Dag 272 van 2555: het plaatje van Bernard loslaten en waar het voor stond voortzetten

basisinkomengarantieOp zondag 11 augustus vroeg in de morgen overleed Bernard Poolman, zijn hart stopte…

Afgelopen zondag had ik mijn ouders op visite en ik had met mijzelf afgesproken dat ik niet constant mijn mail zou checken als een punt van niet hier zijn. Ik had het geluid zacht gezet van mijn laptop en zou mij niet laten leiden door de afleiding en dat ging eigenlijk best goed. Toen mijn ouders tegen half 10 ’s avonds in de auto stapten en weer naar huis gingen, keerde de normale rust weer terug in huis. We ruimden nog wat op en ik besloot mijn mail te checken. Mijn partner vroeg bijna onmiddellijk of ik de mail van Robert al gelezen had en dat irriteerde mij, omdat ik bovenaan de lijst met mails was begonnen en ze graag in volgorde van binnenkomst wilde doornemen om geen punten over het hoofd te zien. Uiteindelijk las ik de mail toch eerst op aandringen van mijn partner. Ik kon niet geloven wat er stond, er schoot door mij heen dat dit wel een grap moest zijn of een test of wij zonder hem ons proces wel zouden voortzetten. Maar al gauw maakte dat plaats voor wat gezond verstand, niemand  zou zo’n zieke grap bedenken, dat zou eenvoudigweg het belang van een ieder niet dienen om online de dood van iemand aan te kondigen in de vorm van de blog die Cerise de dochter van Bernard schreef op zijn blog site Creations Journey to Life, terwijl iemand nog leeft. Dus het is waar.

Vervolgens kwam ik erachter dat ik de chat die ingelast was om de eerste vragen te beantwoorden gemist had, en ervoer dat in het moment als een gemiste begrafenis, een gemist samenzijn met allen die hem kenden. Ik besloot niet toe te geven aan de hersenspinsels van mijn geest en las de chat na in de chat log. Ook al kon ik zelf geen input geven het was een moment waarop ik aandachtig de woorden op mij liet inwerken om te begrijpen wat de ware impact is van het verlies van Bernard.

Bernard was een man die werd gehaat of geliefd er was geen middenweg, wat de intensiteit waarmee hij op aarde was weergeeft. Bernard ging ergens voor en liet het er niet halverwege bijzitten, wanneer hij had vastgesteld dat hij handelde in het belang van een ieder op elke mogelijke manier. Dat maakte hem tot zo’n groot voorbeeld voor allen die hem mochten kennen door zijn woorden. Zijn woorden die voor velen in geluid niet aan te horen waren, het ging hen door merg en been, waarbij anderen geen genoeg van zijn stem konden krijgen omdat zij de zelfeerlijkheid en het gezond verstand konden horen. Zelf heb ik zijn stem nooit als onplezierig ervaren en speelde ik veelvuldig zijn opnames in huis af, mijn partner echter had in het begin wel problemen met Bernard zijn stem en kon later inzien op welke punten Bernard hem beroerde en waar hij onstabiliteit van binnen had. Wat niets zegt over mijn stabiliteit en het graag horen van Bernard zijn stem, ik kon het aanhoren, maar zag tegelijkertijd ook de punten in mij waar ik aan moest werken. In het begin was Bernard zijn stem de aanleiding voor beelden in mij, over hoe hij er fysiek uitzag. Ik was van mening toentertijd dat ik goed was in het bedenken hoe iemand eruit zag naar aanleiding van zijn/haar stem. Verblind door deze mening zag ik nooit dat ik eigenlijk altijd ernaast zat en zo ook bij Bernard. Ik zag een klein mannetje met donkere ogen en donker haar voor mij, die naar mijn idee met een beetje indisch-achtig Engels accent sprak. Ik heb erg om mijzelf moeten lachen toen ik uitvond dat de farm in Zuid-Afrika stond en Bernard een lange grote man was en eerder blond dan donker met een Afrikaans accent.

Met Bernard heb ik direct te maken gehad in chats en mails, maar nooit heb ik hem in levende lijve mogen ontmoeten. Ik heb mijzelf afgevraagd of ik dat nu mis, die kans om oog in oog met de vleesgeworden boodschap, die ik heb toegepast in mijn  te leven, te staan. En ik moet tot de conclusie komen dat het niet uitmaakt, de boodschap is de boodschap en het is aan mij om dat te integreren in mijn leven en uit te dragen naar anderen in mijn handelen. De boodschap van Jezus zijn voornamelijk de peilers waar Bernard op verder is gegaan en die ook daadwerkelijk heeft geleefd als levend voorbeeld voor een ieder die het wilde horen en zien. Wat maakte dat hij voor mij een soort van stok achter de deur was, als hij het kan, als hij het gedaan heeft welke limitaties leg ik mijzelf dan in de weg om niet dat te doen wat in het belang van een ieder is? Onderzoek alles voor jezelf, bleef Bernard op hameren, en ja ik ben dat gaan doen hoe moeilijk ook de verschillende informatie te verenigen is die je vindt om te kunnen staan en te zeggen: dit is wat ik heb ontdekt en daarom sta ik hiervoor in. Ook leerde ik de consequenties van mijn handelen te overzien, wanneer dat niet gedaan wordt vanuit zelfeerlijkheid maar als een voortvloeien uit de emoties/gevoelens/angsten van de geest. En wanneer je een punt niet hebt gezien zal het terug komen en terug komen in verschillende vormen totdat je het snapt, en dat is zo’n geweldige test om te zien hoever je met een bepaald punt al bent.

Op een bepaald moment ontstond de Structural Resonance Alignment cursus om ons toch wat gestructureerder op weg te helpen in ons proces om onszelf te realiseren. Na zo’n jaar besloot Bernard dat het beter voor ons was wanneer wij ons een jaar aan mind constructs zouden wijden. We beheersten de mind constructs nog niet voldoende om verder te kunnen komen in het begrijpen van onszelf en de wereld om ons heen, maar de meesten van ons op dat punt zagen best wel op tegen een heel jaar mind construct te doen. Ik zag het zelfs even als een soort van straf voor het nog niet onder de knie hebben van dit mechanisme en voelde weerstanden, maar hier fungeerde Bernard als de stok achter de deur, want niemand zou dit voorstel ooit in de groep hebben gegooid. Sommigen deden het in een jaar sommigen deden er langer over, maar het is het grootste cadeau geweest wat we onszelf hebben kunnen geven.

Naast een stok achter de deur was Bernard zeker in het begin een soort van geweten op afstand, ik peilde dan bij mijzelf wat hij zou doen of wat hij ervan zou vinden. Je kunt begrijpen dat zulk afhankelijk gedrag uiteindelijk tot mind fucks en angsten leidt en heb ik daar vaarwel tegen moeten zeggen. Toch bleef zijn woord belangrijk voor mij, omdat ik wist dat zijn woorden absoluut waren en die van mij nog lang niet altijd. Het moment dat ik begon te bloggen en Bernard op Facebook mijn blogs deelde dat maakte mij trots op mijzelf en liet mij de ruimte om verder te gaan. Ook dit heb ik uiteindelijk moeten loslaten als niet constructief gedrag. Bernard was als een vader voor iedereen ongeacht je leeftijd, een vaderfiguur die je eerste stapjes die je zette  met je deelde, of hij nu fysiek aanwezig was of niet dat deed er niet toe.

Bernard wilde absoluut niet gezien worden als een leider of een guru die nagepapagaaid werd zonder zelf na te denken in gezond verstand. Hij zei dan ook ik loop met jullie, wanneer je achter mij aanloopt zal ik stink winden laten zodat je het wel laat, dat was Bernard ten voeten uit. Hij wilde dat wij instaat waren zijn gelijke te worden en niet afhankelijke kinderen die los van hem niets konden beginnen. Hij wilde een stabiele groep die sterk was en als een sterk front kon staan voor en als het leven. Hij had dit proces alleen al gelopen en wist dat het lopen van het proces in een groep veel sneller zou gaan, dus trok hij mensen aan met zijn boodschap en vormde een groep. Niet zoals hem vaak wordt verweten dat hij een groep creëerde om hem heen en dan met name vrouwen om hem te volgen, dat stond haaks op zijn principes en zijn principes verloochende hij niet.

Ik heb vaak genoeg met ongeloof gekeken wat mensen in de duisternis van het internet op tafel gooiden als waarheid over Bernard. Mensen die hem absoluut niet kenden of mee hadden gemaakt, maar die zulke enorme reacties hadden op de boodschap van eenheid en gelijkheid en angstig waren dat zij hun comfortabele leven ten koste van anderen zouden moeten opzeggen dat zij tot alles instaat waren. Deze mensen begonnen wij haters te noemen, want het was pure haat die tentoongespreid werd. Bernard moest om ze lachen en doorzag hen bij het eerste woord dat uit hen kwam wat onbewust nog meer haat teweeg bracht. Bernard was de katalysator die alles in beroering kon laten komen wanneer jij dat toeliet en ja als je iemand dan kwaadaardig noemt omdat je jezelf niet kunt aansturen volgens de principes van het leven, wie moet je dan de schuld geven als je vindt dat jij de schuldige niet bent? Bernard is als het ware vele malen gekruisigd voor de woorden die hij sprak, de woorden die de knoppen indrukten van degenen die niet recht door zee waren. Het verschil met Jezus is dat hij niet gedood is door die kruisigingen, maar dat hij zelf heeft gekozen om heen te gaan door alles aan het fysieke leven te geven en zo weer terug te keren als stof van de aarde en het leven zelf.

Bernard is er fysiek niet meer, maar Bernard was en is leven en zal als zodanig ook voortbestaan in en als ons. Ik zal zijn vrolijkheid en absoluutheid zeker missen. De komende tijd zal ik steeds weer relaties die ik ten opzichte van hem heb opgebouwd gaan tegen komen om in dat moment onder de loep te nemen voor wat ze zijn, te vergeven en te corrigeren. En het punt van stabiliteit in de vorm van Bernard is er niet, maar we weten allemaal dat wij zelf dat gat kunnen opvullen door voort te zetten wat hij begonnen is.

Wanneer iemand sterft dan rouwen we eigenlijk niet om die persoon maar om wie wij waren ten opzichte van die persoon. Het is een kans om eens dieper in jezelf te kijken naar wat je hebt geaccepteerd en toegestaan in jezelf ten opzichte van de relatie die je had met de ander. En rouwen is het proces van gedragingen en hebbelijkheden/onhebbelijkheden loslaten en herstructureren op een effectieve wijze die het belang van iedereen dient.

Dag ‘Bernard’ en bedankt voor wat je voor ons hebt betekent en gedaan, en welkom ‘leven’ wat we nu moeten aanvaarden als dat wat echt is en er toe doet. Zolang we geen gelijken aan het ‘leven’ kunnen zijn zal de stank niet te harden zijn, want wanneer het leven zich tegen ons keert betekent het dat wij ons tegen het leven keren en dat is zelfmoord, een nutteloze daad die niemand helpt, voedt of een fatsoenlijk leven geeft.

Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina

Dag 93 van 2555; ik ben geen ballerina  Het “man/vrouw” personage

Buiten voor op het straatje werd een spelletje met de 6 jarigen gedaan. Een buurvrouw had de kinderen een opdracht gegeven om uit te voeren, dingen zoals 3x springen op het gras, hardlopen, rondje om de boom enzovoorts. Op een bepaald moment raakten de ideeën voor opdrachten een beetje op en zei deze buurvrouw draai als een ballerina. Waarop de jongens zonder na te denken een pirouette draaiden, waarbij 1 jongetje zich toch niet zo cool voelde bij deze opdracht. Vervolgens gaf de buurvrouw een cijfer voor de pirouette die ze hadden gedaan en allemaal kregen ze een 10. Waarbij het ene jongetje furieus werd en zei dat hij het slecht had gedaan en een onvoldoende had verdiend, hij was geen goede ballerina deelde hij mede. De buurvrouw deed er een schepje bovenop en zei dat hij het echt verdiend had en misschien wel de beste van allemaal was. Het jongetje begon te stampvoeten en werd echt kwaad, hij liep op de vrouw af en deed net of hij iets uit haar handen rukte en verscheurde vervolgens dit iets. Hij zei dat hij de 10 had gepakt en verscheurd en dat er geen reden meer was om te zeggen dat hij een 10 had of goed was in ballet. Ik keek ernaar en realiseerde mij dat  het zijn van een jongetje of een meisje los van je geslacht ook een personage is dat volledig door het ego instand wordt gehouden en bewaakt.

Het doet er niet toe of je als meisje het personage van jongen hebt of omgekeerd of dat wat bij je geslacht hoort, want het zijn geen gedragingen die horen bij wat hier is in het moment. Hier in het moment ben je man of vrouw bepaald door je geslacht, het personage man/vrouw is afhankelijk van gevoelens en emoties.

Zo had ik als 9-jarige ineens heel kort haar, ik had nog geen vrouwelijke uiterlijke kenmerken en droeg altijd broeken. De meeste mensen die mij niet kenden hielden mij voor een jongen en dat vond ik erg. Want naast het feit dat ik een vrouw door geslachtsbepaling ben, voelde ik mij ook vrouw als het vrouw personage en dat was de emotie die geraakt werd. Zoiets gaat er best heftig aan toe in de zin van emoties en gevoelens. Ik liet mijn haar weer lang groeien om deze “vernedering” van aangezien te worden als jongen nooit meer te hoeven meemaken.

Maar hoe komen we aan dit soort ideeën/personages? Door onze opvoeding en hoe meer onze rol als man of vrouw bevestigd wordt des te meer  wij in dit personage worden geduwd. Daarnaast spelen school, tv en commercie ook nog eens in op dit pril gevormde personage en is het cirkeltje rond. Op deze manier zijn we een consument gedreven door ons man/vrouw personage en zullen we alles wat ons begeert kopen om te benadrukken dat we een vrouw/man personage zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik kort haar heb en weinig vrouwelijke kenmerken ik voor een jongen wordt aangezien en dat dit gevoel van onjuist worden aangekeken voor een ander geslacht consequenties heeft voor mijn fysieke realiteit, terwijl ik mij niet realiseer dat door mee te gaan in dit gevoel van niet juist te worden aangesproken ik juist fysieke consequenties manifesteer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben van het afknippen van mijn haar nu ik voor een jongen wordt aangekeken wat frictie geeft met het gevoel van het zijn van een meisje en mij niet te realiseren dat het mijn geslacht niet kan veranderen ik ben een vrouw en ik blijf een vrouw ook als ik verkeerd wordt aangesproken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van het mij aan te spreken als jongen wat niet strookt met het beeld dat ik van mijzelf heb als meisje en wat dus frictie in mijn mind geeft en een naar gevoel alsof er iets niet juist is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te willen zien als een meisje door het gevoel dat ik in mijn jeugd heb opgebouwd door bevestigt te worden in mijn vrouw zijn vanuit familie en samenleving.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als twintiger mijzelf zeer vrouwelijk te kleden om zo mijzelf te bevestigen in mijn vrouw zijn en een zekere vorm van energie daaruit te halen als een beloning voor de bevestiging van mijn vrouw zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit deze energetische lading en aandacht zocht bij het mannelijk geslacht om weer bevestigd te worden in mijn vrouw zijn/vrouw personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf een bepaalde rol in de samenleving toe te delen op basis van het vrouw personage gevormd door opvoeding en maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naast het feit dat ik vrouw ben mij vrouw te voelen en daar allerlei ideeën en opinies aan te hangen om vervolgens daarop te handelen in mijn fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij nooit te hebben gerealiseerd dat ik kan zijn in mijn vrouw lijf zonder een vrouw/man gevoel daaraan toe te voegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wij kinderen door speelgoed/opvoeding/tv/samenleving in het hokje man of vrouw duwen waardoor er een personage ontstaat als een extra identiteit naast ons fysiek geslacht wat frictie oplevert als het gevoel van het kind niet resoneert met het geslacht dat het heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat commercie bedoeld is om ons te bevestigen in ons man/vrouw personage om zo druk op ons uit te oefenen om bepaalde zaken aan te schaffen/ te willen hebben/te begeren om onszelf goed te kunnen voelen zonder bezig te zijn met onze fysieke realiteit en wat hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het ego profijt heeft bij het instand houden van dit man/vrouw personage om zo onszelf energetisch in de mind te houden en te verwijderen van onszelf om ons in separatie van onszelf waar te nemen als een observeerder van ons eigen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een vrouw ben met de bijbehorende kwaliteiten en mij dan ook schuldig te voelen wanneer ik niet voldoe aan die kwaliteiten die door geld bepaald zijn ontstaan in de maatschappij die mij indoctrineerde als kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn benen scheer omdat ik denk dat zoiets vrouwelijk is terwijl het een slimme manier is om mij spullen te laten aanschaffen om mijn benen te scheren en de zachtheid van een vrouw te weerspiegelen met sexy gladde benen, een beeld waar ik nooit bij nadacht maar gewoonweg volgde omdat ik dacht dat ik een vrouw was als een plaatje/imprint gestuurd door geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij presenteer als plaatje van een vrouwspersonage dat niets te maken heeft met het vrouwslijf waar ik me in bevind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen door het leven gaan als reclameborden plaatjes totaal bepaald door geld en commercie en dat als hun echte zelf beschouwen wat niets te maken heeft met de fysieke kwaliteiten die bepalen of we vrouw of man zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij kinderen opvoeden als jongens of meisjes personages en ons niet realiseren dat wij zo onze kinderen separeren van henzelf en onze kinderen een start in het leven geven die bestaat uit frictie enkel en alleen omdat wij het plaatje van ons kind als man/vrouw personage zo schattig vinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij totaal verwijdert zijn van ons lijf als fysiek lijf en alleen door een bril van fantasie en personages naar onszelf als man of vrouw kunnen kijken, omdat we klaarblijkelijk niet genoeg hebben aan een lijf van vlees dat schreeuwt om aandacht wat wij niet honoreren, omdat het niet in het plaatje past wat wij als personage hebben van ons lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over de mate waarin ik/wij ons hebben verwijdert van ons lijf, het lijf dat ons enige instrument is dat ons leven op aarde mogelijk maakt, wat wij misbruiken en negeren totdat het ziek wordt en dan gezien kan worden als last en beperking, maar altijd in separatie van onszelf en ondergeschikt aan de mind.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te zien als mens/levend wezen dat in een vrouwslijf op aarde functioneert, maar dezelfde aandacht nodig heeft als een manslijf, als eenheid met het fysieke op aarde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om afstand te doen van mijn vrouw personage en anderen niet langer te bevestigen in hun man/vrouw personage.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien dat een man/vrouw personage niet nodig is en alleen maar limiteert en geld gedreven is  en ons weerhoudt om dat te doen wat in het belang van een ieder is.