Dag 273 van 2555: we zijn zooo blij – zelfvergevingen en zelfcorrectie zinnen

basisinkomengarantieVoor context zie blog dag 271.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vrouwen in de winkel die een sjamanen cursus ‘je van het’ vinden te beschouwen als personen die het niet op een rijtje hebben. Waarin ik mijzelf vergeef om mij te vergelijken met deze vrouwen en te oordelen dat zij het niet op een rijtje hebben en ik klaarblijkelijk wel.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander oordeel/veroordeel omwille van een goed gevoel bij mijzelf dat ik niet uit mijzelf kan halen. Ik stop het vergelijken en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te vergelijken met de ander als mijzelf maar te zien wat de ander mij aanreikt binnen mijn reactie op de ander. Met andere woorden wat mis ik in mijzelf of wat veroordeel ik in mijzelf waar de ander mij op wijst door zijn/haar gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben mij te vergelijken met een ander om zo als beter/goed uit de bus te komen en niet mijn zelfvertrouwen/zelfwaarde uit mijzelf te halen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik niet kan vertrouwen op mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ergens in mij nog niet instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en een punt van stabiliteit te zijn voor mijzelf door meer vertrouwen op mijn ‘geest’ te projecteren dan op wie ik kan zijn in ieder moment. Ik stop het en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst in mijzelf te zien en vast te stellen wat het is dat het mij onmogelijk maakt om op mijzelf te vertrouwen alvorens ik naar buiten treed en handel en spreek vanuit een punt dat nog niet helder voor mijzelf is en meer gevolgen en ongelijkheid  teweeg brengt dan eenheid en gelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan de ander wanneer die niet inziet dat zijn/haar handelen en wandelen niet in het belang van een ieder zijn, terwijl ik dat zelf ook niet altijd op orde heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geïrriteerd met mijzelf te zijn wanneer ik niet handel in het belang van een ander door niet alles in ogenschouw te nemen en te handelen en wandelen vanuit energie als emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf als geïrriteerd ervaar door niet te handelen in het belang vaneen ieder dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een mening heb over hoe ik in staat zou moeten zijn om altijd in het beste belang vaneen ieder te handelen terwijl dat niet realistisch is op dit moment in mijn proces. Ik stop de irritatie en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze irritatie met mijzelf om te zetten naar het hier te zijn in elk moment en elke adem als een proces waar ik mijzelf naar toe begeef en elke keer als ik struikel of val dat niet te gebruiken om mijzelf af te schieten als mislukkeling maar te leren van die momenten en te zien/realiseren/begrijpen wat het veroorzaakte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blijheid vanuit emoties en gevoelens als een uiting van een polariteit bij de ander als teveel te ervaren, als een disrespect voor het leven waarbij het leven in een onbewuste staat geleefd wordt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander als mijzelf en te zien/realiseren/begrijpen dat een ander op een ander punt in zijn/haar proces is en dat ook ik niet altijd instaat ben om het leven te respecteren bij een gebrek aan overzicht en het weten van alle ins en outs als het gaat om het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie oordelen over de emoties van anderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet instaat ben om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen in elk moment en elke ademhaling. Ik stop het oordelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te concentreren op mijn eigen proces en wanneer ik op die manier het pad van een ander kruis en van enige assistentie kan zijn dan is dat mooi, maar het moet geen missie op zich worden waarbij ik niet instaat ben om gas terug te nemen en mijn woorden eerst te wegen alvorens ik ze spreek om zo de gevolgen voor het geheel te beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn irritatie te laten voeden door het feit dat de medewerkster teveel kortingskaarten ging uitdelen vanuit een nep gevoel van blijheid en ik in mijzelf het gevoel creëerde dat de emmer aan het overstromen was en dit de laatste druppel dus was. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iets van buiten af mij emotioneel te laten leiden tot een punt van ‘ik heb het gehad met jou’, terwijl het hier daadwerkelijk ging om de frustratie dat ik niet met/aan haar kon communiceren dat zij verstrikt zat in een polariteit en hetgeen wat werkelijk aan de hand was onder de blijheid schoffelde.

 

Wanneer en als ik mijzelf door emoties van buitenaf laat leiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in mijn kracht sta en mij laat beïnvloeden door zaken die ik zelf niet kan beïnvloeden omdat ze niet van mij zijn en dus mijzelf niet concentreer op mijn eigen proces. Ik stop de beïnvloeding door emoties van buitenaf  en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf op mijn eigen proces te focussen en niet ook nog eens de wereld op mijn schouders mee te nemen, omdat dit reddersgedrag alleen het ego bedient en niet in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander iets waardevols te willen meegeven omdat ik dat zelf ook had geapprecieerd zonder te zien dat de ander nog niet op dat punt was aanbeland om het waardevolle in te zien waardoor ‘geven zoals jezelf zou willen ontvangen’ niet gerealiseerd kon worden vanwege de ongelijkheid in mijn startpunt.

 

Wanneer en als ik mijzelf ‘het de ander geven wat ik zelf ook had gewild’ door de strot van de ander zie duwen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat assistentie niet op iemand geforceerd kan worden. Ik stop het forceren van de ander en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf wanneer ik een kans zie om de ander iets duidelijk te maken ik eerst kijk of de ander dat aankan in dat moment en zo niet dan laat ik het varen en beschouw ik het niet als een gemiste kans.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongelijk aan de ander als mijzelf op te stellen uit de behoefte om de ander te geven wat ik zelf graag zou hebben gehad en mij niet realiserend dat ik wellicht op datzelfde punt in mijn proces zelf ook niet de boodschap had kunnen zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf in ongelijkheid aan de ander zie staan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een situatie creëer die niet in het belang van een ieder is en dus gevolgen heeft voor ons beiden. Ik stop de gemaakte ongelijkheid en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf één en gelijk aan de ander op te stellen om zo in dat moment waarin wij elkaar ontmoeten en onze wegen elkaar kruisen ik met de ander kan zijn en op die manier er voor de ander kan zijn dan vooruit te hollen en de ander te wijzen op zaken die hij/zij nog niet ziet/beseft en dus niet dat moment van samenzijn van 2 wezens te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het moment te zien dat ook ik vanuit een startpunt van emoties handelde en sprak, wat mij onbewust een gevoel van mislukt zijn gaf, waarop ik achteraf mijn handelen ook als mislukt beoordeelde en alleen nog maar hoopte op het planten van een zaadje terwijl ik wist dat ik het toekomstige plantje al bij de grond had afgebroken.

 

Wanneer en als ik mijzelf een mislukkeling voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel vanuit meningen en verwachtingen over mijn directe toekomst en dus niet in het moment heb kunnen zijn, het moment waarin ik bepaal wie ik ben. Ik stop het labelen van mijzelf als mislukkeling en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het moment te bepalen wie ik ben en niet aan de hand van meningen en verwachtingen mijzelf afmeet aan een onrealistisch zelfbeeld, waardoor ik beter snap wie ik ben en kan handelen naar anderen vanuit wie ik ben in het belang van een ieder in elk moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen nadat mijn dochter mij erop wees en vroeg dit niet meer te doen, het attent maken van mensen die er niet op voorbereid zijn of aan toe zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij betrapt te voelen wanneer ik vanuit gevoelens en emoties handel of spreek terwijl ik in mijn ‘geest’ mijzelf al verder waarneem, dus als iemand die dat niet meer doet en vorm ik de confrontatie met de werkelijkheid om tot een gevoel van betrapt zijn als een excuus om te overleven binnen mijn eigen gestelde normen en waarden.

 

Wanneer en als ik mijzelf betrapt voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag gezien wil worden als iemand die niet handelt in het belang van een ieder, maar realiseer mijzelf niet dat ik in een proces zit naar het handelen in het belang van een ieder, een proces dat met vallen en opstaan gepaard gaat. Ik stop het betrapt voelen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer betrapt te voelen wanneer ik niet handel in het belang van een ieder maar deze impasse om te zetten en te gebruiken om te onderzoeken waarom ik niet in het belang van een ieder heb gehandeld.

Advertenties

Dag 252 van 2555; vechten hoeft niet meer, laat los en wees jezelf gewaar

 

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de vorige blog, waarin ik aan mijzelf laat zien dat vechten tegen het systeem vechten tegen mijzelf is en onnodig veel energie/tijd kost met de nodige gevolgen. Ik zal mijn oude ervaringen los moeten laten en elk moment in het systeem ervaren als een nieuw moment vrij van emoties/gevoelens/angsten om te zien wie ik ben in elk moment en elke adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan in angst voor wat kan gebeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op basis van angsten/ervaringen uit het verleden bang ben gestraft te worden wanneer ik de dingen op mijn manier doe en het systeem aan mijn laars lap. Ik stop het mij uit de werkelijkheid halen en neem 1 en gelijk deel aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet af te leiden door in de geest mijzelf terug te trekken met rampspoed scenario’s, maar dat onder ogen te zien en dat aan te gaan wat hier in mijn fysieke werkelijkheid plaats vindt en niet de angst te verdoezelen met rampspoed scenario’s die mij zullen ontmoedigen om er zelfs maar aan te beginnen om de werkelijkheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vechten tegen de ander als de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van de ander en de ander als ‘tegen mij’ ervaar en niet zie dat de ander ‘tegen mij’ is omdat ik mogelijkerwijs niet de weg van het systeem bewandel. Ik stop de ander als het systeem als mijn vijand te zien en te vechten of mijn leven ervan afhangt en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten en te zen dat dit vechten een vechten tegen mijzelf is, door de weerstand die ik ervaar wanneer ik mij moeten conformeren aan het systeem wanneer het systeem niet in het belang van een ieder handelt/denkt/spreekt.

 

Wanneer en als ik zie dat ik angst heb voor de vertegenwoordiger van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eigenlijk angst heb voor mijzelf en mijn daadkracht tegen het systeem en zo mijzelf niet vertrouw voor wat ik mogelijkerwijs zou kunnen gaan doen. Ik stop de angst voor mijzelf en leer mijzelf te vertrouwen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het vertrouwen in mijzelf terug te vinden en afspraken met mijzelf aan te gaan, zodat ik weet van mijzelf dat ik alleen handel in het belang van een ieder en geen rare bokkensprongen ga maken door mij mee te laten voeren op de angst voor het systeem en de straf die het mij zou kunnen geven als ik van het pad afwijk.

 

Wanneer en als ik bang ben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd wordt gezien dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een oude ervaring van ongeoorloofd verzuim als een blauwprint op deze ervaring leg die een totaal ander startpunt heeft en neerkomt op appels met peren vergelijken. Ik stop de vergelijking en beleef elke ervaring als een nieuwe en op zich staande ervaring.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan te stoppen om de energie van angst van een oude nog niet verwerkte ervaring met het systeem op mijn huidige werkelijkheid te plakken en zo te vergelijken en mee te gaan in die angst die niet ter zake doende is en te geloven dat ik het slachtoffer zal zijn van het systeem.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn eentje zie vechten tegen het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen Don Quichot kan zijn en het systeem niet in mijn eentje omver kan werpen om zo verandering teweeg te brengen. Ik stop het vechten in mijn eentje en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de tegenwerking die ik ervaar vanuit het systeem goed af te wegen en te zien voor wat het werkelijk is los van emoties/gevoelens/angsten om zo met anderen sterk te kunnen staan en betere alternatieven te bedenken.

 

Wanneer en als ik zie dat de toon van de stem van een ander mij in een bepaalde stemming brengt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij leid door emoties en gevoelens die de toon van de stem van de ander in mij oproepen. Ik stop deze emoties en gevoelens om hier 1 en gelijk aan het leven te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te maken in mijn geest als het gaat om de toon van iemand zijn/haar stem, maar de stem objectief waar te nemen en te horen wat het mij communiceert om zo adequaat te kunnen reageren/communiceren.

 

Wanneer en als ik weerstand voel tegen positieve beelden/voorstellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben niet aan het positieve beeld van de ander te kunnen voldoen. Ik stop de angst/weerstand tegen het positieve en breng het terug naar de realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten opfokken door een te positieve verwachting van de werkelijkheid van een ander en zal eerst de werkelijkheid afwegen en zien of dit een haalbaar doel is en zo niet dan zal ik dit communiceren met de ander om zo geen verwachtingen te scheppen.

 

Wanneer en als ik bang ben dat er met mijn kind geëxperimenteerd wordt ten koste van haar schoolopleiding dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bij machte ben om de ander te laten zien wat de consequenties zijn van bepaald handelen en aan te geven dat dit niet in het belang van een ieder is. Ik stop de angst voor het handelen van de ander en neem mijn daadkracht weer terug.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk te zijn naar de vertegenwoordigers van het systeem dat ik niet zal laten experimenteren met de schoolopleiding van mijn kind en dat er naar oplossingen gezocht moeten worden die de tand des tijds doorstaan en in het belang van een ieder zijn.

 

Wanneer en als ik in angst zie schieten voor de rechtelijke macht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen angst hoef te hebben wanneer ik mega met het systeem. Ik stop de angst en beweeg mij 1 en gelijk aan het systeem als het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst meer te hebben voor de rechtelijke macht door geen aanleidingen en consequenties te realiseren die de angst gegrond maken en mee te gaan met de beweging van het systeem om zo te zien of ik kan blijven staan in het belang vaneen ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid en verdeel in de goeierikken en de slechterikken en mij niet realiseer dat dit een polariteit is waar ik niet in mee hoef te gaan, ik ben het systeem ook al ben ik goed of fout. Ik stop de separatie en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik het systeem ben, een radartje in het systeem, en ik mijzelf niet kan keren tegen het systeem als een auto-immuun ziekte en te verwachten dat dit geen schade zal berokken.

 

Wanneer en als ik het ergste verwacht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ergste verwacht om zo niet verrast te worden met het ergste maar alvast voorbereid te zijn. Ik stop het ergste te verwachten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het ergste te verwachten als een soort van indekken voor wat zou kunnen gebeuren en mij te realiseren dat ik door het ergste te verwachten ook het ergste creëer door de gedachten die ik erover heb die mij sturen in de richting waar de geest vol van is en bang voor is.

 

Wanneer en als ik de kooi van het systeem vrees dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de kooi van het systeem vrees en de kooi die ik zelf heb gecreëerd niet zie of ervaar als de limitaties die ik mijzelf opleg. Ik stop de vrees voor de kooi van het systeem en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kooi en die van het systeem niet als twee losstaande kooien te zien maar de interconnectie tussen beiden te ervaren en zo te snappen waar ik mijzelf limiteer en toesta gelimiteerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf de worsteling met het systeem gelijk zie stellen aan de adem/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het vechten als een actie van daadkracht zie en niet zie hoe ik mijn levenskracht compromitteer. Ik stop de worsteling als de levenskracht en ga in mijn echte kracht staan de kracht van de adem en wat werkelijk hier is in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om worstelen/vechten niet gelijk te stellen aan daadkracht/levenskracht, maar te zien dat worstelen/vechten vanuit een startpunt van angst komt en dat levenskracht de kracht is die mij staande houd door 1 en gelijk aan de adem als het leven te staan.

 

Wanneer en als ik mijn werkelijkheid uitspeel in mijn geest om mijzelf zo goed te voelen en in controle danstop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid in de geest uitspeel om zo als winnaar uit de bus te kunnen komen en goed over mijzelf te kunnen spreken en voelen. Ik stop het uitspelen in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid ook in de werkelijkheid te beleven en wat inhoud dat ik niet altijd de winnaar zal zijn, maar zal moeten streven naar de beste oplossing en niet mijn werkelijkheid binnen winnen en verliezen te plaatsen. Waardoor competitie mijzelf een goed gevoel geeft of een falend gevoel geeft en zo een wig tussen mij en mijn werkelijkheid plaatst.

 

Wanneer en als ik van de ander denk dat die mijn situatie niet begrijpt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk voor de ander en niet meer de situatie aan de werkelijkheid toets. Ik stop het denken voor de ander en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet voor de ander te denken, maar in plaats daarvan te vragen of de ander mijn situatie begrijpt en daar waar mogelijk de ander van meer informatie te voorzien.

 

Wanneer en als ik ervan uit uitga dat ik niets aan de ander heb dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de ander wil gebruiken om mijn doel te bereiken en niet meer 1 en gelijk aan de ander sta. Ik stop het manipuleren van de ander voor mijn eigen belang en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet meer als een instrument te gebruiken/manipuleren om zo tot hetgeen te komen waar ik wil uitkomen en alles wat de ander in tegenstelling tot mijn manipulatie doet te bestempelen als tegenwerking. Ik ga de verbintenis aan om een verbintenis met de ander aan te gaan waar wij beiden onszelf in kunnen vinden zonder dat de 1 de ander manipuleert.

 

Wanneer en als ik bang ben dat mijn vroegere acties in het leven voor problemen zouden zorgen in het hier en nu dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ervaringen vergelijk en bang ben voor een zelfde soort straf/vernedering. Ik stop de angst voor het verleden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden te verwerken en te laten voor wat het is na er lering uitgetrokken te hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst fysiek zie maken door een zere harde onderbuik te manifesteren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze angst te lang heb genegeerd en onderdrukt waardoor het zich nu manifesteert in mijn fysieke lichaam. Ik stop het fysiek maken van mijn angst en zie dat onder ogen dat onder ogen gezien moet worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet zo lang te wachten met het aangaan van mijn angst die ik gedurende de dag heb opgelopen, zodat het een fysieke pijn wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek benauwd zie worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij ergens benauwd/zorgen over maak, maar ik pak het niet aan. Ik stop met het mij fysiek en geestelijk benauwd voelen en pak mijn probleembij de wortel aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in benauwde situaties te manoeuvreren door verwachtingen en angsten omtrent de situatie, maar de situatie te nemen zoals het zich aan mij voordoet in mijn fysieke realiteit.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn spieren zie aantrekken en de vuisten zie ballen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de spanning van de situatie als een spanning in mijn spieren fysiek geworden is door te accepteren en toe te staan om de situatie te begeleiden met emoties en gevoelens. Ik stop de spanning op mijn spieren als de spanning in mijn fysieke realiteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik mijzelf spanning op mijn spieren zie zetten door spanning die ik geestelijk ervaar te stoppen en te zien waar ik mij laat leiden door emoties en gevoelens en zo de situatie niet leef zoals hij zich aan mij voordoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de geest zie gaan tijdens een gesprek waar van mij verwacht wordt dat ik actief aan mee doe, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet kan aansturen in mijn fysieke werkelijkheid wanneer ik geconsumeerd word door mijn geest. Ik stop de participatie in de geest en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten consumeren door mijn geest, maar mijn levenskracht te gebruiken om mijzelf aan te sturen tijdens zo’n gesprek waar mijn input gewenst is.

 

Wanneer en als ik mijzelf eigenwijs tegen het systeem in zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet eigenwijs hoef te doen tegen iets dat gelijk en 1 aan mijzelf is. Ik stop met eigenwijs doen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eigenwijs tegen het systeem in te gaan, maar wijs te zijn en eigehnads te signaleren waar het systeem faalt om zo een goed beeld te krijgen over het systeem en naar oplossingen te kunnen kijken die op een later tijdstip door meerdere mensen gedragen geventileerd kunnen worden.

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, “welja neem er nog een kind bij”

Dag 149 van 2555; de authenticiteit van mijn gedachten, "welja neem er nog een kind bij"  Bijna 16 jaar geleden toen ik mijn eerste kind kreeg was het modieus om niet bij 1 of 2 kinderen te blijven steken, maar toch op z’n minst te gaan voor een stuk of 4/5 kinderen. Ik heb dat nooit begrepen, dat je na je derde of vierde kind kan verlangen naar nog een kind, om een zekere mate van compleetheid te ervaren. Ik kon ook niet begrijpen hoe je zo’n elftal alles kan geven wat zij fysiek nodig hadden, ondanks dat deze moeders vaak niet buitenshuis werkten kon ik mij ook niet voorstellen dat je al deze kinderen evenredig veel aandacht kan geven. Na mijn 6 jaar buitenland en weer teruggekeerd te zijn in Nederland blijkt tot mijn verbazing deze trend nog steeds niet over te zijn. Misschien zijn het geen 5 kinderen meer, maar 3 of 4 toch zeker nog wel. Ik heb van de 6 jaar buitenland zeker 4 jaar de internationale crisis goed gevoeld en vond het sowieso gek dat veel Nederlanders niet echt wisten dat die crisis toen al overal rond ging in Europa. Nu de crisis ook Nederland lijkt te bereiken, of meer de geesten van de Nederlanders en de media spreekt over een jaar lange crisis waar Nederland zich al in verkeerd, zie ik nog vrolijk dikke buiken en kinderwagens met een rits kinderen erachter door de stad gaan. Dan denk ik, welke topbaan hebben deze mensen of welke jackpot is gewonnen en wat als dat geld een beetje opraakt of de crisis ons goed raakt? Met 2 kinderen denk ik zelf soms al dat ik lef heb gehad om ze op de wereld te zetten, geen spijt, maar een kind in armoede laten groot worden is niet wat een moeder voor ogen heeft.

 

Ik heb dus altijd veel reacties bij het zien van dit soort gezinnen en de volgende gedachten/back chats passeren dan de revue:

 

-welja neem er nog een kind bij

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “welja neem er nog een kind bij” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mij zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik genetisch ben geprogrammeerd op het hebben van 2 kinderen, door uit een gezin te komen met 2 kinderen en daarom alles dat meer dan 2 kinderen is als afwijkend te bestempelen en buiten mijn referentie kader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in mijn genetische programmering niet in ogenschouw te nemen en praktische punten naar voren schuif om te beredeneren dat 3+ kinderen niet kan en onverantwoordelijk is in de huidige economische crisis zonder te zien dat ik iets essentieels aan het onderdrukken ben en niet vrij van programmering kijk naar deze mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer dan 2 kinderen als asociaal te bestempelen.

 

 

-het is bij de konijnen af

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “het is bij de konijnen af” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen met dieren te vergelijken waarbij ik dieren als lagere wezens beschouw dan mensen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met meer dan 2 kinderen in een hokje stop als zijnde van lagere afkomst en mij niet realiseer dat dit een sociale programmering is die al vele jaren niet meer opgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door sociale programmering mensen hun afkomst te bepalen en frictie te ervaren wanneer ik dit doe en mij niet te realiseren dat het beeld van de sociale programmering niet strookt met mijn fysieke beeld van deze mensen die keurig erbij lopen en niet uit achterwijken lijken te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen bij het zien van mensen met meer dan 2 kinderen, doordat ik mij meer voel qua sociale status door mijn sociale programmering, maar mij minder voel als ik mij vergelijk met de werkelijke sociale status van deze mensen en die van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met mensen met meer dan 2 kinderen om zo mijn waarde te bepalen in de maatschappij.

 

 

-plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de back chat “plannen deze mensen eigenlijk hun zwangerschappen wel?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beter te voelen dan mensen die per ongeluk zwanger zijn geraakt, omdat ik mijn zwangerschappen wel heb gepland.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen als onverantwoord te bestempelen en mijzelf meer voel en mij optrek aan dit meer voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen met onverwachte zwangerschappen te zien als een gevaar voor de maatschappij, door het moedwillig teveel mensen dan nodig op de wereld te zetten zonder na te denken of men ze wel kan onderhouden als tijden slechter worden en mij niet te realiseren dat ook ik als tijden slechter worden mijn 2 kinderen nog moet zien te onderhouden.

 

 

-hoe kun je ze allemaal te eten geven?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie van leven op de armoede grens en de bijbehorende angst te projecteren op anderen en plaatsvervangende angst te generen bij het idee dat kinderen in gezinnen met veel kinderen in verslechterde economische omstandigheden niet stand houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de vraag “hoe kun je ze allemaal te eten geven” die ik mijzelf stel in mijn eigen situatie met 2 kinderen, wanneer ik de economie ook in Nederland hollend achteruit zie gaan, te projecteren op gezinnen met veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het probleem of we onze kinderen nog wel te eten kunnen geven als de pleuris uitbreekt naar buiten toe te projecteren en niet te zien dat het een angst is die leeft in mij voor mijn persoonlijke situatie door projectie van herinneringen.

 

 

-heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter de kinderen aanhollen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om de back chat “heb je niets beters te doen met je leven dan luiers verschonen en achter kinderen aanhollen?” in mij op te laten komen en mij niet te realiseren dat deze back chat meer over mijzelf zegt dan over de mensen waar de back chat overgaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het thuis zitten en alleen met de kinderen bezig te zijn en het huishouden als een éénzijdig leven te zien en als onvolwaardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te goed te voelen voor het alleen bezig zijn met kleine kinderen verschonen en voorzien van een natje en droogje door een herinnering aan werk dat ik heb gedaan, waar ik als meerdere onder mijn kunnen op groepen moest invallen op een kinderdagverblijf voor verstandelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen, en deze herinnering projecteer en daardoor niet meer in het hier en nu kan zijn om te zien dat elke situatie weer een nieuwe situatie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als achteruit geplaatst te zien door het moeten werken op de groep als een deel van mijn taak als verantwoordelijke voor de dagelijkse gang van zaken in een kinderdagverblijf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minder te voelen door het werken onder mijn niveau, maar het werk te accepteren om zo niet werkeloos te hoeven zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet erkent te voelen door wat en wie ik was en wat ik kon, maar als inzet pion gebruikt werd om tekorten op te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet gewaardeerd te voelen wanneer ik moest invallen op de groep en men dus niet zag dat ik beter op kantoor kon zitten dan tussen de kinderen in.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verzorging van kinderen als een levenstaak als minderwaardig te zien en een beperking om zelf tot bloei en volle potentie te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik niet tot mijn volle potentie kan komen tijdens de verzorging van kinderen door mijn ervaring dat ik aan handen gebonden was ten tijde dat ik mijn eigen bedrijf startte en gelijktijdig de zorg voor mijn kinderen had en mij niet te realiseren dat ik jaloers was op diegenen die geen kinderen hadden of partners die de kinderen verzorgden, zodat zij met toewijding hun professionele leven konden ontplooien.

 

 

-je lijf moet uitgewoond zijn

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gedachte dat een lijf uitgewoond moet zijn na zoveel kinderen te projecteren op anderen en mij niet te realiseren hoe teleurgesteld ik was/ben over het feit dat mijn lijf uitgewoond is na 2 kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn dat ik emoties van verlies heb over het feit dat mijn lijf niet meer is wat het voor mijn kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te ontkennen dat het mij uitmaakt of mijn lijf uitgewoond is en hoopte dat ik hiermee om kan gaan en verder kan gaan zonder hierin te blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik het verlies van mijn gezonde lijf blijf vasthouden en dat ik blijf rouwen over het lijf dat ik had voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het om mijn lijf gaat dat uitgewoond is door het krijgen van kinderen ik altijd deze ene herinnering terug krijg van mijzelf zittend in een groep van zwangere vrouwen die een vraag en antwoord spel doen waarbij ik de vraag krijg of het mij zou boeien wanneer mijn lijf niet meer zo zou zijn als voor mijn zwangerschap, waarop ik antwoord dat het mij niet zou boeien, waarvan ik nu weet dat dit antwoord niet zelfoprecht was en ik dit feit onderdrukte om plaats te maken voor het verlangen naar een kind dat mij zou compleet maken.

 

 

-ik moet er niet aan denken zoveel kinderen te hebben

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verplaatsen inde ander en dan te griezelen van het hebben van zoveel kinderen en mij voor te stellen dat ik in het geheel geen eigen tijd meer over zou hebben om dat te doen wat ik graag wil doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in de schoenen van een ander te kunnen staan als het gaat om het hebben van veel kinderen, door mijn genetische programmering die ik nog niet heb losgelaten en dus nog door de ogen van deze programmering naar anderen kijk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen alleen maar te zien als een beroving van mijn eigen vrije tijd en mij verstikt te voelen bij het idee aan het hebben van veel kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van mensen met veel kinderen, deze last zoals ik dat zie/ervaar, persoonlijk te nemen en ervan uit te gaan dat het ook zo zwaar zou moeten zijn voor die mensen en ik mij dan niet kan indenken dat iemand überhaupt aan zoiets zou willen beginnen.

 

 

 

-waar halen ze het geld vandaan om al die kinderen in dure kleertjes te stoppen?

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn jaloezie door back chat te overmeesteren en zo de jaloezie niet te zien voor wat het is en mijzelf als goed te ervaren en als iemand die vraagtekens zet bij wat zij ziet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen wanneer ik zie dat mensen veel kinderen hebben en zichzelf en de kinderen ook nog in dure kleren kunnen steken en niet snap hoe men dat doet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn financiële situatie op anderen te projecteren en zodoende niet snap waar het geld voor mooie en dure kleding vandaan komt wanneer men veel kinderen heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ontevreden te zijn met mijn financiële situatie waarbij ik elk dubbeltje moet omdraaien en geen geld heb om dure kleding te kopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onvrede te verbloemen met het feit dat ik zelf onze kleding maak en zodoende in maatkleding rondloop en ik dus niets te klagen heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen op mensen die even de stad ingaan en een totale garderobe inslaan, terwijl ik mijzelf zie ploeteren weken lang om zoiets bij elkaar te naaien en niet al teveel geld kwijt te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tijdsinvestering in het kleding maken soms als een last te zien die mij onthoud van al de andere dingen die ik graag zou willen doen en mij niet te realiseren dat door kleding te maken ik kleding heb die mij goed zit en hoogwaardiger is dan wanneer ik het had moeten aanschaffen met hetzelfde budget als ik heb voor de aanschaf van stoffen.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om de gedachte/back chat  “welja neem er nog een kind bij”  en de daaruit volgende gedachten/back chats met beide handen aan te pakken en te gebruiken om door zelfreflectie er achter te komen waar ik mijn energie insteek als het gaat om denkprocessen waar dat beter gebruikt had kunnen worden in het belang van een ieder en dus mijn eigenproces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om genetische en sociale programmering niet mijn leidraad in het leven te laten zijn, maar dit te gebruiken om te zien tot wat een mate ik geprogrammeerd ben en mijzelf geprogrammeerd houd uit angst voor verandering en het loslaten van het oude dat voelt als van mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in andere blogs nog eens dieper op sommige van de aangeraakte punten in te gaan om tot de bodem te komen van deze patronen en denkbeelden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij bezig te houden met mijn proces en niet steeds de aandacht op anderen te leggen om zo even niet de verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen wat een illusie is en met terugwerkende kracht later aan mij gepresenteerd wordt door mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de gedachte/back chat “welja neem er nog een kind bij” geen authentieke gedachte van mij is, van wie ik echt ben, maar een accumulatie van gedachten/opinies die ik door de tijd heen heb verzameld als genetische/sociale programmering en herinneringen/ervaringen om mijzelf als ego een energie boost te geven en zo niet hoef te zien wie ik geworden ben door de acceptatie en aanname van deze denkpatronen op basis van energie.