Dag 267 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het backchataspect

basisinkomengarantieVanavond werd ik teruggebeld door de arts die verbonden is aan mediwiet, wat een prettig gesprek opleverde over de wietolie en de nieuwe golyoli die zij hebben. Mij werd het verschil uitgelegd tussen THC olie (wietolie, 5% THC + 3,5% CBD) en CBD olie (golyoli,  0,173% THC + 2,6% CBD). Wanneer mijn dochter positief reageert op de golyoli dan is dat de meest raadzame olie om te gebruiken. Van deze variant kun je namelijk niet stoned worden en heeft zeer goede kwaliteiten voor de fibromyalgie en daarmee samenhangend slaapproblemen van mijn dochter. Deze olie blijft onder de wettelijke grens van maximaal 0,2% THC en mag  dus niet meer illegaal genoemd worden.

 

Wij hebben een proefpakketje besteld met een pipet gevuld met wietolie en een pipet gevuld met golyoli. Toch is het verbazingwekkend dat je zo’n beetje het zwarte circuit in moet om aan werkzame en niet schadelijke middelen te komen om een ziekte te verlichten die nog steeds als “iets tussen de oren” wordt ervaren. Een tikje surreëel is het allemaal wel. En als het allemaal goed aanslaat dan zullen we voor eigen gebruik wiet gaan verbouwen met een hoge CBD waarde, om de kosten in te perken en het zelf in de hand te hebben. Ik had nooit gedacht dat ik als moeder wiet zou gaan verbouwen voor mijn dochter, zo kan het leven je toch nog verassen.

 

 

Interne gesprekken/backchataspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ antidepressiva is voor zielige mensen’ in mij te laten bestaan en zo een waardeoordeel over het woord antidepressiva te vormen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie dat mijn kind daardoor in de categorie van een ‘zielig persoon’ valt binnen mijn eigen definitie, als een angst/zorg in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat die angst gecreëerd is door de emotionele lading die ik aan het woord heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mijn dochter wordt tot een farmaceutische slaaf gemaakt’ in mij te laten bestaan en zo de farmaceutische industrie te beschuldigen van het maken van een levenslange klant/slaaf, terwijl er van de kant van mijn dochter en mij eerst een goedkeuring moet zijn om aan de antidepressiva te beginnen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd mede verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd, omdat ik altijd eerst dingen accepteer en toesta, passief of actief, alvorens ik mee ga met zoiets als langdurig medicijn/psychofarmaca gebruik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat zit er voor de huisarts in, dat hij een 16-jarige aan de antidepressiva wil helpen’  in mij te laten bestaan en zo argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en de vertrouwensband die we met hem aan het opbouwen zijn kapot maak. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en niet gewoon op de man af te vragen wat hij met dit soort adviezen denkt te bereiken en of hij zich realiseert wat de vergaande gevolgen hiervan zijn en zo de communicatie open te houden in plaats van hersenspinsels en theorieën in mijn geest te ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘kan ik mijn huisarts nog vertrouwen’  in mij te laten bestaan en zo het vertrouwen al heb opgezegd door deze ene backchat in mij te laten ontstaan/bestaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra doktoren op een andere lijn zitten dan ik zelf het vertrouwen in hen op te zeggen en niet in communicatie te treden met hen maar mij te separeren van hen in de hoop dat het probleem ophoud te bestaan en het dus niet bij de wortel aan te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de farmaceutische industrie geeft geen fuck om mijn kind, zij is een melkkoe voor het leven, tezamen met vele anderen’  in mij te laten bestaan en zo mijn vertrouwen in reguliere pillen en drankjes op te zeggen waardoor ik zelfs simpele tijdelijke medicatie ter overbrugging argwaan en niet wil innemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door argwaan van de farmaceutische industrie, die zich als graaiers naar de mensen opstelt, waardoor ik alleen het graaien zie en mij hiervan wil afsluiten/behoeden en zo een eenvoudig medicijn wat had kunnen helpen afwimpel.

 

Wordt vervolgd.

Dag 266 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het verbeeldingsaspect

basisinkomengarantieInmiddels heb ik contact opgenomen met mediwiet en zal ik door de arts die aan deze website/organisatie verbonden is terug gebeld worden. Verdere updates volgen.

 

Deze blog zal gaan over het verbeeldingsaspect op het nemen van antidepressiva door mijn dochter als pijnbestrijding.

 

Verbeeldingsaspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik straks een kind heb die aan de psychofarmaca zit en daar vervolgens nooit meer vanaf kan komen dan alleen ‘cold turkey’ af te kicken en eigenlijk geen stap verder gekomen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwanend te zijn ten opzichte van de medische wetenschap die de dingen niet altijd zo voorschotelt dat het strookt met de werkelijkheid waarbij alles in ogenschouw wordt genomen aan positieve en negatieve werkingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen grip meer op de situatie heb en een verslaafde dochter in huis heb die synthetisch blij is en als een afgestompte zombie door het huis dwaalt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over deze situatie te verliezen en deze situatie die al niet als fijn aanvoelt niet in het voordeel van een ieder kan sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen daadwerkelijk contact meer met mijn kind kan hebben als zij verdoofd door de antidepressiva door het leven gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn dochters toekomst op het spel zet door haar in een zombie te laten veranderen en zo haar kansen in de maatschappij ondermijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijn dochter toesta haar leven aan de antidepressiva te vergooien en om later door mijn dochter daarop aangekeken te worden wanneer het haar niet lukt van de antidepressiva af te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkeerde beslissing neem die mij later kwalijk genomen kan worden op zo’n manier dat het mijn relatie met mijn dochter verstoord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijzelf de schuld zal geven van de neergaande spiraal die we zijn ingestapt op een later tijdstip in de toekomst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand te vrezen voor de spijt die ik zou kunnen hebben van de beslissingen die ik nu moet nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijzelf niet meer onder ogen kan komen door de beslissingen die ik heb genomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om een beslissing te moeten nemen in deze situatie die wellicht moeilijk terug gedraaid kan worden.

 

Wordt vervolgd.