Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje

Dag 107 van 2555; huisje, boompje, beestje  Waar we in Italië in een armoedige huursituatie zaten met weinig tot geen inkomen, gingen we bij onze remigratie over tot een vast inkomen en een duur huurhuis. Het dure huurhuis was geen echte keuze maar een gevolg van aangewezen zijn op de private huurmarkt in een stad die je niet kent. Al direct voelden we de huur redelijk huishouden in onze portemonnaie. Dus zoekende naar een oplossing c.q. meer wenselijker situatie, stonden we voor de keuze om kleiner en goedkoper te gaan huren of te kopen. Daarbij komt dat bij koop mijn schoonfamilie bij zou springen, dus de optelsom was snel gemaakt, we gingen kopen.  Alleen al bij dat besluit ging er van alles in mij om. We waren naar Italië vertrokken om los van de matrix te kunnen leven, we hebben 6 jaar zonder hypotheek geleefd, moesten we ons dan nu weer vol in de matrix storten? Maar de matrix is overal wanneer je weer gewoon verdiend met een vaste baan en je allerlei verplichtingen financieel hebt waar je niet onderuit komt, dat is inherent aan een moderene samenleving zoals die in Nederland.

 

Ik ben de huizen markt in onze woonplaats gaan bestuderen, hoe lang staat er iets te koop, wat wordt er gevraagd, hoeveel zakt men met prijzen etc. We hebben in totaal 5 huizen bekeken. Van een uitgewoond huurhuis dat in de verkoop kwam tot aan een twee-onder-èèn-kap uit 1928 dat nog degelijk is gebouwd. Uiteindelijk zijn we gevallen voor het huis uit 1928. Op een landelijke open huizendag zijn we binnen wezen kijken en hebben gevraagd of wij de dag erop nogmaals mochten kijken en dat mocht. We hebben een technische keuring laten doen door een familielid die daartoe instaat is. Ja, en toen was het tijd om te zeggen of wij op het huis een bod wilden doen.

 

We kregen adviezen van uiteenlopende mensen, waarbij opviel hoe makkelijk zij vertelden hoe wij de vraagprijs omlaag konden krijgen tot woeker prijzen. Hier geldt waarschijnlijk, de beste stuurlui staan aan wal. Er werden hier prijzen genoemd die iemand nog niet zou accepteren voor een rijtjeshuis. We hadden besloten geen makelaar in de handen te nemen en het bieden zelf te gaan doen. We hebben heel wat gepraat, gewogen en gewikt. We stelden een bodemprijs die wij reëel achten gezien de markt en wat het huis te bieden heeft. Dat is niet eenvoudig, eerst moet je van je emoties/gevoelens/angsten af om in het belang van een ieder te komen tot het eerste bod en al voor ogen hebben tot hoever je uiteindelijk zal gaan. Het bieden heb ik op mij genomen en het uitzetten van het traject om die vervolgens met mijn partner door te spreken. In 3 keer heen en weer bieden kwamen we tot een koopafspraak. Bij mijn laatste tegenbod heb ik ook vermeld dat het een laatste bod was, het duurde 1,5 dag voordat er een reactie terug kwam en dat was het moment dat er toch een angst doorsijpelde van “wat als ze nee zeggen?”. Ik voelde van alles binnenin mij in beroering, maar ik herstelde mij door simpel te kijken naar wat er was in dat moment en dat een ja of een nee niets uitmaakte in grote lijnen. Ik zou blijven doorademen en mijn leven zou evenzogoed doorgaan. Toen we hoorden dat wij de eigenaren van het huis zouden worden was ik tevreden, tevreden met mijzelf en tevreden met mij en mijn partner in de zin van samenwerking. Het was niet een moment van euforie die volgde op een gestresst wachten en als het ware een dip in energie. Die energie had ik weggewerkt en dat wat overbleef was ik en ik ervoer tevredenheid met de situatie in dat moment en dat was het, het leven gaat door…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis te zien als het binnengaan in het web van de zwarte weduwe en mij niet te realiseren dat ik alleen kan deelnemen aan de matrix als ik deel benvan de matrix en mij niet separeer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om financiële verplichtingen aan te gaan door eerdere ervaringen van geldgebrek te projecteren en zo op voorhand angst te hebben voor iets dat nog niet heeft plaatsgevonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kopen van een huis als iets groots te zien, terwijl het niet anders is als het kopen van andere zaken, er zijn alleen wat meer nullen mee gemoeid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terug te vallen in oude angsten omtrent geld en daardoor zelfs te overwegen om niet te kopen ook als het de meest optimale optie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkopende partij tekort doe en daardoor moeite heb om te komen tot een openingsbod waar ik achter kan staan in zelf oprechtheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van gelijkheid de koop af te willen sluiten terwijl het makelaarsspel van huizen verkopen niet is gebaseerd op gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet matrix conform het huis te willen kopen buiten de makelaar om en mij niet te realiseren in dat moment dat zoiets zou betekenen dat ik het systeem een loer zou draaien wat uiteraard niet zonder consequenties zal gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boven de matrix te stellen bij de aankoop van een huis en mij niet te realiseren dat de matrix dat niet laat gebeuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een moment van energetische onstabiliteit te ervaren terwijl ik wacht op het uiteindelijke antwoord van de verkopende partij en voor een moment mijzelf naar binnen toe gezogen voel terwijl ik wordt  opgeslokt door emoties en gevoelens die voor mij nog onbekend zijn in dat moment maar wel voelbaar aanwezig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten opslokken door deze emoties en gevoelens van onzekerheid tijdens het wachten en mij niet direct los weet te maken van de mind dimensie die ik binnen treed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het binnen treden van deze mind dimensie niet te willen en mij te verzetten en mij niet te realiseren dat ik mij niet hoef te laten opslokken als ik vrij van angsten/emoties/gevoelens ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze mind dimensie en het te ervaren als een falen dat ik niet had kunnen voorkomen om opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik niet stabiel genoeg ben om niet door angsten opgeslokt te worden door mijn mind.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het stabiel zijn te oefenen bij elke gelegenheid die ik heb om aan de werkelijkheid te toetsen waar ik nog zaken heb liggen om door te werken en mij niet te frustreren als het allemaal niet meteen lukt, het is en blijft een proces ik in real-time doorheen moet.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken aangaande geld en grote geldzaken niet groter te maken dan mijzelf om zo niet geïntimideerd te raken door mijn eigen creaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om iet langer mij te verzetten tegen de matrix, maar mee te gaan met de matrix en te leren van de matrix om zo de matrix met zijn eigen middelen bij te sturen naar een situatie die in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gelijk aan de matrix te zijn en zo van binnenuit verandering aan te kunnen brengen en de weg voor te bereiden voor een Gelijkheids Geld Systeem.

Advertenties

Dag 29 van 2555; kom niet aan mijn realiteit!

Dag 29 van 2555; kom niet aan mijn realiteit! De verhuisdozen waren aangekomen en ik was samen met de kinderen dan eindelijk begonnen met inpakken. Het was een erge krappe planning, want in 2 weken moest ik het hele huis inpakken en klaar hebben voor een verhuizing van Italië naar Nederland die we zelf doen. Ik had alles gepland en het leek erop dat het zou moeten gaan lukken, totdat mijn partner meldde dat de sleuteloverdracht van het nieuwe huis niet eind mei maar 15 juni gaat plaatsvinden. Ik viel stil, ik merkte dat ik het moeilijk had met deze mededeling. Dat wat ik zorgvuldig had gepland en uitgezet in gezond verstand kon ik nu uitspreiden over 5 weken, geen gestress en zoals mijn zoon zei: “mooi toch!”, maar ik vond het niet mooi. Het was alsof iemand mijn werkelijkheid expres in duigen gooide. Ik had de stap gezet om terug te gaan en nu wilde ik ook terug en dat wilde ik mij niet laten afpakken. Dus ik reageerde vel en had onbegrip voor het feit dat de makelaar mijn partner had verzekerd dat wij zeker eind mei in het huis konden. Ik was boos waarom mensen geen gezond verstand gebruiken en dingen zeggen die eigenlijk niet gezegd kunnen worden.

 

Maar zoals altijd helpt het om even gas terug te nemen en naar binnen te kijken om te zien wat er nu eigenlijk aan de hand was en tot de conclusie te komen dat 3 weken extra een geschenk voor mijn fysieke lijf is en dat 3 weken op een leven, het leven niet kunnen breken of maken. En ja hoe eerder wij in Nederland zijn des te eerder kunnen we naar scholen kijken, ons inschrijven en verzekeren en een medisch traject met onze dochter verder doorzetten, maar er wordt niemand daadwerkelijk benadeeld als de verhuizing 3 weken later plaatsvindt. Sterker nog alle partijen hebben er baat bij, dus zou je het een actie kunnen noemen in het voordeel van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als dingen niet zo gaan als ik ze gepland heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik mijn regie over mijn leven kwijt ben wanneer dingen niet gebeuren zoals ik ze gepland heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben in het moment van aangekondigde verandering en dat voor een moment als levensbedreigend te labelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen voor het in duigen gooien van mijn plannen/planning en het als “met opzet” te labelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn planning/ plannen als een bezit te beschouwen en mijn ego dit met hand en tand te laten beschermen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn plannen/planning als mijzelf te beschouwen en een verandering door anderen in deze te zien als een persoonlijke aanval, terwijl mijn planning/plannen niet meer en niet minder zijn dan praktische hulpmiddelen om tot effectief handelen te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om separatie tussen mij, mijn plannen/planning en de rest van de wereld te creëren om mij het recht te verschaffen om boos te zijn op de wereld wanneer ik niet flexibel kan/wil zijn in mijn plannen/planning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stug/star te zijn als het gaat om verandering in iets van mij als mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld te willen wegduwen als dingen niet zo gaan als ik ze wens en mij met mijzelf in gevoelens van oneerlijkheid te vereenzelvigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment het fijn te vinden om mijzelf als het slachtoffer te ervaren en zodoende mijzelf een vrijbrief geef om boos te mogen zijn op anderen en niet op mijzelf voor niet flexibel gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden dat ik mij moet aanpassen terwijl anderen te pas en te onpas dingen kunnen veranderen in mijn realiteit en ik zodoende de grip op mijn leven denk kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voordelen niet te willen zien als ik mij in een staat van aangevallen en als oneerlijk behandeld bevind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij in verschillende realiteiten langs elkaar heen leven en angstvallig vasthouden aan onze realiteit, uit angst dat onze realiteit wordt afgenomen of gedwarsboomd door de ander en elkaar zo als vijanden te ervaren tot het punt dat wij vrezen voor ons eigen leven en wij bereid zijn onze realiteit met ons leven te bevechten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar flexibiliteit één kant op buigen betekent, de kant die ons wat oplevert en de rest kan stikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij in bubbels van realiteit langs elkaar heen zweven en hopen niet tegen elkaar aan te botsen zodat onze zeepbel barst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons separeren van de enige fysieke realiteit die er is, door allemaal onze eigen mind realiteit erop na te houden en niet instaat zijn ons te verenigen en te zien dat wij deel uitmaken van het geheel en niet zonder elkaar kunnen als zijnde het geheel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn realiteit niet als “meer” te zien en boven de fysieke realiteit te stellen, maar mij in het moment adem na adem zal aanpassen aan de informatie/werkelijkheid die zich aandient, om zo te handelen dat het in het voordeel van een ieder is.