Dag 265 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergeving op het gedachten aspect

basisinkomengarantieAlvorens ik de zelfvergevingen op het gedachten aspect doe, volgt er eerst even een update. In mijn eerste blog van deze serie werd er door Ingrid de suggestie gedaan om wietolie te onderzoeken. Ik heb dit onderzocht en inderdaad helpt dit bij 50% van de fibromyalgie patiënten, van de overige 50% heeft 25% er toch baat bij nadat zij met de sterkte en dosis experimenteren. Dus dat is het proberen waard voor de momenten dat de pijn niet echt dragelijk is, maar ook zou het de slaap verbeteren en de spanning in de spieren verminderen en dat alles zonder bijwerkingen. Mijn eerste reactie was: mijn kind aan de wiet, no way! maar het is niet de bedoeling om zoveel druppels te nemen dat je high wordt en het is niet de bedoeling dat je het altijd inneemt wanneer het dus niet nodig is.

Vanmorgen heb ik bij mijn natuurwinkel eens geïnformeerd of zij aan wietolie kunnen komen en ze gaan in de wat minder reguliere circuits navraag doen. Het is niet iets dat zo direct over de toonbank  verkocht wordt, wiet blijft wiet en er zijn allerlei opium wetten die het niet gemakkelijk maken wanneer je geen farmaceutische inmenging wil. Op internet is er mediwiet die je leert hoe je het zelf kan maken, maar eerst zouden we het graag uitproberen, voordat we een mini wietplantage beginnen. Nou ja van 1 plant kun je aardig wat olie maken. Dus dit bied perspectieven als het gaat om betaalbaar. Ook gaat deze natuurwinkel een product bekijken dat op natuurlijke basis van planten is, maar op dezelfde manier werkt als de antidepressiva, dus dat zou ook nog een mogelijkheid kunnen zijn.

Daarnaast kreeg ik tips van verschillende mensen, over behandelingen die weinig of niet vergoed worden en duur zijn, dus dat laten we vooralsnog even liggen. Alhoewel de operaties van dokter Bauer ook heel interessant zijn, hij ziet de oorzaak van de fibromyalgie pijn als een pijn die wordt veroorzaakt door het beknellen van de perifere zenuwen in de ledematen, met name de ellebogen en enkels. Door het buigen van de armen en voeten worden er dan zenuwprikkels veroorzaakt in de perifere zenuwen die geen zenuwprikkels zijn zoals in een gezond lichaam. Hierdoor raakt de pijnbeleving in de hersenen in de war met als gevolg dat er zenuwsignalen als pijn door de hersenen worden waargenomen, terwijl het niet gaat om fysiek letsel en pijn. De fibromyalgie patient ervaart dus pijn terwijl er geen fysieke pijnprikkels zijn. Deze dokter Bauer heeft ontdekt dat deze verstoorde pijnprikkels worden veroorzaakt door verklevingen rond de zenuwen en die haalt hij operatief weg, waarbij een groot deel van de patienten van een groot deel van de klachten af is. Helaas wordt het niet vergoed door de verzekering en door de reguliere artsen als kwakzalverij weggezet. Zou een operatie van 1,5 uur een placebo effect kunnen hebben?

Enfin we zijn een stapje verder in het proces van oplossingen zoeken het stoppen dat is nog niet aan de orde.

 

Het gedachten aspect op het nemen van antidepressiva door mijn dochter als pijnbestrijding:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien als degene met het probleem, te weten een dochter te hebben die eventueel aan de antidepressiva moet waar ik als moeder moeite mee heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het middelpunt van het/mijn bestaan te plaatsen en uit het oog te verliezen waar het daadwerkelijk omgaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf met een dochter te zien die verslaafd is aan de antidepressiva’s, 20 kilo aan is gekomen van het medicijn en als een junk in een hel leeft, omdat het haar niet lukt af te kicken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alvorens het hier en nu zich aandient ik al rampspoed scenario’s aan het doorwerken ben en dus niet meer helder alles op een rijtje kan zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf terug te zien kijken op de ervaringen die ik had met mensen die aan de antidepressiva waren en dit op de toekomst van mijn dochter te projecteren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter, haar pijn en het zoeken naar een middel tegen de pijn niet los kan zien van de ervaringen die ik had in het verleden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien met een dochter die onnatuurlijk blij en opgewekt is wat mij eerder verdrietig maakt dan dat het een goede oplossing lijkt te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrolijkheid/blijheid door chemische middelen als treurig te zien en vrolijkheid/blijheid van anderen die wellicht niet echt is als natuurlijk te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest antidepressiva te zien gebruiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze beslissing die uiteindelijk mijn dochter moet nemen zo persoonlijk te nemen dat ik mijzelf in mijn geest in dezelfde positie plaats als mijn dochter om zo de beslissing voor haar te willen nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in angst voor de huidige fysieke conditie van mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet hier te kunnen zijn wanneer ik participeer in angst in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien bedenken hoe ik mijn dochter aan mijn kant kan krijgen zodat zij de antidepressiva ziet zoals ik ze zie na mijn onderzoek op internet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om manipulatie als eigen belang moet inzetten om gezond verstand over te willen brengen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die alles wel wil uitproberen omdat ze radeloos is en ik geen invloed daarop uit kan oefenen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn controle over mijn leven en dat van mijn kind te verliezen als het niet zo gaat als ik denk hoe het zou moeten gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die een uitzichtloos bestaan  leidt door de antidepressiva gesponsord door Big Farma. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven voor mijn dochter te projecteren in de toekomst, gebaseerd op mijn angsten en opinies.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die als depressief gelabeld zal worden, terwijl zij juist vorderingen maakt om zichzelf uit depressies te halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik erop aan gekeken wordt dat mijn dochter bij tijde n wijlen depressief is door haar fysieke conditie en ik dus gefaald heb als ouder in het grootbrengen van een vrolijk en blij kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een dochter die moet afkicken en door een hel gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet met de ademhaling terug te brengen in het hier en nu om in gezond verstand te beslissen of antidepressiva het waard zijn om uit te proberen of niet.

Advertenties

Dag 233 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen en mijn verbintenissen rond het onderwerp menstruatie, als een voortzetting op de dimensies die ik gisteren heb aangesneden en doorlopen.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in een polariteit zie gaan van geen menstruatie meer willen hebben dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het verlangen om geen menstruatie meer te hebben de andere kant van de polariteit is en ik geen verlangen naar nog de ene pool of de andere hoef te hebben om hier te kunnen zijn in elke adem. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer polariteit te gebruiken als afleiding om niet te zien dat ik in afscheiding een relatie probeer te hebben met mijn menstruatie en vagina vanuit een punt van negatieve/positieve lading.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen van de pijn die ik ervaar tijdens een menstruatie dan stop ik en haal ik diep adem. Ik realiseer en zie dat mijn vagina in mijn perspectief mijn vrouwelijkheid vertegenwoordigt die elke maand gereed staat als lijf voor het moederschap ook als dat niet nodig/gewenst is. Ik stop het beschuldigen en de connectie tussen mijn vagina en vrouwelijkheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vechten tegen mijn ovuleren maar het te nemen zoals het komt en niet in gevecht te gaan met mijn fysieke lijf, maar liever te kijken wie ik ben in de pijn van mijn menstruatie.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als een geheime entiteit zie benaderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in mijn leven op dit punt van geheimzinnigheid door voorgeprogrammeerd te zijn en dat te beschouwen als van mijzelf. Ik stop met de geheimzinnigheid rond mijn vagina en sta 1 en gelijk als en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet te verwarren met wie ik werkelijk ben, maar te zien als wie ik ben geworden en zo mijn vagina te zien en ervaren als  een lichaamsdeel als alle andere.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie schamen voor mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet voor 1 lichaamsdeel kan schamen als ik mijzelf als eenheid gelijk aan het leven beschouw. Ik stop de schaamte en heel de gebroken relatie met mijn lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om schaamte als een indicator naar verandering te nemen en mijzelf te beseffen dat dit een begin van mijn bewustwording op het punt van mijn gebroken relatie met mijn lijf is.

 

Wanneer en als ik mijzelf langzaam mijn vrijheid zie verliezen door lange snel opvolgende menstruaties dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een geest projectie is en niet gebaseerd is op de werkelijkheid en dus een afleider voor wat werkelijk hier is. Ik stop de afleiding en leef mijn vrijheid door mij te bevrijden van mijn emoties/gevoelens/angsten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat mijn vrijheid niet door mijn vagina afgepakt kan worden, maar dat ik de enige ben die instaat is om mijn vrijheid in te perken door angsten/emoties/gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie gaan in de angst voor de dood dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dood te gaan omdat ik op een punt ben waar ik verandering met beide handen kan aangrijpen wat mijn geest ziet als de dood of het verwerpen en niet veranderen op dit punt. Ik stop de angst voor de dood/verandering en beweeg mij 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om veranderingen te omarmen en niet te ervaren als dood en verderf. Waarbij ik mijn vagina niet als de brenger van de dood waarneem of hetgeen dat mij kan besturen alsof het een eigen entiteit is, maar mij te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid moet nemen voor het leven dat ik leef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het patroon van speciaal zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik iets speciaals nodig heb om mijzelf als speciaal en waardig te kunnen ervaren. Ik stop deze honger naar speciaal zijn en leef 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel lichaamsdeel als speciaal te bestempelen om zo mijn eigenwaarde te kunnen ervaren en leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie ervaren als vies dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het woord vies niet alleen op mijzelf als fysiek vies/onder het bloed zie , maar ook als vies als een vieze persoonlijkheid, waardoor het woord extra hard binnenkomt. Ik stop de associatie met het woord vies en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat het vies ruiken als een equivalent voor een vieze persoon hier door mij gebruikt wordt op een minder bewust niveau. Ik wil niet zien/ervaren dat anderen mij op afstand kunnen ruiken voor de vieze/oneerlijke persoon die ik ben, dus houd ik dat liever geheim en schaam ik mij liever op voorhand voor eventuele geurtjes die meer in mijn geest aanwezig zijn dan in mijn fysieke werkelijkheid, om mijn ware aard te verraden.

 

Wanneer en als ik mijzelf  in de wacht zie zetten om te wachten tot iets plaatsvind, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan leven als ik wachtende ben op iets dat komen gaat. Ik stop het wachten en leef in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer 7 jaar op iets te wachten als een verlangen dat eindelijk uit gaat komen, maar mij te beseffen dat het leven in elke ademhaling zit en elke gemiste adem een gemiste kans op verandering in het leven is.

 

Wanneer en als ik mijzelf onzichtbaar zie maken voor pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te leren van de pijn over wie ik ben als en in de pijn en zo verandering te vrezen. Ik stop het mijzelf verstoppen voor de pijn als verandering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren van de pijn in mijn lijf en gelijk en 1 te gaan staan aan de pijn om mij verder te laten voeren door de adem en als geheel de verandering te betreden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie als het middelpunt van het bestaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik het middelpunt van mijn bestaan zou zijn ik om mijn eigen as zou ronddraaien in kringetjes en nooit uit het kringetje zou kunnen ontsnappen. Ik stop het ronddraaien in kringetjes en durf de stap uit de kring te nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij als punt midden in de wereld te zetten om 1 en gelijk te participeren als en in het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie gebruiken om mij verder af te scheiden van mijzelf dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf opzettelijk afscheid van mijn vagina om het niet onder ogen te komen wat er werkelijk dwarszit. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst tot een eeuwigdurende menstruatie  niet te gebruiken om mij in de greep van de geest te houden. En zo niette zien dat ik niet instaat ben om als geheel te functioneren zonder emoties/gevoelens/angsten omtrent lichaamsdelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met een ideaalbeeld dat gecreëerd is door de media over vagina’s, ik stop en adem haal. Ik realiseer en zie dat ik nooit aan een gefoto-jokte versie van een vagina kan voldoen/zou moeten voldoen om mijzelf volledig en waardig te voelen. Ik stop het vergelijken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen vergelijking te gebruiken om eigenwaarde te bewerkstelligen, vanuit een punt van oneerlijkheid met mijzelf en mijzelf als het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met een polariteit te maken heb die ik installeerde op mijn 7e. Ik stop de angst voor de menopauze als een toekomst projectie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te projecteren in de toekomst over de menopauze, maar het te doorlopen als het daar is en met gezond verstand dit als geheel en gelijk en 1 aan het leven te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wensen en verlangen naar de menopauze dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gevolgen niet kan overzien van mijn verlangen. Ik stop het wensen en verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de menopauze niet als een ideaalbeeld te zien zonder dat ik weet hoe dat in werkelijkheid bij mij gaat plaatsvinden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de vrijheid uit de media/reclame spots dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een voorgeprogrammeerd beeld vanuit de media is dat ik najaag om vrijheid te kunnen ervaren. Ik stop het verlangen naar vrijheid door los te zijn van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de voorgeprogrammeerde vrijheid niet te gebruiken om 1 en gelijk aan mijn lijf als het leven te worden, maar in zelfoprechtheid te zien/realiseren/begrijpen dat eenheid alleen kan plaatsvinden wanneer alles 1 is en gezien wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat mijn vagina mij aanstuurt dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een deel van mij nooit het geheel kan aansturen, maar dat aansturen de som van alle delen is. Ik stop het geloof in de supermacht van mijn vagina en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk te gaan staan aan mijn vagina en het geen superkrachten toe te kennen om het zo de schuld te kunnen geven van al het kwaad dat mij overkomt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie overtuigen dat de vagina geen plezier kan opleveren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een zuurpruim ben geworden die liever het slachtoffer van zichzelf is dan de angst in de ogen te zien. Ik stop deze overtuiging en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat mijn vagina wel degelijk garant staat voor plezier net zoals ongemak van tijd tot tijd.

 

Wanneer en als ik mijzelf buitengesloten voel door mijn vagina dan stop ik en haal ik adem. ik realiseer en zie dat ik in afscheiding ben van mijn fysieke lichaam. Ik stop de afscheiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens van buitengesloten te zijn als een rode vlag te gebruiken om te zien dat ik afscheiding van mijzelf besta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als vijand zie beschouwen dan stop ik e haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik met mijzelf in gevecht ben en mijn lichaam niet accepteer als een geheel. Ik stop het gevecht met mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te bevechten, maar te zien waar ik bang voor ben om dat zo onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in polariteit waarin ik mij meer en minder voel dan mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik heen en weer ga van pool naar pool, waardoor niets verandert en er geen eenheid ontstaat. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor verandering in welke vorm die zich ook aandient aan mij.

 

Wanneer en als ik mijzelf beperkt voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen ik mijzelf kan beperken als geheel en niet een deel van mij dat ik om die reden zijn bestaansrecht ontken. Ik stop het gevoel van beperking en zie dat ik mij hierdoor beperk e haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te beperken door een gevoel van beperking en mijzelf te tonen dat er angst onder dit gevoel van beperking zit, de angst voor verandering.

 

Wanneer en als ik mijzelf door aanraking van mijn vagina, tijdens het schoonhouden gedurende mijn menstruatie, mijzelf in robotische handelingen zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een echte fysieke aanraking met mijn vagina in deze periode niet aankan door de emotionele ballast die ik op mijn menstruerende vagina heb gelegd. Ik stop de gevoelloze aanraking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn vagina aanraak, om welke reden dan ook, ik dat doe als een echte fysieke aanraking en niet een aanraking aangestuurd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf als slaaf mijn menstruatie zie doorlopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf slaaf heb gemaakt aan de vagina als losse entiteit van mijzelf om te hopen op de vrijheid van geen menstruatie te hebben. Ik stop het slaaf zijn en participeer  in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slaaf te zijn van mijn eigen geest en altijd te handelen vanuit het principe “in het belang van een ieder” om zo mijzelf aan te sturen in zelfoprechtheid door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie terroriseren met alle emotionele ballast die ik heb omtrent mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zo mijzelf afscheid van mijzelf en zo mijn zelfexpressie beperk. Ik stop het terroriseren en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf nog het leven te terroriseren met de inhoud van de geest en altijd te zoeken naar dat punt van evenwicht waar ik kan handelen in het belang van een ieder en zo mijzelf niet te saboteren. Ik kan niet accepteren en toestaan dat ik mij anders voordoe dan wie ik ben als de expressie van het leven.

Dag 211 van 2555; hou je mond als je de woorden die je spreekt niet kunt leven

equal money capitalismWie kent het niet dat wanneer je enthousiast bent en iets wilt beginnen of iets wil gaan doen en alvorens het te doen heb je het erover met je vrienden, familie of collega’s. Als het iets is dat tot de verbeelding spreekt van anderen of wanneer anderen vinden dat het echt iets voor jou is om te doen dan zul je positieve bevestiging krijgen van de ander. Dit voelt goed deze bevestiging, het is alsof je al hebt gedaan wat je wilde gaan doen. Zo’n voornemen om iets te gaan ondernemen/doen kan dan verschillende kanten opgaan, of je begint eraan en zodra de positieve bevestiging van de ander wegebt stopt ook jouw motivatie, of je begint er niet eens aan want na de eerste positieve oppepper van de ander keert de andere zijde van de polariteit zich naar je toe en wordt het een enorme drempel om nog overheen te gaan. In beide gevallen doe je uiteindelijk niet wat je jezelf hebt voorgenomen, omdat je hypothetisch sprak en het vervolgens al had geleefd in je geest wat de fysieke werkelijkheid alleen maar tot iets lastigs maakt dat niet in lijn is met wat je al had beleefd in de geest.

Ik ben zelf op zo’n punt aangekomen waar ik dit soort voornemens niet meer deel, totdat ik gelijk aan het voornemen kan staan en mijn woorden kan leven. Ik heb in het verleden vaak genoeg mijn hoofd gestoten op deze manier en mooie zaken laten liggen door dingen ingewikkelder te maken dan ze zijn en uit een soort van angst om te falen mijn plannen niet uit te voeren. Dit is zelfsabotage en kan dan ook niet geaccepteerd worden. Doelen stel je voor jezelf of met een groep als jezelf en het verbaal delen als een soort van verbale diaree is niet nodig, dat is streling van het ego. Het doel en de woorden die je voor jezelf hebt geformuleerd om het doel tot leven te laten komen zul je moeten leven en alleen als levend voorbeeld kan je met succes dit doel met anderen communiceren en uitleggen aan diegenen die erin geïnteresseerd zijn.

Probleem:

Prematuur je doelen delen met anderen op zoek naar positieve bevestiging, waardoor het verkrijgen van de positieve bevestiging een doel op zich wordt en verheven boven het startdoel.

Oplossing:

Geen doelen delen met anderen zolang je niet kunt staan als de woorden van je doel en je positieve bevestiging nodig hebt van buiten jezelf om aangespoord te worden.

Beloning:

De woorden leven die je spreekt en daardoor jezelf bewust zijn van de interconnectie die je hebt met anderen in je wereld waardoor je een levend voorbeeld kunt zijn door de woorden die je spreekt en leeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat wanneer ik mijn doelen niet deel met anderen ik geen positieve bevestiging krijg en daardoor niets heb om op te gaan/starten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de positieve bevestiging vanuit mijzelf moet komen, zodat ik mijn eigen motivator ben en mijzelf zo aanstuur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo enthousiast te zijn over een doel dat ik het met iedereen wil delen ook al weet ik dat ik nog niet kan staan als de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energie die wordt gegenereerd door het prematuur delen van doelen te gebruiken om een eigen variant ervan in de geest te creëren waardoor mijn fysieke werkelijkheid ondergeschikt raakt aan mijn binnenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verkneukelen aan iets dat er niet is in de fysieke werkelijkheid en alleen als energie bestaat in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer de energie opraakt ook mijn motivatie voor het verwezenlijken van mijn doelen opraakt en mij niet te realiseren dat ik niet mijn woorden leef maar mijn energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn doel als een premature ejaculatie in het niets te laten verdwijnen en mij op mijn rug te rollen om in slaap te vallen en niet meer aan mijn doel te denken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra de energie op is, ik met de werkelijkheid geconfronteerd word en zonder energie zie ik niet mijzelf mijn doelen verwezenlijken, maar eerder drempels opwerpen om niet aan mijn doel te kunnen voldoen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om drempels op te werpen en niet aan mijn doel te kunnen voldoen als een soort van achterdeurtje om niet geconfronteerd te worden met mijn angst om te falen en niet mijn woorden te kunnen leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de fysieke werkelijkheid van mijn doelen, terwijl ik mijn doelen die in de geest gecreëerd waren toejuichte, terwijl ik werd aangespoord door positieve bevestiging van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met zevenmijlslaarzen door mijn leven te willen stappen en ongeduldig te zijn met het verwezenlijken van mijn doelen en mij niet te realiseren dat ik eerst moet kunnen staan als mijn woorden om ze vervolgens te kunnen leven als mijzelf en dat vereist tijd en oefening.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met de snelheid van de geest door mijn fysieke leven te gaan en mij niet te realiseren dat ik in de geest niet alles kan overzien, aangezien de geest niet handelt in het belang van een ieder, maar geheel en alleen in eigenbelang.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het een daad van eigenbelang is wanneer ik doelen verwezenlijk op basis van energie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles wat ik weet door eigen ervaring, in de wind te slaan en te gaan voor een doel gebaseerd op energie als positieve bevestiging.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik positieve bevestiging nodig heb voor het behalen van mijn doelen en mij niet te realiseren dat daadkracht in mij is en ik alleen maar die daadkracht hoef te leven net als de woorden van mijn doelen om zo een voorbeeld te zijn en niet een schreeuwend reclame bord langs de weg voor mijn doelen die energie nodig heeft om de neonverlichting te laten branden.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in het moment en mijn doel leef in de toekomst en het verleden als een ding en niet als een deel van mijzelf.

Wanneer en als ik mijzelf een doel door energie te leven in plaats van mijn woorden te leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat de gevolgen van het gaan op energie als motivatie een valkuil is waar emoties als angst, falen en minderwaardigheid op de loer liggen. Ik stop de energie afhankelijkheid en haal adem.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gas terug te nemen wanneer ik een doel stel in mijn leven en te zien hoe ik mijn woorden kan leven of wat er nog nodig is om mijn woorden te kunnen gaan leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn doelen niet als verbale diaree rond te spuiten, maar mijn doelen te ventileren als een levend voorbeeld door te doen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen extra drempels op te werpen bij het realiseren van mijn doelen door energie als mijn motivator te gebruiken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om energetische afhankelijkheid bij het stellen van doelen direct kort te sluiten.

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 151 van 2555; sla m’n armen om mij heen

Dag 151 van 2555; sla m'n armen om mij heen  Het is een klein gebaar, maar een grote stap vooruit als je ontdekt dat je eerst van jezelf moet houden alvorens de wereld aan te kunnen. Het klinkt misschien logisch, maar dat was het voor mij door mijn leven heen niet, als ik terug kijk op al die gebeurtenissen die mij lieten zien dat ik niet van mijzelf hield en mijzelf zelfs wantrouwde. De meeste mensen hebben met dit bijltje te hakken, en het ligt dan ook in onze aard  om dat wantrouwen in onszelf af te schuiven op de ander. De ander niet te vertrouwen, de mensheid te wantrouwen en totaal over het hoofd te zien dat het in eerste instantie bij onszelf ligt. Wij zijn aan zet, maar wachten op de ander om hem/haar vervolgens van vals spelen te kunnen beschuldigen. Wat een giller eigenlijk.

 

Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan, hou van jezelf om vervolgens van de ander te houden als jezelf. En wanneer dit allemaal vaag klinkt dan is het moeilijk om een begin te vinden en de eerste stap te zetten. Ik kon het zogezegd geen handen en voeten geven, het was een vaag begrip in mijn geest, zelfs een beetje blur. Dus moest ik terug naar de basis en terug naar het fysieke om het duidelijk te maken en tastbaar. Dus sloeg ik mijn armen om mij heen op de manier hoe ik mijn armen om anderen sla, want als ik terug keek dan zag ik dat ik mijn armen om anderen sloeg precies op de manier hoe ik het zelf graag had gewenst, maar die stap had ik overgeslagen, omdat ik dacht dat ik het niet kon. Omdat ik dacht dat het niet nodig was en hoopte dat ik kon geven zonder te hoeven nemen, om zo niet met mijn eigen behoeften geconfronteerd te worden. Een hug van een ander gaf mij veel voldoening, maar ik wachtte dus altijd totdat de ander besloot zijn/haar armen om mij heen te leggen, wat mij een gevoel van geaccepteerdheid gaf. En daar zat hem de kruks, dat wat ik mijzelf kon geven, hoopte ik van de ander te ontvangen, ik vroeg er ook niet om ik wachtte netjes af, want kindjes die vragen worden overgeslagen.

 

Het is fijn om je armen om jezelf heen te slaan en te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan en mag accepteren voor wie ik ben, wetende dat ik zal staan om een proces te wandelen waarin ik mijzelf zal leren kennen met mijn goede en slechte kanten. Pas als ik weet wat mijn goede en slechte kanten zijn dan kan ik er wat mee doen. Mijn slechte kanten vrezen en door de wetenschap dat ze er moeten zijn onderdrukken dat werkt niet en dat heb ik gezien in het begin van mijn proces. Heerlijk mijn armen om mij heen slaan terwijl ik het water van de douche over mij heen laat stromen en mijn voeten stevig op de grond plaats om tezamen met het water dat uit mij te laten stromen dat niet meer nodig is, dat is echt fysiek hier zijn in elke ademhaling en maakt een connectie met mijzelf om een proces van zelfacceptatie gaande te houden. Dan is een hug aan een ander ineens een bevestiging van mijn eigen zelfacceptatie en de acceptatie van de ander als mij in dezelfde ademhaling.

 

Dus ik raad het je aan, sla eens je armen om je heen en ga de angsten aan die je voelt opborrelen, terwijl je in direct contact staat met je eigen fysieke werkelijkheid. Zonder dit als erotisch of spiritueel te ervaren, want zodra dat wel het geval is dan is het de geest die je voor de gek houdt en zul je geen echte connectie met jezelf als leven maken, maar een connectie met je geest en je energetisch opgeladen voelen naderhand. Pas op voor de valkuilen die je voor jezelf zet, want het kan jaren duren voordat je eruit komt, wanneer je niet de juiste middelen hebt om weer op te krabbelen en eruit te komen. Dus dingen als ‘free hugs’ zetten geen zoden aan de dijk, zolang je niet jezelf een echte ‘free hug’ kan geven en zolang je nog eerst naar buiten moet treden om genoegdoening in jezelf te krijgen om de energetische honger van je geest in jezelf als de illusie van jezelf te stillen.

 

Hulpmiddelen om handen en voeten aan jezelf te geven en te snappen wie je bent, vindt je in het http://www.desteniiprocess.com, waar er een lichte versie is gestart die gratis is lite.desteniiprocess.com. Geen excuses op 1 januari 2013, pak jezelf aan en laat je niet pakken door anderen en snap de wereld om je heen en jezelf als jezelf.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar acceptatie buiten mijzelf te zoeken en mij niet te realiseren dat acceptatie altijd zelfacceptatie is en dus van uit mijzelf moet komen om zodoende anderen te kunnen accepteren als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst de stap van zelfacceptatie over te slaan wetende wat mijn donkere kanten zijn en die niet te willen accepteren waardoor ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te accepteren in mijn plaats omdat dat veiliger voelt en makkelijker is om de vinger op de zere plek bij een ander te leggen dan op mijn donkere punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan zelfacceptatie automatisch mijzelf af te scheiden van mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid, waardoor alles onwerkelijk en beangstigend overkomt en ik niets terug kan nemen naar mijzelf, waardoor alles als losse eindjes blijft rond zweven en er chaos heerst die zich meester maakt van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet tastbaar te ervaren om te starten met een proces van zelfacceptatie door de afgescheidenheid die ik ervaar als vaagheid en angst om te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat de ander mij omarmd om een gevoel van acceptatie te ervaren die niet werkelijk en echt is omdat ik het in afgescheidenheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik de ander omarm het mij sterkt in de acceptatie van mijzelf en zo opzoek ben naar een ‘quick fix’ en geen zelfconfrontatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet durf vast te pakken uit angst en genetische en sociale programmering dat zoiets niet iets is wat je doet, maar wat een ander voor je doet als je in die positie bent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysikaliteit als iets onnatuurlijks te ervaren door genetische programmering en het mijzelf aanraken als iets wat niet kan of mag te ervaren als een klein stemmetje achterin mijn hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven vragen om een fysieke omarming uit angst te worden overgeslagen door sociale programmering en mij niet te realiseren waar dit verlangen vandaan kwam en wat het mij duidelijk maakte over mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bezwaard te voelen om eerst aan mijzelf te werken en niet als een soort van uitvlucht eerst anderen aandacht te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf omarmen niet als optie te hebben bedacht en mij niet te realiseren hoe ik dit punt op slot had gezet, zodat ik er niet bij kon en mij weerhield van de ervaring om mijzelf te mogen vasthouden in zelfacceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te beschouwen als de ander als dekmantel om niet te hoeven zien dat ik mijzelf niet kon accepteren zoals ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben omdat ik het vertrouwen in mijzelf terug heb gevonden dat ik er alles aan zal doen om tot dat ene punt te komen dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben in plaats van te accepteren zoals ik geworden ben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij met mijn eigen proces bezig te houden en mij alleen met het proces van een ander bezig te houden door een levend voorbeeld te zijn en niet als een project om de aandacht van mijzelf af te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te omarmen ook wanneer ik door dit proces van zelfacceptatie heen ben, simpelweg om te bevestigen dat ik er mag zijn als wie ik ben als leven.