Dag 293 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld

leefbaar inkomen gegarandeerdDit gaat een beetje raar verhaal worden en eigenlijk iets dat ik eerst niet wilde schrijven, omdat ik er niemand mee wil kwetsen. Ik schrijf het toch, omdat niemand anders dan ikzelf centraal sta in mijn blogs en het hier gaat over hoe ik tegen dingen aanloop en hoe ik uiteindelijk die dingen aanpak in mijn fysieke werkelijkheid. Dus beste lezer het gaat in deze blog over mij en hoe ik met het gedrag van anderen wel of niet overweg kan.

 

Ik ben een ruime 17 jaar samen met mijn partner en vanaf het begin heb ik niet de illusie nog de drang gehad om mijn partner op sommige punten te willen veranderen. Ik zag hoe onveranderbaar de man was als meisje en dochter en haalde mij zodoende geen ideeën in mijn hoofd. De vraag is natuurlijk,  waarom zou je iemand willen veranderen?

 

Mijn partner komt uit een gegoed milieu, maar er zijn een aantal zaken die al vele jaren mijn programmering kietelen. Hij smakt met eten, wat komt omdat hij vaak dicht zit vanwege allergieën, hij peutert te pas en te onpas in zijn neus en smeert dat aan zijn sokken, laat winden en boeren als hij ze moet laten en gaapt op elk gewenst moment met zijn mond zo wijd open dat je denkt dat je erin verdwijnt. Ik zie en hoor dit alles aan en snap niet dat zijn ouders hem niet hebben bijgebracht dat sommige zaken niet echt aan te raden zijn in gezelschap of in publieke ruimten. Ik erger mij er op zo’n moment dus aan, maar ik stop het weg onder het mom, een man verander je niet.

 

Vroeger thuis had ik een vader die dit hele scala aan mannelijke uitlatingen ook in volle glorie naar buiten bracht, behalve het smakken en besloot dat dit type man niet de man was die ik zocht. Mijn vader smakte niet maar keek wel altijd te pas en te onpas sport op die ene tv die in huis stond. Dus toen ik mijn partner leerde kennen en bleek dat hij niet van sport kijken hield was ik dolgelukkig. De andere mannelijke onhebbelijkheden die werden in het begin dan ook nog niet echt tentoongespreid.

 

Begrijp mij goed dat ik ook een mens van vlees en bloed ben en mij ook aan al deze dingen schuldig maak, maar anderen er niet mee lastig val of verveel. Nu zaten we laatst in een gesprek op het revalidatiecentrum met een fysiotherapeut en mijn man moest gapen en trok zijn mond zo ver open dat de ruimte er haast in verdween. Ik keek hem aan met verbaasde ogen en ik vond dat dit echt niet kon. Later thuis vroeg ik hem hoe hij bedacht dat zoiets sociaal aangepast gedrag is en het leek serieus of hij het probleem niet zag.

 

Dus keek ik naar binnen bij mijzelf om te zien waarom ik vind dat zulk primitief gedrag niet acceptabel is in publiek. Wat zijn nu de gevoelens en emoties die de revue passeren wanneer mijn partner b.v. uitgebreid gaapt in een publieke setting. Het voelt alsof hij mij afvalt door niet op dezelfde wijze met gapen om te gaan als ik doe volgens mijn opvoeding/programmering. Ik schaam mij voor mijn partner wanneer hij onaangepast gedrag heeft volgens mijn idee van onaangepast gedrag, aangeleerd middels mijn opvoeding/programmering. Terwijl mijn partner gaapt hoor ik als het ware mijn moeders stem die zegt: hand voor je mond als je gaapt. Ik heb hier dus te maken met een opvoedingskloof en de kloof tussen man en vrouw als het gaat om wat is onaangepast gedrag.

 

Het geheel komt natuurlijk terug op het feit dat ik geleerd heb om als netjes, beschaafd en welopgevoed over te komen in publiek en mijn partner die een soort van verlengstuk van mij is, wanneer je als stel wordt gezien, zorgt dan voor een inbreuk op het goed overkomen van mijzelf op de buitenwereld. Dus het gedrag van mijn partner daagt mijn personage uit en het daagt mijn programmering uit, wat weer neer komt op verandering of eventuele verandering of visies herzien. En dat zorgt voor frictie in het moment waarop ik mijzelf in de kou gezet voel en tegelijkertijd niet mijn partner mijn zienswijze wil opleggen. Waarbij ik mij realiseer dat ik wellicht niet mijn zienswijze/programmering wil opdringen aan mijn partner, maar wel gedachten heb die verandering van het gedrag van mijn partner als verlangen hebben.

 

In mijn volgende blog zal ik dit onderwerp verder uitdiepen door zelfvergeving en zelfcorrectie.

Advertenties

Dag 248 van 2555; candida – de verzuring – deel 1

equal money capitalismIn deze blog uit de serie candida wil ik verder ingaan op de verzuring/verbittering binnen mijn relaties in het verleden. Door nog eens terug te kijken op mijn relaties uit het verleden met mannen dan zie ik dat ik elke keer een relatie aanging met een man die eigenlijk nog vastzat aan zijn ex, maar dit niet direct duidelijk maakte. Dus naar mate de relatie vorderde, kwamen de verhalen over de ex en zoals ik het nu zie, was ik degene die als een tussenoplossing fungeerde tussen het scheiden van de ex en het weer verenigen met de ex. In deze relaties had ik merendeel van de tijd  lol met deze mannen en ondernamen we leuke dingen, maar ik werd nooit voorgesteld aan vrienden en nooit voorgesteld als de vriendin. De emoties van afgedankt zijn en het niet waard zijn heb ik doorgetrokken in zuurheid en spreek over mijzelf als slachtoffer wanneer ik met anderen over dit verleden spreek.

 

Wanneer ik kijk naar relaties in de zin van vriendschappen met vrouwen en mannen, dan ontmoette ik iemand waar ik een vriendschap mee aanging, maar er werd mij al vrij direct duidelijk gemaakt dat ik geen volledige toewijding van hen zou krijgen want ik was 1 van de vele vriendschappen die zij waren aangegaan. Ik was te leuk om te laten liggen, maar ik moest niet klagen als ik aandacht tekort kwam, want ik was een soort van los aanhangsel dat per gratie deze vriendschap mocht beleven. Dit leverde mij ook emoties op van afgedankt/tweede rangs/onbelangrijk die ik ook weer op mijn beurt omzette in zuurheid.

 

Dus relaties hebben mij in de meeste gevallen emoties opgeleverd die ik omzette in zuurheid, verzuurde relaties oftewel teleurstellende relaties. Wat resulteerde in het mij afzijdig houden van relaties en geen relaties meer willen aangaan uit angst voor teleurstelling. Deze zuurheid is uiteindelijk gaan fermenteren en heeft geresulteerd in candida albican, wat mij enorm heeft doen opschrikken. Ik was bereid om iets te doen aan mijn situatie en zocht alle richtingen op, maar pas nu ben ik er klaar voor om dit onderwerp echt aan te pakken. Nu het grootste gevaar geweken is, n.l. geen vaginale ontstekingen meer en geen spruw meer op mijn tong.

 

Hieronder volgen nog 2 citaten van Bernard Poolman over  de betekenis en uitwerking van candida:

 

“Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid. ” ~ Bernard Poolman

 

“Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren: Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.” ~ Bernard Poolman

 

In deze serie wil ik het woord en de uitwerking van de verzuring gaan aanpakken en verder uitdiepen.

 

 

Probleem:

De verzuring door emoties als echt ervaren en het mijzelf opstellen als slachtoffer hierbinnen.

Oplossing:

De emoties die hebben geleid tot verzuring in proportie zien en niet als waarheid aannemen zonder te zien/realiseren dat ik de keuze heb mij te definiëren bij deze emoties of mij te definiëren als leven door zelfaansturing.

Beloning:

Mijzelf niet meer te laten verzuren en te fermenteren tot een punt dat er fysieke ziekte ontstaat en zo vrij te zijn van de emoties die tot de verzuring hebben geleidt in de eerste plaats.

 

 

Wordt vervolgd…

Dag 235 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blog van gisteren, waarbij ik zag toen ik het terug las dat ik gisteren de probleem/oplossing/beloning niet benoemt had in mijn blog, dus is deze ingesloten in deze blog en geen herhaling van gisteren.

 

Probleem:

Overdonderd zijn door de ‘vagina power’ gelijk aan mijn daadkracht en zelfsturing, waardoor ik op een kruispunt kwam tussen het kiezen voor mijn daadkracht of terug kruipen in mijn schulp. In die tijd was er nog geen proces, dus daadkrachtig zijn en handelen in het belang van een ieder kon ik nog niet plaatsen, maar ik zag duidelijk dat daadkracht ergens toe leidde en iets was dat mij op hetzelfde moment beangstigde.

Oplossing:

Niet te vrezen voor de kracht die in mij is, maar de kracht te omarmen en1 en gelijk te zijn/worden met de kracht. Zodat misbruik van de kracht, zoals manipulatie en mijzelf meer voelen uit te sluiten door de kracht in zelfoprechtheid toe te passen en te ontdoen van seksuele energie, maar het te ervaren als mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan het leven.

Beloning:

Mijzelf aan te sturen vanuit mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan de levenskracht.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op de golf van mijn ‘vagina power’ zou worden meegevoerd zonder nog enige eigen inbreng te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijnde controle over mijzelf te verliezen wanneer ik zou genieten van de ‘vagina power’ en met volle teugen eraan zou deelnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aansturen van mijzelf binnen de ‘vagina power’.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen binnen de “vagina power’ om ruimte te laten om later de ‘vagina power’ de schuld te kunnen geven van alles dat mis ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijzelf totaal te moeten tonen/blootgeven als ik echt wil genieten van de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn en niet te kunnen genieten van de levenskracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer terug kan, wanneer ik participeer in de ‘vagina power’, en het mij beangstigt omdat deze power zo intens is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het leven 1 en gelijk aan mijzelf en zo altijd een achterdeurtje open te laten om op te geven wanneer angst de overhand neemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf verlam met het overdonderd zijn door de ‘vagina power’ en dus nooit mijzelf compleet overgeef aan mijzelf als mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven van terughoudendheid te leven en niet de volle 100% te pakken/omarmen als wie ik ben of kan zijn.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien hoe ik verlang naar de ‘vagina power’, maar bang ben een eerste teentje in het water te steken om vervolgens meegesleurd te worden op de golven van mijn verlangen van zelfacceptatie als reflectie van de mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ te ervaren als spel waar ik als winnaar uit wilde komen door manipulatie, maar mij niet te realiseren dat het geen spel is en ik mijn levenskracht probeer te manipuleren om maar niet voor 100% eraan deel te nemen, maar liever mijzelf te saboteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wijzen naar alle oorzaken waarom dingen liepen zoals ze gelopen zijn door de ‘vagina power’ om deze vervolgens als het zwarte schaap te gebruiken en de ‘vagina power’ niet te zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levenskracht te beschuldigen van mijn aarzelende houding in het leven en het niet volmondig willen staan in de kracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan en met beide handen de ‘vagina power’ van mij af te duwen, uit angst om mijzelf compleet bloot te moeten geven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het blootgeven als een soort van verraad te zien aan de geest die liever niet ziet dat ik mijnlevenskracht omarm en dus voor en met mij achterdeurtjes onderhoudt om mijzelf niet volledig te hoeven geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien stikken door de intensiteit van de ‘vagina power’ die 1 en gelijk is aan mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel van stikken het nog niet aankunnen/aan willen gaan vaneen verbintenis met mijzelf als mijn levenskracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest verlamd te zien zitten maar verlangend naar de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te kiezen voor een leven in terughoudendheid en spijt dat ik niet volledig kon kiezen voor mijn levenskracht.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik mij volledig kan verliezen door de controle te verliezen/los te laten en zo echt mijn levenskracht te ontmoeten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze verbeelding te hebben vanuit een punt van spijt en een verlangen naar hoe het zou kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik mij volledig 1 voel met de ‘vagina power’ en het mannelijk geslacht manipuleer om zo mijn levenskracht te kunnen ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door oneerlijkheid te moeten/willen ervaren dat ik leven ben en mij niet te realiseren dat dit geen leven is, maar een poging tot het ervaren van leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat de ‘vagina power’ mij aan de hand neemt en alles dat verboden is  juist aan te gaan zonder over gevolgen te hoeven denken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als excuus te gebruiken om mijzelf en mijn omgeving te misbruiken.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ de ‘vagina power’ heeft mij in haar macht’ in mij te laten bestaan en zo te denken dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen, omdat ik dat niet kan nemen als ik kies voor de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onverantwoordelijk te willen leven en geleid te willen worden door iets of iemand anders om zo de schuld niet zelf te hoeven dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘de ‘vagina power’ is te intens voor mij’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf te doen geloven dat ik verveeld was met de mannen die ik probeerde te manipuleren, maar mijzelf niet realiseerde dat ik mijn levenskracht niet wilde ontmoeten/leren kennen uit angst mijzelf te moeten blootgeven/tonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als mijn levenskracht niette willen ontmoeten, omdat ik weet dat ik daarvoor de geest zal moeten opgeven als mijn aansturing en zelf het heft in handen moet nemen, wat onoverkomelijk lijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de ‘vagina power’ is het kwade in mij’ in mij te laten bestaan en zo mijn participatie te kunnen stoppen om geen extra gevolgen te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in oneerlijkheid keuzes te laten maken en zo mijn levenskracht af te wimpelen als het kwade uit angst en participatie in de geest.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te voelen wanneer ik zie dat ik een leven van terughoudendheid verkies boven het vrij zijn van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om de kooi, die de geest is, niet te durven verlaten de boventoon te laten voeren uit angst voor het onbekende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen over het feit dat ik mijn levenskracht niet durfde te verkiezen en zo een leven van terughoudendheid besloot te leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te zien dat ik een leven van terughoudendheid leef en niet te zien wat dit ooit veroorzaakte en hoe het kan dat ik er al die tijd in ben blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar de levenskracht en het tegelijkertijd te vrezen om zo in een statische, passieve staat terecht te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan te sturen, maar liever bang te zijn voor de intensiteit die ik ben als ik niet terughoud.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek de angst te voelen als buikpijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ziek te voelen wanneer ik mijzelf moet aansturen met de daadkracht die in mij is maar die ik niet durf te gebruiken omdat ik nog niet 1 en gelijk aan deze kracht kan gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om warmte in mij te voelen door de aandacht die ik krijg door de ‘vagina power’ en daar geen genoeg van te krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verlangen naar meer nooit zal stoppen of verzadigt raakt, totdat ik mijzelf stop niet volledig in mijn levenskracht te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om acceptatie te ervaren en mijzelf daardoor lekker in mijn vel te voelen, waardoor ik met opgeheven hoofd over straat ga. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf lekker in mijn vel voel door bevestiging van buitenaf, iets wat ik ook voor mijzelf kan bewerkstelligen wanneer ik niet mijn geest maar levenskracht volg.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst nooit in mijn levenskracht te gaan staan en de ‘vagina power’ als verdorven en slecht te zien om zo mijzelf naar beneden te kunnen halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ teveel te koppelen aan seksuele power en niet te zien als levenskracht en het ontwaken van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kracht in mij die zo intens is en goed is wanneer gebruikt in zelfoprechtheid te vrezen en niet 100% te durven volgen om door ervaring te kunnen zien dat wanneer ik in mijn kracht sta en stabiel ben er geen gekke dingen kunnen gebeuren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het verdorvene en slechte dat ik ook in mijzelf zie en als een polariteit net zo goed vrees als de levenskracht, waardoor passiviteit optreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om niet voluit te leven en te genieten van de kracht in mij zonder dit te zien als nymfomanie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles aan te grijpen om mijzelf omlaag te halen, zonder te snappen waarom ik dit doe.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 234 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 1

equal money capitalismHet onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ is niet een onderwerp dat ik in 1 blogserie kan beslaan, daarom heb ik ervoor gekozen om het beeld/herinnering dat/die het meest in relatie staat tot het hoofdthema ‘ de vagina de bron van al het kwaad’ te gebruiken voor deze blogserie. Andere herinneringen omtrent ‘vrouwelijke bewustwording’ zullen in relatie tot andere thema’s door de tijd doorlopen worden.

Deze herinnering is uit de periode dat ik 21 was, ik studeerde maatschappelijk werk en begon door de opleiding heen mijzelf te ervaren. Op een dag besloot ik dat ik wilde gaan afvallen, niet dat ik echt overgewicht had, maar het was meer een soort van babyvet wegwerken. Dit bedoel ik dan figuurlijk, het naïeve/kinderlijke vaarwel zeggen. Ik verloor aardig wat kilo’s en ging van maat 40 naar 36/34. Mijn ouders waren bezorgt en vonden dat ik teveel was afgevallen en dat ik snel ziek zou worden door te weinig weerstand. Ik zag dit punt niet, het afvallen was heel geleidelijk gedaan, door mijn voedingspartoon geleidelijk aan te passen. Ziek ben ik niet meer of minder geweest dan anders in die periode, dit was dus ouderlijke bezorgdheid. En tegelijkertijd was het een laatste loskomen van mijn ouders als stap naar het zelfstandig zijn en volwassene wezen.

Met het gewicht dat van mij afviel zag ik steeds meer mijzelf als vrouw ontstaan/ontpoppen, niet dat ik jongensachtig was of mij niet vrouw voelde, maar er ontluikte zich een soort van sensueel vrouwelijk gevoel  in mij. Ik ging kleding maken die al de, in mijn ogen goede punten van mijn lichaam  benadrukten, en ik maakte gebruik van wat dieper uitgesneden decolleté en zag er altijd uit alsof ik zo op de werkvloer als meerdere kon rondlopen of klaar was voor een sjiek diner. Hier ontstond niet zozeer de ‘girl power’, maar de ‘vagina power’. Ik werd mij er bewust van hoe vrouwelijk ik eruit zag en het werd mij duidelijk hoe ik dat kon inzetten en gebruiken.

Het moment dat het kwartje echt viel, was het moment dat ik niet meer zoals altijd rustig over straat kon lopen, maar dat er gevloten en geroepen werd naar mij. Waar ik mij eerst het lelijke eendje voelde, met nadruk op voelde, straalde ik nu deze ‘vagina power’ uit en had ik de mannen voor het uitkiezen. Op één of andere manier voelde het andere geslacht dit ontluiken en de kracht, die in feite seksuele kracht was en dat werkte als een magneet. Ik stond perplex, want ik had niet verwacht dat ik zo’n kracht in mij had, ik haalde mijzelf altijd liever naar beneden.

Ondanks dat ik mij goed voelde en zelfverzekerd en gesteund door deze ‘vagina power’, voelde ik ook dat het zo sterk was dat er geen ruimte voor mijzelf over was. He was of de ‘vagina power’ of ik, en in die periode koos ik voor de ‘vagina power’, want eens gedronken van de nectar kon ik niet meer terug. Dus ging ik relaties aan en regeerde ik met mijn ‘vagina power’ over het andere geslacht, totdat ik het beu was en het een te gemakkelijk spel vond, en de verveling toetrad. Ook zag ik dat deze ‘vagina power’ mij in situaties zou kunnen brengen die ik misschien niet verlangde, ik speelde met ego en sensualiteit, iets waar ik mijn vingers uiteindelijk niet aan wilde branden. De ‘vagina power’ veranderde in voorkomen en werd ‘vagina verlangen’, waarmee ik niet het verlangen naar seks bedoel, maar het verlangen naar een levenspartner en kinderen. De ‘vagina klok’ ging in werking en mijn doel en koers veranderde.

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergevingen dit onderwerp verder uitpluizen, om zo te kunnen achterhalen wat de patronen/opinies/ideeën waren die mij deden bewegen en handelen in mijn fysieke realiteit.

Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien

Dag 51 van 2555; geslachtsloos opgroeien  Een artikel dat ik las vertelde over een Zweeds kinderdagverblijf dat gelijkheid hoog in het vaandel heeft en dat de kinderen een geslachtsloze opvoeding/educatie geeft. Ik had al eens eerder gehoord van echtparen die het geslacht van hun kind de eerste jaren verborgen houden, zodat het kind kan genieten van de expressie van het jongen zijn en van het meisje zijn. Dit lijkt mij een heel gedoe om het geslacht van je kind ten aller tijden verborgen te houden voor de buitenwereld, zodat het niet in een bepaald hokje gedrukt wordt. Tegelijkertijd snap ik wel wat hiermee bereikt wil worden, het is alleen de vraag of je gelijkheid van de seksen bereikt door los van het systeem waar je in leeft andere regels omtrent sekse te gaan toepassen. En dan is er nog zoiets als het fysieke verschil tussen jongen en meisje is dat ongelijkheid? Of is dat inherent aan het menszijn? De behandeling van mannen en vrouwen in onze maatschappij is voor heel wat verbetering vatbaar, de stereotypen geven ons geen vrijheid van expressie, en zo hebben wij met z’n allen een maatschappij gecreëerd die het niet tolereert als een jongetje in een jurkje gaat rondlopen. Dus om een einde te maken aan deze sekse ongelijkheid en vrijheid van expressie te bereiken zullen we onze ideeën/opinies/ideologieën op de schop moeten en daarmee dan ook die van de maatschappij. Dan is er ruimte om de nieuwe generatie echte gelijkheid te laten ervaren, niet op uiterlijkheden in het fysieke, maar omdat we allemaal de mogelijkheid moeten hebben om ons te kunnen uiten op verschillende manieren. Dat wanneer ik mij mannelijk wil kleden ik dat niet doe om tegen iets aan te schoppen, mijn ego te pleasen of om mijn punt te maken, maar gewoon omdat ik vandaag graag eens mannelijke kleding aan wil doen om plezier te hebben in het uiten van mijzelf op verschillende wijzen zonder dat het een persoonlijkheid kwestie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het raar te vinden wanneer een jongetje in een jurkje rondloopt door mijn culturele socialisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat jongetjes in jurkjes ten prooi zullen vallen aan pesterijen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het dragen van een jurkje voor een klein jongetje gewoon is wat het is en niet die ladingen heeft die ik als volwassene erbij heb, omtrent seksualiteit en socialisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat verschillende behandeling van mannen en vrouwen binnen de maatschappij niet een startpunt van gelijkheid en eenheid heeft en niet in het belang van een ieder is en ik dit verschil altijd heb ondergaan zonder mij te realiseren dat ik het kan stoppen en niet langer hoef te accepteren door mensen bewust te maken van de gevolgen van sekse ongelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te hebben gerealiseerd dat het benadrukken van het vrouw of man zijn in kleine kinderen hen beroofd van de mogelijkheid om zich vrij te kunnen uiten als mens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij mannen en vrouwen een etiket opplakken wat ongelijkheid en separatie oplevert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij vrouwen bepaalde kwaliteiten toeschrijven en mannen weer andere die zullen bepalen wat wij in ons leven zullen bereiken en wat niet, waardoor het man of vrouw zijn als een soort van voorgeprogrammeerdheid werkt en zal bepalen wat er van je terecht komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij blij zijn dat we niet de andere sekse zijn en hierdoor een soort van competitie met de andere sekse aangaan om nog meer separatie te generen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar discrimineren op basis van onze sekse en dat normaal geaccepteerd gedrag vinden en niet opstaan om dit te stoppen als een groep van mannen en vrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij gelijkheid niet kunnen afdwingen door tegen de principes van de maatschappij in te gaan terwijl wij nog steeds deel uitmaken van deze maatschappij, sekse gelijkheid kan alleen bereikt worden wanneer wij onze kinderen binnen een maatschappij die dat toelaat zich vrij kunnen uiten en niet worden verbannen en gestigmatiseerd door dit gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij  bepaalde dingen wel kunnen doen en andere dingen niet op basis van onze sekse en ons niet afvragen waar deze ongelijkheid vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leren door godsdienst dat vrouwen minder zijn dan mannen op basis van de bijbel/heilige boeken en dit accepteren zonder vragen te stellen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij elkaar niet als leven kunnen zien, maar de onbedwingbare behoefte hebben om elkaar in allerlei hokjes te stoppen om het zo overzichtelijk/voorspelbaar te houden en niet te zien dat het de angst voor onszelf is die geen vrije expressie/intimiteit met onszelf toestaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen op basis van hun menszijn te beschouwen en geen culturele denkbeelden mijn beeld te laten vertroebelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kleine kinderen de vrijheid te bieden om zich te kunnen uiten op de manier waar ze van genieten, door een Gelijkheids Geld Systeem te promoten en werkelijkheid te maken.

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw

Dag 37 van 2555; ongelijkheid weg klussen als vrouw De afgelopen week ben ik samen met mijn zoon gestart om het huis te ontmantelen en te beginnen met inpakken. Het is een hele klus wanneer je ineens beseft hoeveel gaten er in de afgelopen jaren in de muren zijn geboord om van alles en nog wat op te hangen. Nu met de verhuizing over 3,5 week voor de deur, ontmantelen we het huis stap voor stap elke dag weer een stukje. Mijn zoon gaat ’s morgens naar school en helpt ’s middags, dus doe ik de dingen die ik alleen kan in de morgen en doen we samen de dingen die zwaarder zijn of meerdere handen nodig hebben in de middag. Ik vind het eigenlijk wel leuk schroeven eruit draaien met de accuboor, gaten dichten, meubelstukken uit elkaar halen tot platte pakketjes.

 

Ik heb het altijd leuk gevonden om te klussen als vrouw en zeker toen ik nog single was ging dat ook gepaard met een zekere mate van trots. Maar om nou te zeggen dat ik er uitermate van geniet en zou gaan klussen in elk vrij moment dat ik heb, dan moet ik zeggen nee. Dat klopt ook wel want klussen zoals ik het ervaar is geen vorm van zelfexpressie. Wanneer ik trots ben en wil laten zien dat ik dat als vrouw ook kan, dan ben ik automatisch mijzelf aan het vergelijken met anderen. Die anderen moeten dan wel mannen zijn, wanneer ik mij als vrouw benoem als bijzonder binnen het klussen. Dus een gevalletje ego, dat klussen van mij.

 

Als ik vind dat ik het goed doe, wanneer ik klus als vrouw, dan zeg ik eigenlijk ook dat ik vind dat ik minder ben dan een klussende man. Als ik simpelweg alleen klus omdat ik daarvan geniet in het moment dan is het een ander verhaal. Mijn startpunt is er toch één van laten zien dat ik het als vrouw ook kan en dus volwaardig en gelijk ben aan de man. Eigenlijk wel grappig, ik ben al gelijk aan alles dat leeft en dan ga ik proberen te bewijzen dat ik gelijk ben aan mannen, dat is een soort van verkrachting van mijn gelijkheid. Dat in twijfel trekken, dat al hier is, dus daarmee mijzelf in twijfel trekken/aan mijzelf twijfelen en niet in het hier zijn en zien dat ik niets hoef te bewijzen maar mijzelf gewoon kan accepteren als gelijk aan het leven. En niet afgescheiden van het leven door het ego te laten regeren. Dus niks girl power, gewoon in de kracht van mijn menszijn staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als speciaal te zien dat ik klus als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het leuk vinden van het klussen te verwarren met zelfexpressie en daardoor te denken dat ik klus op vrijwillige basis zonder te zien dat ik in een polariteit zit en wel moet klussen om geen naar gevoel van ongelijkheid met klussende mannen te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf met klussende mannen te vergelijken en mij trots te voelen wanneer ik in mijn mind het er goed vanaf breng als klussende vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te willen vergelijken en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn ego de regie over mijn leven geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positief uit de bus te willen komen als klussende vrouw en mislukkingen voor het gemak onder het tapijt schuif om zo de negatieve pool van de polariteit niet te hoeven ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oneerlijk gedrag te moeten vertonen om aan mijzelf te tonen dat ik beter of gelijk aan klussende mannen ben en mij niet te realiseren dat ik kan stoppen met participeren in deze polarisatie en gewoon kan zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen te voeden door het volgen van mijn ego tijdens het klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij minder te voelen dan een man en mij daardoor grootser op te stellen als vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat klussen een middel is om praktische dingen in het fysieke voor elkaar te krijgen zonder dat daar emoties/gevoelens bij te pas hoeven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om klussen te misbruiken om mijn ego te voeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord klussen te laden met een positieve lading als ik het doe en het te laden met een neutrale lading als een man het doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zoon allerlei tips te geven als hij meubelstukken uit elkaar haalt of lampen van het plafond verwijdert,  vanuit het startpunt dat ik als vrouw hem dat beter kan vertellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat vrouwen klussen met praktisch inzicht en geduld en mannen dat doen vanuit een macho houding en alles wel even vlug zullen regelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet gelijk te zien aan de man en daarom ook niet gelijk te zien aan en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet één en gelijk aan het leven te ervaren, maar minder dan en daardoor mijzelf moet bewijzen en overschreeuwen om meer of gelijk aan hopen te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij van kinds af aan al worden geprogrammeerd dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn en dat er mannen klussen zijn en vrouwen klussen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar een vrouw met een boor als stoer wordt gezien, terwijl het een vrouw met een boor is en niet anders is dan een vrouw met een garde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar sekse ongelijkheid ons met de paplepel wordt ingegoten en wij als kinderen met het speelgoed spelen dat bedoeld is voor onze sekse om zo ongelijkheid te creëren die niet bestaat in het fysieke maar enkel in onze mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we onszelf niet afvragen waarom we denken en opinies hebben over ons vrouwzijn/manzijn gebaseerd op de inprenting van onze cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar manzijn of vrouwzijn bepaalde privileges heeft en het afwijken hiervan wordt gezien als anders zijn en niet in de maat meelopen van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar anders zijn in een hokje geduwd wordt om zo rust in de mind te creëren om verder te kunnen volgens onze pre-programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar leven wordt opgebroken in vakjes om zo separatie te creëren en ons niet te laten ervaren dat wij in wezen één en gelijk zijn aan elkaar.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als leven te accepteren zonder vergelijking en leven in plaats van ego mijn leidende hand te laten zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om klussen los te maken van een positieve lading om zo te breken met de polarisatie en te kunnen klussen omdat het praktisch is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mannen en vrouwen als leven te beschouwen en niet langer als meer of minder te beschouwen om zo het gevoel te kunnen behouden van ongelijkheid met alle consequenties van dien.