Dag 245 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 1

equal money capitalismNa het blootleggen van mijn relatie tot mijn vagina en in sommige gevallen het ontbreken van de relatie met mijn vagina zal ik de komende blogs gaan wijden aan het onderwerp candida albican. Dit zal ik doen aan de hand van stukjes uit een chat/interview met Bernard Poolman, om zo de conditie beter te begrijpen en te zien waar ik participeer in het creëren of her- creëren van de candida.

Een uitleg van Bernard wat candida is:

Candida is een conditie in het fysieke lichaam dat indiceert dat je balans, ph, jouw innerlijke balans van het fysieke in onbalans is. Dit komt door gewoonte over de tijd heen, waar je jezelf toestond… Jij als het ‘denkende deel’ van jou, om emoties te beleven en deze emoties te worden. Wat betekent, dat je deze emoties zal aannemen op het niveau van zoetheid of op een niveau van zuurheid.

Candida indiceert normaliter dat je instaat bent ergens iets aan te doen, maar je doet het niet. Wat betekent dat je instaat bent om je ervaring over hoe jij je voelt over de manier waarop jij misbruikt (in de ruimste zin van het woord) bent te stoppen. Maar in plaats daarvan gebruik je dit gevoel als een onderwerp van conversatie, b.v. om anderen empathie/sympathie voor je te laten voelen of medelijden met je te laten hebben, waardoor je nu het hele verhaal opnieuw en opnieuw blijft beleven. Wat betekent dat je deze ervaringen en gevoelens niet gestopt hebt omdat je het je nog steeds herinnerd. Het is nog steeds een deel van jou en jij gebruikt dit nu om anderen te manipuleren, of door seks of door de ander je leuk te  laten vinden of de ander medelijden met je te laten hebben. Dus nu ben je een vampier en je hebt dat gebruikt als een persoonlijkheid een tweede natuur. Dan zal je candida ontstaan, en dit zal op verschillende manieren eruit komen, meestal openbaart zich dit in de mond, de genitaliën of de anus, dit zijn de meest voorkomende plekken, maar het kan zich ook intern en extern verspreiden, dat hangt af van hoe opzettelijk je bent geweest.

Dus alles heeft stadia van opzettelijkheid. Wat de afhankelijkheid betekent die je ervan ervaart door de mate van energie die je erin stopt en natuurlijk is het zo dat wanneer je al ziek bent, het betekent dat je op een punt van verandering staat. Wanneer je niet ziek bent en je bent opzettelijk in je handelen, dan moet je weten: je zit in diepe problemen, omdat dit betekent dat je zeer bedrieglijk bent, waardoor je lichaam zich als redelijk gezond presenteert en tegen de tijd dat je wel ziek wordt, zal er niet veel zijn wat je kan doen. Dit omdat je zeer bedrieglijk bent en daarom zal het lang duren voordat je ziek wordt. Hoe sneller je ziek wordt, hoe beter het is voor je, omdat je mogelijkheid tot veranderen sneller zal zijn. Hoe langer het duurt voordat je ziek wordt betekent, hoe gezonder je bent, hoe bedrieglijker je bent. Wanneer je in deze wereld leeft en je veel geld hebt, dan ben je erg gezond, erg gelukkig – maar grote problemen in je toekomst.

Dus met candida gaat het om het belang dat jij hebt bij misbruik, door de angst die je ontwikkelt voor het opnieuw misbruikt te worden. Wat het onmogelijk maakt om jezelf te ervaren, omdat jij al het onderwerp bent van wat je al hebt ervaren, je bent onderworpen aan de herinnering. Nu komt eerst de herinnering alvorens een nieuwe ervaring binnen komt, wat een nieuwe ervaring dus onmogelijk maakt. En dan begin je te fermenteren/verzuren van binnen. Het is alsof je wijn wordt, als alcohol, en daarom zal je lichaam meer suiker gaan produceren en zal je meer suikers tot je gaan nemen, waardoor de candida heviger wordt omdat je vergiftigt raakt met je herinneringen van oneerlijkheid waardoor je steeds meer al wijn wordt. Wat fascinerend is wanneer je naar het principe kijkt van ‘genezing door de aantrekking van hetzelfde’,dat is ook waarom je naar de kerk kunt gaan en het bloed van Jezus kunt drinken in de vorm van wijn, want je geneest door de aantrekking van hetzelfde, waardoor het als het ware de zuurgraad in het lichaam reduceert. Zodat je fysieke verlichting voelt tot de volgende mis wanneer je weer naar de kerk gaat, door een simpel iets als een glas wijn. Maar het is eigenlijk een simpel principe dat laat zien hoe je het fysieke kan helpen wanneer je homeopathie studeert. Vanuit het oogpunt van de kerk, deze herinnert zich deze dingen niet, omdat zij nooit bestudeert hebben wat er werkelijk gebeurd. Het was meer een punt dat zij gebruikten omdat het werkte en daardoor dus iets magisch kon zijn af en toe. En het doet dit, want het is simpel genezing door aantrekking van hetzelfde.

Om de ervaring van candida te stoppen waar je voelt dat je misbruikt bent, zul je al deze herinneringen moeten los laten en jezelf toestaan om je het volgende te realiseren:

Wanneer je een ervaring had waar jij je misbruikt voelde, de enige weg om hieruit te komen, is met complete zelfvergeving en om de herinnering op dezelfde wijze in de ogen te kijken. Waar het erop uit zal draaien dat je door een ervaring zal gaan waar je angst hebt om opnieuw misbruikt te worden en waar je standvastig zult moeten gaan staan om zonder misbruik te leven en compleet te leven. Want vertrouwen kan alleen dan ontstaan als je vertrouwt. Misbruik kan alleen dan ontstaan wanneer je het toestaat. Of jij maakt misbruik van anderen. Het probleem is – zodra je misbruik toestaat, wordt je de misbruiker. Dat is altijd het geval. Hoe jij misbruikt, hangt van vele factoren af en die kunnen heel klein of simplistisch zijn.

Candida is een gaaf iets om je te helpen zien hoe je innerlijke realiteit ervoor staat. Waar heb je mee te maken? Dus wanneer je steeds meer zorg draagt voor iets en het komt terug omdat de conditie uit meerdere lagen bestaat, maakt dat je het steeds weer opnieuw beleeft totdat je een totale herinnering structuur hebt die multi-dimensioneel is, multi-gerasterd, zal het als een multi-plaatje in je zijn totdat het er allemaal uit is. Wanneer je teveel medicijnen neemt die het onderdrukken, zal het zich als een nieuwe ziekte openbaren.

Na deze uitleg vanBernard zie ik dat ik door mijn leven heen vanaf het moment dat ik volwassen relaties met mannen aanging, mij keer op keer verraden/misbruikt voelde en dan ook de relatie verliet. Om vervolgens bij het aangaan van een nieuwe relatie alweer te vrezen voor dit verraad/misbruik. Dit verraad zat hem in het niet belangrijk genoeg zijn voor mijn partners, ik was of een geheime liefde of men hing nog aan een oude liefde en ging daar uiteindelijk ook weer naar terug. Het voelde alsof ik de tweede viool moest bespelen en er niet toe deed, ik was leuk voor erbij en voelde mij afgedankt. Dit maakte dat ik in een nieuwe relatie mij alweer anders opstelde en er alles aan deed om zo leuk gevonden te worden dat ik nummer 1 werd voor mijn partner.

Dit verraad/misbruik voelde als daadwerkelijk misbruik, maar het mag duidelijk zijn dat dit geaccepteerd misbruik was. Ik zocht het op en stond het toe wat het tot de illusie van misbruik maakt, maar de impact niet minder was. Als ik verder terug kijk dan zie ik dat ik door mijn vele verhuizen als kind ook altijd vrienden had die al beste vrienden hadden en mij er aan de zijlijn wel bij wilden hebben, het is een soort van rode draad door mijn relaties in het algemeen. Het gevoel dat ik niet nummer 1 mag zijn en er dus voor moet vechten om nummer 1 te worden.

Probleem:

Binnen relaties mijzelf afgedankt/verraden/misbruikt te voelen zodra duidelijk wordt dat ik niet de vriendin ben maar meer een kennis of een vage vriendin.

Oplossing:

De herinnering los laten als startpunt voor een nieuwe relatie, om zo echte relaties aan te gaan.

Beloning:

Niet langer verzuurd binnen een relatie te zijn, maar met anderen samen te zijn als zelfexpressie en niet om leuk gevonden te worden en geaccepteerd te worden.

Advertenties

Dag 211 van 2555; hou je mond als je de woorden die je spreekt niet kunt leven

equal money capitalismWie kent het niet dat wanneer je enthousiast bent en iets wilt beginnen of iets wil gaan doen en alvorens het te doen heb je het erover met je vrienden, familie of collega’s. Als het iets is dat tot de verbeelding spreekt van anderen of wanneer anderen vinden dat het echt iets voor jou is om te doen dan zul je positieve bevestiging krijgen van de ander. Dit voelt goed deze bevestiging, het is alsof je al hebt gedaan wat je wilde gaan doen. Zo’n voornemen om iets te gaan ondernemen/doen kan dan verschillende kanten opgaan, of je begint eraan en zodra de positieve bevestiging van de ander wegebt stopt ook jouw motivatie, of je begint er niet eens aan want na de eerste positieve oppepper van de ander keert de andere zijde van de polariteit zich naar je toe en wordt het een enorme drempel om nog overheen te gaan. In beide gevallen doe je uiteindelijk niet wat je jezelf hebt voorgenomen, omdat je hypothetisch sprak en het vervolgens al had geleefd in je geest wat de fysieke werkelijkheid alleen maar tot iets lastigs maakt dat niet in lijn is met wat je al had beleefd in de geest.

Ik ben zelf op zo’n punt aangekomen waar ik dit soort voornemens niet meer deel, totdat ik gelijk aan het voornemen kan staan en mijn woorden kan leven. Ik heb in het verleden vaak genoeg mijn hoofd gestoten op deze manier en mooie zaken laten liggen door dingen ingewikkelder te maken dan ze zijn en uit een soort van angst om te falen mijn plannen niet uit te voeren. Dit is zelfsabotage en kan dan ook niet geaccepteerd worden. Doelen stel je voor jezelf of met een groep als jezelf en het verbaal delen als een soort van verbale diaree is niet nodig, dat is streling van het ego. Het doel en de woorden die je voor jezelf hebt geformuleerd om het doel tot leven te laten komen zul je moeten leven en alleen als levend voorbeeld kan je met succes dit doel met anderen communiceren en uitleggen aan diegenen die erin geïnteresseerd zijn.

Probleem:

Prematuur je doelen delen met anderen op zoek naar positieve bevestiging, waardoor het verkrijgen van de positieve bevestiging een doel op zich wordt en verheven boven het startdoel.

Oplossing:

Geen doelen delen met anderen zolang je niet kunt staan als de woorden van je doel en je positieve bevestiging nodig hebt van buiten jezelf om aangespoord te worden.

Beloning:

De woorden leven die je spreekt en daardoor jezelf bewust zijn van de interconnectie die je hebt met anderen in je wereld waardoor je een levend voorbeeld kunt zijn door de woorden die je spreekt en leeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn doelen niet deel met anderen ik geen positieve bevestiging krijg en daardoor niets heb om op te gaan/starten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de positieve bevestiging vanuit mijzelf moet komen, zodat ik mijn eigen motivator ben en mijzelf zo aanstuur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo enthousiast te zijn over een doel dat ik het met iedereen wil delen ook al weet ik dat ik nog niet kan staan als de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die wordt gegenereerd door het prematuur delen van doelen te gebruiken om een eigen variant ervan in de geest te creëren waardoor mijn fysieke werkelijkheid ondergeschikt raakt aan mijn binnenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verkneukelen aan iets dat er niet is in de fysieke werkelijkheid en alleen als energie bestaat in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer de energie opraakt ook mijn motivatie voor het verwezenlijken van mijn doelen opraakt en mij niet te realiseren dat ik niet mijn woorden leef maar mijn energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn doel als een premature ejaculatie in het niets te laten verdwijnen en mij op mijn rug te rollen om in slaap te vallen en niet meer aan mijn doel te denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de energie op is, ik met de werkelijkheid geconfronteerd word en zonder energie zie ik niet mijzelf mijn doelen verwezenlijken, maar eerder drempels opwerpen om niet aan mijn doel te kunnen voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om drempels op te werpen en niet aan mijn doel te kunnen voldoen als een soort van achterdeurtje om niet geconfronteerd te worden met mijn angst om te falen en niet mijn woorden te kunnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de fysieke werkelijkheid van mijn doelen, terwijl ik mijn doelen die in de geest gecreëerd waren toejuichte, terwijl ik werd aangespoord door positieve bevestiging van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met zevenmijlslaarzen door mijn leven te willen stappen en ongeduldig te zijn met het verwezenlijken van mijn doelen en mij niet te realiseren dat ik eerst moet kunnen staan als mijn woorden om ze vervolgens te kunnen leven als mijzelf en dat vereist tijd en oefening.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met de snelheid van de geest door mijn fysieke leven te gaan en mij niet te realiseren dat ik in de geest niet alles kan overzien, aangezien de geest niet handelt in het belang van een ieder, maar geheel en alleen in eigenbelang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een daad van eigenbelang is wanneer ik doelen verwezenlijk op basis van energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles wat ik weet door eigen ervaring, in de wind te slaan en te gaan voor een doel gebaseerd op energie als positieve bevestiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik positieve bevestiging nodig heb voor het behalen van mijn doelen en mij niet te realiseren dat daadkracht in mij is en ik alleen maar die daadkracht hoef te leven net als de woorden van mijn doelen om zo een voorbeeld te zijn en niet een schreeuwend reclame bord langs de weg voor mijn doelen die energie nodig heeft om de neonverlichting te laten branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in het moment en mijn doel leef in de toekomst en het verleden als een ding en niet als een deel van mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf een doel door energie te leven in plaats van mijn woorden te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de gevolgen van het gaan op energie als motivatie een valkuil is waar emoties als angst, falen en minderwaardigheid op de loer liggen. Ik stop de energie afhankelijkheid en haal adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen wanneer ik een doel stel in mijn leven en te zien hoe ik mijn woorden kan leven of wat er nog nodig is om mijn woorden te kunnen gaan leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn doelen niet als verbale diaree rond te spuiten, maar mijn doelen te ventileren als een levend voorbeeld door te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen extra drempels op te werpen bij het realiseren van mijn doelen door energie als mijn motivator te gebruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energetische afhankelijkheid bij het stellen van doelen direct kort te sluiten.

Dag 184 van 2555; rimpels als teken van de dood

equal money capitalismIk zag een beeld van een vrouw waarbij haar gezicht was gefilmd van onder af, zodat je heel duidelijk de rimpels in haar nek zag wat ondanks dat haar gezicht er vrij strak uitzag, haar leeftijd verraadde. Ik zag dat dit een reactie in mij gaf, bij het kijken naar de rimpels, voelde ik een energetische beweging in mij. Het riep meteen een beeld op van mijn eigen gezicht en de rimpels met name rond mijn mond. Rimpels staan voor ouderdom, het verouderen en dat is hetgeen waar mijn rimpels mij aan doen herinneren.  Het is niet eens zozeer dat ik het plaatje van mijzelf niet goed genoeg vind met rimpels, maar het is die herinnering aan mijn eindigheid wat mij beroerd.

 

Nu heb ik wel het idee dat mijn vel snel rimpelt en wanneer ik naar leeftijdgenoten kijk dan zie ik minder rimpels. Na 2 zwangerschappen kwam ik erachter dat mijn vel absoluut niet erg elastisch is. Waar sommige vrouwen na 4 kinderen nog als een elastiekje weer terug in vorm springen, raapte ik de brokken van gescheurde huid en een gescheurde spier. Dus ik weet dat mijn huid niet elastisch is en ik weet dat dit dus betekent dat ik vroegtijdig rimpel. Ik gebruik geen crèmes en gels, omdat mijn huid heel slecht dit soort producten opneemt en een viezige laag op mijn vel achter laat. Per slot van rekening is onze huid het grootste orgaan dat we bezitten en die zou ik niet graag willen verstikken met goedjes die mij beloven dat ik minder zal rimpelen.

 

Dus daar zit ik dan met rimpels en het idee eraan gekoppeld dat dit het begin van het einde is. Wanneer de ouderdom intreed is er geen weg meer terug en dit sluit weer aan op mijn blog “de dood in al haar facetten’, waar ik mij realiseerde dat het leven bestaat uit geboren worden en doodgaan en dat dit een proces is van A zeggen en B doen. Niemand wordt geboren en sterft vervolgens niet, je kunt wel sterven alvorens je wordt geboren, dus dat maakt sterven wel tot een zeer zekere factor. Wat mij zeker maakt van wat er uiteindelijk gaat gebeuren of ik nu klaar ben in mijn optiek met mijn leven of niet.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ervaren bij het zien van rimpels bij anderen en dit op mijzelf te projecteren waardoor ik dit persoonlijk neem en de angst voor rimpels intern omzet in de angst voor de dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij slecht bedeeld te voelen als het gaat om elastische huid en jalousie voel jegens vrouwen die dat wel hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van de rimpels om mijn mond te moeten denken aan mijn oma en door het beeld van een oma mij verongelijkt te voelen dat ik mijzelf met een oma vergelijk op 44-jarige leeftijd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf gelijk aan een oude oma te stellen in mijn geest, terwijl ik mij fysiek niet ervaar als oud en daardoor een schok door mijn lijf voel gaan waarbij geest en werkelijkheid niet met elkaar stroken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rimpels als enige maatstaf voor ouderdom te nemen en mijn eind al in zicht te hebben omdat dat nu iets onvermijdelijks is, terwijl ik mij niet realiseer dat ons einde niet gerelateerd hoeft te zijn aan ouderdom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn rimpels een signaal afgeven van oud en ik zodoende door de maatschappij zal worden afgeschreven en niet meer in beschouwen  zal worden genomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om op een dwaalspoor te worden gezet door de maatschappij als zijnde niet meer productief en overbodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet meer mee te tellen nu ik met  1 teen in mijn graf sta als rimpelige vrouw en mij niet te realiseren dat we allemaal met 1 teen in ons graf staan en niet weten wanneer we erin duikelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om afgeschreven te zullen raken en niet meer een verschil uit te maken, waarbij mijn ego nu al op basis van deze gevoelens aan het rouwen is om zijn eigen ondergang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het voornamelijk mijn ego is die problemen heeft met deze rimpels en dat ik heel goed weet dat ik er altijd toe zal blijven doen wanneer ik verder ga in het proces om mijzelf hergeboren te laten worden als het fysieke en het energetische laat sterven, waarbij ik los ben van het ego en de geest en van waarde kan zijn voor mijzelf en de ander als mijzelf.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om rimpels en dood niet meer met elkaar te koppelen waardoor ik die energetische beweging in mijzelf wegneem en zo geen extra emoties en gevoelens accumuleer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer als nutteloos en waardeloos te zien bij het intreden van rimpels, maar mijzelf te zie voor wie ik ben en wat ik kan inbrengen als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mee te gaan in de spelletjes en afleidingen van de geest en het ego, om mij te laten rouwen om de ondergang van beiden, terwijl damt in doel is wanneer ik mijzelf opnieuw in en als het fysieke geboren laat worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het opbergen en afsluiten va noude patronen een proces is en waar de geest en het ego rouw aan zullen verbinden terwijl het eigenlijk een vreugdevol feit is en dus hoef ik niet in de mineur te zijn terwijl ik dit proces van afsluiten doorloop.