Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

DIP Lite cursusHet is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

Advertenties

Dag 360 van 2555: niet willen ervaren in het moment – Lyme geconstateerd bij mijn zoon

DIP Lite cursusDeze blogpost is een vervolg op de vorige post “een masker van kalmte”. In mijn vorige post beschreef ik wat er aan gevoelens door mij heen ging toen we een teek op de enkel van mijn zoon vonden en ik die verwijderde.

Deze blogpost gaat over het laten testen van mijn zoon en erachter komen dat de teek die hem beet hem Lyme gaf. Gelukkig waren we er vroeg bij en kan er nog wat aan gedaan worden. Maar wat deed dat met mij in het moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen ervaren wat er onder mijn strakke waterspiegel zich afspeelde toen ik hoorde dat ook mijn zoon Lyme heeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het negeren van wat hier is als gevoelens en emoties, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mee hoef te gaan in deze emoties en gevoelens, maar het is wel waardevol om te weten wat mijn water beroerd onder de strakke waterspiegel. Ik stop het negeren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het ontkennen te stoppen als een kurk op de fles die gevuld is met angst en projecties in de toekomst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het woelige water onder de strakke waterspiegel.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf aansturen in het moment door gevoelens en emoties te negeren/mij ervan af te scheiden om stabiel te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van stabiliteit kan spreken wanneer ik niet alles in overweging neem, dus ook de emoties en gevoelens. Ik stop het mij afscheiden van mijn gevoelens en emoties, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik een ‘totaal pakket’ ben waar ik niet die zaken uit kan halen waarvan ik vermoed dat zij mijn ‘ogenschijnlijke stabiliteit’ zullen verstoren, dus neem ik alles in overweging in het moment en kijk ik ook naar de emoties en gevoelens zonder op deze golven mee te gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de emoties en gevoelens die als energie bewegen in mijn solar plexus eng zijn, bedreigend zijn voor mijn stabiliteit waar ik in dat moment zo graag in wil geloven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor mijn eigen gecreëerde emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn creatie wel in de ogen moet kijken, omdat het deel is van mij. Ik stop mijn angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst voor mijn angsten te hebben maar ze met opgeheven hoofd te zien voor wat ze zijn.

~

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het fout zal aflopen met mijn zoon en hij net als mijn dochter chronische Lyme zal ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het projecteren van een uitkomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben in dat moment om de uitkomst te voorspellen. Ik stop het projecteren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit proces met hem te lopen en elke keer daar waar kan te handelen in het belang van een ieder, te ademen en mijzelf niet gek te laten maken door een angst die nergens op gebaseerd is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat mijn zoon niet meer te redden is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waar ik van het ergste uitga en dus in polariteit ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste denk om zo verast te worden wanneer het tegenovergestelde bewaarheid wordt. Ik stop de polariteit, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te snappen/zien/realiseren dat wanneer ik van het ergste uitga, ik niet mijn ware ik mijzelf laat aansturen, maar een ego/’geest’ ben die vaart op polariteit om energie op te wekken in mij met de mogelijkheid om dit te vergroten door de frictie die in mij in gang is gezet door mijn goedkeuring en acceptatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de teek er verkeerd uit heb gehaald en dus dit alles heb veroorzaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van willen verklaren waarom mij dit een tweede keer overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in een slachtoffer rol ga zitten door mijzelf de schuld te geven. Ik stop het beschuldigen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren /begrijpen dat ik door mijzelf de schuld te geven ik mijzelf stop en mijzelf niet verder motiveer om te zien waarom dit is en hoe het komt dat er zoveel besmetting door teken plaatsvindt en het zo in een groter perspectief zet dan mijn eigen bubbel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gefaald heb als moeder.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf in te dekken door mijzelf af te vallen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alvast maar zeg tegen mijzelf dat ik gefaald heb om alles voor te zijn wat in deze richting zou wijzen. Ik stop het indekken, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het indekken achterwege te laten en mij te richten op oplossingen in plaats van mijzelf naar beneden halen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik de angsten erken, ik mijzelf zal verliezen in de hysterie van deze emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang te zijn de controle te verliezen over mijn emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door controle te proberen houden mijzelf een niet echte vorm van aansturen voorhoud. Ik stop de angst voor het verlies van controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden controle en aansturen niet met elkaar te verwarren en te zien dat controle van het ego/’geest’ is en mij een niet echte ervaring bezorgt van het aansturen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken “nee hè niet weer”.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap door te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet werk aan een oplossing maar mijzelf stop en laat devalueren. Ik stop het devalueren, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer als slachtoffer te zien maar als een moeder met een kind dat Lyme in een zeer vroeg stadium heeft waar de kaarten nog absoluut niet van geschud zijn en de uitkomst nog alle kanten op kan. Dat is ook waarom we behandelen als oplossing en niet bij de pakken gaan neerzitten en wachten totdat de ziekte chronisch wordt en hem gaat belemmeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met het hoofd koel houden en sterk te zijn in een heftige situatie voor mijn kinderen, mis te interpreteren en dus alles te onderdrukken en te geloven dat ik daar goed aan doe.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onderdrukken om het hoofd koel te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf van mijzelf afscheid. Ik stop het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf heel te maken en de emoties en gevoelens durf te aanschouwen in het moment waarbij ik geen angst heb dat ik wordt gezogen in een innerlijke onrust/verwarring, maar simpel zie/begrijp/realiseer dat dit in mij bestaat en ik dat kan veranderen door mijzelf te begrijpen en te zien/begrijpen/realiseren waarom ik dit doe.

Dag 345 van 2555: opvoeden hoef je niet te leren dat doe je gewoon, toch?

DIP lite cursusIk was bij de kapper, zo’n kapper waar je zonder afspraak je haar kunt laten doen, waar ook een moeder met twee kleine kinderen aan het wachten was voor een knipbeurt van het jongste kind. Ze zaten al langer te wachten dan het moment dat ik de kapperszaak binnenkwam en wellicht hadden de kinderen al ‘braaf’ op de bank zitten wachten. Wat ik aantrof waren een 2 jarig jongetje en een 4 jarig meisje die rondjes door de kapperszaak renden.

Nu is het een ruim opgezette zaak en men had er nier direct last van, maar het bleef niet bij rennen alleen. Het leek alsof deze kinderen de kapperszaak als een soort van attractiepark ervoeren. Het meisje pakte een spiegel en rende daarmee achter haar broertje aan, viel op de grond met de spiegel. Het meisje draaide zeer wild rondjes met de kappersstoelen die niet bezet waren en greep een föhn waarvan ze tijdens het draaien het snoer rond de poot van de stoel draaide. Waarop een kapster zei: “alleen de kapsters mogen aan de stoelen draaien.” Waarop het meisje tot twee keer toe de kapster antwoordde dat ook kinderen mochten draaien in de stoelen omdat het leuk was en het meisje ging verder met draaien in de stoel. Ook pompte ze verschillende stoelen omhoog en omlaag, kwam haar voet klem te zitten in de beugel van de stoel. Vervolgens spotte het meisje de zadel krukken van de kapsters en ging daar vervolgens rodeo op rijden en was nijdig toen haar moeder haar daar vervolgens vanaf haalde.

Ik kan me voorstellen dat je denkt, die kinderen waren daar toch met hun moeder, waar was de moeder in dit verhaal? De moeder hobbelde achter de feiten aan en greep in wanneer het al escaleerde. Pikte vervolgens steeds het jongetje eruit die zijn zus imiteerde. Na een rondje of zes rennen, pakte ze het jongetje tijdens het rennen uit het spel om te zeggen dat dit niet mocht. Na een rondje of drie werd de spiegel afgepakt, toen deze met de kinderen op de grond viel. De draaistoel werd door moeder gestopt nadat de kapster commentaar had gegeven en de dochter het snoer van de föhn volledig om de stoelpoot had gedraaid. De moeder haalde nijdig haar dochter van de zadelkruk, toen die wild aan het rodeo rijden was. De moeder stond erbij en keek er naar en haar handelen om de situatie te keren leek uit haat tenen te moeten komen.

Ik zag de boosheid en dus de onmacht in de moeder groeien. Iets in mij wilde haar helpen, maar ik wist dat ik dat beter niet kon doen. Iemand helpen die in een reactieve staat van doen is heeft niet zoveel zin. Wat deze vrouw doorliep waren haar zelf gecreëerde gevolgen van het niet consequent met haar kinderen omgaan en het pas ingrijpen als de situatie al is geëscaleerd. De mensen in de kapperszaak mochten meegenieten van een moeder die gezakt was voor haar moederdiploma, als er al zoiets bestond. Ik zeg dit niet om deze moeder zwart te maken, maar om aan te geven dat wij het vrij normaal vinden dat we voor de meest onbenullige zaken een diploma of certificaat moeten behalen, maar opvoeden schijnt daar niet onder te vallen. Denk je eens in wat een verantwoordelijkheid wij als ouders dragen en denk je dan eens in dat wij als ouders worden geacht het allemaal te weten en goed te doen. Dat is natuurlijk wachten totdat de bom barst. Elke generatie die volwassen wordt en deel gaat uitmaken van de samenleving laat zien hoe er is opgevoed en elke generatie krijgt de schuld van het niet perfect zijn in de ogen van de vorige generaties. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een ‘kip of het ei’ verhaal te maken hebben en dat de opvoedende generatie net zoveel debet is aan de nieuwe generatie als de nieuwe generatie zelf. Wij zijn nu eenmaal een product van onze voorouders.

Wat er door mijn hoofd ging was, hoe had dit anders gekund, waar had deze moeder het tij kunnen keren? Waar kunnen wij als samenleving ouders ondersteunen? Het moment dat deze moeder de kapperszaak binnenkwam was zij al de gevolgen van haar handelen aan het doorlopen. Ze had zich de vraag kunnen stellen waarom ze de zeer ondernemende niet corrigeerbare dochter meenam naar de kapperszaak. Er was een vader in beeld want daar dreigde de moeder mee, dus de vader had die taak op zich kunnen nemen om tijd met zijn dochter te spenderen. De dochter had ook bij buren, familie of een vriendinnetje kunnen gaan spelen. Dit had de moeder gedeeltelijk ontlast en was het voor haar mogelijk geweest om zich op het jongste kind te concentreren. Moeder wist dat het lang wachten is bij een kapper die zonder afspraak werkt, er zijn andere kappers die voor dezelfde prijs knippen en wel op afspraak werken, dit had onnodig wachten kunnen voorkomen. Ook wist moeder dat de omgeving waarin zij met haar twee jarige zoon moest wachten niet kindvriendelijk zou zijn en niet uitdagend genoeg voor het kind, zodat het zichzelf kon vermaken en zo op zijn beurt kon wachten. Moeder had van te voren kunnen bedenken welk speelgoed er meegenomen kon worden zodat het wachten niet zo moeilijk zou zijn voor haar jonge zoon. Ook had moeder kunnen overwegen om een voorleesboek mee te nemen en gezellig met het kind op de grote bank bij de kapper samen te lezen. Met andere woorden de moeder had dit ‘uitje’ naar de kapper kunnen voorbereiden, zodat er al een van te voren bepaalde setting ontstond die het niet zo gauw zou laten escaleren bij de kapper.

Wat mij wel opvalt in winkels of bij huisartsen, is dat er echt niets wordt gedaan om kinderen van deze tijd te boeien en bezig te houden terwijl ze moeten wachten. De speeltjes die er zijn, als ze er al zijn, zijn speeltjes waar ik mij ruim 40 jaar geleden ook mee ‘zoet’ hield. Het kind van nu prikkelen we de hele dag tot aan overstimulatie toe en wanneer het moet wachten in een winkel of bij de huisarts dan denken we dat we dat kunnen met speelgoed uit een tijd die niet aansluit bij de kinderen van nu. Dat een kind wil rennen en het fijn vindt om hard rond te draaien in een draaistoel, dat zijn geen gekke dingen, dat is de zelfexpressie van het kind. Het is anders wanneer het kind deze zelfexpressie gaat gebruiken als manipulatie of om uiting te geven aan zijn verveeldheid. Hier kun je als ouders afspraken over maken, ook met jonge kinderen, maar niet vanuit manipulatie vanuit de ouder of het kind.

Wat duidelijk te zien was aan deze moeder, was het feit dat zij moedeloos was en pas zichzelf aanstuurde wanneer emoties en gevoelens en wellicht de angst van wat zal mijn omgeving wel niet denken, de overhand namen. Een kind voelt feilloos aan wanneer jij je machteloos voelt en zal zijn onacceptabele gedrag opvoeren. Want hoe moedeloos de moeder was, ook de dochter straalde een soort van moedeloosheid uit naar de moeder die haar niet toonde waar de grens lag. Het meisje schreeuwde om grenzen maar de moeder gaf die niet. Toen de kapster voorzichtig het meisje een grens aangaf, door te zeggen dat alleen kapsters aan de stoelen mochten draaien, probeerde het meisje ook deze vrouw uit en gaf een antwoord waar de kapster niets meer op terug zei. Hierdoor voelt een kind een overwinning en tegelijkertijd voelt het zich ongemakkelijk, omdat het nog steeds niet weet waar het aan toe is. Het kind groeit op en niemand stopt het onacceptabele gedrag van het kind, wat naarmate het ouder wordt omvormt naar gedrag dat beter geaccepteerd wordt door de omgeving maar nog steeds hetzelfde doel beoogd en vanuit dezelfde emotie zijn oorsprong vindt. We zouden kunnen stellen dat wij als samenleving niets doen voor mensen/kinderen, dan ze links te laten liggen door onze eigen onmacht.

Dit soort ondernemende kinderen of kinderen die door verveling ondernemend worden, zijn de kinderen die al snel worden weggezet als zijnde ADHD-ers. De vraag rijst dan al snel of deze kinderen wel een afwijking/stoornis hebben of dat de omgeving hen in dit gedrag heeft gemanipuleerd? Wanneer de ouder het laat afweten dan voed het kind zichzelf op met emoties, gevoelens en angsten als leermeester. Dat vinden wij helemaal niet raar als samenleving, want dit is wat in veel gezinnen gebeurd. Wanneer er in het nieuws een verhaal zou komen van kinderen die zichzelf hebben moeten opvoeden dan zouden we moord en brand roepen en verbolgen zijn over het feit dat zoiets mogelijk is. We hebben allemaal de mond vol van ‘kinderen zijn de toekomst’, maar snappen we eigenlijk wel wat we zeggen? Wanneer we kinderen niet als kritische burgers opvoeden die snappen hoe zij zich in verschillende situaties het beste kunnen gedragen, dan boycotten wij als ouders en samenleving de toekomst van deze kinderen oftewel deze nieuwe generatie. Waarom zouden we genoegen nemen om maar de helft van de mogelijkheden die een kind in zich heeft te ontwikkelen? Zouden we zelf ook niet tot ons volledige potentieel willen uitbloeien? Wat is het dat wij als mens zo snel genoegen nemen met minder, maar het tegenovergestelde schreeuwen op de social media, in demonstraties of petities? Wij willen alles hebben en ervaren, maar ons handelen in onze fysieke werkelijkheid geeft het tegenovergestelde aan. We kunnen niet het beste uit onszelf halen of uit ons kind als we niet in onszelf geloven als mens of ouder. Zou een cursus opvoeden dan toch niet zo’n slecht idee zijn?

Voor wie zijn opvoedkundige vaardigheden wil uitbreiden adviseer ik om eens te luisteren naar deze interviews.

Dag 292 van 2555: iets te persoonlijk – zelfvergevingen en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden eerst de vorige blog te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reactie van de ander persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het persoonlijk nemen van een ander zijn/haar reactie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn focus ligt op mijn eigen proces en het omgaan met mijn reacties, waarbij het niet effectief is om andermans reacties als van mijzelf te adopteren en daar vervolgens niets mee te kunnen dan erop te reageren, waardoor ik een probleem creëer in plaats van oplos. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk voor mijzelf te krijgen wat mijn eigen reactie is en wat de reactie van de ander is die ik mij eigen maak en zo meer emoties en gevoelens creëer die los staan van het proces dat ik liep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een egocentrisch perspectief te denken dat ik de output bij de ander veroorzaak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het God syndroom, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben om de reactie van de ander aan te sturen, ik zal hoogstens een aanleiding/katalysator zijn maar niet de totale schepper van mijn realiteit met de anderen daarin, als schepper van mijn eigen bubbel moet ik mij als schoenmaker bij mijn leest houden. Ik stop het God syndroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen grootsheidswaan te hebben en te denken dat alles wat ik doe en om mij heen gebeurd van mijn hand is, ook al heb ik niet het idee dat ik dit doe, mijn handelingen verraden mijn ware intentie/aard.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de personage van het verongelijkte kind te stappen wanneer ik mijzelf verlies door de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verongelijkte kind personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ego laat spreken en graag getroost wil worden door dit ego en in het gelijk gesteld wil worden alsof het een competitie is met een winnaar en een verliezer. Ik stop de bullshit en stap uit dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit personage van het verongelijkte kind niet te gebruiken om de angst van de twijfel over mijzelf als moeder te camoufleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wereld om mij heen draait.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egocentrisme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik binnen mijn eigen bubbel niet  instaat ben om echt te voelen hoe de ander zich voelt, ook al doe ik mijn best, het invoelen gebeurd door de ogen van mijn gevoel in dat moment. Ik stop het egocentrisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste schrik of de eerste emoties wel binnen te laten en niet te onderukken wanneer ik vanuit egocentrisme iets persoonlijk neem, maar dit direct omzet in waar het uiteindelijk omdraait en dus niet vast te komen zitten in de emoties en gevoelens die ik binnen laat om te komen tot het begrijpen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op moedergevoelens en zo mij niet te realiseren dat die handelingen ook niet geapprecieerd kunnen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van moedergevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel op basis van gevoelens de ik mijzelf aanmeet als moeder en dus er vanuit ga dat dit altijd gevoelens zijn die mij laten handelen in het belang van mijn kind en alle andere medespelers, terwijl ik mij niet realiseer dat gevoelens en emoties als moeder niet altijd reëel en effectief zijn voor alle situaties. Ik stop het handelen op moedergevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om moedergevoelens niet te zien als iets dat bij mij hoort en als iets dat mij uiteindelijk overkomt omdat ik nu eenmaal een moeder ben, maar als gevoelens één en gelijk aan alle andere gevoelens, zonder daar meer of minder waarde aan te hechten. Ik ben geen moeder en ik ben niet mijn moedergevoelens ik ben een mens die de rol van moeder vervult voor de kinderen die mij zijn toegekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de reactie van de ander die in gezond verstand te verwachten was.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schrik voor de ander als mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schrik van de reactie van de ander die te verwachten was aangezien ik die reactie uitlokte op basis van gegronde redenen. Ik stop deze schrik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht met mijzelf te zijn en niet uit goed fatsoen te schrikken van hetgeen ik zelf aangeslingerd heb als een daad van hypocrisie, maar te staan voor de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens van onrecht bevestigd te willen zien door mijn partner.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bevestigd willen worden in mijn goedheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn gelijk wil halen en getroost wil worden om niet als een slechte moeder afgeschilderd te worden. Ik stop de bevestiging gestuurd door angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het principe van slechte moeder versus goede moeder los te laten en simpelweg mens te zijn die handelt in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind ten allen tijde te willen helpen als moeder, om uit situaties te geraken, en daarbij over het hoofd te zien dat het kind dit proces zelf aan met gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het leven van mijn kind te leiden voor haar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen leven moet leiden als een voorbeeld voor mijn kind, waardoor ik kan vertrouwen op het gezond verstand van mijn kind om haar leven zo te leiden dat het in het belang van eenieder is. Ik stop het leiden van mijn kind haar leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘controle over’ en ‘aansturen van’ over één kam te scheren, terwijl ik weet dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik van meer waarde ben voor mijn kind dan wanneer ik het kind probeer te controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van een situatie die ik niet in de hand lijk te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor verlies van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben de controle te verliezen over hoe ik gezien word als moeder. Ik stop de angst voor het verlies van mijn perfecte weergave als moeder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zozeer bezig te houden met de pr van mijn moederrol en hoe ik over kom, maar mij bezig hou met het mijzelf meer zelfvertrouwen geven als moeder, waardoor ik kan doen/zijn en niet mijzelf hoef af te vragen of ik te soft ben of te hard ben als moeder, want dat komt voort uit vergelijkingen met anderen die ik zie als betere of slechtere moeders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderingen in de ander te willen forceren, omdat ik het eind van de tunnel al kan zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van forceren van verandering in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelf wellicht kan zien hoe de uitkomst van een situatie zal zijn, maar ik de ander nooit tot op ditzelfde punt kan pushen, ieder heeft zijn proces te lopen en de stadia van doorlopen lopen niet synchroon. Ik stop het forceren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander de kans te geven/gunnen om zijn/haar proces in zijn/haar tempo te doorlopen, net zoals ik zou willen dat de ander met mij doet.

Dag 286 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 4: de valkuil – zelfvergevingen en zelfcorrectie

basisinkomengarantieDeze blog is een vervolg op de voorgaande blog, voor context is het aan te raden eerst de voorgaande blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet aan te kunnen zien wanneer mijn dochter geen initiatief neemt om zaken in haar leven te leiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet tegen apathie/initiatiefloosheid van de ander te kunnen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier wordt geconfronteerd met het tegenovergestelde van mijn eigen aard en ik de vrees heb om ook te belanden in deze apathische staat van zijn wanneer ik niet snel handel en het uit de weg ruim. Ik stop het overnemen van de regie van een ander en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer angstig te zijn om meegezogen te worden in de apathie van de dierbaren om mij heen, maar mijzelf als een losstaande entiteit te zien die de ander wel kan ondersteunen en helpen maar niet kan opgaan in de ander en zodoende het leven van de ander te gaan leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een onbedwingbare drang te voelen, na eerst te hebben gewacht, om de dingen op te pakken die mijn dochter laat liggen aangaande haar leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het handelen op drang, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dan handel vanuit een startpunt van energie en niet vanuit het startpunt van gelijkheid. Ik stop de drang en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze drang om het voor de ander te regelen te zien als de energie die mij overeind houdt en mij betekenis/waarde geeft en mij zo in een ongelijke rol plaatst waar geen ruimte voor de ander meer bestaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf teleurgesteld te voelen wanneer ik de dingen oppak in mijn dochter haar leven, teleurgesteld in haar en in mijzelf tegelijkertijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zo’n situatie de teleurstelling zelf word en de ander nog meer als zielig te zien en nog meer teleurgesteld te zijn in mijzelf voor het voortbrengen van teleurstelling. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om teleurstelling te zien als dekmantel om door te kunnen gaan met waar ik mee bezig ben en dat het mij een legitieme reden geeft om door te gaan en dus mijn drang naar controle en alles op rolletjes te laten lopen niet hoef op te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben om als moeder niet geslaagd te zijn met het zelfstandig maken van mijn dochter.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het mislukt voelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gevoel zo snel mogelijk wil afschudden en zodoende zelf succes aanbreng door mijn dochter teveel te ondersteunen. Ik stop dit gevoel en ondersteun alleen nog daar waar het nodig is en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gevoel van mislukt zijn/gefaald te hebben niet als excuus/motivatie te gebruiken om mijn dochter meer te ondersteunen dan nodig zou moeten zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de drang om dingen op te lossen door de jaren heen als een energie te ervaren die het uiteindelijk overneemt van het gezond verstand.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vallen voor energie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet langer mijzelf aanstuur als ik in de ban van energie handel en dus kan ik ook geen weloverwogen beslissingen nemen op basis van gezond verstand. Ik stop de energie ervaring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer op drang/energie te handelen en vanuit de ‘geest’ mijzelf en de ander aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tegen beter weten in zaken in mijn dochter haar leven op te vangen en haar nog steeds te zien als het hulpeloze kindje, een personage dat wij samen instant hielden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet doorbreken van zienswijzen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het beeld van het zielige kindje dat geholpen moest worden instant te houden ik een niet meer weg te denken vangnet voor ons beiden werd. Ik stop deze zienswijze en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage van het zielige kindje niet langer meer instant te houden en mijn dochter op waarde te schatten in elk moment en elke adem opnieuw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan het beeld van het hulpeloze kind vast te houden, vanuit gewenning en niet beter meer weten, zodat er geen verandering kon plaats vinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verandering in de weg staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gewenning mijzelf en mijn dochter blokkeerde in een situatie die niet langer onder de loep gehouden werd om te zien of er verandering nodig was. Ik stop de gewenning en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd verandering een kans te geven en altijd te bekijken of een situatie nog wel in het belang vaneen ieder is ook al is de gewenning een gemakkelijk gevoel om in te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door middel van excuses het vangnet voor mijn dochter te blijven zijn om de rol die ik als reddende engel en moeder had ingenomen instant te houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van door excuses mijn rol als redder instant te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zozeer de redder wilde zijn om als goed te worden gezien maar meer de redder wilde zijn om controle op mijn leven te blijven houden. Ik stop mijn rol als redder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te doen wat gedaan moet worden en daar is geen redder voor nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik verandering wil in deze situatie ik moet opboksen tegen een ‘geest’ die daar geen zin in heeft om mijn monopolie uit handen te geven, waardoor ik vrees voelde voor hetgeen ik gecreëerd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven in de ‘geest’ en dus geloven dat verandering niet mogelijk/nodig is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de vrees en een naar onderbuik gevoel deel van het proces van loslaten zijn, waarbij ik vanuit de ‘geest’ niet zomaar zal loslaten, terwijl ikzelf allang kan zien dat dit het beste voor een ieder is. Ik stop het geloof in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het proces van loslaten ook in de geest te lopen en mij zodoende los te maken va de emoties/gevoelens/angsten/herinneringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat wanneer mijn dochter zelf beslissingen gaat nemen deze misschien in tegenspraak zullen zijn met mijn perspectief/opvattingen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn controle/zeggenschap over mijn dochter te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet degene ben die haar leven leid en dus ook niet degene ben die haar beslissingen neemt. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het loslaten van de totale controle niet te vrezen of te zien als het loslaten van iets van mijzelf, maar te zien als en stap vooruit voor mijn dochter in haar zelfstandigheid, wat haar zelfvertrouwen zal sterken en zij zo beter instaat is haar leven op eigen benen te leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten van mijn kind en de band, die in eerste instantie noodgedwongen zo intensief was, als het verliezen van mijn bestaansrecht te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verliezen van mijn bestaansrecht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ook zal bestaan wanneer ik mijn dochter ondersteun in plaats van haar leven leiden. Ik stop de angst voor verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien en realiseren dat de adem mijn bestaansrecht is, waardoor ik alleen mijn eigen adem kan ademen en geen dubbelleven kan leiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het loslaten als het verliezen van een deel van mijzelf te ervaren/voelen door de verschillende emoties en gevoelens, terwijl ik met gezond verstand kan zien dat dit niet zo is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verlies te ervaren door de ogen van de ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik afstand moet nemen door los te laten, maar dat ik niets van mijzelf kan verliezen wat in de eerste plaats al niet van mij was. Ik stop de angst voor het verlies en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de symbiose die ik aanging met mijn kind los te maken en haar niet langer meer als deel van mijzelf te zien, maar als een wezen met eigen leermomenten die zal moeten vallen en opstaan om zo sterk te worden in het leven.

Dag 285 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 3 : de valkuil

basisinkomengarantieHet is geweldig om te zien hoe mijn dochter tijdens haar revalidatieproces steeds meer voor haarzelf, leert en probeert op te staan en dus zelfverantwoordelijkheid neemt. Dit soms doordat zij gepusht wordt door haar therapeuten en steeds meer ook door haarzelf.

 

Zo zat ik bij haar op haar kamer in het revalidatiecentrum en vroeg of zij haar tv en internet wilde stopzetten voor het weekend nu ze een eerste weekend naar huis mag na 3 weken. Ik zag dat ze schrok en meteen zei zij: “maar jij hebt het voor mij geregeld, waarom doe je dat nu niet ook”. Ja, waarom doe ik het nu ook niet? Ik heb namelijk ingezien dat ik mijn dochter beetje bij beetje moet gaan loslaten, met of zonder initiatief van haar kant, om op haar eigen beide benen te gaan staan. Ik heb heel lang van alles voor haar geregeld en het heeft nooit 1 keer geresulteerd in het zijn van een voorbeeld voor haar om het een volgende keer zelfstandig te doen. Ik zei mijn dochter dat het met 16 jaar haar verantwoordelijkheid was om dit te regelen en dat de organisatie die tv/internet regelt wil spreken met degene waar het voor is. Ik zag haar even donker kijken, maar ze legde zich neer bij het feit dat dit haar zelfverantwoordelijkheid is.

 

We zaten nog wat te praten en mijn dochter vertelde dat zij, nu zij mij niet meer constant binnen haar bereik heeft, zij veel dingen zelf moet beslissen en verantwoordelijkheid voor moet nemen. Ik vroeg haar of zij vond dat dit te doen was, en zij antwoordde dat ze wel moest. Ze had ingezien dat het eigenlijk wel beter was om de dingen voor haar leven ook zelf te regelen. Ik beaamde dit en vroeg haar wat haar al die tijd weerhield om geen beslissingen en verantwoordelijkheden te nemen. Toen kwam de aap uit de mouw, “als ik er tegenop zie om iets te moeten doen dan weet ik dat wanneer ik geen actie onderneem jij dat uiteindelijk wel zal doen”.

 

En dat is inderdaad zo, ik ben al vele stapjes achteruit gestapt, maar bij belangrijke beslissingen die echt genomen moeten worden en mijn dochter steeds passiever en apathischer reageert, daar grijp ik in. Ik ben dus dat engeltje op haar schouder dat haar behoed voor flinke uitglijders en daardoor tegelijkertijd haar behoed om haar vleugels uit te slaan om ook neer te kunnen storten om zo de volgende keren een betere vlucht te nemen.

 

Toen mijn dochter 3 jaar was en wij haar zelf met een vorkje wilde laten eten, omdat wij als ouders vonden dat zij er nu toch wel motorisch en emotioneel aan toe was, eindigde dit in drama’s. Zij weigerde pertinent om zelf dat vorkje te nemen en te eten, ze wilde gevoerd worden. Ze hing aan mijn benen, letterlijk en ik moest als het ware haar helpen haar leven te leiden en ik hielp haar, omdat al mijn moederlijke gevoelens werden geactiveerd. Maar wat zegt men wel, zachte heelmeesters maken stinkende wonden, tja heb ik hier nu een stinkende wond veroorzaakt? Het lijkt er wel op, we zijn het ons nu beiden bewust en hebben beiden onze valkuil onder ogen gezien. Ik wist dat ik mijn dochter niet genoeg losliet, terwijl ik dat bij mijn jongere zoon wel kan. Ik wist niet dat mijn dochter dacht dat ik haar reddende engeltje was, maar 1+1=2 , want ik had immers een zeer consequent patroon neergelegd waar mijn dochter op vertrouwde.

 

Het is tijd om te remediëren en beiden onze plek in het leven terug weten te vinden die vol zelfverantwoordelijkheid is en tegelijkertijd de sterke band in stand houdt die we samen hebben, alleen niet één waar we elkaar mee verstikken maar één waar we elkaar mee in balans kunnen houden.

 

Zelfvergevingen en zelfcorrectieve zinnen volgen in de volgende blog.

Dag 274 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfcorrectieve zinnen en zelfverbintenissen.

basisinkomengarantie

Een laatste update op de wietolie/golyoli en mijn dochter. Ze gebruikt de druppels nu ruim 2 weken, 6 druppels onder de tong een uur voor het slapen gaan. En na zo’n uurtje voelt zij dat haar meestal verkrampte spieren zich ontspannen, wat maakt dat zij prettiger en dieper slaapt. Het is niet zo dat het als slaapmiddel werkt, want er zijn nog steeds nachten waarop ze geen oog dicht doet, maar dat zijn wel minder nachten. Wanneer zij ’s morgens wakker wordt is het makkelijker om door de waas en stijfheid heen te breken, dan zonder de olie. Ook overdag werken de druppels nog door en is de piek van de pijn die zij doorgaans heeft eraf. Al met al nog niet zo’n gekke oplossing in plaats van antidepressiva, we hebben nu nog een flesje besteld na de proefpipetjes, maar zullen het in de toekomst zelf gaan maken.

Door het schrijven van de zelfvergevingen op een versplinterde manier over een aardig aantal blogs heb ik in deze blog de zelfvergevingen verzameld die ik onder deze titel had geschreven om er zo zelfcorrectieve zinnen bij te plaatsen en zelfverbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst als reactie te gebruiken wanneer ik antidepressiva hoor zeggen in combinatie met mijn kind. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angst voorop te stellen aan hetgeen er beslist moet worden door mijn dochter en zo mijn ‘probleem’ met dit geneesmiddel groter te maken dan de daadwerkelijke keuze die er gemaakt moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie reageren in angst op het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer vanuit mijn ‘geest’ en niet op basis van wat hier is. Ik stop  deze reactie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst gelijk aan mijn adem te gaan staan als ik een reactie ten opzichte van het woord antidepressiva voel opkomen om zo te voorkomen dat ik in de reactie schiet en reageer en handel vanuit angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst op te wekken door het woord antidepressiva te behangen met herinneringen, kennis, informatie, emoties en gevoelens omtrent verslaving. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord antidepressiva door de ogen van mijn ‘geest’ waar te nemen en te ervaren en het woord niet te kunnen ervaren in het hier en nu vrij van ruis door het verleden.

Wanneer en als ik in mijzelf angst opwek door het woord antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord antidepressiva niet kan waarnemen zonder de herinneringen/kennis/informatie/emoties/gevoelens eromheen door de hersenspoeling die mijn omgeving op mij gehad heeft. Ik stop het opwekken van de angst en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien in het moment wat die angst is wanneer hij door mij wordt opgewekt om zo te zien wat mijn ‘geest’ met mij communiceert/manipuleert en zo in gezond verstand te kunnen kiezen om de angst te laten varen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden als ik denk aan de mensen die ik heb gekend die aan de antidepressiva waren en als zombies door het leven gingen.  Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen met antidepressiva gebruikers op mijn dochter haar leven te projecteren nog voor zij überhaupt overweegt om hieraan te beginnen.

Wanneer en als ik mijzelf kennis/informatie/herinneringen op mijn dochter zie projecteren omtrent antidepressiva dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil voorkomen dat mijn dochter dat overkomt wat anderen is overkomen, maar realiseer tegelijkertijd ook dat het projecteren van angsten in de toekomst niet effectief is als levensstrategie. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kijken naar de situatie die hier is en niet te projecteren in de toekomst over hoe mijn dochter een zombie zal zijn, wat niet betekent dat ik niet met gezond verstand zie wat het geneesmiddel is en kan veroorzaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te worden bij het idee dat mijn kind met chemische middelen wat vrolijker gemaakt moet worden. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen over 1 kam te scheren waardoor ik het onnatuurlijk vind wanneer deze chemische middelen iemand vrolijk moeten maken die geen reden heeft tot vrolijk zijn en dus geforceerd vrolijk zal zijn, waarbij er voorbijgestreefd wordt aan het feit waarom zo iemand in eerste instantie deze aandoening heeft en dus niet vrolijk wordt zonder de oorzaak weg te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie worden van het idee dat mijn dochter met chemische middelen blij gemaakt moet worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reageer op het woord chemisch als onnatuurlijk en dat koppel aan het geforceerd blij worden gemaakt. Ik stop de angst en het leggen van verbanden die niet reëel zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord chemisch, als in chemische geneesmiddelen, nog eens nader onder de loep te nemen in een andere blog. Om zo de koppeling tussen het ene onnatuurlijke (pillen) en het andere onnatuurlijke (vrolijk gemaakt worden) los te kunnen laten als een betekenis van het woord chemische geneesmiddelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het woord antidepressiva angstig te worden alsof ik zelf aan het medicijn moest. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nemen of niet nemen van deze antidepressiva persoonlijk te nemen en dus eerst af te wegen aan mijn maatstaven en pas daarna het in de situatie van mijn dochter in te passen.

Wanneer en als ik mijzelf de keuze voor antidepressiva persoonlijk zie nemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alle afwegingen eerst op mijzelf toets in plaats van alle afwegingen eerst op mijn dochter te toetsen. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het nemen van antidepressiva niet tot een persoonlijke gebeurtenis te maken en alles zo in proportie te blijven zien los van mijn emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren door de rampspoed scenario’s die door mijn geest gaan bij het idee dat mijn kind aan de antidepressiva moet om van pijn af te komen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van het slechtste uit te gaan ook wanneer ik mijzelf nog niet geïnformeerd heb.

Wanneer en als ik mijzelf van het slechtste scenario zie uitgaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de ogen van mijn angst kijk en vanuit een polariserend punt het slechtste op mij afroep. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren waarom ik mijzelf het slechtste scenario wil toebedelen en dus in deze polariteit schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstig te zijn over de toekomst van mijn dochter met haar huidige conditie. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vooruit te kijken in angst en vooruit te lopen op wat nog komen gaat als angst te ervaren en niet hier te kunnen zijn zonder participatie in de geest als angst.

Wanneer en als ik mijzelf angstig zie zijn over de toekomst van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst projecteer op mijn toekomst en zo deze angst ga leven in mijn toekomst. Ik stop de projectie van angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn toekomst niet uit te stippelen door mijn participatie in de angst voor de toekomst van mijn dochter in het heden, maar te zien dat ik met die angst en de angstbeelden een angstbeeld aan het beleven ben van de toekomst in het heden, dat mogelijkerwijs zou kunnen gaan plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn dochter niet mijn gevonden informatie doorspeel zij misschien een keuze maakt waar ik door de ogen van mijn angst niet achter kan staan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om informatie als manipulatie middel te gebruiken om zo mijn angst niet uit te laten komen en mijn dochter de keuze te laten maken die ik ook zou hebben gemaakt vanuit een punt van angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren vanuit angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een uitkomst wil manipuleren/forceren om zo de angst die ik door de ‘geest’ ervaar de baas te kunnen zijn. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/zien/begrijpen dat ik mijn participatie in deze angst niet kan wegnemen door manipulatie van anderen om zo een gewenste uitkomst te creëren, maar dat ik de angst kan wegnemen door niet te participeren in de angst in mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn geen invloed op mijn dochter te hebben die radeloos is en alles wel wil uitproberen om de pijn te verminderen en zij zo beslissingen zal nemen die mij angst inboezemen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter de verkeerde keuzes zal maken en mij niet te realiseren dat dit inherent is aan mijn dochters leven, om keuzes te leren maken, goede en slechte.

Wanneer en als ik mijzelf niet in controle voel over mijn leven en dat van mijn dochter dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn dochter wil behoeden voor verkeerde beslissingen vanuit mijn eigen perspectief en mijn eigen belang. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om van controle over mijn dochter weer terug te stappen door naast mijn dochter te gaan staan als een punt van ondersteuning en samen dit proces te doorlopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter een uitzichtloos bestaan zal leiden wanneer zij de keuze voor antidepressiva maakt. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet los te laten als moeder systeem en het gevoel te hebben dat ik mijn kind moet redden van de slechte buitenwereld in de vorm van Big Farma.

Wanneer en als ik mijzelf de rol van redder zie aannemen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen mijzelf kan redden en zo een voorbeeld voor mijn kind kan zijn door mijn handelen. Ik stop het redden en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn kind te willen redden maar mijn kind de wereld in te sturen met genoeg middelen om tot gezond verstand beslissingen te komen en dus te vertrouwen op de basis die ik de afgelopen 16 jaar haar heb aangeboden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter als depressief gelabeld zal worden wanneer zij zo’n middel gebruikt terwijl zij juist beter met depressie weet om te gaan. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor hoe ik/wij overkomen op de buitenwereld.

Wanneer en als ik mijzelf door de ogen van de samenleving zie kijken naar mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen bevestiging/zelfvertrouwen op dit punt in mijzelf kan vinden wat angst veroorzaakt in de vorm van de boze buitenwereld. Ik stop dit kijken door de ogen van de samenleving en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf dat punt van zelfvertrouwen te vinden waar ik kan staan en het niet uitmaakt wat een ander denkt over mij en mijn kind zolang ik weet dat ik handel in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu al angstig te zijn voor het moment dat mijn dochter zou moeten afkicken van de antidepressiva en door een hel moet. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te zijn en voortdurend in angst vooruit te kijken en het moment hier binnen mijn ademhaling niet te beleven.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor een moment in de toekomst dat ik creëer door mijn ‘geest’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bevangen ben door deze angst en dus in mijn ‘geest’ ben en niet hier waardoor ik het hier dus ook niet ervaar. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst in de toekomst omtrent het afkicken van de antidepressiva van mijn dochter los te laten en te zien dat ik hier niets mee kan of aan heb in het hier en nu. Ik kan alleen iets met de situatie wanneer het zich aandient of zeker gaat aandienen, maar niet op basis van een angst die wellicht nooit zal plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Wanneer en als ik mijzelf in het middelpunt van mijn wereld zie plaatsen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet het middelpunt ben maar gelijk en één aan en ieder ander. Ik stop mijn ego en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mijn ego niet het middelpunt te denken te zijn van mijn universum en daarmee het probleem/dilemma van mijn dochter niet tot dat van mij te maken om energie te genereren voor mijn ego.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn ‘geest’ mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Wanneer en als ik mijzelf projecteer in een zelfbedachte wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik gevangen zit in mijn ‘geest’ en dat door één en gelijk aan de adem te gaan staan ik weer richting kan geven aan mijn eigen leven hier en nu. Ik stop het projecteren en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de adem te gebruiken om mijzelf uit mijn ‘geest’ te houden en geen scenario’s te gaan doorleven die niet aan de orde zijn in het hier en nu.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Wanneer en als ik mijzelf zie terug gaan in mijn ‘geest’ in herinneringen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn heden probeer te beleven door mijn verleden heen. Ik stop de herinneringen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te leven geleid door mijn verleden en zo dus geen effectieve beslissingen kan nemen in het heden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Wanneer en als ik mijzelf verdrietig zie zijn door onnatuurlijke blijdschap van mijn dochter door pillen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen stabiele definitie heb voor vrolijkheid en het woord beleef als een emotie. Ik stop de emotie van het woord vrolijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord vrolijkheid in relatie tot pillen en mijn dochter nog eens nader te bekijken om zo tot een éénduidige definitie te komen los van emoties/gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik straks een kind heb die aan de psychofarmaca zit en daar vervolgens nooit meer vanaf kan komen dan alleen ‘cold turkey’ af te kicken en eigenlijk geen stap verder gekomen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwanend te zijn ten opzichte van de medische wetenschap die de dingen niet altijd zo voorschotelt dat het strookt met de werkelijkheid waarbij alles in ogenschouw wordt genomen aan positieve en negatieve werkingen.

Wanneer en als ik mijzelf argwanend zie zijn ten opzichte van de medische wetenschap dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen dan vraagtekens kan zetten daar waar ik zelf onderzoek heb gedaan. Ik stop de argwaan en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zoveel als mogelijk de medische zaken zelf te onderzoeken door informatie te verzamelen van verschillende bronnen met verschillende startpunten, om zo te kunnen zien of mij iets wordt aangepraat of dat de informatie relevant is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik geen daadwerkelijk contact meer met mijn kind kan hebben als zij verdoofd door de antidepressiva door het leven gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik mijn dochters toekomst op het spel zet door haar in een zombie te laten veranderen en zo haar kansen in de maatschappij ondermijn.

Wanneer en als ik mijzelf verbeeld dat mijn dochter haar toekomst op het spel staat dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vooruitloop op de zaken en dat deze gedachten mijn handelen en keuzes kunnen beïnvloeden zodat ik dat wat ik dacht uiteindelijk zal leven Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de toekomst van mijn dochter niet te vrezen, maar stappen te ondernemen om haar toekomst zeker te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik mijn dochter toesta haar leven aan de antidepressiva te vergooien en om later door mijn dochter daarop aangekeken te worden wanneer het haar niet lukt van de antidepressiva af te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik de verkeerde beslissing neem die mij later kwalijk genomen kan worden op zo’n manier dat het mijn relatie met mijn dochter verstoord.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het nemen van beslissingen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan staan als dit punt omdat ik wil beslissen voor mijn dochter en niet met mijn dochter. Ik stop het beslissen voor mijn dochter en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat de angst om te beslissen voor mijn dochter en later de zwarte piet te zullen zijn, voortkomt uit ongelijkheid in onze relatie op dit punt en dat gelijkheid ons op eenpunt kan brengen waarbij wij beiden in ons eigen vertrouwen kunnen staan zonder spijt te hebben van beslissingen genomen in gezond verstand en het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ antidepressiva is voor zielige mensen’ in mij te laten bestaan en zo een waardeoordeel over het woord antidepressiva te vormen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie dat mijn kind daardoor in de categorie van een ‘zielig persoon’ valt binnen mijn eigen definitie, als een angst/zorg in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat die angst gecreëerd is door de emotionele lading die ik aan het woord heb gegeven.

Wanneer en als ik mijzelf het woord ‘zielig persoon’ emotioneel zie laden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog geen effectieve definitie heb voor dit woord waardoor ik geleid wordt door mijn emoties/gevoelens. Ik stop het emotioneel laden en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘zielig persoon’ te ontdoen van mijn emoties en gevoelens om zo de angst bij mijzelf weg te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mijn dochter wordt tot een farmaceutische slaaf gemaakt’ in mij te laten bestaan en zo de farmaceutische industrie te beschuldigen van het maken van een levenslange klant/slaaf, terwijl er van de kant van mijn dochter en mij eerst een goedkeuring moet zijn om aan de antidepressiva te beginnen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd mede verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd, omdat ik altijd eerst dingen accepteer en toesta, passief of actief, alvorens ik mee ga met zoiets als langdurig medicijn/psychofarmaca gebruik.

Wanneer en als ik mijzelf de farmaceutische industrie zie beschuldigen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wij eerst onze goedkeuring moeten geven voor deze pillen alvorens mijn dochter er een slaaf aan kan worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de farmaceutische industrie niet als de boze wolf te zien, maar mij te realiseren dat het alleen dan de boze wolf kan zijn wanneer ik mee ga in hun praktijken en dat dit mijn kracht is waarin ik sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat zit er voor de huisarts in, dat hij een 16-jarige aan de antidepressiva wil helpen’  in mij te laten bestaan en zo argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en de vertrouwensband die we met hem aan het opbouwen zijn kapot maak. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en niet gewoon op de man af te vragen wat hij met dit soort adviezen denkt te bereiken en of hij zich realiseert wat de vergaande gevolgen hiervan zijn en zo de communicatie open te houden in plaats van hersenspinsels en theorieën in mijn geest te ontwikkelen.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in mijn huisarts zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de communicatie/confrontatie moet aangaan in plaats van back chats in mijn ‘geest’ te hebben. Ik stop het opzeggen van mijn vetrouwen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de communicatie met mijn huisarts open te houden om zo beiden te weten waar wij aan toe zijn en zo elkaar kunnen wijzen op de gevolgen van ons handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘kan ik mijn huisarts nog vertrouwen’  in mij te laten bestaan en zo het vertrouwen al heb opgezegd door deze ene backchat in mij te laten ontstaan/bestaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra doktoren op een andere lijn zitten dan ik zelf het vertrouwen in hen op te zeggen en niet in communicatie te treden met hen maar mij te separeren van hen in de hoop dat het probleem ophoud te bestaan en het dus niet bij de wortel aan te pakken.

Wanneer en als ik mijzelf het vertrouwen in de ander als mijzelf zie opzeggen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik teveel leun op de ander voor mijn gezondheid en liever niet zelf onderzoek te doen om zo mijn zelfverantwoordelijkheid buiten mijzelf te leggen. Ik stop het gebrek aan zelfverantwoordelijkheid door het wantrouwen van de ander als mij en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd mijn eigen onderzoek te doen inzake mijn gezondheid of dat van mijn gezin en niet te verlangen om blind te kunnen varen op een arts, maar juist door de kennis/informatie die ik vergaar in communicatie kan treden met de arts om zo te zoeken naar de beste oplossing.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de farmaceutische industrie geeft geen fuck om mijn kind, zij is een melkkoe voor het leven, tezamen met vele anderen’  in mij te laten bestaan en zo mijn vertrouwen in reguliere pillen en drankjes op te zeggen waardoor ik zelfs simpele tijdelijke medicatie ter overbrugging argwaan en niet wil innemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door argwaan van de farmaceutische industrie, die zich als graaiers naar de mensen opstelt, waardoor ik alleen het graaien zie en mij hiervan wil afsluiten/behoeden en zo een eenvoudig medicijn wat had kunnen helpen afwimpel.

Wanneer en als ik mijzelf tekort doe door emotionele ladingen aan woorden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf eenvoudige medicijnen ter overbrugging ontzeg door de energetische relatie die ik met de farmaceutische industrie ben aangegaan. Ik stop het mijzelf tekort doen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst te kijken/onderzoeken wat een simpel farmaceutisch middel ter overbrugging voor mij kan betekenen en wat de alternatieven zijn zonder daar het verhaal van de farmaceutische graaicultuur in te mengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf in een gespannen toestand te zien gaan wanneer de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om in dat moment te zien dat ik mijzelf blokkeerde en geen open kijk meer had op de situatie los van het feit of de antidepressiva de juiste weg waren om te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verstijven in mijn fysieke lijf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst fysiek gemaakt heb en mij door de verstijving niet meer flexibel kan opstellen Ik stop  en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ten allen tijden flexibel en open op te stellen vrij van emoties/gevoelens/angsten/herinneringen om zo een beslissing te maken waar ik 1 en gelijk aan kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden voor een fractie van een seconde om zo de tijd stil te zetten en niet verder te laten gaan terwijl de huisarts de antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijd stop te willen zetten en mij te separeren van de feitelijke gebeurtenis in dat moment om zo niet met deze feitelijke gebeurtenis in dat moment geconfronteerd te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn adem zie inhouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf in mijn ‘geest’ wil verstoppen om zo even de tijd stop te zetten om tijd te winnen. Ik stop het adem inhouden als ontsnappingspoging aan de werkelijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één te zijn/worden met de ademhaling en niet mijzelf te manipuleren met mijn ademhaling en mij te verwijderen van hetgeen ik moet doen in dat moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten samen te knijpen/ballen wanneer ik terug denk aan het moment dat mijn huisarts antidepressiva aan mijn dochter aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vast te zetten zodat ik niet in beweging kan komen door mijn vuisten te ballen/samen te knijpen in de hoop dat het weg zal gaan en ik er niet mee geconfronteerd hoef te worden.

Wanneer en als ik mijzelf mijn vuisten zie ballen bij een onaangename mededeling dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst en boosheid voel opkomen en mijzelf wil schrap zetten zodat niemand mij wat kan doen. Ik stop de fysieke vorm van mijn angst en boosheid in de vorm van mijn vuisten te ballen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens mijn angst en boosheid fysiek wordt dit te zien/voelen/realiseren om zo niet de starheid in te hoeven gaan, maar mijzelf te corrigeren in het moment en te horen wat er wordt gezegd zodat ik kan communiceren in plaats van fysiek reactief van binnen en buiten te reageren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhit te raken als ik terug denk aan dat moment waneer mijn huisarts aan mijn dochter de antidepressiva aanprijst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst toe te laten in mijn lijf als het mij verhit voelen over het feit dat mijn dochter misschien de antidepressiva zal gaan willen gebruiken zonder alle voors en tegens te hebben onderzocht.

Wanneer en als ik mijzelf verhit voel raken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik fysiek reageer op de boodschap die binnen komt en die ik label als angst. Ik stop het verhit zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in het verhit zijn als een fysieke vorm van angst en ook niet hierin te blijven hangen om zo de boosheid die eraan ten grondslag ligt binnen te houden uit angst voor een emotionele ontploffing van mijn kant die mij vervolgens de angst oplevert dat ik niet meer in controle ben over mijzelf. Dus ik zal mijzelf hier op tijd gaan aansturen om deze ketting reactie aan angsten te voorkomen en te kunnen zijn in het moment met de ademhaling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen ten opzichte van de medische wereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet begrepen te voelen en gezien te worden als een ouder met een melkkoe die zo snel als mogelijk het farmaceutische traject in getrokken moet worden om een levenslange klant te worden.

Wanneer en als ik mijzelf als slachtoffer zie van de farmaceutische industrie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier mijn kracht weggeef en blijf hangen in boosheid. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als slachtoffer van de farmaceutische industrie te fungeren maar als kritische afnemer die alleen afneemt als het in het belang van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de huisarts dat hij niet verder kan/wil nadenken wanneer hij antidepressiva aan een 16-jarige aanbiedt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eigenlijk boos op mijzelf te zijn dat ik niet instaat ben een huisarts te vinden die niet alleen maar in farmaceutische middelen denkt maar ook net even ‘out off the box’.

Wanneer en als ik mijzelf beschuldig van onkunde bij het uitzoeken van een huisarts dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen echte keuze heb tussen de huisartsen die uit de pijplijn van de farmaceutische industrie komen. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het beschuldigen van mijn huisarts en het beschuldigen van mijzelf te zien/realiseren/begrijpen dat het hier draait om het afschuiven van zelfverantwoordelijkheid. Een kind van16 hoort niet aan de antidepressiva te gaan wanneer je weet dat dit voor het leven is, da is gewoonweg geen beslissing in het belang van een ieder, dus zal ik mij hiervoor hard moeten maken en in plaats van te beschuldigen oplossingen aan te dragen die het algemeen belang dienen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om excuses te bedenken voor mijn nieuwe huisarts waar ik zo blij mee ben, waarom hij bedenkt om mijn dochter antidepressiva voor te schrijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te ervaren naar mijn huisarts toe, maar dit recht praat naar mijzelf toe met zijn kundige manier van het komen tot diagnoses.

Wanneer en als ik mijzelf excuses zie maken voor eenkeuze die ik heb gemaakt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet zelfeerlijk ben in mijnexcuses noch mijn keuze naar mijzelf en mijn huisarts toe, die ik mijn verlangens van een goede huisarts in de schoenen schoof Ik stop de excuses in zelfeerlijkheid en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien dat ik niet zelfeerlijk was en mijn nieuwe huisarts als de perfecte huisarts afschilderde en terloops alles wat ik in eenhuisarts graag zie aan hem toe te schrijven. Door dit irreële beeld dat ik van hem creëerde kwam er al snel frictie met de werkelijkheid. Dus zal ik mij houden aan de werkelijkheid en hem geen kwaliteiten meer toeschrijven die ik graag in hem had gezien als mijn perfecte huisarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld te beschuldigen van klanten binding op jonge leeftijd. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de rest van mijn bestaan het niet vreemd te vinden dat er aan vroege klantenbinding wordt gedaan, maar nu het klaarblijkelijk dicht bij komt en fysiek gevoelig ligt zie ik dit ‘kwaad’ klaarblijkelijk duidelijker.

Wanneer en als ik mijzelf alleen zie geven om mijn eigen situatie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik om dezelfde zaken bij anderen ook niet dezelfde reacties had dan nu het mij zelf overkomt. Ik stop het alleen geven om mijzelf en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat wat ik doormaak velen anderen ook al hebben doorgemaakt/doormaken/nog zullen doormaken, het heeft dus voor iedereen evenveel impact wanneer we tot levenslange pillenslaaf worden gemaakt door onze eigen onwetendheid, wat het tot eigen belang maakt wanneer ik moord en brand roep wanneer het mij aangaat en niets doe/merk wanneer dit op grote schaal met anderen gebeurd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het verbinden van emoties en gevoelens aan het woord antidepressiva mijn toekomst uit te stippelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door emoties en gevoelens mijn toekomst te laten bepalen waardoor ik mijzelf en mijn omgeving niet de kans geef om in het moment te bekijken welk pad ik moet inslaan.

Wanneer en als ik mijzelf mijn toekomst zie uitstippelen door de participatie in emoties/gevoelens dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf limiteer en niet het beste voor mijn situatie kies door participatie in mijn ‘geest’ door emoties/gevoelens. Ik stop deze limitatie en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door mijn verleden en heden mijn toekomst niet zo uit te stippelen dat het een limitatie wordt in plaats van het verkennen van mijn wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het geloof in de verhalen over antidepressiva mijn mening heirover op voorhand klaar te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mening al te vormen alvorens ik onderzoek heb gedaan los van het feit dat uit het onderzoek dezelfde informatie kan komen die mijn eerdere mening vormde.

Wanneer en als ik mijzelf zie limiteren door geloof ergens in dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij door het geloof hierin afsluit voor alle andere mogelijkheden enzo mijzelf niet het beste wat mogelijk is geef. Ik stop het geloof en stuur mijzelf aan één en gelijk  aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geloof ergens in niet tot een mening te laten uitmonden die ik denk te moeten verdedigen en waarbij ik mijn hakken in het zand moet zetten om niet omver gepraat te worden. Ik zal eerst onderzoek doen of dat wat ik graag wil geloven ook dat is wat ik denk dat het is om zo met gezond verstand mijnperspectief te kunnen vormen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moedersysteem te laten afgaan door een woord als antidepressiva en de bijbehorende emoties en gevoelens. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen vanuit een automatisme/moedersysteem en dat te beoordelen als goed en in het belang van het kind, terwijl in vele gevallen ik mijzelf en mijn kind hierdoor juist limiteer.

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen vanuit mijn moedersysteem in een automatisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet altijd in het belang van een ieder handel wanneer ik gecontroleerd wordt door een programma in mij. Ik stop het handelen vanuit mijn moedersysteem en stuur mijzelf aan één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik vanuit het moedersysteem programma in mij handel en wanneer ik handel vanuit wat hier is in het belang van een ieder.