Dag 247 van 2555; candida – de illusie van misbruik – de gewilde vriendin willen zijn – deel 3

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting op mijn vorige blog waar ik de verschillende dimensies doorloop over een onderwerp uit mijn verleden, te weten ‘niet nummer 1 te zijn voor de ander binnen een relatie’. In deze blog zal ik doormiddel van correctieve zinnen en verbintenissen dit onder werp verder uitwerken.

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om afgedankt te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door deze angst mij laat leiden tot uitkomsten en gevolgen die niet vast hoeven te staan, maar nu in de ban van deze angst zal het mijn toekomst bepalen. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan in gelijkheid aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een nieuwe relatie aan te gaan zonder herinneringen/emoties/gevoelens/angsten uit mijn verleden, maar deze nieuwe ervaring met een ander als mijzelf te doorleven/doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid en niet in door de ogen van mijn geesteswerkelijkheid de negativiteit de overhand te laten nemen.

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door de ander dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben teleurgesteld te raken in mijzelf door een relatie aan te gaan met een startpunt dat niet is genomen door zelfoprechtheid. Ik stop het verraad aan mijzelf om mijzelf zo niet teleur te stelen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer te verraden binnen een relatie en eerst te bepalen of de relatie een relatie van gelijkheid is, waardoor ik in zelfoprechtheid kan stoppen met deze relatie wanneer ik zie dat deze niet in het belang van een ieder is. Om zo niet te verzuren in de relatie en mijzelf niet te verraden door in zelfoneerlijkheid door te gaan met een relatie in ongelijkheid.

Wanneer en als ik misbruik toesta in mijn leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles over heb om leuk gevonden te worden en een relatie te behouden enzo niet meer helder voor ogen heb waar de lijn ligt tussen acceptabel en onacceptabel. Ik stop het toestaan van misbruik en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet als ultieme doel in mijn leven te zien en daardoor niet over de schreef te gaan en het onacceptabele van mijzelf en de ander te accepteren.

Wanneer en als ik mijzelf bang zie zijn om alleen op de wereld te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een angst is om alles en iedereen te moeten verliezen, incluis mijzelf. Ik stop de angst voor eenzaamheid en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben alleen op de wereld over te blijven zonder dat iemand zich over mij bekommert en mij te realiseren dat ik nooit mijzelf eenzaam kan voelen wanneer ik mijzelf heb en een relatie met mijzelf kan opbouwen in gelijkheid en eenheid aan het leven.

Wanneer en als ik mijzelf zie zoeken naar zelfbevestiging, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik graag speciaal gevonden wil worden door de ander, maar mijzelf niet zie staan, waardoor de ander dit gat moet opvullen. Ik stop het zoeken naar zelfbevestiging en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfbevestiging eerst en alleen bij mijzelf te zoeken om vervolgens stabiel een relatie met de ander aan te gaan zonder afhankelijk te zijn van de ander, waarbij ik ook niet verbittert/verzuurt kan raken wanneer de ander niet die bevestiging geeft die ik wens.

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben om in de massa op te gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat ik speciaal moet zijn om een relatie te hebben en te behouden. Ik stop de angst om te verdwijnen in de massa en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bitterheid en zuurheid niet in een relatie te tolereren van mijzelf en mij niet te definiëren door deze negativiteit om alles te slikken uit angst om niet gezien te worden en alleen achter te blijven terwijl een ieder ander het leuk heeft met elkaar.

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door in ongelijkheid een relatie te leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijzelf compromitteren om door de ander gezien te worden een omslachtige manier is om mijzelf te zien staan en te waarderen. Ik stop de sabotage en leef 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te saboteren maar in plaats daarvan mijzelf te waarderen, niet als polariteit, maar vanuit het feit dat ik geen relatie met iemand of iets aankan gaan wanneer ik geen relatie met mijzelf heb bestendigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vastklampen aan een relatie in ongelijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de deur open voor negativiteit en nooit 1 en gelijk aan de ander als mijzelf zal zijn in deze relatie en dus verbittert zal eindigen met een disillusie. Ik stop het vastklampen en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de deur niet te openen voor negativiteit door te participeren in ongelijkheid en oneerlijkheid binnen een relatie, maar een relatie als een agreement/overeenkomst te zien waarin alle partijen gelijk en 1 zijn aan elkaar, waardoor de agreement nooit in ongelijkheid/geheim kan plaatsvinden.

Wanneer en als ik mijzelf vernederd voel door verraad aan mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik trouw aan mijzelf kan zijn en zelfwaarde uit mijzelf kan putten door 1 en gelijk aan het leven te staan. Ik stop de vernedering en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te vernederen, maar mijzelf op te tillen om te gaan staan als wie ik werkelijk ben, waarbij ik de ander niet nodig heb om het leven in mijzelf te voelen stromen en te weten dat ik er  toe doe, maar de ander mij te laten assisteren en helpen door te reflecteren om zo mijzelf aan mijzelf te laten zien.

Wanneer en als ik mijzelf als de ander mijzelf zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het zover laat komen, omdat ik geen zelfrespect/zelfwaarde heb. Ik stop de sabotage en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer op een punt van niet hebben van zelfwaarde te komen en over mij heen te laten lopen en alles te accepteren wat niet in het belang van een ieder is.

Wanneer en als ik mijzelf gemotiveerd door de ander zie om te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn wil om te leven niet bij een ander vandaan kan komen en ook niet zal komen. Ik stop de afhankelijkheid van de ander en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn reden tot leven te zijn en de leegte in mij te vullen met leven en zo het leven niet te bevechten maar te leven/doorlopen en te genieten van het zijn in het moment.

Wanneer en als ik mijzelf als een niemand zie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat  ik hier ben in mijn fysieke realiteit en dus wel iemand moet zijn wanneer ik mijzelf kan vastpakken. Ik stop het niemand zijn en zal als iemand 1 en gelijk aan het leven gaan staan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kiezen voor het leven en als iemand op te staan in zelfoprechtheid en niet anderen te beschuldigen van de verzuring en verbittering in mijn leven die ik heb geaccepteerd en toegestaan door in ongelijkheid met de ander in relatie te staan.

Wanneer en als ik mijzelf zie verbeelden dat ik gewild en geliefd ben bij anderen, dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik dit doe als tegenpool om niet te worden afgedankt. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet in fantasieën te verzanden, om zo mijn angst om afgedankt te worden en dus maar alles te moeten accepteren, te overbluffen met positiviteit en zo in polariteit te verzanden.

Wanneer en als ik mijzelf niet goed genoeg vind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit voortkomt uit de angst  om afgedankt te worden. Ik stop de angst om afgedankt te worden en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet persoonlijk te nemen wanneer ik niet nummer 1 ben voor de ander, en zo de andere persoon niet te misbruiken door een relatie in ongelijkheid voort te laten bestaan uit angst om als een niets/niemand te eindigen.

Wanneer en als ik mijzelf zie wegkwijnen uit zelfmedelijden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat door het aannemen van een slachtofferrol ik niet bij machte ben om te gaan staan 1 en gelijk als en in het leven. Ik stop het wegkwijnen en het zijn van het slachtoffer en haal diep adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet tot slachtoffer te maken en zo mijzelf de mogelijkheid te ontnemen om te gaan staan.

Wanneer en als ik mijzelf de ander zie beschuldigen voor het niet geven van erkenning, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat erkenning vanbinnen moet komen om vervolgens niet afhankelijk te zijn van de erkenning die de ander mij toebedeeld. Ik stop het beschuldigen en neem het terug naar mijzelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te erkennen als leven.

Wanneer en als ik mijzelf ongelukkig zie zijn in een relatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik verstrengeld ben in een polariteit en hoop/wens om gelukkig te zijn en niet verzuurt en verbittert. Ik stop deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een relatie/agreement niet te definiëren door geluk/ongeluk en verzeild te raken in polariteit, maar simpelweg te zijn en te beleven door mijzelf aan te sturen in het belang van een ieder.

Wanneer en als ik mijzelf fysiek angst laat beleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik preventief zal moeten zorgen dat mijn gevoelens/emoties niet fysiek worden, maar worden aangepakt alvorens zij fysiek worden. Ik stop het fysiek maken van mijn angst.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet misselijk/afwezig/paraat te voelen door de angst die ik in mij laat bestaan door te blijven in een relatie die is gebaseerd op ongelijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf het woord teleurstelling aan het woord relatie zie koppelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze koppeling ervoor zorgt dat ik geen relatie zonder teleurstelling/verbitterdheid aan kan gaan. Ik stop de koppeling tussen relatie en teleurstelling en laat het los.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de koppeling tussen het woord relatie en het woord teleurstelling los te laten en weer terug te brengen naar woorden in gelijkheid.

Advertenties

Dag 28 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk

Dag 27 van 2555; ik ben positiviteit probeer mij maar eens te overtuigen van mijn ongelijk Een uitspraak die ik op internet las luidde als volgt: “when some things go wrong, take a moment to be thankful for the many more things that are still goin’ right…” Op het eerste gezicht lijkt dit een uitspraak waar niet zoveel mis mee is. Een hart onder de riem uitspraak zou je kunnen zeggen, maar als je even gas terug neemt en je niet laat consumeren door het positieve, dan zie je dat er niets wordt gezegd. Het is een soort van neutralisatie van woorden omwille van positiviteit. Het blijven hangen in een schuldgevoel en er niet uitkomen tenzij we het vergoedelijken met veel positiviteit om het schuldgevoel te doen vervagen en een goed gevoel achter te laten. Maar als we ons terecht schuldig voelen en weten dat we ergens schuldig aan zijn, gaat dat feit dan weg door te denken aan alle goede dingen die je gedaan hebt? Is het niet zo dat we verantwoordelijkheid hebben voor alles dat we doen en zeggen? Het zou wel erg gemakkelijk zijn als we de slechte dingen kunnen afdoen met al het goede dat we ooit ook gedaan hebben en daardoor als een kampioen door het leven te gaan voor de weinige echt positieve dingen die we in een mensenleven teweeg brengen.

Wanneer we goede dingen willen doen, geprezen willen worden voor al het goede dat we doet en we gezien willen worden als een goed persoon, dan impliceert dat, het accepteren en toestaan van al het negatieve in ons leven dat wij hebben veroorzaakt. Het één komt niet zonder het ander en het zit zo diep geworteld in ons allen. Bijna elke zucht die we doen staat in het kader van positief uit de bus komen, we zijn drukker met het wegstoppen van onze negatieve kant dan daadwerkelijk een ander levend wezen in overweging nemen en daadwerkelijk te zijn, samen te zijn. Dat kunnen wij niet zonder aan ons positieve imago te werken, want anders voelen we ons ongemakkelijk en niet onszelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om altijd een plaatje paraat te hebben in mijn mind van hoe ik er in die situatie het er het meest positief vanaf kan brengen en mij niet te realiseren in dat moment dat ik die plaatjes nodig heb om mijn verrotte negatieve binnenkant te parfumeren met positiviteit om mijzelf te kunnen velen en met mijzelf door het leven te kunnen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat positieve acties tellen en dat negatieve acties overgedaan kunnen worden om vervolgens omgezet te kunnen worden naar positieve acties door middel van excuus, zodat die aan de positieve teller toegevoegd kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schuldgevoelens over negatieve acties in te pakken/spinnen in positiviteit, zodat het als een cocon wordt die ergens achteraf in de mind kan worden weggezet om in de vergetelheid te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer ik niet denk aan het negatieve in mij het er ook niet langer is wanneer ik het toedek met de mantel van vergetelheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als verschrikkelijk te ervaren wanneer ik wordt geconfronteerd met het negatieve in mij en mij zodoende te willen separeren van dit negatieve door te zeggen dat ben ik niet, want dat voldoet niet aan het plaatje dat ik van mijzelf gecreëerd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik een volwaardig leven kan leidden in separatie met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat zaken altijd wel goed komen, omdat ik standvastig wil geloven in het positieve en niet wil worden geconfronteerd met het negatieve.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geschrokken te zijn als het negatieve zich aandient en het te ervaren als een aanval van buitenaf in plaats van te zien dat het alleen maar het optillen van het deksel van de beerput is die ik zorgvuldig probeer dicht te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om het negatieve in mij aan te pakken, terwijl ik de ervaring heb dat het aanpakken hiervan niet een zaak van angst is en alleen maar meer duidelijkheid verschaft over wie ik daadwerkelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polariteit van positief – negatief en daarmee het positieve en het negatieve in stand houd wat mij in een status quo brengt die geen verandering teweeg kan brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schrik te ervaren wanneer in de medische wereld over positieve uitslag wordt gesproken en daar meestal mee bedoeld wordt dat je een bepaalde aandoening hebt, wat ik ervaar als negatief en daardoor in de war raak en voor mijn gevoel het positieve niet meer als winnaar naar boven kan laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als verliezer te voelen wanneer ik het positieve niet de winnaar kan laten zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar positief en negatief de grondbeginselen van onze planeet zijn en wij dat niet als een feit kunnen aannemen maar het positieve en het negatieve willen uitspelen tegen elkaar als een soort van oorlog die in ons is en door onze poriën naar buiten sijpelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij ons echte zelf met alles erop en eraan niet meer aankunnen en alleen door het in een positief daglicht te stellen ons aangepaste zelf onder ogen kunnen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar we bevestiging van elkaar willen over de mate van onze positiviteit en alleen dan met diegenen om te gaan die ons het meest bevestigen in ons positief zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positiviteit jegens anderen gebruiken om de negativiteit die we echt voelen jegens die ander te bedekken en de lach naar de ander als echt te beschouwen terwijl wij achter de rug van deze persoon om over hem/haar roddelen en dat als normaal geaccepteerd gedrag beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij positieve maskers nodig hebben om met elkaar om te gaan en samen te zijn in onechtheid/oneerlijkheid en dat als echt puur leven te ervaren dat geen consequenties met zich meedraagt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te participeren in de polariteit van positief – negatief.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te schrikken van mijn eigen negativiteit maar het te gebruiken om een betere versie van mijzelf te maken en zo instaat te zijn om te handelen in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te leven naar aanleiding van mijn eigen gecreëerde positieve plaatjes in mijn mind over mijzelf, maar mijzelf te nemen zoals ik ben in het moment in elke adem en mijzelf te corrigeren daar waar het nodig is en daar waar ik niet handel vanuit het voordeel voor een ieder.