Dag 221 van 2555; een moeder doet dat – deel 3

equal money capitalismIn deze blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden en toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik in een patroon verval van niet te durven opstaan in mijzelf als leven dan stop ik haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er angsten in mij zijn die ik voor waar/fysiek/reëel aanzie die mij tegenhouden te staan als en in het leven. Ik stop de angst in mijzelf, onderzoek deze en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra de angst mij bevangt en mij stopt om interactie met mijn fysieke werkelijkheid te hebben direct te stoppen in dat moment en te onderzoeken waar die angst aan ten grondslag ligt, zodat ik de angst kan opruimen en bezien voor wat het is om zo in werkelijke interactie met mijn fysieke werkelijkheid verder te kunnen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet zie opstaan in mijzelf als leven omdat de gevolgen mij tegenhouden dit te doen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment ben/leef maar mij bezig houdt met de gevolgen in de toekomst die ik al had kunnen voorkomen door in gezond verstand te beginnen aan het staan en wanneer het staan in het belang van een ieder is gedaan dan zullen er geen gevolgen ontstaan waar ik angst voor hoef te hebben of mijzelf door hoef te laten beperken. Ik stop het projecteren in de toekomst vanuit een punt van angst en niet handelen in het belang van een ieder en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren zien wanneer ik mij laat beperken om op te staan in mijzelf als de ander als en in het leven door niet in het moment te zijn en zo niet het geheel te kunnen overzien door het principe van ‘in het belang van een ieder’ niet toe te passen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst voor de ander heb als mijzelf wanneer ik wil staan in mijzelf als de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat  niet de ander maar ikzelf degene ben waar ik angst voor heb, de angst om te falen en niet op te staan is een grotere vijand dan de ander in werkelijkheid voor mij is. Ik stop de angst voor mijzelf en mijn falen en haal diep adem en participeer in mijn fysieke werkelijkheid 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om falen en de angst voor falen niet om te vormen tot een imaginaire vijand die ik projecteer op de ander waar ik tegen wil zeggen, stop tot hier en niet verder, en zo op te staan in mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet sta en wacht tot een ander opstaat als mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn eigen leven moet leiden, mijn eigen hobbels in het leven moet nemen en de ander dat niet voor mij kan doen. Ik stop het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid voor mijn eigen leven en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf als en in het leven niet van anderen te laten afhangen maar te zien/begrijpen/realiseren dat door zelfoprechtheid ik kan zien wat in het belang vaneen ieder is waardoor het staan in mijzelf als de anders als en in het leven als een vanzelfsprekendheid wordt en niet iets dat een drempel heeft waar ik mijzelf eerst overheen moet duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over het opstaan in mijzelf als de ander in en als het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat fantaseren in de geest niets van doen heeft met mijn fysieke werkelijkheid en ik in de geest altijd als de winnaar en de beste een overwinning behaal zonder in het belang van een ieder te handelen. Ik stop de fantasiewereld waarin ik de held ben en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als held op te werpen in mijn geest en dan aan te nemen dat ik dat ook kan zijn in mijn fysieke werkelijkheid zonder eerst alle ruis in de vorm van angst, emoties, gevoelens aan te pakken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie opstaan in en als mijzelf maar dit niet kan geloven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet kan geloven dat dit echt is, omdat dergelijke scenario’s meerdere malen in mijn geest zich hebben afgespeeld en ik zodoende mijzelf niet vertrouw. Ik stop het wantrouwen van mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijn fysieke werkelijkheid niet kan geloven en met name mijn daden daarin ik onderzoek hoe het komt dat ik geen vertrouwen in mijn kunnen heb en hoe het komt dat ik mijzelf op deze manier wil saboteren en terug duwen in de spelonken van mijn geest.

 

Wanneer en als ik mij laat verleiden tot de polariteit van ‘ik kan het’ versus /ik kan het niet’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen mij zal bewegen van de ene pool naar de andere en nooit bevrijd zal zijn van de polariteit zolang ik participeer. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vertrouwen in mijzelf te hebben en te zien/begrijpen/realiseren dat een polariteit hierin mij niet gaat ondersteunen, maar dat het moment mij laat zien of opstaan in mijzelf als en in het leven nu moet plaatsvinden of beter met tact genomen kan worden omdat de situatie er niet klaar voor is en ik zal moeten zien wat hier daadwerkelijk is en wat er aan de hand is en dus nog even moet wachten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit tactisch wachten niet vaak te gebruiken want doorsnee genomen kan alles en zou alles in het moment gecorrigeerd moeten worden om geen kansen te laten voorbij gaan die zich vervolgens als een loop weer aandienen.

 

Wanneer en als ik mij opgelucht en blij voel nadat ik ben opgestaan in mijzelf als en in het leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit zegt dat ik vele malen niet ben opgestaan en ik niet de blijheid voel dat ik het wel heb gedaan. Ik stop de blijheid en het gevoel van opluchting maar zie het als een signaal dat ik meer zal moeten opletten op de momenten dat ik kan staan en zou moeten staan als en in het leven als de ander en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het opstaan in mijzelf in en als het leven niet op te potten als een soort van Dagobert Duck die op zijn geld zit, maar te staan daar waar het nodig is en een natuurlijke uitvloeisel is van mijn zelfoprechtheid en correctie in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik angst in mijn fysieke vleselijke lichaam voel op het moment dat ik weet dat ik zou moeten staan in mijzelf gelijk aan het leven en niet weet of ik het kan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er nog teveel angsten zijn die ik laat meespelen als echte spelers op het toneel van het leven en ik dus nog niet klaar ben in dat moment om volledig te staan als wie ik ben of wie ik wil worden. Ik stop de fysiek gemaakte angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten omtrent het staan in mijzelf als en in het leven niet vleselijk/fysiek te laten worden maar preventief deze angst al op te ruimen alvorens het zich daadwerkelijk manifesteert.

 

Wanneer en als ik zie dat ik negatieve bedachte gevolgen over het gaan staan in en als mijzelf in en als het leven als de ander projecteer als reëel gevolg in mijn fysieke werkelijkheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mijzelf dat ik projecteer in de toekomst gebaseerd op angst en ervaring en niet mijzelf bezig houd met wat hier is. Ik stop de projectie en haal diep adem.

 

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf

Dag 9 van 2555 dagen; moederschap het ultieme streven naar waardering buiten jezelf Terwijl ik lunch stond klaar te maken, wat hier in huis door de verschillende dieten vaak betekent dat ik 3 verschillende lunches klaarmaak, zag ik in een flits wat een bepaald denkpatroon teweeg bracht. Ik stond te roeren in een pannetje met gebakken uitjes/knoflook/verse gember en zag een paar stukje hard vlies van de ui erin zitten. Voor ik het wist had ik deze harde vliesjes eruit gevist, maar het ging gepaard met een energie van, snel eruit met die stukjes voordat je problemen krijgt. Eigenlijk vond ik het raar om zoiets te denken, welke problemen en met wie? Gezeur ging er toen door mijn hoofd, je krijgt geheid gezeur en dat wil je niet.

Okay genoeg dacht ik en spoelde de hele denkgang terug. Ik was lunch voor mijn dochter aan het maken die niet echt makkelijk met eten is. Ik zag wat harde stukjes uienvlies in haar lunch en wilde die er zo snel mogelijk uit hebben om gezeur te voorkomen en niet in de problemen te komen. Op het eerste gezicht leek dit een daad uit moederliefde, niet willen dat je kind vieze harde stukjes in haar eten heeft. Maar moederliefde kennende moest hier toch wat anders aan de hand zijn.

Ik weet uit ervaring dat wanneer er iets afwijkt of iets nieuws in het eten van mijn dochter zit dat ze moeilijk gaat doen. Dat is iets van haar en dat is iets waar zij doorheen moet werken en daar verleen ik graag mijn assistentie voor. Maar mijn moedersysteem nam dit voorval persoonlijk, het moeilijk of vervelend gaan doen van mijn dochter werd gelabeld als een aanval op mij als moeder. Wanneer ik het mijn kind niet naar de zin kan maken dan faal ik als moeder en zal ik geen zelf waardering meer uit dit deel van mijn persoonlijkheid kunnen krijgen. Oftewel de energie kraan gaat dicht en ik kan geen energie meer aftappen van deze relatie.

Prachtig toch dat moeder systeem, met de mantel der liefde kunnen we al onze eigen fuck ups afdekken en er ook nog mee weg komen.

Ooit had ik een gesprek met een Jehova moeder en om van haar af te komen trok ik haar voorbeeld van moederliefde in twijfel. Ai dat had ik beter niet kunnen doen, ten eerste zaten wij qua communicatie niet op hetzelfde niveau en ten tweede had ik het ego van een moeder behoorlijk  onderschat, dat vervolgens in volle vaart mij probeerde onderuit te halen met woorden van liefde. Ik legde haar uit dat het koken van het lievelingseten voor haar zoon een daad van egoïsme was. Niet realiserende dat zoiets hetzelfde is als zeggen tegen een pastoor dat hij zijn gemeente bij elkaar houdt door te manipuleren, zonder exorcist geen uitweg.

Ik wist wat het moedersysteem van mij wilde, ik weet wat het moedersysteem bij mij als mens losmaakt en ik dacht dat ik al vorderingen had gemaakt om korte metten met de meest in het oog springende systemen te maken. Dus nu zal ik moeten zoeken naar die kleine spelden prikjes die verraden welke in het oog springende systemen daar achter zitten. Eigenlijk diezelfde waarvan ik dacht dat ik ermee had afgerekend alleen nu in een onopvallender jasje.

Ik haal mijn zijn, de waardering voor mijn zijn, uit mijn rol van moeder en wurm mij in allerlei bochten van moederliefde om de kans op geprezen te worden en als goed gezien te worden niet door mijn neus te laten boren. Ik kan stellen dat alle daden gedaan uit moederliefde zijn daden van egoïsme, alle daden in zelf oprechtheid van mens tot mens zijn daden van assistentie en ondersteuning van een ander als jezelf. Daar komt geen label als moeder aan te pas, dat is simpel naastenliefde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederzijn te gebruiken als eigen waarde en een doel voor mijn bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moederschap te gebruiken om aan mijn hunkering naar energie te voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onder de naam van moederschap mijn kinderen te beschuldigen van niet coöperatief gedrag als mijn energetische aftap in gevaar komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een geliefde en gewaardeerde moeder te willen overkomen om mijn minder leuke kantjes te kunnen verdoezelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet met mijn negatieve karakter eigenschappen als moeder geconfronteerd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moederschap als een daad van egoïsme te verkopen en goed te keuren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als levend voorbeeld in de rol als moeder signalen af te geven dat daden vanuit egoïsme okay zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een upgrade te zien bovenop mijn menszijn waaraan ik eigenwaarde kan ontlenen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fabeltje dat alle daden uit moederliefde altijd goed zijn in stand te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als moeder en niet als mens en daardoor de zoeken naar bijzonderheid en speciaal zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het moederschap als zwaar te zien als mijn kinderen niet doen hoe ik het graag wil om zo de juiste hoeveelheid energie te ontlenen aan mijn rol als moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik als moeder ben waar een moeder voor staat in deze maatschappij, zacht, warm, vol compassie en altijd bereidt om zichzelf weg te cijferen voor haar kroost, terwijl ik zodra ik de tegenpolen hiervan voel dat wegdruk en niet wil onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen geloven dat moeders vanuit hun start punt van egoïsme instat zijn tot de meest afschuwelijke daden ten opzichte van hun kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kinder mishandeling onder de noemer van moederliefde te accepteren als iets wat nu eenmaal bestaat in onze wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat moederschap onderhevig is aan polariteit en moeders constant de negatieve pool aan het bijsturen zijn met positiviteit aan de oppervlakte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het label van moeder als een eer te ervaren en niet de mishandeling die erachter schuil gaat onder ogen heb willen zien als iets dat reëel is en niet een ver van mijn bed show.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in andere moeders gemakkelijk de negatieve kantjes te ontdekken, maar niet altijd even gewillig mijn eigen negatieve kantjes als moeder wil toegeven of onder ogen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat moeders het start punt zijn in het leven van een kind en daarmee het leven kunnen maken of breken en daarmee zijn wij moeders in deze wereld dan ook verantwoordelijk voor de chaos waarin wij verkeren als mensheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het niet direct hebben genomen van mijn zelf-verantwoordelijkheid toen ik kinderen kreeg als het aankomt op het geven van een startpunt in het voordeel van een ieder in respect voor het leven.

Ik ga de verbintenis aan om mij als moeder niet langer te labelen als een “moeder” maar terug te gaan naar mijzelf en mij te ervaren en mijzelf uit te drukken als een mens en bereid is om anderen te assisteren en te ondersteunen in gelijkheid als mijzelf.