Dag 193 van 2555; waarom?

equal money capitalismProbleem:

In 2011 schiet Tristan van der Vlis 6 mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn en pleegt daarna zelfmoord. De nabestaanden willen inzage in het onderzoeksrapport om erachter te komen waarom de politie een wapenvergunning afgaf aan een persoon met een psychiatrische achtergrond. Uiteindelijk is nu bekend gemaakt dat er geen inzage gaat komen om de ouders van Tristan te beschermen, waardoor hun privé leven niet te grabbel op straat komt te liggen. De nabestaanden gaan in hoger beroep, want men zegt het waarom nodig te hebben om de rouwverwerking te kunnen afsluiten om zo weer verder met hun leven te kunnen.

Het probleem is dat gedreven door het najagen van het waarom het geheel niet meer in acht genomen kan worden.

Oplossing:

‘Waarom’ – vragen zijn vrij passieve vragen en men zou zich ter degen af moeten vragen, wat de vraag achter de vraag is. Wanneer men weet waarom iets gedaan is door iemand zoals hier een geliefde vermoorden, dan kan men zich afvragen of dat daadwerkelijk verandering in een leven zal brengen. Het waarom leren kennen zal alleen maar aanzetten tot meer waarom-vragen. Stel dat Tristan deze mensen vermoord heeft omdat hij jaren lage antipathie tegen winkelend gelukkig ogende mensen heeft opgebouwd, dan geeft dat geen uitsluitsel waarom iemands geliefde nu dood is. Men zal zich alleen maar afvragen waarom diegene zo’n antipathie had en waarom hij daarop gehandeld heeft. Wat allemaal speculatie blijft omdat de moordenaar zelf ook dood is, dus kunnen er alleen maar speculaties op los gelaten worden.

Een actievere manier van omgaan met zo’n verlies en het proberen te begrijpen is om te kijken naar hoe het heeft kunnen plaatsvinden. Hoe kan iemand een wapenvergunning krijgen met een psychiatrische achtergrond en hoe kunnen we dat op een landelijk niveau aanpakken. Hoe komt iemand tot het vermoorden van meerdere mensen tegelijkertijd en hoe kan de samenleving dat voorkomen. Dus door het groter te trekken dan een persoonlijke situatie komt men uit die slachtoffer rol van waarom, waarom is dat mij aangedaan, wat heb ik misdaan etc. Het gelijk halen en het dwingen van inzage in iets dat maar de vraag is of men daar persoonlijk iets aan heeft is gelijk aan het blijven hangen in de slachtoffer  rol.

Beloning:

Wanneer men door hoe-vragen te stellen komt tot antwoorden en die op grotere schaal doortrekt dan kan men zichzelf uit de slachtoffer rol halen en tegelijkertijd hetgeen waar men mee worstelt tot een oplossing op grotere schaal volbrengen. In het geval van Tristan b.v. heldere regelgeving en uitvoering van de regelgeving op het afgeven van een wapenvergunning. De beloning is dat men iets terug doet voor de samenleving, omdat men door niet in een slachtoffer rol te zijn gaan zitten de eigen daadkracht heeft kunnen terug nemen en zo kan handelen in het belang van een ieder. Een geliefde komt niet terug wanneer men blijft hangen in het verleden en in waarom. Het jezelf verliezen in het waarom is toestemming geven om een web van gedachten binnen te gaan waar je in gevangen blijft zitten en

uiteindelijk met spijt op terug kijkt voor het inactieve gedrag wat hieruit voortvloeide.

Waar bevind ik mij in het probleem-oplossing-beloning vraagstuk?

Zelf heb ik ook meegemaakt dat ik inderdaad bleef hangen in het waarom van dingen en bleef ronddraaien in cirkeltjes. Het waarom betrek je dan op jezelf waardoor je het handelen van anderen of situaties met anderen persoonlijk neemt die dat niet zijn. En zelfs wanneer iets persoonlijk is en ik mij afvraag waarom iemand zo en zo tegen mij doet dan is dat nog altijd vanuit het perspectief van de ander. Wanneer mijn vriendin chagrijnig is en naar mij snauwt kan ik mij afvragen waarom zij dat doet en wat ik mis heb gedaan, maar in werkelijkheid is mijn vriendin met zichzelf aan het worstelen en is haar slechte humeur een voortvloeisel van de worsteling met zichzelf. Er is dus geen echt waarom, en waarom zij zo doet tegen mij, maar wel een hoe, hoe komt het dat zij chagrijnig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het waarom te vragen en het hoe niet in beschouwing te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het waarom te blijven hangen terwijl ik zie/begrijp/realiseer dat ik niet vooruit kom met het waarom, maar dit moedwillig tegen hou, om zo het slachtoffer te kunnen zijn en blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het prettig te vinden in de rol van slachtoffer en de anderen de schuld te geven van het feit dat ik mij niet beweeg en mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ene waarom-vraag te laten opvolgen door de andere en een soort van fictieve veiligheid/verantwoordelijkheid krijg/neem die mij alleen maar een web van waarom-vragen doet spinnen om in rondjes rond te cirkelen en steeds weer op hetzelfde punt uit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen het waarom-vragen niet over de grenzen van mijzelf durf uit te kijken en zo niet te zien dat er oplossingen mogelijk zijn die niet alleen mij maar ook anderen kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen uit te stellen omdat die zelfverantwoordelijkheid vereisen en ik denk dat ik die niet kan nemen en mij niet te realiseren hoe ik mijzelf beperk door mijn eigen daadkracht om zeep te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen niet te stellen omdat ik zie/begrijp/realiseer dat het hoe voor verandering kan zorgen en ik als de geest angst heb voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de ideeën van de geest en te geloven dat vragen naar het hoe en mijn daadkracht terug nemen mijn ondergang zal zijn en ik mij niet realiseer dat zoiets alleen kan wanneer ik mij definieer als de geest en participeer in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en niet echt naar oplossingen te zoeken wanneer ik mijzelf in de waarom-staat plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geen ondersteuning en hulp te bieden wanneer ik in een slachtoffer rol van waarom terecht kom en mij niet te realiseren dat ik de enige ben die mijn daadkracht kan terugnemen en kan opstaan uit die rol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarom-rol aan te nemen en mij niet te realiseren in dat moment dat het een rol is en niet is wie ik ben.

Wanneer en als ik mij in het patroon van waarom zie vervallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf moedwillig in een inactieve setting zet uit angst voor de verandering  en zelfverantwoordelijkheid die zal voortvloeien uit het niet participeren in de waarom-vragen. Ik stop het waarom-web van gedachten, haal adem en onderzoek het hoe.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van waarom, hoe te gebruiken, om zo mijn daadkracht te behouden en niet weg te geven aan het waarom.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slachtoffer rol te verkiezen boven het mijzelf aansturen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid niet te vrezen wanneer ik verzand in een web van waarom-vragen.

Advertenties

Dag 103 van 2555; het uiten van emoties door geluid

Dag 103 van 2555; het uiten van emoties door geluid  Ik las een blog van een love&lighter over het uiten van emoties in geluid als een helend proces. Ik moet zeggen dat ik redelijk sceptisch de blog opende, maar tegelijkertijd zoiets had van, wat zou er niet kloppen aan het uiten van jezelf door geluid. Niets. Dat wil zeggen niets wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid neem en snap, als eenheid en niet in separatie, wat die emoties zijn. Wanneer ik de emoties geen context kan geven en het patroon dat erachter zit niet waarneem, dan kan ik niet voorkomen dat hetzelfde nogmaals gebeurd.

In deze blog valt de vrouw hard op de grond en houdt zij zich groot tegenover haar kinderen. Ze slikt de pijn in en als ze thuis komt vraagt zij haar kinderen om haar even met rust te laten om bij te komen van de val. Waarop zij zich opsluit op haar slaapkamer en vervolgens zichzelf opsluit in haar walk-in-closet om haar emoties eruit te kunnen schreeuwen door woorden en geluid. Zij ervaart dan onmiddellijke verbetering in haar fysieke lijf en ontdekt dat er veel meer emoties meekomen in dit proces. Het is een soort van opluchting die de emotionele en fysieke pijn tegelijkertijd opklaart.

Mooi dacht ik nog, maar ergens klopt er iets niet. Deze vrouw heeft niet gesproken over het in kaart brengen van de losgekomen emoties door b.v. zelfvergeving. Dus in zekere zin snapt zij niet wat er ten grondslag ligt aan haar ervaren emoties, in de zin dat zij de mechanismen en patronen erachter kan zien. Waardoor zij afspraken met zichzelf kan maken en een verbintenis met zichzelf kan aangaan om te zien dat deze patronen  en mechanismen tot niets leiden dan consequenties en dat zij op die manier kan blijven schreeuwen maar alleen maar blijft rond cirkelen in dezelfde patronen tot het moment dat zij deze snapt. Er bestaat ook de mogelijkheid dat dit moment van snappen nooit gaat komen binnen haar fysieke realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het eruit gooien van emoties door geluid, zoals schreeuwen of gillen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor de emoties die ik heb geaccepteerd en toegestaan in mij, om vervolgens schaamte als emotie aan het rijtje toe te voegen en mij te beletten om deze emoties handen en voeten te geven door geluid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van het geluid dat uit mij komt wanneer ik door huilen  lucht geef aan de emoties in mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct mijzelf te veroordelen en als zwak te zien wanneer ik huil en het geluid dat uit mij komt niet kan stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verast te zijn van het geluid dat uit mij komt in relatie tot emoties en in separatie zo snel mogelijk deze als misstap geziene ervaring weg te drukken als iets dat er nooit is geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sterk het gevoel te hebben dat ik niet mag huilen of emoties in geluid omzetten, omdat ik een grote meid moet zijn en die huilen/schreeuwen/gillen nu eenmaal niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op mensen die wel hun emoties om kunnen zetten in geluid en het dan als een tekortkoming in mijzelf te labelen dat ik het niet doe gebonden door opinies en angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor het geluid dat uit mij zal komen als ik emoties de vrije loop laat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties te vrezen voor wat zij met mij kunnen doen en ze zodoende het liefst in detail blootleg door schrijven en gesproken woord voordat zij macht over mij krijgen en mij rare dingen laten doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat emoties mij de baas zijn en ik dus niet de regie over mijn eigen leven in handen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties door woorden te uiten en dan te denken dat ik er ben en alles op zijn pootjes terecht komt, zonder zelfverantwoordelijkheid te nemen voor die emoties en zonder een verbintenis aan te gaan om herhaling te voorkomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij te uiten door geluid als vervelend te ervaren, iets dat ik niet onder controle kan hebben, zonder te zien dat controle niet hetgeen is dat ik nodig heb, maar zal moeten begrijpen wie ik ben en waarom ik zo geworden ben, om zo te zien dat ik 1 en gelijk ben aan mijn emoties als de schepper van deze emoties dus kan ik alleen maar zijn met deze emoties en ze gebruiken om te zien wie ik ben door  toestaan en acceptatie van mijn emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien dat ik het produkt ben van mijn geaccumuleerde emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen bij mijn emoties en mij ervan te separeren als, dat ben ik niet echt en te geloven dat ik in het echt de geromantiseerde versie van mijzelf door de mind ben.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties te uiten door geluid met de wetenschap dat ik weet wat deze emoties voor mij betekenen en weet/begrijp dat ik die emotie ben en dus kan ik mijzelf als de emotie veranderen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te schamen voor mijzelf als mijn emoties/als geluid en simpel en alleen te zien wat er is en dat te veranderen dat niet in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geluid in mij niet langer te onderdrukken, omdat ik zie/snap/begrijp dat het geluid de stem van de emotie is en daardoor de stem van mij die communiceert met mij en mij helpt in mijn proces hier in mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn emoties niet alleen te verwoorden en dan het proces te stoppen omdat ik wel snap wat erachter schuilt, maar daadwerkelijk een verbintenis met mijzelf aanga om mij zodoende niet langer om de tuin te leiden en te laten geloven in informatie/kennis zonder fysieke toepassing.