Dag 237 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 1

equal money capitalismDit is een nieuwe reeks in de serie ‘de vagina de bron van al het kwaad’. Na de reeks over menstruatie en vrouwelijke bewustwording volgt nu een reeks over baren en hoe ik de vagina als het kwade ervoer tijdens zwangerschap en baren. Dit was geen bewuste gewaarwording van het kwaad van de vagina, maar door alles als een tijdlijn terug te lopen en te vertragen ben ik nu instaat om te zien waar de bottleneck zit.

 

Het hele proces van zwanger willen worden was een proces dat mij meer overkwam ook al dacht ik dat ik alles aan het plannen was. Ik plande op basis van verlangens, angsten, gevoelens en emoties. Dus in zekere zin was het onvermijdelijk dat ik op een gegeven moment op dit punt zou belanden dat ik zwanger wilde worden en dat ook manifesteerde. Dit klinkt natuurlijk niet erg romantisch, maar het is wel helder en duidelijk wanneer je snapt wat je beweegt in het leven.

 

Het verlangen naar een zwangerschap is een soort van roze wolk waarin je verkeerd nog voor je zwanger bent. Maar onderliggend aan deze roze wolk en al de plaatjes van schattige baby’s die door je hoofd spoken, is er dit knagend en zeurend verlangen als een stampvoetend boos kind dat zijn zin niet krijgt, dat niet loslaat. Wat eerst een mild verlangen is wordt uiteindelijk een obsessie totdat het doel is bereikt. Hier ben je als vrouw niet meer degene die zichzelf aanstuurt, maar het verlangen leidt jouw de weg naar een dikke buik.

 

En dan is er die dikke buik en iedereen is blij voor je en jij, als je verlangen, hebt wat je wenste en dan? Dan is het zaak dat je zeker wist wat je wenste… De geboorte is iets waar je heel lang eerst niet over spreekt en waar anderen om je heen ook niet over spreken om je niet overstuur te maken. Je doet een zwangerschapscursus en daar wordt uiteindelijk gevraagd hoe je wil gaan bevallen, maar ook nu nog gaat dat op een wollige wijze en zijn er geen details. De nieuwsgierigheid naar de bevalling trok mij en ik ging lezen en las dingen die ik eigenlijk niet wilde lezen, het verstoorde mijn roze beeld van een kind krijgen. Het woord krijgen is ook al zo’n zwak aftreksel van de werkelijkheid, want je moet er een aantal uren keihard voor werken wanneer je op een natuurlijke wijze bevalt en die wordt in Nederland toch wel aanbevolen.

 

Ik had angsten dat ik van voor tot achteren zou openscheuren en nooit meer de oude zou worden. Ik hield zelfs mijn bevalling even stop om mede te delen dat ik het niet zag zitten om ‘echt’ te bevallen, maar ja mijn dochter kwam evengoed natuurlijk en ik scheurde niet in. Toch bij mijn tweede zwangerschap zat de angst er veel sterker in, omdat ik al wist wat er ging gebeuren en zodoende was de roze wolk ook veel minder roze. Wederom scheurde ik niet in, maar ik wist dat ik niet meer mijn oude vagina terug zou krijgen, mijn verlangen voor een kind sloot het verlangen om een maagdelijke vagina te behouden natuurlijk uit. Want wat erin gaat moet er ook weer uit.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

 

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

 

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

 

Mijn volgende blog zal verder ingaan door zelfvergevingen op hoe ik mijn vagina ervoer tijdens het baren en na het baren.

Dag 157 van 2555; wat als mijn ouders sterven?

Dag 157 van 2555; wat als mijn ouders sterven?

 

Ik zag deze foto op Facebook langskomen en er ging iets door mij heen. Geen gevoelens zoals, tederheid, koesteren, zorgen of noem het maar op, nee ik realiseerde mijzelf iets. Ik realiseerde mij ineens dat ik naar mijn ouders toe, sinds ik terug ben in Nederland, een vrij zakelijke relatie heb opgepakt. Een vorm van afstand houden die ik niet direct kon duiden en 1 die ik het sterkste waarneem ten opzichte van mijn moeder. Mijn ouders zijn nog niet hulpbehoevend of dementerend, maar op het moment dat ik het gevoel herbeleefde wat ik ervoer toen ik naar die foto keek, zag ik dat het een angst voor de dood van mijn ouders was. Ik sta daar nooit zo bij stil en beschouw zo’n moment, dat wanneer je ouders sterven, als een moment waarin dan gehandeld moet worden. Iets waarvan het geen zin heeft om jaren tevoren mijzelf al sappel over te maken. Dit wil echter niet zeggen dat mijn geest het daar onbewust ook mee eens was. Ondergronds/onderbewust werd er een angstplatform gecreëerd dat met de juiste stimuli even voor een moment mijn bewuste staat inslipte om vervolgens als ik er geen aandacht aan zou besteden net zo snel weer weg zou zijn, maar niet vergeten, want de geest vergeet niet. Dit angstplatform geeft handen en voeten aan de angst voor verlies en bij het verlies van mijn ouders, nog eens sterker de angst voor het verlies van wie ik ben als kloon van mijn ouders.

 

Tjee, dat was best even heftig die ene snelle blik op deze foto en de onthulling van een angst die ik met mijn nuchtere aard niet dacht te bezitten. Natuurlijk walste ik er snel overheen met mijn nuchtere kijk en zag het woord koesteren bij de foto staan, wat mij deed afdwalen in allerlei praktische fantasieën van wat als mijn ouders zo oud zouden zijn en behoefte zouden hebben om geknuffeld te worden als een kind. Maar deze angst liet een onaangenaam gevoel achter dat ik niet simpel weg kon redeneren, dus vandaar de volgende zelfvergevingen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afstand te creëren tussen mij en mijn ouders zonder te begrijpen waarom ik dat doe en dit ook niet te onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wat afstandelijke benadering als ‘goed’ te beschouwen en 1 van minder emotionele afhankelijkheid en mij niette realiseren dat er iets anders in het spel was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het meeste afstand te creëren tussen mijzelf en mijn moeder om geen zaken weer op te pakken waar ik niet meer achter kon staan en mij tegelijkertijd niet te realiseren dat het de acceptatie van angst was die mij afstand deed houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn ouders sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook mijn ouders op een dag zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te willen zijn voor de dood van mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik het als een verlies voel van mijzelf als mijn ouders zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijzelf te verliezen als mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in een soort van leegte terecht te komen als mijn ouders, de leveraars van mijn genetische materiaal, er niet meer zouden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen en willen voorstellen dat mijn ouders ooit zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen voorstellen dat er ook een leven kan komen zonder mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken ‘en wat dan wanneer zij dood zijn’ en mij niet te realiseren dat ik mijn leven zelfstandig zonder hen leid en bijna elk mens voor dit dilemma komt te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te medelijden te hebben met mijn ouders wanneer ze sterven en de werkelijkheid zich als een onplezierige verassing aan hen zal aandienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik hen nooit heb verteld wat een leven na de dood nu eigenlijk inhoudt anno nu en mij in dat moment niet te realiseren dat ik niet hun proces kan beïnvloeden of veranderen en dat zij zelf zullen uitvinden water na hun dood gebeuren zal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het hiernamaals met mijn ouders te spreken om hen als Christenen niet voor het hoofd te willen stoten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ouders niet kwaad te willen maken met het vertellen van dat dat ik zie als aannemelijke versie van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood van mijn ouders als dekmantel te gebruiken voor de angst voor mijn eigen dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor mijn eigen dood als dekmantel te gebruiken voor de angst om niet onsterfelijk te zijn en vergeten te zullen worden als ik er eenmaal niet meer ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de angst voor mijn dood de angst van mijn ego is om er niet meer te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn ego niet voortbestaan bij mijn fysieke dood, terwijl ik als wie ik ben de mogelijkheid heb om te kiezen voor leven en als leven kan blijven voortbestaan in welke vorm dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeer empathische angst als de angst voor de dood van mijn ouders niet te willen terugvoeren tot een egoïstische gedachte die mij angst oplevert als systeem en bedreigd voelt om uit te sterven zonder fysieke vorm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik als mens mij allereerst beweeg uit egoïsme om het vervolgens mooier over te laten komen en er een empathisch jasje omheen te trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik als mens niet goedaardig ben door mijn genetische geprogrammeerde aard, maar mij wel kan veranderen door te zien waar het venijn zit en te begrijpen dat het zo niet hoeft te zijn.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor de dood van mijn ouders omdat ik kan zien en begrijpen dat hetgeen reële angst is maar een angst om egoïstische beweegredenen te verbloemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor de dood van mijzelf, ik weet dat het eenillusie is en wat ik moet doen om niet wanneer ik overga te verdwijnen in het niets, het is aan mij om te beslissen of ik mijn proces wil doorlopen op aarde om deze aarde voor te bereiden voor de generaties te komen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige afstand tussen mij en mijn ouders te creëren uit angst voor iets dat niet reëel is en later spijt te hebben van het niet samen zijn geweest en van elkaar te genieten in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te misbruiken om een egoïstische agenda te draaien en niet onder ogen te willen zien wat er echt gaande is en mijzelf daarop aan te spreken om zo mijzelf te kunnen corrigeren in mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien hoe ik tot dusver mijzelf heb veranderd door de regie op velerlei plekken in mijn leven weer zelf in handen te nemen en dat het dus mogelijk is om in het voordeel van een ieder te handelen in plaats van vanuit mijzelf te redeneren als centrum van het universum.

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met cappuccino

Dag 110 van 2555; een stroopwafel met capuchino   Voor een krappe week zijn we terug gekeerd naar Italië om de laatste losse eindjes af te wikkelen en genoeg mode stoffen in te kopen voor een wintergarderobe voor 4 personen. Mijn partner noemt het een vakantie, voor mij is het gewoon iets dat moet gebeuren en iets dat al in de planning stond toen wij een krappe 4 maanden terug remigreerden naar Nederland.

 

De avond dat wij aankwamen in ons oude dorp in Italië gaf dat een raar gevoel, het was als vanouds, niets structureel was er verandert in 4 maanden tijd. Het was alsof ik terug gezogen werd in de tijd dat ik hier woonde, een soort van dimensie shift. Ik ken hetzelfde gevoel wel met mensen die je lang en intiem hebt gekend, wanneer je die mensen weer ziet na lange tijd dan pak je de draad op alsof er geen tijd tussen heeft gezeten. Met mijn oude dorp weet ik dat ik er niet meer woon en niet meer deel vanuit maak zoals voorheen, maar daar doorheen gaat een soort van automatische piloot zijn gang die mijn Italiaanse personage activeert.

 

Mijn Italiaanse personage die weet hoe te reageren in bepaalde situaties vanuit een oude overlevingstactiek om mijzelf staande te houden in een Italiaans bergdorp. Mijn stem die hoger is als ik spreek, mijn taal die eenvoudig is en mijn manier van handgebaren. In mijn Italiaanse personage ben ik duidelijk anders dan in mijn Nederlandse personage. Mijn Nederlandse personage heeft een lagere stem, heeft minder handgebaren, spreekt op een bepaald niveau, is meer in voor een geintje en is nuchter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf gaande weg een Italiaans personage heb aangemeten om mijzelf staande te houden binnen een cultuur die mij vreemd was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen na te doen als mijn Italiaanse personage, hele zinnen over te nemen net zolang totdat het voelt alsof ik het was, terwijl ik niet die persoon was het was mijn Italiaanse personage die uiteindelijk op automatische piloot ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan de woorden en zinnen die ik na papegaaide, wat mij een niet origineel gevoel van mijzelf gaf en ik mijzelf zag vervagen in de massa en worden als de massa die ook zo sprak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet langer speciaal te voelen in mijn Italiaanse personage, omdat dit personage in het leven geroepen was om in  de massa op te gaan en niet boven het maaiveld uit te steken om zo te kunnen overleven binnen een vreemde cultuur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ondanks mijn pogingen om d.m.v. mijn Italiaanse personage in de massa op te gaan nooit volledig heb kunnen integreren en dat als een mislukking te ervaren, men wilde niet nog een Italiaanse erbij zij vonden een Nederlandse leuker om mee te pronken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen in het mij uitdrukken binnen mijn Italiaanse personage en daardoor boos op mijzelf te worden en het Italiaanse personage daardoor te verafschuwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem te veranderen naar een hogere toon binnen mijn Italiaanse personage en dit wel waar te nemen maar niet zien/realiseren dat dit gekoppeld was aan een personage en niets had te maken met wie ik ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet thuis te voelen in mijn Italiaanse personage, maar als een vreemde eend in de bijt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgesloten te voelen binnen mijn Italiaanse personage en te hunkeren naar andere personages die mij in mijn perspectief meer vrijheid gaven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij niet thuis te voelen binnen een andere cultuur en ander land en dit af te schuiven op mijn Italiaanse personage om mijzelf vervolgens als het Italiaanse personage te verafschuwen en te geloven dat 1 personage ben uit de vele personages die ik speel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als mijn echte ik te beschouwen doordat ik geboren en getogen ben in Nederland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrij te voelen in mijn Nederlandse personage en niet de limitaties van een personage te ervaren, omdat ik overtuigt ben van het feit dat ik dit ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik mij 100% goed kan uitdrukken in het Nederlands terwijl vaak genoeg mij de woorden tekort schieten waarbij ik dan de schuld op iets anders afschuif dan mijn beperking in welke taal dan ook om mij volledig en altijd juist te kunnen uitdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als beter te zien dan mijn Italiaanse personage omdat ik er meer vertrouwt mee ben, maar beide personages leiden uiteindelijk tot consequenties wat gelijkheid zou betekenen en geen vergelijking of competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij Nederlander te voelen en geen Italiaan, simpel en alleen omdat ik ergens ben geboren op de aardkloot wat mij dus klaarblijkelijk geen recht geeft om mij anders dan Nederlander te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het feit dat ik mij Nederlander voel ik veel mogelijkheden en kansen wegstreep die als mens wel mogelijk waren geweest, waardoor ik mij niet realiseer hoe beperkend dit Nederlandse personage is dat mij zo’n gevoel van vrijheid geeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stem lager te laten zijn binnen mijn Nederlandse personage dan binnen andere personages wat mij het gevoel geeft dat ik stabiel en gegrond ben, terwijl dat niet is gestoeld op daadwerkelijke fysieke constateringen binnen mijn werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gelukkig als Nederlander te voelen en goed in mijn vel, omdat ik weet hoe ik moet overleven binnen het Nederlandse systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn Nederlandse personage als dominant nationaliteiten personage naar voren te schuiven wanneer dingen moeilijk worden en ik dan graag in de schulp van de Nederlander wegkruip en dus verdwijn in mijn mind/hoofd om elke confrontatie, die mijn “Nederlander zijn” zou kunnen ondermijnen, uit de weg te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijk en plagerig te kunnen zijn in mijn Nederlandse personage en dat totaal heb geëlimineerd binnen mijn Italiaanse personage omdat het niet aansloeg en mij niet het recht op overleven verleende.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen personage aan te nemen aangaande nationaliteit, maar mij simpelweg te profileren als mens gelijk aan en als het leven en mij zo te bekwamen in het menszijn in het voordeel van een ieder.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen competitie aan te gaan wat betreft mijn Nederlandse en Italiaanse personage, maar mij te realiseren dat beide personages een overbodigheid zijn en mij niets anders dan consequenties brengen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen “zijn” los van definities en opinies die gebonden zijn aan naties/landen, los van tradities die niet van mij zijn maar van mijn voorvaderen waardoor ik de zonde van de voorvaderen alleen maar voortzet en progressie/evolutie in mij als mens onmogelijk maak

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij overal thuis te voelen omdat ik mij thuis voel in mijzelf en waar ik ook heen ga ik neem altijd mijzelf mee.

Dag 105 van 2555; het “Happiness Syndroom”

Dag 105 van 2555; het "Happiness Syndroom"Het happiness Syndroom blijkt een Syndroom dat maar 1 bevolkingsgroep/natie lijkt te treffen, te weten Nederland. De Nederlander is sinds de wereldwijde crisis begon, happy, happy dat hij niets van de crisis ziet noch merkt. De Nederlander is happy dat de crisis niet zijn portemonnaie is ingeslopen, op zo’n manier dat hij de crisis niet langer kan ontkennen. Naast de crisis is de Nederlander happy met al de spullen die wij van Fair Trade tot Max Havelaar kunnen aanschaffen, wat maakt dat alle andere geproduceerde goederen niet meer bestaan en daarmee ook de harde werkelijkheid die schuilt achter de productielijn van het consumentisme iets is voor negatievelingen. In Nederland heb je radio met alleen positief nieuws, zodat de Nederlander happy wordt van de dagelijkse boodschap die tot hem komt. Nederland is eenvoudigweg een happy staatje dat drijft in een groter geheel waar het niets mee te maken heeft, want Nederland is happy en Nederland heeft het goed. De Nederlandse 60 plussers zijn misschien wel de happy plussers van het geheel, zij hebben goede tijden gekend waarin zij kapitaal hebben kunnen opbouwen en durven dan ook stellig te beweren dat die hele crisis aan hen voorbij gaat. Zij ontvangen nog een happy pensioen en wat er na hen komt is natuurlijk niet happy genoeg om over na te denken. Zolang de kinderen maar kunnen erven dan hebben zij de schaapjes op het droge en kunnen zij happy sterven aan 1 of andere happy ziekte die behoort bij het onderdrukken van de werkelijkheid.

 

Soms vraag je jezelf af of er nog wel iemand in Nederland is die zich afvraagt waarom wij het nog zo goed hebben met z’n allen en niet zo ver van ons bed in Europa de mensen te kampen hebben met echte armoede en uitzichtloze toekomsten. Hoe kan het met onze kolonisatie achtergrond dat wij niet snappen dat wanneer je iets afpakt van de ander dat jij dan beter wordt en de ander slechter af is. Dus als wij zeggen dat wij het nog zo goed hebben en andere landen om ons heen niet, landen waar wij handel mee drijven, dan zit em daar toch een onevenwichtigheid, is het niet? Onze wereld is een gesloten systeem en als ik meer geld heb, dan heeft de ander automatisch minder. Dan kan ik wel heel happy Max Havelaar koffie gaan zitten drinken, zodat ik helemaal hieper de piep op mijn design stoel zit, maar daar schieten die andere armere landen natuurlijk niets mee op. Nee afpakken blijft afpakken en een tikkeltje sterker uitgedrukt is afpakken toch gewoon stelen. Wat maakt dat de Nederlander dan? Een dief? Een happy dief die het gehuil en geneuzel van zijn slachtoffer niet wil horen, want dat is zo negatief.

 

Lekker stelletje die Nederlanders, maar zou het niet zo kunnen zijn dat de Nederlander uiteindelijk dief van eigen portemonnaie is? Je kunt de anderen maar zolang kaal plukken als het duurt, je kunt maar zo rijk worden als er geld is ( het bijdrukken van geld even buiten beschouwing gelaten). Uiteindelijk valt er niemand meer te plukken en zullen we eerst weer geld moeten uitdelen via hulp aan de derde wereld, die dan een stuk groter is dan vandaag de dag, om vervolgens het weer te kunnen stelen. En daar komt het geld bijdrukken weer van pas, happy geld invoeren in het systeem zodat er wat meer te jatten valt. Je zou haast zeggen dat de titel masochistisch ook niet achterwege gelaten mag worden, wat ons maakt tot happy masochistische dieven. De vraag is of we van deze titel wel zo happy worden? Het Happy onderdrukken van de werkelijkheid, ik snap niet hoe jullie het doen Nederlanders, al ben ik Nederlandse van geboorte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat mijn rijkdom ten koste is van een ander zijn financiële welbevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat de wereldwijde crisis er wel is, ook als ik hem ontken in eigen land en niet wil zien hoe heel langzaam ook in Nederland de rijkdom zal afnemen omdat wij afhankelijk zijn van degenen van wie wij nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wanneer ik alleen mij bekommer over mijn eigen happiness en die van mijn familie en vrienden ik mij separeer van mijn werkelijkheid en alleen in mijn hoofd leef in een fantasie wereld die mijn ogen laten kijken door een roze bril en zodoende Nederland bestempel als een rijk land en niet als een rijk crimineel land dat neemt van de ander om zichzelf te verrijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat ik verkeer in een happy state of mind, om zo de werkelijkheid niet te hoeven aanschouwen en niet mijzelf hoef te definiëren binnen deze werkelijkheid uit angst dat ik minder goed/happy ben dan ik hoop.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat ik een goed leven nastreef uit angst om een slecht leven te krijgen en zo niet te zien dat ik deelneem aan een polariteit die meer consequenties met zich meebrengt dan ik nu kan overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wanneer ik wel schreeuw en afgeef op hen die volgens mij mijn happiness verpesten en mijn kans op een goede toekomst verknallen, ik niets verander aan de situatie en net zo goed weer verder kan slapen, want alleen wanneer ik snap waarom ik net zoveel recht heb op happiness als een ieder ander dan pas kan ik in de schoenen van een ander gaan staan en verandering in mijn fysieke werkelijkheid aanbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat zolang ik niets doe aan de situatie in de wereld door mijn eigen startpunt in het leven te veranderen en ten dienste te stellen van het leven, zal de illusie van rijkdom nog blijven, maar zal de tegenpool aan de fundering knabbelen totdat de boel ineen stort en wij niet begrijpen waarom wij in zo’n shit situatie zijn terecht gekomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wij de tegenpool van armoede aan het leven/manifesteren zijn en zodra de polen switchen zullen wij het in Keulen horen donderen, omdat wij onze fysieke werkelijkheid niet wilden snappen en dus op de blaren moeten zitten totdat wij snappen hoe wij de scheppers zijn van onze fysieke werkelijkheid en diegenen zijn waar wij onze klachten kunnen indienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als Nederlander om mij niet te realiseren dat wij het goed hebben ten koste van anderen, wat ons maakt tot dieven, wat wij niet onder ogen willen zien en daardoor ons helemaal te verliezen in het “Happiness Syndroom”.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om de werkelijke fysieke werkelijkheid onder ogen te zien en te snappen hoe de mechanismen werken, zodat ik snap en begrijp wat er gedaan kan worden om dit wat wij nu geschapen hebben in de toekomst te voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om happiness niet langer te gebruiken om mij en anderen te verblinden en ons inhalige gedrag goed te praten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om te zien/snappen/begrijpen dat Nederland rijk is ten koste van andere landen en te zoeken naar mogelijkheden om Nederlanders bewust te maken van het spel dat wij spelen ten koste van anderen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als Nederlander om mijzelf te genezen van het “Happiness Syndroom” als een zelfverantwoordelijke keuze om zo op te staan uit de onwetendheid en misbruik niet langer te accepteren en toe te staan.

Dag 54 van 2555: het “ik kom net uit het buitenland” personage

Dag 54 van 2555: het "ik kom net uit het buitenland" personage  Sinds ik terug in Nederland ben heb ik gemerkt dat ik terecht en te pas en te onpas het excuus gebruik dat ik net uit het buitenland kom. In het licht bezien van de personages en karaktertrekjes, kan ik zeggen dat wanneer ik dit nu niet stop, ik een compleet nieuw personage ontwikkel bovenop al de personages die al in mij zijn door deze te hebben toegestaan en geaccepteerd door de jaren heen.

 

Zodra ik bemerk dat ik afwijkend gedrag vertoon gebruik ik “ik kom net uit het buitenland” om zo mijn imago weer op te trekken en toch nog goed uit de bus te komen. Het komt voort uit een angst om niet geaccepteerd te worden door mijn landgenoten en als uitschot verder te moeten gaan. Dit is iets wat zich compleet in mijn hoofd afspeelt, de angst om er niet bij te horen heeft voor mij dan ook een negatieve lading waardoor ik mijn beslissingen zo neem dat ik mijzelf opnieuw kan ervaren als positief en dat behoeft een excuus om de boel recht te breien.

 

Dit is nogal een omslachtige manier om dingen aan te pakken, want op basis van een niet bestaande angst in mijn realiteit, vertoon ik gedrag om de negatieve lading kwijt te raken van iets dat er niet is, om mij zo vervolgens positief te voelen. Volstrekt nutteloos steek ik hier mijn energie in iets dat onnodig is, om mijzelf bezig te houden en tijdelijk positief te voelen. Wat ook van tijdelijke aard is want positief of negatief het komt uit dezelfde bron en participatie hierin zal mij heen en weer doen gaan van de ene kant naar de andere, volstrekte bezigheidstherapie dus.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verstoppen achter excuses en het niet meer in touch zijn met mijn vaderland, terwijl dat logisch is na zoveel jaar buitenland, dat behoeft geen excuus dat is een feit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om langzaamaan deze excuses om te zetten in een personage, waardoor ik kan wegkomen met onaangepast gedrag en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet leuk te vinden om aangestaard te worden als ik afwijkend gedrag vertoon, omdat ik niet meer weet hoe dingen hier in Nederland nu gaan en zodoende het excuus van in het buitenland te zijn geweest gebruik om niet afgewezen te worden als persoon. Terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik als Zelf niet wordt aangestaard maar de personage die ik aanneem wordt aangestaard en misschien niet geaccepteerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken/geloven dat anderen mij niet zullen accepteren als ik even nog niet weet hoe dingen in zijn werk gaan of bepaalde zegswijzen die ik nog niet ken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat een Nederlander alleen geaccepteerd wordt in Nederland als hij/zijn zich als Nederlander gedraagt, wat deze gedragscode ook moge inhouden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik niet behoor tot de groep “Nederlanders”, terwijl ik in andere gevallen niet wil behoren tot de groep “Nederlanders”. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van wel willen behoren en niet willen behoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een dekmantel nodig te hebben voor mijn gedrag dat niet in het belang van een ieder is door excuses te bedenken als “ik kom net uit het buitenland”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij speciaal te voelen in sommige situaties waar ik het excuus “ik kom net uit het buitenland” gebruik, om mij zo beter te voelen dan hoe ik in werkelijkheid over mijzelf denk/oordeel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overschakeling naar een leven in Nederland in het hier en nu nog even uit te stellen door middel van steeds weer terug grijpen naar het feit dat ik jaren uit Nederland ben weggeweest. Waarin Ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn leven hier weer op te pakken zonder dat in een falen te laten uitmonden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om te mislukken en niet geaccepteerd te worden en daardoor het liefst mijn adem inhoud en de tijd stil wil zetten om zo te kunnen blijven bungelen in dit vacuum van “ik kom net uit het buitenland”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin we het liefst een ieder die niet in de groep past eruit knikkeren uit angst dat wij zelf aan de beurt zijn en zodoende eerst de ander eruit te gooien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven en ervaringen in Italië te laten voor wat het is en was. Ik heb ervan geleerd en ik snap/realiseer wat ik in die periode heb trachten te doen en het zijn rode vlag punten die ik niet meer zal herhalen. Mijn leven nu, is nu hier in Nederland waar ik mijn leven leid met dat wat zich voordoet in het hier en nu. Excuses zijn daar, om andere zaken te verbloemen en transparantie op te heffen om zo achterdeurtjes open te houden en geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen. Dat is nu klaar, ik ben hier in elke adem en handel in het beste belang voor een ieder, dat behoeft geen excuses of vaagheden, maar een houding waar ik sta voor het leven op elke manier mogelijk.