Dag 297 van 2555: onze ‘je weet wel’ kater is weg

leefbaar inkomen gegarandeerdSinds vrijdag morgen, nu 5 dagen geleden, is onze oudste kater vermist. Van onze 3 katten was hij degene die ons ‘fort’ bewaakte en zodoende al vroeg in de morgen buiten was om te zien of er geen ander kattengespuis in onze tuin en het verlengde van onze tuin (lees buurt) aanwezig was. Dit bewaken was een grote obsessie van onze waakkater, wat maakte dat hij buiten en binnen sproeide om zijn territorium te bewaken, in ons oor gilde of op ons sprong als wij in bed lagen en onze waakkater naar buiten moest om orde op zaken te stellen.

Zo ook donderdag ochtend, ik liet hem heel vroeg in de morgen naar buiten op nadrukkelijk verzoek van mijn waakkater. Normaal gesproken melde hij zich dan tegen 7 uur om een paar uur weg te doezelen op een rustig plekje voor de volgende waakronde. Echter hij kwam niet opdagen en wij vertrokken naar werk.school en revalidatiecentrum. De eerste van ons die om 4 uur weer thuis kwam was mijn zoon, maar geen waakkater te bekennen. Rond 6 uur kwamen mijn partner, dochter en ik thuis en nog steeds geen waakkater te bekennen. We gingen naar bed en nog steeds geen waakkater.

Op zaterdag verwachten we nog enigszins dat hij kon komen aanwandelen, op zondag werd het reëel dat hij wellicht niet meer thuis zou komen. Op zondag hebben we een grote zoektocht gedaan, met brokjes gelokt en in bosjes gekeken of hij daar dood lag. Onze waakkater was in geen velden of wegen te bekennen. Onze volgende stap waren briefjes in de brievenbussen gooien in het gebied ter grote van zijn territorium. We bedachten dat hij misschien ergens binnen was of in een schuurtje per ongeluk opgesloten zat.

Het is nu maandag en geen enkel telefoontje hebben we gehad na aanleiding van onze briefjes actie. Vanmorgen zijn we naar het dierenasiel gegaan waar ook de dierenambulance standplaats is, maar daar was hij niet binnen gebracht. Mijn dochter heeft hem op een website geplaatst voor vermiste huisdieren op aanraden van het asiel. Mijn partner hoorde van een collega dat een kat zomaar een week van huis kan zijn en dan weer vrolijk terug komt.  Dus nu is het grote wachten begonnen of hij ooit nog terug komt.

We zijn met zijn allen door verschillende stadia van gevoelens en emoties heen gegaan, mijn partner voelde een zekere schuld of hij er wel alles aan had gedaan om onze waakkater te vinden, mijn dochter heeft gehuild, mijn zoon legde zich erbij neer en ik dekte mij direct in dat hij wellicht niet meer zou terugkomen.

Lana onze waakkater is nu 7 jaar bij ons, heeft 4 verhuizingen met ons meegemaakt, is van buitenkat naar binnenkat en vervolgens weer naar buitenkat gegaan. Als rasechte Italiaanse machokat emigreerde hij met ons naar Nederland, wat een cultuurshock was toen hij van bergkat/plattelandskat als binnenkat in een stadswoning verder moest. Hij was een enorme knuffelkont en het liefst had hij de groepknuffelsessies, waar hij met een klein miauwtje iedereen erbij riep om mee te knuffelen. Toen hij 2 jaar was kwam Siep het katertje erbij en wat een moeite had Lana ermee om te accepteren dat dit beest niet meer weg ging. Uiteindelijk zijn ze vriendjes geworden, maar de machtsstrijd bleef bestaan. Onze waakkater was de oudste en de baas en dat wilde hij zo houden. Door zijn waakgedrag heeft hij meerdere keren open wonden opgelopen, nu in zijn nieuwe buurt bleef het bij kleine krasjes die hij opliep. Geen saaie 7 jaar zijn het geweest.

Dus gaat het niet in je kouwe kleren zitten als zo’n kat er dan opeens niet meer is, dood of levend. Zoals gezegd begon ik al snel het scenario aan te nemen dat hij overleden was. Uit een soort van zelfbehoud hield ik mij voor dat het beter was als ik niet meer ging hopen dat hij nog terug kwam, aangezien een dag wegblijven al erg lang voor hem was. Ik heb dan ook geen verdriet gevoeld in de zin van tranen die hoog zitten en er bij elke gedachte aan mijn kat uitkomen. Mijn enige hoop is dat hij niet door een dierenbeul/mishandelaar te grazen is genomen, dat geeft mij wel een wee en naar gevoel in mijn buik, dat wens ik geen enkel dier toe. Ook weet ik dat zodra een dier dood is het direct reïncarneert en het dier dit in zo’n moment als een overgang ervaart en het dus nutteloos is om alle voorgeprogrammeerde menselijke angsten over de dood daarop te projecteren. Toch kijk ik af en toe naar buiten in de hoop dat ik hem zie aankomen wandelen, dat zal nog wel even duren voordat het verlangen naar hem en het beeld zoals hij voor mij was slijt en sec als een herinnering weggestopt kan worden om vervolgens zonder emoties en gevoelens teruggepakt kan worden als het bladeren in een fotoboek.

Dag 272 van 2555: het plaatje van Bernard loslaten en waar het voor stond voortzetten

basisinkomengarantieOp zondag 11 augustus vroeg in de morgen overleed Bernard Poolman, zijn hart stopte…

Afgelopen zondag had ik mijn ouders op visite en ik had met mijzelf afgesproken dat ik niet constant mijn mail zou checken als een punt van niet hier zijn. Ik had het geluid zacht gezet van mijn laptop en zou mij niet laten leiden door de afleiding en dat ging eigenlijk best goed. Toen mijn ouders tegen half 10 ’s avonds in de auto stapten en weer naar huis gingen, keerde de normale rust weer terug in huis. We ruimden nog wat op en ik besloot mijn mail te checken. Mijn partner vroeg bijna onmiddellijk of ik de mail van Robert al gelezen had en dat irriteerde mij, omdat ik bovenaan de lijst met mails was begonnen en ze graag in volgorde van binnenkomst wilde doornemen om geen punten over het hoofd te zien. Uiteindelijk las ik de mail toch eerst op aandringen van mijn partner. Ik kon niet geloven wat er stond, er schoot door mij heen dat dit wel een grap moest zijn of een test of wij zonder hem ons proces wel zouden voortzetten. Maar al gauw maakte dat plaats voor wat gezond verstand, niemand  zou zo’n zieke grap bedenken, dat zou eenvoudigweg het belang van een ieder niet dienen om online de dood van iemand aan te kondigen in de vorm van de blog die Cerise de dochter van Bernard schreef op zijn blog site Creations Journey to Life, terwijl iemand nog leeft. Dus het is waar.

Vervolgens kwam ik erachter dat ik de chat die ingelast was om de eerste vragen te beantwoorden gemist had, en ervoer dat in het moment als een gemiste begrafenis, een gemist samenzijn met allen die hem kenden. Ik besloot niet toe te geven aan de hersenspinsels van mijn geest en las de chat na in de chat log. Ook al kon ik zelf geen input geven het was een moment waarop ik aandachtig de woorden op mij liet inwerken om te begrijpen wat de ware impact is van het verlies van Bernard.

Bernard was een man die werd gehaat of geliefd er was geen middenweg, wat de intensiteit waarmee hij op aarde was weergeeft. Bernard ging ergens voor en liet het er niet halverwege bijzitten, wanneer hij had vastgesteld dat hij handelde in het belang van een ieder op elke mogelijke manier. Dat maakte hem tot zo’n groot voorbeeld voor allen die hem mochten kennen door zijn woorden. Zijn woorden die voor velen in geluid niet aan te horen waren, het ging hen door merg en been, waarbij anderen geen genoeg van zijn stem konden krijgen omdat zij de zelfeerlijkheid en het gezond verstand konden horen. Zelf heb ik zijn stem nooit als onplezierig ervaren en speelde ik veelvuldig zijn opnames in huis af, mijn partner echter had in het begin wel problemen met Bernard zijn stem en kon later inzien op welke punten Bernard hem beroerde en waar hij onstabiliteit van binnen had. Wat niets zegt over mijn stabiliteit en het graag horen van Bernard zijn stem, ik kon het aanhoren, maar zag tegelijkertijd ook de punten in mij waar ik aan moest werken. In het begin was Bernard zijn stem de aanleiding voor beelden in mij, over hoe hij er fysiek uitzag. Ik was van mening toentertijd dat ik goed was in het bedenken hoe iemand eruit zag naar aanleiding van zijn/haar stem. Verblind door deze mening zag ik nooit dat ik eigenlijk altijd ernaast zat en zo ook bij Bernard. Ik zag een klein mannetje met donkere ogen en donker haar voor mij, die naar mijn idee met een beetje indisch-achtig Engels accent sprak. Ik heb erg om mijzelf moeten lachen toen ik uitvond dat de farm in Zuid-Afrika stond en Bernard een lange grote man was en eerder blond dan donker met een Afrikaans accent.

Met Bernard heb ik direct te maken gehad in chats en mails, maar nooit heb ik hem in levende lijve mogen ontmoeten. Ik heb mijzelf afgevraagd of ik dat nu mis, die kans om oog in oog met de vleesgeworden boodschap, die ik heb toegepast in mijn  te leven, te staan. En ik moet tot de conclusie komen dat het niet uitmaakt, de boodschap is de boodschap en het is aan mij om dat te integreren in mijn leven en uit te dragen naar anderen in mijn handelen. De boodschap van Jezus zijn voornamelijk de peilers waar Bernard op verder is gegaan en die ook daadwerkelijk heeft geleefd als levend voorbeeld voor een ieder die het wilde horen en zien. Wat maakte dat hij voor mij een soort van stok achter de deur was, als hij het kan, als hij het gedaan heeft welke limitaties leg ik mijzelf dan in de weg om niet dat te doen wat in het belang van een ieder is? Onderzoek alles voor jezelf, bleef Bernard op hameren, en ja ik ben dat gaan doen hoe moeilijk ook de verschillende informatie te verenigen is die je vindt om te kunnen staan en te zeggen: dit is wat ik heb ontdekt en daarom sta ik hiervoor in. Ook leerde ik de consequenties van mijn handelen te overzien, wanneer dat niet gedaan wordt vanuit zelfeerlijkheid maar als een voortvloeien uit de emoties/gevoelens/angsten van de geest. En wanneer je een punt niet hebt gezien zal het terug komen en terug komen in verschillende vormen totdat je het snapt, en dat is zo’n geweldige test om te zien hoever je met een bepaald punt al bent.

Op een bepaald moment ontstond de Structural Resonance Alignment cursus om ons toch wat gestructureerder op weg te helpen in ons proces om onszelf te realiseren. Na zo’n jaar besloot Bernard dat het beter voor ons was wanneer wij ons een jaar aan mind constructs zouden wijden. We beheersten de mind constructs nog niet voldoende om verder te kunnen komen in het begrijpen van onszelf en de wereld om ons heen, maar de meesten van ons op dat punt zagen best wel op tegen een heel jaar mind construct te doen. Ik zag het zelfs even als een soort van straf voor het nog niet onder de knie hebben van dit mechanisme en voelde weerstanden, maar hier fungeerde Bernard als de stok achter de deur, want niemand zou dit voorstel ooit in de groep hebben gegooid. Sommigen deden het in een jaar sommigen deden er langer over, maar het is het grootste cadeau geweest wat we onszelf hebben kunnen geven.

Naast een stok achter de deur was Bernard zeker in het begin een soort van geweten op afstand, ik peilde dan bij mijzelf wat hij zou doen of wat hij ervan zou vinden. Je kunt begrijpen dat zulk afhankelijk gedrag uiteindelijk tot mind fucks en angsten leidt en heb ik daar vaarwel tegen moeten zeggen. Toch bleef zijn woord belangrijk voor mij, omdat ik wist dat zijn woorden absoluut waren en die van mij nog lang niet altijd. Het moment dat ik begon te bloggen en Bernard op Facebook mijn blogs deelde dat maakte mij trots op mijzelf en liet mij de ruimte om verder te gaan. Ook dit heb ik uiteindelijk moeten loslaten als niet constructief gedrag. Bernard was als een vader voor iedereen ongeacht je leeftijd, een vaderfiguur die je eerste stapjes die je zette  met je deelde, of hij nu fysiek aanwezig was of niet dat deed er niet toe.

Bernard wilde absoluut niet gezien worden als een leider of een guru die nagepapagaaid werd zonder zelf na te denken in gezond verstand. Hij zei dan ook ik loop met jullie, wanneer je achter mij aanloopt zal ik stink winden laten zodat je het wel laat, dat was Bernard ten voeten uit. Hij wilde dat wij instaat waren zijn gelijke te worden en niet afhankelijke kinderen die los van hem niets konden beginnen. Hij wilde een stabiele groep die sterk was en als een sterk front kon staan voor en als het leven. Hij had dit proces alleen al gelopen en wist dat het lopen van het proces in een groep veel sneller zou gaan, dus trok hij mensen aan met zijn boodschap en vormde een groep. Niet zoals hem vaak wordt verweten dat hij een groep creëerde om hem heen en dan met name vrouwen om hem te volgen, dat stond haaks op zijn principes en zijn principes verloochende hij niet.

Ik heb vaak genoeg met ongeloof gekeken wat mensen in de duisternis van het internet op tafel gooiden als waarheid over Bernard. Mensen die hem absoluut niet kenden of mee hadden gemaakt, maar die zulke enorme reacties hadden op de boodschap van eenheid en gelijkheid en angstig waren dat zij hun comfortabele leven ten koste van anderen zouden moeten opzeggen dat zij tot alles instaat waren. Deze mensen begonnen wij haters te noemen, want het was pure haat die tentoongespreid werd. Bernard moest om ze lachen en doorzag hen bij het eerste woord dat uit hen kwam wat onbewust nog meer haat teweeg bracht. Bernard was de katalysator die alles in beroering kon laten komen wanneer jij dat toeliet en ja als je iemand dan kwaadaardig noemt omdat je jezelf niet kunt aansturen volgens de principes van het leven, wie moet je dan de schuld geven als je vindt dat jij de schuldige niet bent? Bernard is als het ware vele malen gekruisigd voor de woorden die hij sprak, de woorden die de knoppen indrukten van degenen die niet recht door zee waren. Het verschil met Jezus is dat hij niet gedood is door die kruisigingen, maar dat hij zelf heeft gekozen om heen te gaan door alles aan het fysieke leven te geven en zo weer terug te keren als stof van de aarde en het leven zelf.

Bernard is er fysiek niet meer, maar Bernard was en is leven en zal als zodanig ook voortbestaan in en als ons. Ik zal zijn vrolijkheid en absoluutheid zeker missen. De komende tijd zal ik steeds weer relaties die ik ten opzichte van hem heb opgebouwd gaan tegen komen om in dat moment onder de loep te nemen voor wat ze zijn, te vergeven en te corrigeren. En het punt van stabiliteit in de vorm van Bernard is er niet, maar we weten allemaal dat wij zelf dat gat kunnen opvullen door voort te zetten wat hij begonnen is.

Wanneer iemand sterft dan rouwen we eigenlijk niet om die persoon maar om wie wij waren ten opzichte van die persoon. Het is een kans om eens dieper in jezelf te kijken naar wat je hebt geaccepteerd en toegestaan in jezelf ten opzichte van de relatie die je had met de ander. En rouwen is het proces van gedragingen en hebbelijkheden/onhebbelijkheden loslaten en herstructureren op een effectieve wijze die het belang van iedereen dient.

Dag ‘Bernard’ en bedankt voor wat je voor ons hebt betekent en gedaan, en welkom ‘leven’ wat we nu moeten aanvaarden als dat wat echt is en er toe doet. Zolang we geen gelijken aan het ‘leven’ kunnen zijn zal de stank niet te harden zijn, want wanneer het leven zich tegen ons keert betekent het dat wij ons tegen het leven keren en dat is zelfmoord, een nutteloze daad die niemand helpt, voedt of een fatsoenlijk leven geeft.