dag 228 van 2555; teleurgesteld in mijn lijf of teleurgesteld in mijzelf? – angst voor een vaginale ontsteking – deel 1

equal money capitalismDe laatste paar dagen voel ik mijn candida weer lichtjes aanwezig zijn, niet dat het tot ontstekingen of andere fysiek waarneembare symptomen komt, maar ik ken inmiddels dat gewoeker door mijn lijf wat candida albican zo lekker sneaky kan doen. Waarop er meteen een reactie naar boven kwam waarin ik mij distantieerde van mijn fysieke lichaam wat een back chat opleverde in de trant van, dat stomme lijf ook. En daar zit eigenlijk het probleem wel, al vele jaren vind ik mijn lijf stom, bezien vanuit verschillende dimensies. Het mijzelf distantiëren van mijn lichaam ontstond in mijn vroege tiener jaren waar ik door vergelijking met leeftijdgenoten zag dat mijn lichaam niet gelijk was aan het gemiddelde lichaam. Distantiëren leek een goede strategie in dat moment, maar na zo’n dikke 30 jaar moet ik tot de conclusie komen dat het de weg van de minste weerstand was en ik mijzelf hierdoor uit de vergelijking haalde als een speler die niet meedeed.

 

Maar ja, ik doe mee op alle niveaus van mijn lichaam, hoe kan ik niet deelnemen aan mijn eigen leven gelijk aan mijn fysieke lichaam? Passief of actief het maakt niet uit, deelname is deelname en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Ik zou bijna willen zeggen, hoe kan ik mijzelf distantiëren van mijn lichaam wanneer ik de belichaming ben van mijzelf als en in het leven? Veel stof om te onderzoeken dus en niet iets dat in 1 blog serie van 3 blogs uit elkaar genomen kan worden om te realiseren/begrijpen/zien hoe ik mij kan corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Zoals ik al zei begon dit distantiëren van mijn lichaam toen ik mij door anderen liet beïnvloeden, door mijzelf te vergelijken met anderen en te geloven in de woorden van anderen, en mijn lijf als niet normaal maar afwijkend begon te labelen. Een buurvrouw complimenteerde mij op mijn14e verjaardag met een nieuwe broek die ik aan had, want zo leken mijn heupen niet zo breed. Terugkijkend naar de foto’s van die tijd kan ik geen brede heupen ontdekken, wel een zeer smalle taille die mijn heupen accentueerden. Toch sneden deze woorden van de buurvrouw door mij heen, Ik had tot op dan nog niet echt gekeken naar mijzelf als niet goed of anders. Wel kende ik de verhalen van mijn ouders dat zij speciaal kinderkleertjes lieten maken voor mij, omdat mijn schouders breed waren en ik niet in de normale confectie kleding paste. Dat verhaal vond ik grappig, maar nu met de uitspraak van de buurvrouw en het ineens mijzelf bewust worden van mijzelf ten opzichte van anderen, begon ik te geloven dat ik niet goed gebouwd was. Gaandeweg mijn tienerjaren werden er veelvuldige opmerkingen over mijn relatief korte benen gemaakt. In de trant van, zo wat kan jij hard rennen met die korte beentjes van je of dat ziet er grappig uit als jij hard rent met je korte beentjes. Ik kon goed hard rennen en deed mee met wedstrijden op de middelbare school, maar het hoefde voor mij niet meer.

 

Dus veel ongemerkte en niet direct zeer hatelijk lijkende opmerking zorgden voor een beeld dat er in mijn geest ontstond rond mijn lichaam en de acceptatie van mijn lichaam die niet positief was. Een aantal jaren geleden in het begin van mijn proces ontwikkelde ik allerlei ziekten zoals gordelroos, netelroos en candida albican, waarvan ik begreep dat ik dat door een aaneenschakeling van negatieve gedachten tot een fysieke manifestatie had gebracht. Ik zocht en onderzocht en deed zelfvergeving en correctieve zinnen op vele punten, maar het punt van mijn relatie met mijn fysieke lichaam als een reflectie wat zich binnenin mij afspeelt heb ik nog niet onder de loep genomen.

 

Aangezien ik op dit onderwerp kwam door een onbehagen in mijn lijf zal ik in deze blog mijn teleurstelling in mijn lijf ten opzichte van de steeds zijn kop roerende candida albican onder de loep nemen als zijnde de angst voor een nieuwe vaginale ontsteking.

 

Probleem:

Angst voor een nieuwe vaginale ontsteking door geen vertrouwen te hebben in mijn fysieke lichaam door mijzelf te hebben gedistantieerd van mijn lijf en gelabeld als niet goed.

Oplossing:

Stoppen met het distantiëren van mijzelf ten opzichte van mijn fysieke lichaam en het lichaam juist omarmen en waarderen voor het mogelijk maken van mijn bestaan hier op aarde, waardoor ik mijn zelfverantwoordelijkheid terug kan nemen en mijn lijf niet hoef te teisteren met ziekte door het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid van mijn innerlijke wereld in de vorm van gedachten/gevoelens/emoties/angsten/herinneringen.

Beloning:

Ziekte preventief kunnen voorkomen daar waar ik kan zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor mijn innerlijke wereld gelijk aan mijn buitenwereld.

 

 

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergeving dieper op dit punt van angst voor een nieuwe vaginale infectie ingaan.

 

Advertenties

Dag 140 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – de wet van aantrekking

Dag 140 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - de wet van aantrekking  Ik las een stuk in het boek van Florence Scovel Shinn ‘the game of life’, zij was de eerste pionier op het gebied van de wet van aantrekking, en las het volgende: “Dus kunnen we zien dat we angst moeten vervangen voor hoop, want angst is slechts het omgekeerde van hoop; het is kwaadaardige hoop in plaats van het goede. Het doel van het spel is om helder het goede in ons te zien en om alle kwaadaardige geestesplaatjes uit te wissen. Dit moet gebeuren door een indruk van een realisatie van het goede in het onderbewuste te printen.” En dan een stukje ver zegt zij: “Men moet zich voorbereiden voor de dingen waar men om heeft gevraagd, ook al is er geen enkel teken dat het zal plaatsvinden.” Dus het geloven in het goede dat zal gebeuren, wanneer men zich focussed op het geode in plaats van het slechte.

 

Dit liet mij duidelijk zien dat ik geen kaas heb gegeten van de wet van aantrekking. Mijn complete volwassen leven heb ik in angst geleefd dat ik niet genoeg geld zou hebben om mijn basisbehoeften te kunnen betalen. Het begon toen ik op kamers ging om te studeren aan de Kunstacademie en mijn studiefinancieringsaanvraag verkeerd werd afgehandeld en resulteerde in een jaar geen studiefinanciering waardoor ik moest leven op het geld dat mijn ouders mij wekelijks gaven. Ik had 50 gulden om mee rond te komen voor een week en dat was creatief boodschappen doen en schoolspullen aanschaffen. Ik wilde niet meer vragen, omdat ik bang was dat ik dat nooit meer allemaal kon terug betalen. Had ik de wet van aantrekking gevolgd dan had ik mijn angst voor een tekort aan geld kunnen vervangen voor de hoop dat genoeg geld mijn kant op zou komen elke maand weer. Ik had al op brede voet moeten leven om mij voor te bereiden op een leven zonder tekorten, om klaar te zijn voor dat wat ging volgen.

 

De vraag bij de wet van aantrekking is natuurlijk dat wanneer ik van niet genoeg geld hebben, switch naar voldoende geld dan moet dat geld ergens vandaan komen. Toentertijd werd er nog niet zo naarstig geld bijgeprint als tegenwoordig, wat betekent dat mijn gemanifesteerde geluk een ander zijn ongeluk is en omgekeerd.

 

De waarheid als ik het zo kan noemen in de wet van aantrekking is dat wij zelf dat manifesteren wat wij voorgekookt hebben over de tijd heen. Zo deed ik eens een spel, een soort van waarzegspel, waar ik kaartjes kon trekken om mijn toekomst te zien. Nu geloofde ik daar niet echt in, maar toen ik een kaart trok die mij overvloed en weelde beloofde, kon ik niet geloven dat zoveel geluk mijn kant ooit op kon komen, terwijl mijn tweede reactie  een was van verlangen naar genoeg/voldoende geld. Ik wilde het wel geloven, maar ik kon het niet. Dus door vast te houden aan de gedachte/opinie dat ik altijd geld tekort zal komen, manifesteer ik dat dus voortdurend in mijn leven. Gedachten manifesteren altijd het negatieve, hetzij negatieve of positieve gedachten, beiden draaien op hetzelfde uit. Dus dat heb ik al die jaren over het hoofd gezien, dat ik moet stoppen in het participeren in deze gedachte dat ik nooit voldoende geld zal hebben. Niet makkelijk, want het is op meerdere niveaus in mij geïmprint.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachten te hebben dat ik nooit genoeg geld zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gedachte dat ik nooit genoeg geld zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze gedachte om niet genoeg geld te hebben te hebben geautomatiseerd, zodat het altijd direct in mijn gedachten bij mij is en mij direct beïnvloed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten beïnvloeden door gedachten die zijn ontstaan in mijn kindertijd door te kijken naar hoe mijn moeder met geld omging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeder te geloven dat er altijd heel zuinig gedaan moest worden met geld, omdat er anders tekorten ontstaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeders gedrag in mijn volwassen leven te kopiëren toen ik op mij zelf ging wonen en studeren en geen eigen geld had maar geleend geld van mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat er niet genoeg geld is in de praktijk te brengen toen ik ging studeren en het als normaal te ervaren dat ik het financieel zeer krap had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn gedachten aan het leven was en al die tijd de oorzaak buiten mijzelf zocht, terwijl ik het zelf manifesteerde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het geloof in deze gedachte van niet genoeg geld hebben, één en gelijk aan mijzelf heb gemaakt, waardoor ik het als iets van mijzelf ervaar en daardoor er geen vragen over stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze geïnternaliseerde gedachte niet van mijzelf is, maar zich voordoet als van mijzelf, door geestparticipatie en het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn gedachten.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat gedachten niet ontspringen aan mijzelf maar worden veroorzaakt door genetische en sociale imprinting en dus als van mijzelf worden beschouwd door mij, terwijl dat niet het geval is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  niet meer te participeren in de gedachte dat ik niet voldoende geld zal hebben, nog in de gedachte dat ik een overvloed zal hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  mijzelf financieel niet langer meer te limiteren dan nodig is, om zo lucht en ruimte te creëren op verschillende vlakken in mijn leven die aan mijn financiële situatie gelinieerd zijn.