Dag 362 van 2555: Schep nog maar een keertje op

DIP Lite cursusWe spraken als groep af om ook te bloggen over al de zaken die wij inmiddels door het lopen van ons Desteni proces ons eigen hebben gemaakt, wat we in onszelf hebben veranderd en hoe het gebruik van de Desteni gereedschappen/hulpmiddelen ons hierbij hebben geholpen. Ik stelde deze vraag aan mijzelf, wat is er veranderd en hoe ben ik veranderd? Er kwam stilte binnenin mij, niet de stilte van rust en niet de stilte voor de storm. Meer een vacuüm dat verlammend werkt en een staat van zijn waarbij het duidelijk is dat er geen antwoord gaat komen. Waarop ik de volgende vraag aan mijzelf stelde: hoe kan ik geen antwoord hebben op deze vraag? Terwijl ik dagelijks ervaar dat ik door mijn proces anders in het leven sta dan voorheen en zoveel meer in staat ben om mijzelf en mijn wereld te begrijpen.

De leegte of de stilte die ik in eerste instantie ervoer was een weerstand die mijn ‘geest’ opwierp en die ik toestond in dat eerste moment. Echter ik accepteerde het niet als zijnde het antwoord en vroeg dus door aan mijzelf. Als dit een weerstand is, welk luikje in mijzelf mag ik dan niet openmaken? Wat moet er voorkomen worden door geen antwoord op de vraag van verandering te geven? Er borrelden gevoelens en emoties omhoog en een zin “je mag geen opschepper zijn”. Okay dacht ik, in mij zijn dus overtuigingen actief die mij doen geloven dat wanneer ik spreek over verandering die ik in mijzelf liet plaatsvinden, dat dit een vorm van opscheppen is. Je bent een opschepper wanneer je laat zien dat het goed met je gaat en je dit zelf hebt veroorzaakt, was min of meer de onderliggende gedachte. Waar heb ik dat opgepikt dacht ik nog.

Door nog wat dieper in mijn verleden te graven, zie ik mijzelf als kind na een verjaardag met mijn gehele familie. Mijn ouders waren vaak teleurgesteld na zulke bijeenkomsten waar zij het gevoel hadden dat zij niet konden delen wat zij hadden bereikt of daardoor hadden kunnen aanschaffen. Er was sprake van jaloezie onderling en als kind pik je dit soort dingen op en je categoriseert ze als een soort van levensles ergens in je databank. Mijn ouders stopten op een bepaald moment met het delen van wat zij bereikten in het leven, omdat het werd ervaren als opschepperij en dus werd het voor de ander duidelijk dat zij op dat punt niet zo geslaagd waren geweest. Je zou het zelfs als een overlevingsmechanisme kunnen zien wat je als kind filtreert uit zo’n levensles. De angst om als opschepper te worden gezien en zo jezelf buiten de groep te plaatsen waar je voor steun van afhankelijk bent.

Ik kon dus zien waarom ik voor een moment in een weerstand schoot bij deze vraag naar verandering. Vervolgens zag ik hoe ik mijzelf niet liet bungelen en zocht naar het waarom en het hoe, om duidelijk te krijgen waarom dit gebeurde en niet nogmaals hoeft te gebeuren. En dat was het moment dat ik dacht: dat is een enorme verandering in mijn leven geweest en iets wat ik sinds een jaar als een natuurlijk iets ben gaan leven, het zoeken naar mijn startpunt. Bij de dingen die ik doe en zeg momenteel heb ik mijn startpunt helder en mocht dat een keer niet helder zijn dan zoek ik dat onmiddellijk uit. Natuurlijk zegt dit niets over het feit of ik altijd direct iets kan met het startpunt, er zijn ook momenten dat ik mijn startpunt wel zie, maar nog niet hetgeen wil loslaten wat mij nog energetische voldoening oplevert. Toch is ook dit loslaten veel gemakkelijker geworden door mijn proces heen, wanneer het vasthouden van patronen je niets meer opleveren op de korte en langere termijn, dan is het makkelijker om deze los te laten.

Hier laat ik zien hoe ik deze opinie, ‘dat ik een opschepper ben wanneer ik laat zien dat het goed met mij gaat’, loslaat door zelfvergeving, correctie en verbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te gebruiken om niet naar mijn eigen vorderingen te hoeven kijken en te delen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weerstanden gebruiken om mijzelf in het ongewisse te laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen maar tekort doe wanneer ik  meega in de weerstand. Ik stop de weerstand, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden voor te zijn door preventief te zien/begrijpen/realiseren dat iets een ‘tricky’ punt voor mij is en ik dus alert kan zijn op mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kijken naar mijn eigen vorderingen en veranderingen als beangstigend te ervaren, als iets waar je bij uit de buurt moet blijven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen benoemen wanneer ik iets beheers, wat een ander wellicht nog niet beheerst wanneer ik dit deel met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor afwijzing en het verstoten worden waardoor ik niet meer kan rekenen op steun. Ik stop het de angst voor afwijzing, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat deze angst voor afwijzing niet echt is, maar voortkomt uit opinies die werden gevormd door subjectieve uitspraken en gedragingen van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en zo vergeleken te worden met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet anders durven zijn dan de meute, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te tonen dat dingen mij goed afgaan na een lange weg van vallen en opstaan en te worden gezien als een opschepper. Ik stop de angst om als opschepper te worden gezien, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord opschepper los te koppelen van het principe ‘delen wat ik beheers’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor opschepper te worden uitgemaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om voor opschepper te worden uitgemaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag als opschepper gezien word, omdat dit niet in mijn beeld van wie ik denk te zijn past en het naar mijn ‘mening’ een gevaarlijke karaktereigenschap is die alleen maar ellende kan veroorzaken. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn mening bij te stellen en te zien dat ‘opscheppen’ en ‘delen’ niet dezelfde definitie hebben en als zodanig als woorden ook niet met elkaar geruild kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het eerst anderen naar de zin moet maken, door precies dat wel en dat niet te zeggen, en pas daarna te zien of het veilig genoeg is om mijzelf en mijn vooruitgangen te delen met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf onveilig te voelen om mijzelf en mijn vorderingen te delen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veilige en onveilige situaties op dit gebied niet kan inschatten, omdat mijn startpunt een overlevingsangst is die mijn beeld vertroebelt. Ik stop de overlevingsangst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt helder te krijgen en te veranderen zodat er een veilige situatie ontstaat waarin ik in  staat ben om mijzelf en mijn vorderingen te delen zonder eerst op slot te gaan door weerstanden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet belangrijk genoeg te vinden om mijzelf te delen en dus ondergeschikt te maken aan mijn angsten en meningen die ik in mijn kindertijd in mijzelf programmeerde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ondergeschikt maken door desinformatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naast het snappen van mijn startpunt ook mijn startpunt mag bevragen en aan de kaak mag stellen om zo te zien of het een geldig startpunt is of niet. Ik stop het ondergeschikt maken van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen op zoek te gaan naar mijn startpunt en die te veranderen, maar ook te zien/begrijpen/realiseren waarom mijn startpunt niet in het belang van een ieder was en waar dat door veroorzaakt werd.

Advertenties

Dag 116 van 2555; mijn mening herzien

Dag 116 van 2555; mijn mening herzien  Vanmorgen was ik bij de huisarts met A., die huisarts die ik niet zo hoog achtte vanwege zijn snoeppot op zijn tafel in de spreekkamer voor zoete kindjes, het sturen van een uitnodiging voor een griepprik terwijl ik niet in de doelgroep pas, het aansmeren van duurdere medicijnen dan nodig en mijn dochter die gluten-suiker-gist vrij eet suggereren wat meer bruine boterhammen met vlees te eten. Dit zorgde voor een verknipt beeld van mijn nieuwe huisarts en dit was een open deur om gevoelens van geen vertrouwen binnen te laten. Toch besefte ik dat ik een team met mijn huisarts moet vormen, omdat ik zelfs voor de meest simpele doorverwijzing hem nodig heb. Vanmorgen raakten wij na het consult nog even aan de praat waarbij het angstzaaien voor de vogelgriep afgelopen winters en het groots inkopen van vaccins door de overheid op basis van adviezen van zogenoemde artsen. Dit was een aangename wending in het beeld dat ik had gevormd van mijn huisarts op basis van gevoelens en opinies. Ik beproefde mijn geluk nog even verder en begon over de HPV vaccinaties en die campagne vond hij zowaar slecht en misleidend. Het is dus tijd om mijn mening over mijn huisarts te herzien en van een mening om te vormen in een in het moment ontmoeting elke keer weer alsof het nieuw is, zodat we elkaar kunnen verassen en van verschillende kanten kunnen leren kennen om dan wanneer er vertrouwen nodig is we weten wat we aan elkaar hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening over mijn huisarts te hebben, waardoor ik mijzelf in mijn relatie naar mijn huisarts toe limiteer/beperk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening over mijn huisarts mijn handelen te laten beïnvloeden en zodoende te handelen op energie en niet in het belang van eenieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn mening over mijn huisarts angst in mij te laten bestaan over het kunnen/handelen van mijn huisarts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het beeld van mijn huisarts in mijn hoofd/mind al direct een gevoel van geen vertrouwen te laten opkomen en mij niet te realiseren dat dit niet vertrouwen een fabrikaat van mijn binnenwereld is die ik in mijn buitenwereld toesta om consequenties te laten ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het beeld van mijn huisarts in mijn hoofd/mind fysiek een gevoel van onbehagen waar te nemen dat mijn mening als ego versterkt en zodoende zet ik meer mijn hakken in het zand en beperk ik mij meer dan het beoogde vrij denken en een eigen mening hebben dat ik beoogde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achter mijn ego te verschuilen en het mijn mening te noemen terwijl ik weet/begrijp/realiseer dat het angst is dat mij motiveert tot dit soort meningen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn door eerdere ervaringen om de dupe te zijn van onwetend en onprofessioneel gedrag van de medische wetenschap en zodoende mij groot en sterk voor te doen en dat te verwarren met staan voor wie ik ben in elke adem en elk moment in en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al op voorhand te bedenken dat de huisarts slecht is om zo latere teleurstellingen te voorkomen en mij niet te realiseren dat wanneer ik een huisarts slecht of als goed beoordeel is gebaseerd op polariteit en dus energie en dus besta ik in onoprechtheid waarbij consequenties horen die doorlopen moeten worden totdat ik snap en handel in zelfoprechtheid en de regie van mijn leven weer in handen neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen en in hokjes te stoppen en dat een mening over iemand te noemen, terwijl het de angst is voor het leven als het leven dat ikzelf ben die dicteert dat het etiketteren en in hokjes stoppen van anderen makkelijk is en niet voor verassingen zorgt en onnodige stress en mij de machten controle over mijn leven geeft, terwijl ik mij niet realiseer dat ik alleen de regie over mijn leven kan hebben of terug krijgen als ik vrij van angst ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als angst te bestaan en mensen in hokjes te duwen met mijn meningen en dat leven te noemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen meningen meer over mensen te vormen en mij te realiseren dat ik dat tot op heden heb gedaan uit angst voor mijzelf als het leven en ik zie/realiseer/begrijp nu dat dit een onnodig coping mechanisme is en een patroon dat ik moet stoppen om opnieuw te kunnen ademen en te herstarten met leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om meningen over anderen niet meer fysiek te laten worden want elke reactie die ik heb ten aanzien van anderen laat mij zien dat ik in onoprechtheid leef en nog niet kan staan als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met mensen te kunnen zijn in het moment adem na adem zonder meningen om elkaar te leren kennen als een grote ontdekkingstocht wat de relatie fris houdt en ruimte geeft om het herzien van meningen om te zetten in het verrijken van de relatie met wie ik echt ben in oprechtheid als een spiegel voor de ander als mijzelf.