Dag 302 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog en het is aan te raden om voor enige context de vorige blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter niet medisch wordt geholpen wanneer dat wel nodig is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben geen hulp te ontvangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb overgeslagen te worden en geen adequate hulp krijg door het medische label van mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst om geen hulp te krijgen om te zetten in handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid in plaats van vast te bijven zitten in de ‘geest’ zonder de mogelijkheden in mijn fysieke werkelijkheid te testen/onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op artsen die niet willen kijken naar een lichaam maar wel oordelen over een lichaam.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid op de ander waar ik van afhankelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb om geen adequate hulp te krijgen en vorm deze emoties en gevoelens om tot een andere expressie te weten boosheid om nog enigszins mijn energetisch gram te halen. Ik stop deze emoties en gevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer door geen adequate hulp te krijgen van anderen mijn gram te willen halen door via mijn ‘virtuele wereld’ in de ‘geest’ wraak te willen nemen in de vorm van boosheid en de daaruit voortvloeiende reactieve handelingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vertrouwen in de medische wetenschap die ik weer wat had opgebouwd vanuit reactie in de prullenbak te willen gooien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van manipulatie/chantage aangaande vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier mijzelf manipuleer in een polariteit van geen vertrouwen en wel vertrouwen in de medische wereld. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in een tangpositie te plaatsen waar ik mijzelf dreig met het ontnemen van enige vorm van vertrouwen in de medische wereld vanuit reactief denken, maar zal per moment en gelegenheid kritisch zijn naar de medische wereld om zo niet een deur te sluiten die ik vast en zeker nog nodig heb in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen accepteren dat er niet gekeken wordt naar de elleboog van mijn dochter.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit ten opzichte van de medische wetenschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door niet te accepteren dat de medici fouten maken, sluit ik communicatie vanuit mijzelf met de medici uit. Ik stop de superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit superioriteit naar de medische wetenschap te kijken, maar vanuit gelijkheid, zodat ik door communicatie kan aangeven dat ik graag zou willen dat er naar de elleboog gekeken wordt met een open vizier. Vanuit superioriteit ben ik niet meer instaat om effectief te communiceren, aangezien ik hen te ‘dom’ vind en niet waardig voor hun beroep en zo mijn kans verbruit op verdere medische zorg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door dit voorval met mijn dochter het slacht-offer te voelen van de medische wanpraktijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de slacht-offer rol aannemen wanneer het niet loopt zoals ik verwacht had, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik flexibel zal moeten zijn en mij in elke situatie moet aanpassen aan de situatie en dat doe wat in gezond verstand de situatie van mij verlangt. Ik stop de slacht-offer rol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet vast te zetten in de slacht-offer rol en mijzelf zo op te offeren aan mijn emoties. gevoelens en angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onrecht dat ik zie te vertalen naar het zijn van een slacht-offer.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slacht-offer zijn als laatste redmiddel en manipulatie gereedschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onrecht niet kan stoppen door mijzelf op te offeren aan mijn emoties, gevoelens en angsten. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niets gedaan krijg in mijn fysieke werkelijkheid zolang ik onderhevig ben aan mijn ‘geest’, wanneer ik onrecht wil aanpakken dan moet ik dat in mijn buitenwereld en binnenwereld aanpakken en niet alleen in mijn binnenwereld laten rondzingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te hebben om mij af te sluiten van de buitenwereld als ik die als niet leuk/aardig label.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf afsluiten van de buitenwereld als ik die niet aankan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu kan functioneren als ik mijzelf afsluit van mijn buitenwereld terwijl ik nog steeds present ben in mijn buitenwereld. Ik stop het afsluiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn binnen -en buitenwereld als een geheel functioneren en ik mij uit geen van beiden kan onttrekken zonder gevolgen, dus zal ik binnen en buiten moeten participeren in het belang van een ieder om effectief te kunnen functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik als het zo moet ook niemand nodig heb en dat iedereen in de blubber kan zakken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van back-chat als ik vastzit en niet meer weet hoe verder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen maar meer gevolgen over mijzelf heen trek met deze back-chats en mij eenvoudigweg niet kan onttrekken aan mijn beide werelden. Ik stop de back-chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onmacht niet te vertalen in back-chats, maar mijn onmacht te onderzoeken en te zoeken naar oplossingen/mogelijkheden om een op het eerste gezicht uitzichtloze situatie om te kunnen zetten in een werkbare situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren wat het betekent wanneer ik mijzelf tot slacht-offer maak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ik wordt niet geaccepteerd en ben daarom het slacht-offer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst om niet geaccepteerd te worden met een kind met fibromyalgie mij in deze slacht-offer rol doet glijden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om niet geaccepteerd te worden en aan de rand van de samenleving verder te moeten gaan te zien voor wat het is, een overlevingsdrang en dan vervolgens te kijken of dit daadwerkelijk hetgeen is wat in mijn fysieke wereld aan de hand is of dat mijn binnenwereld mij die dingen wil doen geloven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet door de emoties heen te willen zien, omdat opgeven makkelijker lijkt dan doorgaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van blijven zitten in emoties als ‘comfort zone’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gemakkelijke weg wilde nemen en mij niet realiseerde wat de gevolgen hiervan zijn. Ik stop mijn ‘comfort zone’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in elk moment en niet te wankelen wanneer emoties de gemakkelijke uitweg lijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te durven zijn en af te dwingen dat een dokter er naar kijkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om hard te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hard wil zijn omdat ik als zacht gevonden wil worden. Ik stop deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik als geheel niet zacht of hard hoef te zijn, maar dat moet zijn wat de situatie van mij verlangt om vanuit eenheid en gelijkheid in een ieders belang te kunnen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat harder optreden van mijn kant nare consequenties zal hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor de gevolgen van mijn handelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat ik niet sta in een bepaald punt en dus angst heb de verkeerde beslissingen te nemen met de nodige gevolgen als resultaat. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in situaties waar het handelen van de ander onacceptabel is en hen hierop te wijzen, wat hun reactie ook mag zijn, die kan ik niet persoonlijk nemen wanneer ik handel vanuit het belang van een ieder in zelfoprechtheid, dan sta ik en heb ik het recht om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aan de regels te houden uit angst dat ik als ouder wordt afgerekend en mijn kind daar de dupe van zal zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijn kind kwijt te raken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veel te ver door denk door mee te gaan op de golf van mijn angst. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid niet uit het oog te verliezen en te bekijken of ik echt in de problemen kom als ik op mijn strepen sta en mijn kind te willen laten zien door een arts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verbazing dit moment aan de telefoon met de huisartsenpost binnen mijn eigen leven aan mij voorbij te laten gaan en vanuit separatie niets meer denken te kunnen doen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing over wat mij overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke werkelijkheid en zo mijn zelfverantwoordelijkheid weggeef. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbazing niet meer te gebruiken om mijzelf te separeren en te inactiveren, maar het als een rode vlag te gebruiken en te zien dat dit een punt is waarop ik eerst moet reflecteren, een diepe adem moet nemen en dan te handelen in het belang van een ieder.

Advertenties

Dag 301 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s

leefbaar inkomen gegarandeerdWij hadden onze dochter dit weekend thuis vanuit het revalidatiecentrum met een zeer pijnlijke elleboog. Op de dinsdagmorgen ervoor toen zij uit bed kwam voelde zij al dat het in haar linker elleboog niet lekker zat. Zij melde dit aan haar therapeuten en arts, en kreeg 4000 mg paracetamol per dag voorgeschreven. Haar therapeuten schreven voor dat zij moest blijven bewegen en kreeg oefeningen voor door de dag heen. Mijn dochter melde dat sommige bewegingen zo’n pijn deden en zeker ’s morgens uit bed dat het haar niet goed lukte om aan dit oefenschema te voldoen. Met nadruk werd haar verteld dit wel te doen en dan maar een beetje door de pijn heen te gaan. Dat mijn dochter vrijdag tijdens oefeningen zei, dat haar arm blokkeerde en zij die niet zoals gevraagd ontspannen langs haar lijf kon houden tijdens het lopen, werd genegeerd.

 

Dus zo kregen wij onze dochter mee naar huis met een lading paracetamol en een zeer pijnlijke elleboog. Op zondag morgen verging zij zo van de pijn dat we besloten om de huisartsenpost op te bellen en te vragen wat wij ermee moesten doen. Ik vond niet dat ik moest achterhouden wat haar lichamelijke conditie is en dat zij is gelabeld met fibromyalgie, hypermobiliteit en revalideert. Eerst waren de vragen van de assistente nog belangstellend en werd mij verteld dat het juist was hen te bellen hiervoor. Ik vertelde dat mijn dochter haar elleboog aanvoelde alsof de botten niet geheel goed zaten en dat leverde veel pijn op in bot, pezen en zenuwen. Echter toen zij ruggespraak met een huisarts had gehouden, werden de vragen anders en was het medeleven verdwenen. Op een bepaald moment werd mijn dochter gevraagd een cijfer te geven op de schaal van 1-10 over de pijn die zij beleefde en mijn dochter zij een 8, Ik schrok van de hoogte van het cijfer. De assistente vond het niet zo erg een 8 en vroeg of zij ook misselijk was en flauw was gevallen. Ik antwoordde dat mijn dochter al sinds dinsdag misselijk is van de pijn en dat de paracetamol maar iets de pieken weghaalde. Nou dan was er niet veel aan de hand. De arts had gezegd dat het de fibromyalgie was en dat ze in het revalidatiecentrum wel raad wisten als zij terug ging, maar mijn dochter zou pas maandag eind middag weer terug gaan, naar een instelling die meldde dat de stress die mijn dochter over school had de aanleiding voor de pijnlijke elleboog was. We hoefden niet langs te komen op de huisartsenpost we konden naast de paracetamol nog ibuprofen 3x daags gaan slikken en dan zou het allemaal wel goed komen.

 

Ik verbrak de verbinding en ik geloofde mijn oren niet, men wilde niet eens zien hoe de elleboog eruit zag, iets wat je aan de buitenkant al kon zien dat de botten anders zaten. Er bekroop mij ook een angst, elke keer als er iets met mijn dochter aan de hand is dan zegt de medische wereld, het is je fibromyalgie. Eerst ben je blij met een label, maar al gauw kom je erachter dat het een stigma is en dat het je absoluut niet verder helpt. Had ik gewoon daar op de stoep moeten gaan staan? Net na onze remigratie waren we al eens op de huisartsenpost gekomen en kregen te horen dat er eerst gebeld moest worden en niet zomaar langsgekomen kan worden. Zomaar langskomen zou beloond worden met boetes in de vorm van hogere rekeningen. Okay dit was niet levensbedreigend, maar wanneer je huisarts geen dienst heeft wil je wel geholpen kunnen worden.

 

Mijn dochter kreeg het Spaans benauwd van het feit dat niemand naar haar arm/elleboog wilde kijken, ondanks de enorme pijn die zij al dagen aan het doorstaan was. Zij had gegoogled hoe je bot weer zo kon draaien dat het op zijn plek terecht kwam, haar vermoeden was dat het een subluxatie van haar elleboog was, net zoals dat ook ooit met haar schouder en pols begon. Doordat ze overstuur was en zoveel pijn had zei ze dat het haar allemaal niet meer kon schelen en begon te draaien en trekken aan de arm, waardoor voor een moment het leek dat het even goed schoot in de elleboog. Ik wist niet wat ik voor haar kon doen, niemand leek serieus te nemen wat zij en wij over de elleboog vertelden. Dat hij niet rood en opgezet was maar ijskoud en de punten van de botten op andere plekken zaten en kuiltjes die dieper waren dan in de andere arm, dat bleek niet te tellen.

 

Ik had zo geprobeerd om de medische wereld/artsen weer serieus te nemen en nu wilde niemand zelfs kijken naar de arm. We zullen het erdoor gaan drukken dat een orthopeed ernaar gaat kijken en dat er op z’n minst foto’s worden gemaakt. Dit zou toch niet mogen dat je op een ziektebeeld dat je hebt wordt afgerekend en dat alles daarmee in verband staat wat je op tafel brengt aan fysieke klachten. Pure discriminatie op ziektebeeld. Wanneer gaan we nu eens chronisch zieke mensen serieus nemen, zonder hen weg te zetten als financiële melkkoe? Heeft niet iedereen recht op aandacht en erkenning van zijn/haar klachten? Hoe kan een chronische pijnpatiënt nu weer vertrouwen in zijn/haar eigen lichaam krijgen wanneer de signalen die hij/zij afgeeft niet serieus worden genomen? Is het niet tijd om iedereen gelijk te behandelen wat je beperking of aandoening ook mag zijn? Het is onacceptabel wanneer jouw diagnose als arts of behandelaar gekleurd is door de al aanwezige ziektebeelden in de patiënt.

 

Zelfvergeving en zelfcorrectie volgen in mijn volgende blog.

Dag 268 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het reactieaspect

basisinkomengarantieIn deze blog zal ik het reactieaspect onder de loep nemen en zelfvergevingen hierop doen,ten aanzien van het mogelijk nemen van antidepressiva als pijnbestrijding door mijn dochter.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf verdrietig te voelen over het feit dat het zo slecht met mijn dochter gaat dat mijn huisarts vindt dat antidepressiva haar vrolijker zullen maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij tijdelijk door gevoelens van verdriet mee te laten sleuren en zo niet meer duidelijk voor ogen te hebben wat belangrijk is.

 

Wordt vervolgd

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter Met onze huisarts hadden we een traject uitgestippeld hoe nu verder te gaan met onderzoeken naar de aandoening van mijn dochter. Eerder werd al door een orthopeed hypermobiliteit geconstateerd, maar niemand heeft het nog op papier durven zetten. Wat voor ons betekent dat we niets hebben om een behandelplan mee op te starten. Teruggaan naar deze orthopeed en verdere ambulante onderzoeken te laten doen zou betekenen dat we veel geld moeten neer tellen voor al die losse onderzoeken. Wordt zij echter opgenomen en de onderzoeken worden in een paar dagen gedaan dan hebben we alleen de opname kosten en de kosten voor een specialist. Dus kozen we voor het laatste en regelde de huisarts een afspraak bij een kinderarts.

Een uurtje rijden van ons vandaan brachten we een bezoek aan deze kinderarts die nu praktijk hield in zijn eigen praktijk en op andere dagen ook praktijk houdt in het ziekenhuis. Terwijl wij aan het wachten waren en hij even op de gang kwam, werden we vriendelijk gegroet door deze arts en nog voor onze afspraak konden we bij hem binnen komen. Hij startte met het bijwerken van zijn rooster voor die dag en wij hebben geduldig gewacht. Na even leunde hij naar achteren in zijn leren stoel en vroeg wat wij van hem wilden. Ik vond dat een wat vreemde vraag, daar mijn huisarts hem al had uitgelegd wat er aan de hand was. Maar goed ik liet mijn dochter het verhaal over haar conditie aan hem vertellen. Tussendoor kreeg ik vragen als met hoeveel maanden begon uw dochter te bewegen in uw buik. Jezus, dat is 15 jaar geleden! Ik zei vrij vroeg, maar wat is vrij vroeg, zij was mijn eerste kind ik had geen referentiekader en ik kon niets ophoesten want alles wat in mij op kwam was gebaseerd op gevoel. Ik voelde mij kut, simpel omdat ik een schijnbaar kleine bijdrage aan het geheel niet kon leveren.

Na vragen en blikken op de dokters gezicht van, wat een raar verhaal verteld ze, wilde hij haar fysiek onderzoeken. Alleen je onderbroekje aanhouden zij de dokter maar mijn dochter hield haar topje ook aan. Het topje moest toch uit om op haar rug te luisteren en toen mocht hij weer aan. Het ging er allemaal ruw aan toe en er werden algemene dingen onderzocht zoals hartslag, reflexen, ogen en oren. Toen pakte hij een apparaatje/vergrootglas en trok mijn dochter haar slipje wat omlaag en begon zwaar zuchtend vanaf daar al haar moedervlekken te bestuderen. WTF dacht ik, ik kom hier niet voor moedervlekken, ik kom hier met een kind dat steeds minder mobiel is. Mijn vertrouwen in de arts zakte dan ook verschrikkelijk snel door het putje. De orthopeed die we eerder hadden gezien ging gericht op zijn doel af en draaide met kennis aan mijn dochter haar gewrichten, bij deze dokter had ik het gevoel dat hij maar wat deed.

Enfin mijn dochter mocht zich weer aankleden en de dokter vroeg zich af waarom mijn dochter met krukken liep, terwijl zij had verteld dat het niet mogelijk was haar knie volledig te belasten vanwege pijn, waardoor zij nu mobieler is met krukken. Zelf initiatief nemen wordt hier binnen de medische wereld niet gewaardeerd, eigenlijk moet je bij elke scheet die je laat een dokter zien en de bijbehorende medicatie innemen. Toen wij vertelden tijdens de anamnese dat mijn dochter gluten/suiker/koemelk vrij eet, viel de dokter van zijn stoel toen hij begreep dat we dat zelf gestart waren en hoorde hij niet meer dat we zeer goede resultaten hebben geboekt met mijn dochters eczeem en voortdurende slijmerigheid. De dokter ronde het consult af en vertelde dat hij het hoofd van de afdeling ons zou laten bellen om een opname in het ziekenhuis te regelen alwaar bloedonderzoek, genetisch, reumatisch en fysiek onderzoek gedaan zal gaan worden. Onze huisarts zou op de hoogte worden gesteld en 14 dagen na de onderzoeken zouden wij weer terug moeten komen bij deze dokter. En daar stopte het consult.

Aangezien ik hier in Italië nog nooit doktersassistentes heb gezien, is het de dokter die alles zelf moet regelen. Zodoende was ik er verlegen mee hoe de betaling zou gaan verlopen. Voor een minuut zaten wij daar tegenover een dokter die niets meer zei en ik die niet durfde te beginnen over de betaling. Uiteindelijk vroeg ik op een gegeven moment om de stilte te verbreken en aan het onvermijdelijke toe te komen, hoe de betaling verliep. Waarop de dokter zei, dat kunt u bij mij doen en vervolgens hield hij zijn mond weer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was en hij zei heel snel 100. Waarop ik mijn dochter aankeek en in het Nederlands zei, hij zei toch honderd? Waarop de dokter onmiddellijk zich mengde in ons gesprek en vroeg of honderd 100 betekende in het Nederlands. Dat vond ik zeer merkwaardig gedrag. Ik gaf hem €100 met pijn in mijn hart, want ik vond niet dat het consult dat waard was geweest. Ik verwachtte een kwitantie maar de dokter bleef mij aankijken zonder iets te ondernemen of te zeggen. Dus ik stond op en gaf hem een hand en verliet de praktijk. Het was duidelijk, deze Al Capone deed dit klusje zwart en ik voelde me enorm genomen en belazerd. We gingen naar huis en het laatste beetje vertrouwen dat ik nog had in de medische wereld was in één klap weggevaagd. Ik voelde mij in de kou gezet en moet nu gaan wachten op een telefoontje voor opname van mijn dochter. Geen idee hoe lang ik moet wachten, geen idee of dat telefoontje er komt, geen idee of dit iets gaat opleveren. Opleveren als een som waarin mijn geld moet worden omgezet in kwalitatief goede medische resultaten om mijn vertrouwen te blijven behouden in de medische wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vrij te voelen in mijn eigen keuzes omtrent het te bewandelen traject met mijn dochter omwille van geld en regels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld de doorslaggevende factor te laten zijn voor het kiezen van een medisch traject met mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat wij niet verder kunnen met de eerste orthopeed die zo goed begreep wat er aan de hand is, omdat ik geld gebruikte als reden om te komen tot mijn huidige keuze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als gemakkelijk te zien om in een paar dagen tijd alle onderzoeken te doen op een uurtje rijden van ons vandaan, zodat ik niet van Rome naar Milaan, Bologna en Ancona hoef te reizen, en daardoor uit het oog te verliezen wat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door geld en gevoelens van gemak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als aardig te ervaren nadat hij ons uitbundig had gegroet en ons op tijd te woord stond en mij niet te realiseren dat ik in een polariteit stapte die zich 20 minuten later aan mij ontvouwde waarbij ik geen vertrouwen meer in de kinderarts had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de vraag wat ik wilde van deze kinderarts terwijl ik verwachtte dat hij wist waarvoor we kwamen zodat ik mij niet in allerlei Italiaanse bochten hoefde te wurmen om mijzelf duidelijk te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het mijzelf niet  te kunnen uitdrukken, binnen deze medische setting, in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het onderzoek zou frustreren omdat ik mij medisch gezien niet voldoende kan uitdrukken in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter het woord te laten doen bij de kinderarts, onder de noemer het is jouw lijf, terwijl dit voor mij de beste oplossing was om de juiste informatie over te kunnen brengen aan de kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als raar te ervaren om niet met ons in gesprek te gaan nadat hij ons had binnen gevraagd, maar eerst zijn dagrooster ging zitten bijwerken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onbeleefd te vinden van de kinderarts om ons binnen in zijn behandelkamer te laten wachten en andere dingen te doen dan naar ons te luisteren. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf belangrijker te voelen dan het dagrooster en beledigd te zijn voor het wachten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gekwetst te zijn door niet het middelpunt van belangstelling te zijn voor deze kinderarts en mij daardoor meer te voelen dan deze arts en mij te laten meesleuren in de polariteit van inferieur -superieur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn over zwangerschapsvragen die ik mij niet meer exact kan herinneren en mij daarom slecht te voelen als moeder dat ik niet kan ophoesten wanneer precies mijn dochter begon te bewegen in mijn buik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn overrompeling met de zwangerschapsvraag te beantwoorden met backchat en mijn niet weten af te wenden op de kinderarts en zijn vraag als raar en niet ter zake doende af te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de blikken op het gezicht van de kinderarts en de tonatie van zijn stem te interpreteren als het raar vinden van mijn dochters conditie. Terwijl ik mij niet realiseerde dat ik bang was om afgedaan te worden als een stelletje aanstellers en leugenaars die de tijd van deze kinderarts aan het verkwanselen waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik weet wat anderen denken en mij niet te realiseren dat deze denkpatronen zijn gemaakt door mijn eigen mind en gefiltert en gekleurd door mijn eigen mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts niet te vertrouwen en daardoor er niet comfortabel mee te zijn om mijn dochter zich uit te laten kleden voor deze man.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fysiek onderzoeken van mijn dochter als pervers te bestempelen omdat de man zo diep zuchtte en dat bij mij een relatie trigger de met sex.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het omlaag doen van mijn dochters slipje en mij niet te realiseren dat ik de kinderarts had bestempeld als pervers en seksuele connecties had getrokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter seksueel wordt misbruikt door eerdere ervaringen en mij zodoende over protectief op te stellen om mijn schuldgevoel van de voorgaande ervaring te compenseren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minder te ervaren omdat de kinderarts vragen stelde over de medische verantwoordelijkheid van mijn dochters dieet, terwijl ik mijzelf ervoer als verantwoordelijk en goed bezig te zijn in het helpen oplossen van de eczeem van mijn dochter. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit van inferieur-superieur met deze kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de effectiviteit van de medische zorg in Italië als minderwaardig te zien aan die van Nederland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische zorg in Nederland als beter te zien omdat ik daar meer vertrouwt mee ben en ik heb toegestaan om door mijn angst voor het onbekende mij in back chat te laten afglijden over de Italiaanse medische zorg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het woord honderd euro omdat ik dat label als veel geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om 100 euro niet de beloning te vinden voor de diensten die deze kinderarts tot op heden heeft geleverd, terwijl ik niet in touch ben met de geldprijzen in de medische wereld en dus geen neutrale basis heb om te kunnen bepalen of dit een faire prijs is of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn in mijn hart te voelen bij het moeten afstaan van mijn €100 en het als een verlies van mijn bezit te zien nu we eindelijk weer wat geld hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet genoeg geld over te houden als de medische kosten met honderdjes tegelijk mijn portemonnaie uitvliegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zwart betalen van de kinderarts gelijk te stellen aan een slechte dienst, terwijl ik mij niet realiseerde in het moment dat ik op mijn strepen had kunnen gaan staan en een kwitantie kon eisen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten bevangen door angst wanneer ik wil aangeven dat ik niet okay ben met de gang van zaken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de medische zorg beneden peil zal gaan als ik aangeef dat ik niet akkoord ben met de betalingswijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belazerd te voelen door de kinderarts terwijl ik in de realiteit mij belazerd voel door mijzelf door niet te gaan staan voor hetgeen dat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu ik zwart betaald heb ik ook verder in de behandeling belazerd zal gaan worden en wellicht geen telefoontje zal ontvangen van het ziekenhuis.

Ik ga de verbintenis aan om niet langer geld mijn leidraad te laten zijn voor mijn keuzes, maar het wel in perspectief/relatie blijf zien met wat ik te besteden heb aan geld.

Ik ga de verbintenis aan om ervaringen van seksueel misbruik niet te projecteren op mijn huidige situatie.

Ik ga de verbintenis aan om mensen niet te oordelen op basis van mijn angsten/opinies/ideeën, maar in het moment te zijn met de ander los van emoties en gevoelens die van mij zijn en door mij moeten worden doorgewerkt.