Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.