Dag 279 van 2555: woorden – dimensie – universeel – zelfvergeving en zelfcorrectieve zinnen

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog. Het is aan te raden de gehele blog serie te lezen voor de context.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te gebruiken in situaties waar we suggereren dat we alles in ogenschouw hebben genomen, maar reëel gezien alleen maar een deel van het geheel aantippen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van overmoedigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie als mensheid dat ik denk dat ik alles overzie, maar dat ik i n feite in een heel klein wereldje van mijn ‘geest’ leef. Ik stop de overmoedigheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om moedig te zijn maar niet overmoedig te zijn om zo de moed te hebben om in zelfeerlijkheid alle informatie en alle dimensies in ogenschouw te nemen om de problemen die voor ons liggen aan te pakken en daadwerkelijk op te lossen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord dimensie merendeel van de tijd het over één dimensie te hebben, terwijl het woord dimensie al alle dimensies in zich draagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie dat ik het woord dimensie niet gebruikt zoals het bedoeld is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid probeer te vormen naar mijn eigen wensen zonder te denken aan het belang van een ieder. Ik stop het oneigenlijk gebruik van het woord ‘dimensie’ en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om het woord ‘dimensie’ correct te gebruiken om zo geen deurtjes open te zetten voor mijn ‘geest’ om misbruik te maken van het woord en het voor mijn eigen belang te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om maar één dimensie te willen zien en mij af te sluiten als mensheid voor alle andere dimensies en als te overdonderend te beschouwen en daardoor te zien als iets dat geblokt moet worden uit onze realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van het blokken/verbannen van een definitie van het woord ‘dimensie’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het te overweldigend is. Ik stop het blokken/verbannen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om geen enkel woord dat een levend woord kan zijn te blokken/verbannen uit mijn realiteit als mensheid, maar het simpelweg te leven zonder weerstanden.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden als er maar één dimensie over een onderwerp aan mij wordt gecommuniceerd, zodat ik geen keuzes hoef te maken en geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon van geen keuzes willen maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hierdoor geen zelfverantwoordelijkheid voor mijzelf als mensheid wil nemen. Ik stop de angst om keuzes te moeten maken en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om niet langer mij te verschuilen achter het geen keuzes willen maken, maar voortaan te staan als het woord ‘dimensie’ in al zijn dimensies.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om omwille van het mij verschuilen in mijn comfort zone ik niet alle dimensies van een probleem wil weten/zien en daardoor dus ook niet met echte oplossingen hoef te komen, maar mij heerlijk kan omwentelen in meer problemen waar ik mij zo vertrouwt bij voel.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie koesteren met meer problemen in plaats van oplossingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een ‘loop’ ben terecht gekomen waar ik uit zal moeten om vooruit te komen. Ik stop het koesteren van problemen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat het mij koesteren met problemen vertrouwt voelt, maar daardoor nog niet het beste is om te doen.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het woord ‘dimensie’ niet in zijn totaliteit te omarmen nooit tot oplossingen zal komen en dus nooit vooruit zal komen vanuit een inherente neiging tot het mij aangenaam voelen binnen mijn eigen gecreëerde misère.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon van niet dimensionaal de dingen te benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn vooruitgang limiteer en mij daar plaats waar ik geen stem heb en niet kan opstaan door dat te leven wat mij bekend is. Ik stop de ééndimensionale benadering van het leven en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij niet langer te limiteren door het incorrecte gebruik van het woord “dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld te minimaliseren tot mijn misère, mijn realiteit waar geen ruimte is voor dat van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in een patroon waar er alleen plek voor mij is en niet voor de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit angst voor het verlies van mijn misère. Ik stop het eigenbelang en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijn misere niet langer als dé misère te zien en daadoor in vergelijking te treden met de ander en op te bieden qua misère, maar mij te richten op het oplossen van problemen op een duurzame wijze die het belang van een ieder bedient.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord dimensie te misbruiken en om te dopen als/tot een veelomvattende term die, door ons startpunt van egoïsme, wordt geminimaliseerd tot een 1 dimensionale werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid mijzelf zie reduceren tot een 1 dimensionale werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dat mijn startpunt egoïsme is en nooit kan leiden tot het belang van een ieder. Ik stop en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om egoïsme niet mijn startpunt te laten zijn bij het gebruik van het woord ‘dimensie’.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mens niet meer te zien binnen de dimensie van ons bestaan, maar al ons leed uit te smeren als een dikke laag pek die als een alomvattende vervuilde plek moeder aarde bedekt en alles en iedereen verstikt zonder dat we het door hebben zittende, in onze dimensie van onze werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie afsluiten van de fysieke dimensie waar ik deel vanuit maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de mens in dimensie niet meer kan zien door mijn zelf gecreëerde problematische afspiegeling van de werkelijkheid. Ik stop het afsluiten voor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mijzelf niet af te sluiten van mijn fysieke dimensie door mijn leed en al het leed van ieder ander om zo mijn verantwoordelijkheid om te leven en mijn zijn hier te benutten.

 

Ik vergeef mijzelf als mensheid dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de dimensie uit dimensie te halen en ons achter te laten met het gevoel/verlangen naar egoïsme waarbij éénrichtingsverkeer binnen onze communicatie en individualiteit binnen ons zijn, onszelf doen terugwerpen op de geest van overleven zonder te beseffen dat die mens nog steeds in de di-mens-ie zit.

 

Wanneer en als ik mijzelf als mensheid zie vervallen in het patroon om de mens uit de optelsom te halen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf en de ander als mijzelf niet kan reduceren tot de ‘geest’. Ik stop het wegvagen van de menselijke factor en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf als mensheid de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik van vlees en bloed ben en het hier in het fysieke moet doen met alle dimensies die voorhanden zijn om zo van oplossingen niet meer problemen te maken.

Dag 153 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld – leven zonder geld is jezelf voor de gek houden

Dag 153 van 2555; wie ben ik ten opzichte van geld - leven zonder geld is jezelf voor de gek houden  De afgelopen dagen kwam ik verschillende artikelen/berichten tegen waar mensen werden geïnterviewd die beweren zonder geld te leven. Een Duitse mevrouw deed dat al15 jaar en het klinkt eigenlijk best mooi, zodat we kunnen zeggen, dat rotgeld dat hebben we helemaal niet nodig. Jaren terug toen ik nog droomde van een leven ‘off the grid’, las ik over mensen die zonder geld leefden, maar ik weet inmiddels dat het jezelf voor de gek houden is. Binnen het kapitalisme kost alles geld, voor niets gaat de zon op zeggen we wel, dus ook al geef jij geen geld uit, de mensen die jouw verzorgen doen dat wel.

 

De Duitse mevrouw deed klusjes in ruil voor een verblijfplaats, volgens haar is dat leven zonder geld. Doordat zij die klusjes doet is de ander bereid om dingen voor haar aan te schaffen, zodat zij kan bestaan/leven ten tijde van haar bezoek. Dus in andere woorden zij werkt voor indirect geld. Wanneer ik echt geen geld heb dan kan ik ook werkelijk niets doen in onze maatschappij, dan bedelen om geld, en zodoende dus toch deel te nemen aan het systeem. Ook las ik over een jonge man die in een caravan van iemand op een stukje land van diegene mocht leven, hij verbouwde zijn eigen groenten en leefde autonoom van de maatschappij. Maar eerst zullen er toch zaden gekocht moeten zijn en met de zaden van tegenwoordig kun je niet blijven doorzaaien door elke keer het zaad van de nieuwe oogst te gebruiken. Wanneer iemand anders jou dingen geeft, betekent dat niet dat er geen geld aan te pas kwam om dit te geven.

 

Dus wellicht zouden deze mensen moeten zeggen dat zij zelf geen geld uitgeven, in plaats van te leven zonder geld, maar dat anderen geld aan hen spenderen, zodat zij kunnen leven in de maatschappij. Daaruit volgend zou je het modern bedelen kunnen noemen en uiteindelijk egoïstisch gedrag, want wanneer wij allen zonder geld uit te geven zouden willen leven dan gaat dat dus gewoonweg niet. Er moet altijd door iemand voor jou betaald worden en dat noem ik geen leven zonder geld, dat is het systeem om zeep helpen zonder daadwerkelijke oplossingen aan te dragen. Wij als mensheid zijn nog lang niet instaat om zonder geld te leven, eerst zal er zelfoprechtheid moeten komen en egoïsme als goede daad aan de kant geschoven moeten worden, dan pas is er ruimte om te ‘zijn’ en samen te bestaan in harmonie. Binnen ons huidige kapitalistisch systeem is dat onmogelijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder geld leven als iets romantisch te zien en niet verder over de consequenties na te denken die dat leven zonder geld met zich meebrengt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het startpunt voor leven zonder geld egoïsme is en niet in het voordeel van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat leven zonder geld in ons huidige economische stelsel mogelijk is en mij niet te realiseren dat er toch iemand moet opdraaien voor de kosten die er gemaakt worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan deze mensen die in de belangstelling komen met het leven zonder geld en mij niet te realiseren dat zij niet willen/kunnen zien dat zij parasieten zijn op de pels van de samenleving, terwijl ik dat stapje verder al wel heb gezet en duidelijk kan zien wat de consequenties zijn van leven zonder geld nu in deze tijd en mij dus zou moeten kunnen verplaatsen in deze mensen omdat ik daar geweest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om leven zonder geld als oplossing te zien om van dat rotgeld af te komen en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn daadkracht weggeef door het geld als rot te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld als ‘rot’ te zien en de verantwoordelijkheid voor wat er met geld gedaan kan worden van mij wegschuif omdat het rot is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat rot geld door rotte mensen gemaakt is en alleen door dezelfde mensheid weer terug gebracht kan worden tot een betaalmiddel waar alleen het beste voor iedereen mee gedaan gebaat is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld, als ‘rotgeld’, als een bedreiging te zien van een paradijs dat ik voor ogen heb en mij van dit geld afkeer uit angst dat de wereld zoals ik hem fantaseer of hoop te vinden ermee wordt vernietigt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “off the grid’ te willen leven en alleen voor mijzelf het beste te willen en niet te kijken naar hoe anderen te mobiliseren om duurzame oplossingen voor ons bestaan te achterhalen of te bedenken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om “off the grid’ leven te zien als een oplossing/antwoord op onze huidige samenleving.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf voor de gek te willen houden dat “off the grid’ en ‘zonder geld’ leven kunnen bestaan in onze maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen verantwoordelijkheid te willen dragen voor de planeet en mensheid als een geheel maar mijn leven als los te beschouwen van de rest van het bestaan en zo in separatie een leven proberen op te bouwen dat voldoet aan mijn stoutste dromen.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat gratis bestaat en in mijn voordeel zal werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld als betaalmiddel te zien en niet als zondebok voor het dwarsbomen van mijn verlangens en fantasieën.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen duidelijk te maken dat leven zonder geld een fabel is en in het land der fabelen gelaten moet worden, maar dat Equal Money Capitalsm een overweging waard is om binnen het huidige kapitalistische stelsel toch een uitweg te vinden om er allemaal beter van te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat separatie van de maatschappij nooit de manier is om iets te bereiken in of met de maatschappij.

dag 1 van 2555 dagen: staan als mijn woord

Dit is de eerste dag van een serie blogs die 7 jaar gaan beslaan. Dat is een lange periode in tijd waar ik mij aan verbind en waar ik dan ook volledig in absoluutheid achter moet staan, om niet ten prooi te vallen aan mijn eigen weerstanden, die niet meer dan een programma zijn. Het is dan ook gemakkelijk om verschillende achter deurtjes open te laten, om dan wanneer ik dat denk nodig te hebben, mijn woord en de verbintenis te breken en zodoende excuses te vinden om deze 7 jaar van zelfvergeving en correctie niet te kunnen/hoeven/willen volbrengen. Deze beslissingen om mij voor 7 jaar te verbinden aan het uitschrijven van mind patronen en mij te corrigeren terwijl ik deze tocht adem voor adem  loop, zal door de weerstanden heen de beslissing worden om te bepalen wie en wat ik ben.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op mijn eigen innerlijke wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om terwijl ik een verbintenis van 7 jaar schrijven aanga, diep verstopt van binnen een gevoel van teveel/overweldigend waar neem en dat wegduw maar tegelijkertijd een plekje in mij geef om op een later tijdstip als geldig excuse te kunnen gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen dat ik niet instaat zal zijn deze 7 jaar verbintenis te volbrengen en daarom voel ik mij al op voorhand het slachtoffer van mijn eigen gecreëerde waan realiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor de weerstanden die ik zal moeten doorlopen om mij aan deze verbintenis te houden, die niet alleen mij maar ook een ieder die dit leest ten goede komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te vrezen voor een programma dat actief is in mij en mij zodoende minder te voelen dan dit programma van weerstand als geldig excuus als ik besluit toe te geven aan mijn weerstanden om niet te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mijzelf minder te voelen dan een programma in mijzelf. Wat inhoudt dat ik mij minder voel dan mijzelf om deze verbintenis te volbrengen en wat praktisch onmogelijk is zonder in separatie met mijzelf te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in de illusie te geloven dat ik gesepareerd van mijzelf ben/leef en daardoor mijzelf moet vrezen voor wat ik mijzelf aankan doen op elk gegeven moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om in uiterste alertheid te zijn voor mijzelf, niet wetende wat ik mijzelf kan aandoen in elke adem die ik neem en elke beslissing die daarmee gepaard gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om achterdeurtjes te hebben omtrent deze 7 jarige verbintenis voor het geval dat ik geldige excuses/rechtvaardigingen nodig heb om mijn acties in mijn fysieke realiteit te verantwoorden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te geloven dat ik verantwoording schuldig ben aan anderen terwijl ik mijzelf buiten beschouwing laat, wat inhoudt dat ik accepteer en toesta dat ik mijzelf mag bedonderen/voorliegen, maar naar anderen toe niet vind dat ik dat kan maken omwille van gezichtsverlies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om gezichtsverlies in mijn buitenwereld als belangrijker te  achten dan de verbintenis die ik met mijzelf aanga als het leven dat ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om een periode van 7 jaar als iets onrealistisch te zien/iets ongrijpbaars/te groot en mij zodoende ervan distantieer en het laat voor wat het is om later wel te ontdekken wat het inhoudt en te beslissen of ik mij er daadwerkelijk aan kan verbinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat ik als mens niet te vertrouwen ben als het aankomt op verbintenissen, zolang mijn woorden niet in overeenstemming zijn met mijn daden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om niet van mijzelf op aan te kunnen, door mijn programma van weerstand dat op de achtergrond in mijn menszijn draait, te zien als iets van mijzelf dat ik nodig heb om te kunnen overleven in de wereld waarin ik leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om weerstand te voelen tegen het programma van weerstand in mijzelf, zonder mijzelf te realiseren dat ik hier start van een punt van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om mij gelimiteerd te voelen door mijn menszijn en niet verder durf te kijken dan mijn preprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om te betreuren dat ik mijn menszijn als lichaam en mind/geest zie als een limitatie terwijl het mijn gereedschap is om een leidend levend voorbeeld zijn in gelijkheid en eenheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van het open laten van achterdeurtjes aangaande het 7 jarig process van het uitschrijven van mind patronen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het hebben van uitvals mogelijkheden ik mij niet absoluut wijd aan mijn besluit om een levend voorbeeld te zijn in gelijkheid en eenheid. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het willen hebben van achterdeurtjes los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van mijzelf niet vertrouwen. Dan stop ik, ik haal adem. Hierdoor realiseer ik mij dat door het ontkennen van mijn zelf leidende vermogen, ik mij afscheid van mijn zelfverantwoordelijkheid en daarmee mijzelf als mens ontken. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het geen vertrouwen hebben in mijzelf los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Ik realiseer mij dat ik alleen kan staan als mijn woord in absoluutheid wanneer ik geen achterdeurtjes mentaliteit meer tentoonspreid en mijzelf één en gelijk zie aan mijn process.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn gebaseerd op ons als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan als deel van de mensheid te geloven dat wij niet instaat zijn te veranderen en zodoende er ook geen zelf verantwoordelijkheid voor hoeven te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te geloven in onze mislukking nog voor wij een actie zijn begonnen

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid te handelen op onze weerstanden en niet te ervaren dat deze weerstanden ons limiteren en het tegenovergestelde opleveren als dat wat wij claimen; n.l. om in controle te zijn over ons leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onze achterdeurtjes niet te willen opgegeven uit angst om niet te overleven zonder deze achterdeurtjes.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en mijzelf heb toegestaan om als deel van de mensheid onbetrouwbaar en wij niet achter/als ons woord kunnen staan en vervolgens anderen te beschuldigen van onze eigen eigenschap van onbetrouwbaarheid.

Wanneer en als wij onszelf zien participeren in het punt van onbetrouwbaarheid het . Dan stoppen we, we halen adem. Hierdoor realiseren wij ons dat door onze eigen onbetrouwbaarheid wij anderen door onze ogen van onbetrouwbaarheid zien als onbetrouwbaar. Dit maakt dat wij elkaar niet kunne/durven/willen vertrouwen en wij zodoende slecht instaat zijn om samen te werken en als een groep te functioneren. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Wij stoppen en wij halen adem en laten het niet vertrouwen van onszelf en daarmee het niet vertrouwen van anderen  los – en wij nemen deel aan het leven op basis van gelijkheid.

Wij realiseren ons dat zolang wij onszelf niet vertrouwen wij nooit instaat zullen zijn om echte vrijheid te beleven, doordat wij ons limiteren/verlagen tot angst voor onszelf en daarmee de medemens en niet verder komen in ons leven dan eigenbelang.