Dag 195 van 2555; de geest als mijn voorbeeld voor zelf-discipline

equal money systemProbleem:

Vandaag zag ik dat ik een reactie op mijn dochter had, die het moeilijk vindt om gedisciplineerd te zijn en consequent. Nu zorgt haar fysieke toestand er vaak voor dat zij gehinderd wordt en tegelijkertijd zie ik dan dat een zekere regelmaat die dan was opgebouwd weer volkomen op z’n gat ligt. Het is dan een grote drempel om het weer op te pakken. Nu zag ik dat ik reageerde op het stukje van niet gedisciplineerd zijn. In eerste instantie zag ik die ongedisciplineerdheid als zonde dat ze die kans laat liggen, maar dat was natuurlijk de rollen omdraaien. Wanneer ik een reactie heb dan gaat het over mij en als ik dan nadenk over de ongedisciplineerdheid van een ander dan verberg ik dus iets voor mijzelf.

Dus keek ik er nogmaals naar, maar nu vanuit mijzelf als het uitgangspunt. Ik leg normaal gesproken mijzelf discipline op om zo effectief te kunnen leven en wanneer ik niet consistent ben dan ervaar ik dat als een falen, en zo zie ik dat ook van mijn kind, het falen in het leven. Dus dat is één dimensie en een andere is dat ik zie dat ik b.v. heel gedisciplineerd kan zijn als het gaat om gedachten, het volgen van de gedachten van de geest, het participeren in gedachten van de geest, het participeren in herinneringen, emoties en gevoelens. Wanneer ik hierin gedisciplineerd deelneem dan zie ik dat als falen. Dus het woord discipline heeft op deze manier een negatieve lading, het is slecht als ik het niet heb en het is slecht wanneer ik het in combinatie met de geest gebruik. Grappig want dit zijn juist de twee manieren waarop ik discipline gebruik, ik gebruik het om mijzelf af te zeiken en aan te tonen dat ik het niet kan op de manier zoals ik het voor ogen heb. En die manier is als iemand die het allemaal al onder de knie heeft, waar ik dus nooit aan kan tippen. Mijn probleem hier is dan ook dat ik mijn persoonlijke lat te hoog leg en die tegelijkertijd gebruik voor de mensen in mijn omgeving.

Oplossing:

Mijn oplossing is mijn lat zo neerleggen dat iets realistisch is/wordt om te veranderen/behalen/beheersen, zodat ik het kan bereiken binnen een mensenleven. Wanneer mijn lat te hoog ligt zal ik altijd falen en altijd een teleurstelling voor mijzelf zijn en de ander als mij op deze zelfde manier afrekenen en zo teleurgesteld zijn in hen als mijzelf.

Daarnaast zal ik het woord discipline moeten ontdoen van zijn negatieve lading om zo met de daadwerkelijke essentie van het woord verder te kunnen.

Beloning:

De beloning bij het toepassen van deze oplossing zal zijn dat ik stapsgewijs mijzelf vooruitgang zie maken, en door de lading weg te nemen van het woord discipline, zal ik wanneer iets niet meteen lukt mijzelf niet omlaag halen maar gewoon doorgaan totdat het mij wel lukt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als falend te beoordelen wanneer ik niet slaag in het toepassen van discipline in mijn leven op een specifiek punt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij als falend zie/beschouw ik niet verder kom maar in deze emotie blijf hangen enzo angsten ontwikkel om nog verder te gaan uit angst dat ik opnieuw zal falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in een ‘loop’ te brengen van falen en vervolgens in de angst voor falen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord discipline als negatief te labelen door de ervaringen die ik ermee heb opgebouwd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het falen in mijn leven als onoverkoombaar te ervaren en niet te zien als een voortgaand proces.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de discipline waarmee ik deelnaam aan de geest als slecht en negatief te labelen en niet als feit te constateren en iets dat veranderd kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om participatie in de geest een negatieve lading te geven en daarmee deze discipline niet meer als een aanwezig middel te zien, maar het af te schrijven als een besmet negatief iets.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn totale zijn als negatief te zien wanneer ik participeer in de vorm van discipline die ik negatief geladen heb als woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door discipline in mijn leven toe te passen mijn zijn veranderd in de lading van het woord discipline en mij niet realiseer dat ik participeer in energie, omdat mijn totale zijn kan veranderen door de rol/personage van een gedisciplineerd iemand aan te nemen op basis van mijn definitie gevormd door herinneringen en daaraan gekoppelde emoties/gevoelens/angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te zien/realiseren/begrijpen wat discipline inhoudt vanuit een gelijk en één uitgangspunt/principe en het daardoor in oneerlijkheid en zelfverwijt, in afscheiding van mijzelf, toe te passen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te scheiden van mijzelf door discipline te gebruiken als een zelfverwijt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in oneerlijkheid te zijn met mijzelf, door discipline dat een hulpmiddel is, als separatiemiddel te gebruiken als zelfverwijt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van het woord discipline weg te nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als eerste reactie naar beneden te halen wanneer ik niet altijd slaag in mijn toepassing van discipline, maar mij te realiseren dat het een voortgaand proces is als werk in uitvoering.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord discipline in een andere blog te herdefinieerden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn lat in het leven zo neer te leggen dat het realistisch blijft en ik mij stap voor stap kan verbeteren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de lading van een woord niet langer mijn zijn te laten bepalen.

Dag 139 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – de magie van geld

Dag 139 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - de magie van geld  Dit is een eerste blog in een serie van blogs over wie ik ben ten opzichte van geld. Vandaag zal ik de magie van geld doorspitten, als een hoop van vage, ongedefinieerde verwachtingen en opinies die ik over geld heb en hoe ik denk dat geld mij ziet.

 

Het hebben van geld gaat voor mij maar voor een deel gepaard met een zekere mate van opgewondenheid, prikkeling, enthousiasme. Het in handen hebben van geld en het uitgeven van geld gaat met weinig energie gepaard. Maar het hebben van een x aantal euros op mijn rekening veranderd het geheel van fysiek en aards naar magie. Zoiets van, er staat daar een bedrag ergens fictief op mijn rekening en als ik er weinig van uitgeef kan ik er lang mee doen. Dus zal ik er alles aandoen om geen buitensporige uitgaven te doen. Onvoorziene uitgaven dienen zich altijd aan op het moment dat ik nog geld heb maar nu moet kiezen welke uitgaven wel en welke niet gedaan gaan worden. Het is een soort van ‘in the cloud’ gevoel wat die bankrekening mij oplevert. Ergens ‘in de cloud’ heb ik geld geparkeerd dat ik op 4 verschillende manieren 4x kan uitgeven, maar als het uit ‘de cloud’ komt kan het maar 1 keer uitgegeven worden. Een soort van fysieke realiteit en een geestrealiteit, in de geestrealiteit is alles mogelijk en binnen het fysieke gelden duidelijke fysieke regels. Het hele geldsysteem/stelsel is een ‘in de cloud’ gebeuren er gebeuren magische zaken die in het fysieke systeem/maatschappij niet echt mogelijk zijn. Een bank kan niet de helft van zijn klanten al hun geld van de rekening laten halen, terwijl er op de rekeningen ‘in de cloud’ genoeg nullen staan om dat wel te doen. Dus mijn geld besef loopt synchroon met het geldsysteem/stelsel, wat het tot magie verheft en al snel iets gescheiden van mij wordt. Op magische wijze vult mijn rekening zichzelf steeds weer aan, zolang mijn partner blijft werken, en als ik er niet al te liberaal mee rondstrooi dan komt het wellicht op magische wijze wel goed tot het einde van de maand. Alle brute verstoringen in het fysieke van extra rekeningen en extra uitgaven, verstoren mijn comfy gevoel terwijl ik ‘in de cloud’ ben en genoeg heb aan het idee/gevoel dat ik geld heb.

 

Vroeger spaarde ik met echt geld als kind voor een echt fysiek doel dat praktisch was om te hebben. Fysiek kwam er steeds meer geld bij en was het bedrag tastbaar, tot het moment dat ik het ging uitgeven. Het uitgeven gaf mij niet een gevoel van verlies of het niet meer hebben, maar meer iets dat is geweest. Tegenwoordig geef ik geld uit door een plastic kaartje door een sleuf te halen, waarbij mijn magische ‘cloud’ ineens wordt gekoppeld aan mijn fysieke realiteit. Toch heb ik altijd het gevoel bij deze handeling van “zou het er wel opstaan”. Dus door het magisch te maken, scheid ik mijzelf zo van het geld af dat ik ook alle zelfverantwoordelijkheid meteen overboord gooi. Ik zou dus steeds eerst moeten checken hoeveel er op de rekening staat alvorens iets te gaan kopen en dat doe ik niet . Zo nu en dan als ik het echt Spaans benauwd heb dan vraag ik mijn partner of het nog lukt om die en die uitgaven te doen. Bang voor een tekort durf ik zelfs niet te kijken. Wanneer ik Katholiek zou zijn geweest dan zou ik iedere keer dat ik pinde een kruisje slaan om de angst omtrent het misschien niet hebben van het magische geld te kunnen onderdrukken. Ik ben dus bang voor het ontbreken van geld waar ik een magische relatie mee heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor geld dat ik als magisch heb bestempeld, wat mij een vrijbrief geeft om er vaag en mysterieus mee om te gaan en geen zelfverantwoordelijkheid ervoor te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld op een energetische manier te benaderen wanneer ik het niet fysiek in handen heb maar als een ‘fictief’ bedrag op een bankrekening staat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als fysiek te ervaren wanneer ik het fysiek in handen heb en mij niet te realiseren dat het fysiek willen voelen van geld om het echt te maken een vorm van energie is die ik uit dit fysieke gevoel haal om mij in het fysieke te houden en niet in een magische geld wereld terecht te komen waar alles mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek geld een positief gevoel te geven en geld op mijn rekening als een negatief en angstig gevoel te ervaren en mij niet te realiseren dat geld op de bank gelijk staat aan geestrealiteit waar angst de scepter zwaait , maar waar alles tegelijkertijd mogelijk lijkt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om geld uit te geven en daardoor niet genoeg te hebben aan het einde van de maand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor geld dat ik als magisch en ongrijpbaar ervaar en mij niet te realiseren dat ik mij hier synchroniseer met het geldsysteem/stelsel dat mij doet geloven dat alles mogelijk is met geld, maar alleen voor hen die het hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geldsysteem te argwanen en bang te zijn door het systeem te worden geëjecteerd

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn tekort te komen door gebrek aan geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan geld niet te kunnen overleven en aan mijn lot overgelaten te worden door het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bangte zijn te sterven door gebrek aan geld en vroegtijdig mijn leven te moeten beëindigen op aarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van geld te zien als een status waar ik mijn overleven kan afkopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de problemen dat geld in mijn leven maakt en mij niet te realiseren dat ik problemen heb met mijn relatie met geld wat automatisch resulteert in problemen in mijn fysieke wereld met geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een magische en surreële verhouding met geld te zijn aangegaan op het moment dat de financiën voor mijn eigen rekening kwamen als student.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven en hopen dat geldzaken uiteindelijk wel weer goed komen als een tactiek om mijn kop in het zand te kunnen steken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zelfverantwoordelijkheid voor het vergaren van meer geld niet op me te willen nemen, omdat ik geld niet vertrouw en bang ben voor afhankelijkheid van geld, terwijl ik mij niet realiseer dat ik al een slaaf van geld ben door er bang voor te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld te wantrouwen, omdat ik mijzelf niet vertrouw met geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met geld geconfronteerd te willen worden om zo verstoord te worden in de magische wereld waar ik mij plaats ten aanzien van geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld niet echt te ervaren en daarmee de zelfverantwoordelijkheid die komt met echt ervaren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan als het op geld aankomt om zo in het hier en nu te blijven en angsten niet de kans te geven om mij te doen wankelen op mijn grondvesten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het hebben van geen geld, niet iets structureels is in mijn huidige leven en geen geld hebben niet te verwarren met weinig geld hebben om zo geen onnodige overlevingsangsten te projecteren op situaties die niet levensbedreigend zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld te behandelen op een mathematische wijze en dat ermee te doen dat mogelijk is en het beste voor iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld van het magische etiquette te ontdoen en te zien/realiseren/begrijpen dat dit een overlevingsmechanisme was die momenteel niet nodig is.