Dag 240 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 1

equal money capitalismDe vagina en het geniep, twee beste vrienden, als we dat moeten geloven wat onze maatschappij ons via verschillende kanalen influistert. Al heel vroeg wordt een rokje omlaag gedaan wanneer een kindje/meisje het omhoog houdt, en dit is niet om de reden waarom het kindje het rokje omhoog houdt. Het kindje is nog onbevangen, maar de volwassene kijkt door de ogen van de geest oftewel het geestesbewustzijnsysteem, hetgeen een verzameling is van al onze gedachten/opinies/emoties/gevoelens. De volwassene ziet een geslachtsorgaan in een broekje dat misschien teveel in de picture komt bij het oplichten van het rokje. De volwassenen die niet meer onbevangen zijn, bevlekken/bezoedelen zo de volgende generatie met ideeën gebaseerd op angst.

 

Het kindje wordt gedrild/geprogrammeerd en zal uiteindelijk haar rokje niet meer optillen, maar gaan voor handelingen die positieve feedback opleveren. Zo mochten meisjes van mijn generatie ook niet met hun benen wijd zitten, dat begreep je werkelijk niet als kind. Waarom mag ik niet met mijn benen wijd zitten en mijn broertje wel? Nu waren dit nog zaken die ik als kind niet direct verbond met mijn vagina totdat ik ouder werd. Maar het niet aan je vagina mogen zitten en je vagina niet mogen betrekken in spel dat waren directe boodschappen dat, dat ding tussen mijn benen die ze een spaarpot noemden, niet echt pluis was. Het was iets dat je beter kon verbergen, om geen gezeur te krijgen. Gaandeweg ga je het normaal vinden, die geheimzinnigheid rondom je vagina.

 

Maar goed als kind probeer je natuurlijk regels altijd een beetje op te rekken en werd er wel in het spel gespeeld met de vagina. Ik heb het hier niet over betasten, maar betrekken in het spel. Als wij speelden dat we zwanger waren en een kind gingen baren dan ging ons onderbroekje uit. Of wanneer we doktertje speelden dan deed ons hele lijf mee. Op 1 of andere manier gaf dat wel een bepaalde vorm van opgewondenheid, maar geen seksuele opgewondenheid. Het was het rebelleren tegen de regels van het systeem, we deden iets dat eigenlijk niet mocht, dus deden we het in het geniep.

 

En daar ontstond de connectie dat alles wat je met je vagina deed in het geniep moest gebeuren, want het kon het daglicht niet verdragen. De vagina was verdorven en werd je gespot door een volwassenen dan zag je de walging op hun gezicht. De vagina is vies, daar blijf je vanaf en als je er dan zonodig iets mee wilt, dan doe je dat in het geniep om gezeur te voorkomen. Ik bouwde dus een genieperige band op met mijn vagina.

 

En ja toen werd ik zelf moeder en je raad het al ik was wars van hoe men mij geen relatie met mijn vagina had gegund. Ik zag de vagina als iets dat ellende oplevert in vele opzichten, maar wilde dat niet voor mijn dochter. Niet dat mijn dochter bloot door het huis rende en voortdurend sprak over haar vagina, nee, zij ontwikkelde een normale band met haar vagina net als met al haar andere lichaamsonderdelen. Totdat ze 3 werd en heftig begon te masturberen en ik niet goed wist wat ik ermee aan moest. Het liefst deed zij dit op de poef voor het kamerhoge raam. Al mijn alarmbellen gingen af, dit kan niet, wat zullen anderen zeggen, ik voelde dat ik moest ingrijpen, maar ik zag dat ik het door de ogen van een vrouw zag, die nog steeds diep van binnen de vagina als vies en een taboe zag. Ik liet het gaan en probeerde haar af te leiden met andere dingen, wat moeilijk was als zij door ging totdat zij zwetend op het poefje lag. Na een jaar was dit over en zij herinnerd zich er nu niets meer van, het was een fase, waarin ik zag waar ik tegenaan liep maar het nog geen handen en voeten kon geven door zelfvergeving. Ook mijn dochter heeft door andere kanalen van de maatschappij dan haar opvoeding de nodige informatie binnen gekregen over hoe wij het liefst in het geniep de vagina bewonderen/aanraken/over fantaseren. Dat zijn zaken die je bijna niet kan voorkomen in een samenleving als de onze.

 

Ik ben nu een veertiger en het is tijd om te breken met deze onnodige ballast omtrent mijn vagina, ik zal het probleem, de oplossing en mijn beloning hieronder benoemen om in mijn volgende blog door zelfvergevingen dieper op het probleem in te gaan.

 

Probleem:

 

Geloven dat de vagina een minderwaardig onderdeel van mijn lijf is dat verstopt dient te worden en alleen benaderd kan worden in het geniep.

 

Oplossing:

 

De energetische ladingen van het woord en beeld van de vagina afhalen en begrijpen dat die door voorprogrammering van generatie op generatie zijn overgebracht en dat ik dat kan stoppen.

 

Beloning:

 

In eenheid en gelijkheid met mijn vagina kunnen leven en mijzelf aan te sturen wat betreft mijn kijk op/denkbeelden over mijn vagina en niet te handelen volgens mijn voorprogrammering.

Advertenties

Dag 215 van 2555; mij bewegen in het volgende moment door te stoppen in het hier en nu

equal money capitalismIk ben aan het dralen, ik heb geen onderwerp om over te schrijven, oftewel een blééh moment. Maar zelfs zulke momenten kunnen mij wat vertellen over mijzelf. Hoe komt het dat ik niet echt zin heb om te schrijven en alle mogelijke onderwerpen 1 voor 1 afschiet? Hoe komt het dat ik niet even de rust kan nemen, even een moment voor mijzelf om wat woorden in een blog te schrijven? Waar ben ik in dit moment, dat iets voor mijzelf doen niet als het juiste aanvoelt? Ik ben al bij morgen, in mijn geest ben ik de dingen aan het ordenen die ik morgen wil ondernemen. Het wordt een drukke dag, misschien zelfs wel een te drukke dag, in de zin van teveel zaken in 1 dag. Dus bij het idee aan een te drukke dag morgen begin ik er in mijn geest nu al aan en is alles in het hier en nu onbelangrijk en teveel. De vraag is natuurlijk of het mij helpt om niet meer in het hier en nu te zijn om morgen te laten slagen?

 

Probleem:

 

Niet in het hier en nu zijn, en in plaats daarvan de dag van morgen al aan het lopen om die dag langer te laten lijken waardoor alles wellicht wel haalbaar is. Het probleem echter is dat ik de dag langer maak met een geest extensie wat alleen maar meer gevoelens en emoties oplevert.

 

Oplossing:

 

De volgende dag of zelfs het volgende moment alleen dan beginnen wanneer het zich fysiek aandient en ik mij er fysiek doorheen  begeef.  Een geest extensie geeft mij niet meer tijd in een moment of dag.

 

 

Beloning:

 

Effectief zijn in mijn fysieke werkelijkheid en zoeken naar dat punt waar haalbaarheid en onhaalbaarheid elkaar net niet kruizen. Zo kan er ook geen teleurstelling ontstaan of gejaagdheid, om dat te bereiken wat niet mogelijk is.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de volgende dag al kan beginnen in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mij zonder gevolgen kan onttrekken aan de fysieke werkelijkheid alsof die even stil blijft staan terwijl ik in mijn geest verblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stil te willen zetten door in mijn geest te gaan en zo tijd probeer te winnen voor morgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op geleende tijd van vandaag, morgen te verlengen en mij niet te realiseren dat tijd geld is en dus geleende tijd net zoiets is als geleend geld dat binnen ons systeem met rente moet worden terug betaald, waarbij de rente de gevolgen zijn van de gemiste fysieke tijd terwijl ik in de geest ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dagen onhaalbaar te maken zodat ik uit angst dat ikhet niet haal in de geest verdwijn om fictieve tijd te rekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf weg te cijferen voor de nieuwe te volle dag die zich aandient die ik boven mijzelf stel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf minder belangrijk te vinden dan de nieuwe volle dag die zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog niet te hebben uitgevogeld waar ik sta ten opzichte van de nieuwe dag, terwijl ik mijzelf al weggecijferd heb zonder dat ik er erg in had.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om taken in een nieuwe dag boven mijzelf te stellen en mij niet te realiseren dat ik gelijk kan staan aan de taken van de nieuwe dag zodat ik nog voorkom in de vergelijking en niet mijzelf van iets separeer waar ik tegelijkertijd deel aan moet hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf onbelangrijker te vinden dan de taken in de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik de taken uitvoer ik wel deel aan deze vergelijking moet zijn en wanneer ik mijzelf dan onbelangrijker acht dan word ik dus geleefd door deze taken, ik heb hiermee dus mijn zelfverantwoordelijkheid weggeven aan deze taken van de nieuwe dag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijzelf niet aan te sturen mijzelf als stuurloos te voelen, als dralen wat een blééh gevoel geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen in elk moment ,waardoor ik geleefd/aangestuurd word door de taken die ik in de geest klaarstoomde die om te beginnen al vrij kansloos en onhaalbaar ogen/zijn binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om hier te zijn en zo aan de werkelijkheid kan toetsten wat haalbaar is en wat niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zwaar gevoel op voorhand te voelen voor de zaken die nog gedaan moeten worden en door de geest zijn bedacht als een gemakkelijkheid die door mij in mijn fysieke werkelijkheid uitgevoerd moet worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haalbaarheid als hoogste prioriteit te stellen want onhaalbaarheid werkt zelf-sabotage in de hand en gevoelens van teleurstelling.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om uit de geest te stappen en mijzelf door fysieke, tastbare handelingen weer terug in het hier en nu te krijgen en met gezond verstand mijn dag van vandaag af te ronden en een blog te schrijven en vervolgens morgen met frisse moed de dag te aanvaarden en dat te doen wat mogelijk/haalbaar is.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie verdwijnen om de dag van morgen te verlengen en onhaalbare zaken haalbaar te maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het onmogelijke wil doen en mijzelf niet wil teleurstellen na het creëren van zelf opgestelde valkuilen. Ik stop dit verdwijnen in de geest ,haal adem en participeer 1 en gelijk aan mijn fysieke werkelijkheid.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu mijn fysieke taken te doen die ik in alle redelijkheid en haalbaarheid opstel.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om morgen dat te doen wat in redelijkheid mogelijk is en niet te haasten en stressen om het onmogelijke te laten gebeuren wat niet kan in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet teleurgesteld te zijn door de beperkingen van de fysieke werkelijkheid en mijzelf niet als een supervrouw te wanen in mijn geest waar alles kan en alles lukt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om met beide benen op de grond te blijven staan, in het hier en nu, in de fysieke werkelijkheid om 1 en gelijk aan die fysieke werkelijkheid te kunnen participeren in haalbaarheid en effectiviteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geest en fysieke werkelijkheid niet met elkaar te mixen.

Dag 185 van 2555; wonderen bestaan niet, wij zullen bergen moeten verzetten

equal money capitalismVandaag kwam ik op Facebook een citaat tegen waarbij ik even stilstond. Er werd gesteld dat angst voor liefde in de plaats komt, maar tegelijkertijd dat liefde als emotie niet te vervangen is. Angst en liefde werden allebei als emotie afgeschilderd, waarbij angst volgens “A Course in Miracles”, een emotie is die versplinterd is en dus in vormen zich voordoet die wij niet meer als zodanig herkennen. Wat inhoud dat wij deze angsten niet meer kunnen identificeren door de verwrongen vorm waarin angst zich presenteert. Maar wees niet getreurd want binnenin je is innerlijke gezondheid en liefde als remedie om hier doorheen te komen.

Wanneer je dit even en passant snel leest dan klinkt het misschien nog niet eens zo gek, maar mijn hersenen gingen er een beetje van in de knoop door de tegenstrijdige berichten. Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen? En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn? En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen? Nu snap ik dat dit citaat van “A Course in Miracles” gebaseerd is op het denkkader dat vereist is om deze materie aan te nemen als een ‘waarheid’ en dat het niet mijn ‘waarheid’ is als ik al kan zeggen dat ik de waarheid najaag.

Mijn uitgangspunt is het hier en nu binnen mijn fysieke werkelijk wat maakte dat ik frictie ervoer bij het lezen van dit citaat, omdat het niet werkt met wat hier is. Ik zal proberen mijn 3 vragen te beantwoorden die ik hierboven stelde, om zo te zien hoe ik de frictie die ik ervoer te kunnen identificeren en te corrigeren.

En wat maakt dat angst en liefde allebei emoties zijn?

In mijn definitie, als ik uitga van wat hier is, dan is angst een emotie en liefde een gevoel.

Emoties zijn, binnen mijn definitie, negatief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem worden geladen. Waarbij het geest bewustzijn systeem alle, gedachten/emoties/gevoelens/back-chats/interne conversaties/herinneringen/plaatjes/energie en ga zo maar door, omvat. Angst binnen deze context is een emotie, wanneer ik deze definitie toepas, waarbij ik angst ervaar en merk dat ik defensief en gespannen wordt waarbij mijn lichaam zich aanspant en ik mij in mijzelf terugtrek uit mijn fysieke werkelijkheid.

Gevoelens zijn, binnen mijn definitie, positief geladen ervaringen/opwellingen/reacties binnenin en als mijzelf, die door het geest bewustzijn systeem  worden geladen. Liefde binnen deze context is een gevoel die we als een positief iets ervaren binnenin onszelf. Wanneer we liefde ervaren dan staan we meer open en zijn liefhebbender daarnaast zijn we geneigd om ons harmonieuzer en vrediger te voelen.

Dus in mijn definitie zijn liefde en angst niet beide emoties, wel zijn het beide geladen ervaringen in de geest en als zodanig niet iets dat zich afspeelt in onze fysieke werkelijkheid. Wanneer ik angst heb dan kan ik mij daar naar gedragen, maar de eigenlijke angst is niet zichtbaar voor anderen. Precies hetzelfde geldt voor liefde.

Wanneer we naar de origine kijken van beide angst en liefde dan kunnen we zien dat liefde een voortvloeisel is van angst. Om maar een voorbeeld te noemen, je gaat pas van iets of iemand houden zodra je jezelf bewust bent van het feit dat je het ook weer kunt verliezen.

Dus echte liefde kan alleen dan ontstaan wanneer wij er zelf sturing aangeven en niet angst hetgeen is dat ons beweegt in onze fysieke werkelijkheid. Echte liefde moet vrij zijn van alles dat het het geest bewustzijn systeem omvat, om omgezet te kunnen worden tot handelen, dat inzichtelijk is voor iedereen buiten jouw geest. Dus het jezelf in de schoenen van een ander plaatsen en dat te doen wat je graag zou willen dat een ander voor jou deed, dit alles bekeken vanuit het principe dat elke handeling in het belang van een ieder is.

Want wanneer liefde onvervangbaar is hoe kan angst het dan toch vervangen?

Vanuit dit citaat bekeken is liefde als emotie hetgeen dat ons angsten doet overkomen, wat dan automatisch maakt dat liefde niet vervangbaar is, om de doodeenvoudige reden dat anders het middel om de angst te bestrijden er niet is wanneer het nodig is.

Dit geeft frictie met mijn definities, mijn middel om angst te bestrijden ligt in het praktische en fysieke, wat meteen ook mijn volgende vraag beantwoord.

En hoe kan de innerlijke gezondheid en de liefde die vervangen is door angst je van de angst afhelpen?

Angst, binnen mijn definities, kan alleen bestreden worden wanneer je jezelf bewust bent van de angst, je vervolgens realiseert wat die angst teweeg brengt in jouw leven door het uit te schrijven en jezelf te vergeven. En dan kan je jezelf corrigeren door een verbintenis met jezelf aan te gaan, die je elke keer toepast wanneer je jezelf weer in een gelijksoortige situatie bevind. Pas wanneer je dit patroon van angst niet meer gebruikt kun je zien en ervaren dat het deprogrammeren van jezelf geslaagd is. En ja dit doe je vanuit echte liefde voor jezelf, wat inhoud dat je op jezelf kunt vertrouwen vanuit het principe dat je doet wat het beste voor iedereen is.

Varen op innerlijke gezondheid wanneer onze innerlijke wereld is gebaseerd op gevoelens en emoties die niet te toetsen zijn aan de fysieke werkelijkheid, staat voor mij gelijk aan de wereld waarin wij leven die wordt gerund door emoties en gevoelens. Kijk eens in welke staat de wereld zich verkeert dat kunnen we toch niet als gezond bestempelen en kijk eens wat er gebeurd wanneer wij deze emoties en gevoelens manifesteren. Wanneer liefde geen echte tastbare liefde kan zijn dan is dat waardeloos en een fictief stuk drijfhout waar we ons aan vastgrijpen terwijl het schip zinkt.

Dus de voornaamste frictie die ik ervaar door dit citaat zit hem in een geest realiteit versus de fysieke realiteit, waarbij ik mij richt op mijn fysieke werkelijkheid waar geen plaats is voor fantasie en fantastische middelen om verbetering te bewerkstelligen die nooit gaan gebeuren. We hebbende luxe niet om ons in mooie woorden te verliezen, terwijl het water aan onze lippen staat, op persoonlijke basis en mondiale basis.

Heb jij behoefte om je werkelijkheid meer fysiek en echt te maken voel je dan vrij om onze gratis online cursus te doen en te leren hoe je jezelf kan ondersteunen op het pad naar het leren kennen van jezelf en daarmee het leren kennen van de ander als jezelf en de wereld om je heen.