mijn besluiteloosheid/terughoudendheid en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbintenis met mijzelf als levenskracht aan te gaan en het stapje voor stapje te nemen en elke keer wanneer er angst omhoog komt dan stop ik en haal ik adem en realiseer mij dat ik participeer in mijn geest en mij dus afkeer van mijn levenskracht die geen condities/eisen stelt, maar er simpelweg altijd is voor mij, of ik het nu ontken of omarm, het is er!

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds met de geest te maken heb en geen volmondig ja voor mijn levenskracht, maar een verwrongen vorm van het manifesteren van kracht. Ik stop de krachten in mijzelf als verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten sturen/controleren door de krachten van de geest en een verlangen naar mijn levenskracht te zien als manipulatie. Pas wanneer ik niet meer verlang maar simpelweg wil zijn, 1 en gelijk aan mijn levenskracht, dan boek ik vooruitgang en dan kan ik de participatie in de geest loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dan dat het verliezen van controle het bereiken van de ‘vagina power/levenskracht is. Ik stop de angst voor het verlies van controle en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verliezen van controle niet als een rouwproces te nemen, maar te zien als een proces waar ik overga van controle naar zelfaansturing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren in het ervaren van leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leven ben en dus niets of niemand hoef te manipuleren in het mij laten ervaren van mijzelf als leven. Ik stop de manipulatie en sta gelijk en 1 aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te geloven dat de ander mij kan laten wedergeboren worden in het fysieke door manipulatie met de ‘vagina power’ en daarbij dus aan te geven dat ik niet snap wat ik in handen heb wanneer ik speel met mijn levenskracht en dus niet kan zien wat de gevolgen zijn en wat het ‘ripple effect’ teweeg kan brengen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn omgeving zie misbruiken door mijn ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zelfoprechtheid mijn werkelijkheid kan scheppen. Ik stop het misbruik en zie met gezond verstand wat er moet gebeuren om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te kunnen gaan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gevolgen af te wegen wanneer ik handel uit naam van de geest in de vermomming van de ‘vagina power’ en mij te realiseren dat wanneer ik handel in het belang van een ieder er geen nadelige gevolgen kunnen ontstaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn kracht zie weggeven aan de geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij reduceer tot niets en niets meer kan zijn of doen. Ik stop het weggeven van mijn daadkracht en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de behoefte in mij voel opkomen om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen om zo de schuld te kunnen geven aan een ander als er dingen mis gaan, dan realiseer ik mij dat ik nog geen leven ben en de geest boven mijzelf als leven stel en dus haal ik mijzelf uit deze egoïstische staat van zijn.

 

Wanneer en als ik de geest niet wil opgeven voor leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn levenskracht niet wil ontmoeten, omdat ik denk dat het stoppen participeren in de geest onoverkomelijk is. Ik stop het vastklampen aan de geest als oplossing en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn levenskracht niet wil ervaren vanuit een punt van oneerlijkheid dan duw ik mij door dit punt en neem ik een makkelijk haalbaar doel dat mij laat zien dat ik geen angst voor mijn levenskracht hoef te hebben zolang ik in mijn kracht sta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn levenskracht voor kwaad zie uitmaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid/mijn levenskracht als iets kwaads in mij zie, en als afleiding de levenskracht als kwaad bestempel om de aandacht niet op mijzelf te vestigen. Ik stop het zwart maken van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn levenskracht zwart te maken, maar in te zien dat het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid hetgeen is dat ik zie als kwaad, het kwaad in mij. Maar dat niet openlijk wil bevestigen en zodoende ervoor kies om de levenskracht als slecht te bestempelen en mijzelf zo als goed/schoon te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf de ‘vagina power’ als seksuele macht zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door programmering de ‘vagina power’/levenskracht als slecht zie. Ik stop het verseksualiseren van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om levenskracht en seksuele macht niet met elkaar te verwarren en te realiseren dat ik niet kan ontwaken door seksuele macht, maar in mijn kracht/levenskracht zal moeten gaan staan 1 en gelijk aan het leven om te ontwaken in het fysieke als het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de polariteit van goed en slecht zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn participatie in deze polariteit mij brengt tot passiviteit, waardoor ik niet meer instaat ben om in mijn kracht te gaan staan. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om passiviteit niet als excuus te gebruiken om mijn levenskracht op 1 hoop te gooien met goed en kwaad en zo het te vrezen, dus mijzelf te vrezen als iemand die stabiel kan zijn en zichzelf aanstuurt zonder tussenkomst van de geest.

Dag 223 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg van mijn blog van gisteren en zal voortborduren op het probleem, oplossing, beloning principe zoals hieronder beschreven is en door middel van zelfvergevingen verder uitgediept worden.

 

Probleem:

 

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

 

Oplossing:

 

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

 

Beloning:

 

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar is en dus naar gehandeld moet worden.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen iets zal overkomen wat ik zelf niet kan voorkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere op te stellen van een in de toekomst geprojecteerde mogelijke gebeurtenis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet voldoende bescherming kan geven aan mijn kinderen tegen de boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de boze buitenwereld, maar mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van deze boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de informatie die tot mij komt mijn realiteit word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn toekomst bepaal door mijn leven in het verleden en het nu en dus mijn heden kan aanpassen om een andere toekomst te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat al de angst die ik als moeder al die jaren al had, maar die ik weggedrukt heb om mijn leven leefbaar te houden, nu naar de oppervlakte komt en door mij als heftiger word ervaren door het sneeuwbal effect dat het inmiddels heeft gekregen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik eerder voelde te onderdrukken en niet te zien voor wat het was, n.l. een overlevingsangst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer van het leven met mijn kinderen kan genieten zonder steeds te moeten inschatten of iets wel kan of te gevaarlijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gezond verstand is om mijn situatie in te schatten zonder daar verdere angsten/emoties/gevoelens/ervaringen/herinneringen aan te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn kind niet kan beschermen en net zo goed zelf slachtoffer van een misdrijf kan zijn waardoor ik nog mijzelf als mijn kind kan beschermen.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien afdwalen en allerlei noodscenario’s zie afspelen zodra ik niet precies weet waar mijn kinderen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zien ijsberen omdat ik niet weet waar mijn kind blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in onrust over het feit dat mijn kind weer veilig thuis zal komen.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf mijn kind te zien redden van het verschrikkelijke dat hem/haar is overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever de redder te willen zijn dan te moeten erkennen dat ik en wij met z’n allen onze wereld naar dit punt van verdorvenheid en afbrokkeling hebben gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de vrijheid van mijn kinderen te zien inperken vanwege mijn angst voor de boze buitenwereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn angst de vrijheid van mijn kinderen zal inperken en zij dus de dupe zullen zijn van een angst die ik niet beheersen kan en waarin ik mijzelf niet aanstuur of zelfverantwoordelijkheid in neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien bellen met de politie om aan te geven dat mijn kind niet thuis is gekomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de beelden die ik mij verbeeld die mij doen huiveren en geloven dat zoiets echt zal gebeuren, omdat de wereld op dat punt is aanbeland waar dat iedereen zal kunnen overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander als mijzelf en te denken dat het een survival of the fittest zal worden waarin alles kan en niets te gruwelijk zal zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf  te zien met een kind dat thuis komt en op een gewelddadige manier in elkaar geslagen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van de wereld/samenleving waar ik deel vanuit maak en mij niet realiseer dat verandering mogelijk is en niet hoeft te eindigen in machteloosheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en verandering tot stand brengen van een wereld die in het belang van een ieder is zonder mijn hersens ingeslagen te krijgen.

 

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat als mijn kind niet thuiskomt’ in mij te laten bestaan en zo onrust in mijzelf te zaaien over een gebeurtenis die alleen op dat moment in mijn geest bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust te voelen als een teken van de onrust die ik voel in mijzelf door niet altijd effectief te doen wat het vergt om te komen tot een betere wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mensen zijn gevaarlijk en ik moet mijn kinderen daarvoor beschermen’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik mij afscheid van de mensheid op deze manier in angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen voor het laten afweten van het nemen van zelfverantwoordelijkheid om mijzelf als de wereld/samenleving aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze mij ook pakken’ in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat ik bang ben voor de ander als mijzelf en twijfel aan mijn moederschap waarbij ik misschien mijn kinderen niet kan beschermen net zo min als mijzelf, omdat ik de wereld als een soort van wild westen beschouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bepalen bij wat ik niet kan en zo het leven te missen wat aan mij voorbij gaat terwijl ik sidder in angst van denkbeelden in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik moet wegkomen van het gevaar’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik wil vluchten van mijzelf als een deel van de mensheid/wereld om de negatieve kant van mijzelf/onszelf niet te hoeven aanschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in mij niet te willen zien.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te voelen in mijzelf als beschermer van mijn kinderen terwijl ik zie dat dit een onbegonnen taak is die ik niet kan waar maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beschermen van mijn kinderen zo groots te maken dat ik er onmogelijk aan kan voldoen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord beschermen te groot te maken en daardoor mijzelf er klein aan te maken en hierdoor mij de macht/kracht ontneem om nog maar iets te kunnen doen of om op te kunnen staan als de moeder die haar kind beschermt door samen het leven te doorlopen en met gezond verstand reële gevaren in het hier en nu te ontwijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer van de maatschappij te voelen die haar leven en dat van haar kinderen niet zeker is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht/daadkracht weg te geven aan de angst die mij tot slachtoffer maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen en mij niet opgewassen te voelen tegen de maatschappij van nu. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht en zelfaansturing weg te geven en niet te gaan staan in en als de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij overdonderd te voelen door de toename van geweld en de afname van de saamhorigheid in de samenleving en een samenleving die daadwerkelijk geeft om leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een excuus mij te laten overdonderen wat gelijk staat aan geen zelfverantwoordelijkheid nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdoofd te voelen om de angst voor een eventuele bedreiging ten aanzien van mijn kinderen niet direct en hard te hoeven voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als verdoofd terug te trekken in mijn geest, hopende dat alles wel zal overwaaien zodra ik weer mijn fysieke werkelijkheid betreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van een gevoel van angst voor het welzijn van mijn kinderen naar een gevoel van ik heb het allemaal onder controle geslingerd te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in polariteit en daardoor mijzelf in een cirkeltje te zien ronddraaien en mij niet te realiseren dat ik uit de polariteit kan stappen en daadwerkelijk fysiek niet meer te participeren in dit gedrag.

 

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te voelen als een kind niet thuis is zoals verwacht of afgesproken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij fysiek rusteloos te voelen en te ijsberen wanneer ik nog niet weet waarom mijn kind niet veilig thuis is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onregelmatig te ademen en steeds even in de geest weg te duiken om zo te denken de situatie onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om enigszins in elkaar gedoken te zitten als een soort van beschermend gevoel om mijzelf gerust te stellen dat mijn kind zo thuis zal komen.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door angst te laten leiden in plaats van goede afspraken te maken over wanneer iedereen thuiskomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te genieten van het hier en nu en in plaats daarvan mijzelf zorgen te maken door projecties/verbeeldingen in de toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te ontwikkelen mijn kinderen minder los te laten dan wat ik eigenlijk zou wensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet leuke/slechte moeder te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overal kwaad te bespeuren en zo mijzelf ook niet meer veilig te wanen en altijd iedereen en alles te argwanen/wantrouwen als een soort van overlevingsdrang.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en mijzelf de sleutel aan te reiken om deze angst situatie te keren en weer te kunnen leven als een stabiel en reëel mens.