Dag 312 van 2555: van het (medicijn)kastje naar de muur gestuurd worden – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg van mijn vorige blog en het is aan te raden om voor context de vorige blog te lezen.

 

In deze blog volgen zelfvergevingen en zelfcorrecties die te maken hebben met het feit dat ik mij niet gewaar was van de pijn in beide ellebogen, nu dat na 1,5 jaar weer opspeelt. Ook in de eerste periode terug in Nederland ben ik de pijn steeds meer naar de achtergrond gaan drukken, alsof de pijn een vervelende nagedachtenis was aan een zeer harde (fysieke en financiële) periode van het wonen in de bergen van Italië.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer je de pijn geen aandacht geeft de pijn er ook niet meer is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van pijn negeren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de pijn kan negeren, maar uiteindelijk niet zijn oorsprong en wat het met het fysieke lijf doet. Ik stop het negeren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om pijn niet meer te negeren maar te onderzoeken met de hulpmiddelen die ik ken en daar waar nodig een arts in te roepen om de fysieke kant onder de loep te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn niet te willen voelen omdat dat lastig is en het dan aandacht vraagt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen last willen hebben van mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn fysieke lijf wel wil gebruiken maar er geen zorg voor terug wil geven omdat dat als lastig door mij wordt ervaren en wordt gekoppeld aan geld. Ik stop het niet geven van zorg en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het geven van zorg los te koppelen van geld en de angst om de zorg mij niet te kunnen veroorloven, en dit loskoppelen in stappen te verwezenlijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf aandacht vraagt terwijl ik verder wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat mijn fysieke lijf mij terughoudt en limiteert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit probleem vanuit de ‘geest’ benader en niet wil zien dat ik fysiek ook werkelijk teruggehouden wordt als de fysieke pijn om rust vraagt. Ik stop deze gedachte en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken of iets wat ik denk ook echt zo is binnen mijn fysieke werkelijkheid, zodat ik niet meer fysieke brokken maak en meer gevolgen moet doorlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer mijn fysieke lijf door pijn aangeeft het langzamer aan te moeten doen, waardoor ik het lijf als een verrader ervaar die mij wil boycotten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf als een verrader zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke lijf en mij zodoende verraden voel door mijzelf maar dat ervaar als iets buiten mijzelf. Ik stop deze energie van verraden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te leren zijn aan mijn fysieke lijf en zo te zien/realiseren/begrijpen dat er geen sprake van verraad of boycotten, maar meer een belangenverstrengeling waar ik als de ‘geest’ niet dat krijg wat ik wil en mij zo gelimiteerd voel door het fysieke aspect van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke lijf als lastig te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn fysieke lijf lastig te vinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf lastig vind omdat het niet doet wat ik wil. Ik stop het willen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet kinderlijk dingen van mijn lijf te willen/vergen ook als mijn lijf even het niet aankan dan dien ik respect/geduld te hebben voor de beperking die ik fysiek moet ondergaan door uit te zoeken wat er aan de hand is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik een samenspel moet spelen met mijn fysieke lijf in plaats van separatie uit te spelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie in plaats van samenspel met mijn fysieke lijf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn lijf als limiet zie, maar in deze ben ik degene die saboteert door geen samenspel met mijn fysiek lijf aan te gaan. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om samen met mijn fysieke lijf/voertuig, wat een éénmalige kans in dit leven is, een manier te vinden om zo optimaal door het leven te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever een lijf te wensen dat wel aan mijn eisen voldoet.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ander lijf te wensen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wel een ander lijf kan wensen, maar ik dan beter een andere houding van mijzelf in deze kan wensen om verandering op dit punt te bewerkstelligen. Ik stop de wens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het wensen van een ander lijf als ontkenning van het probleem te zien, waardoor er niets zal veranderen als deze wens vervuld zou worden, het veranderen  van mijn houding ten aanzien van mijn fysieke lijf en de pijn is het enige dat verandering met zich mee kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom ik die pijn moet ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtoffer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kom als ik blijven hangen in het waarom ik. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te vragen waarom ik de pijn moet ervaren, maar hoe het komt dat ik de ze pijn ervaar en wat er aan gedaan kan worden, met andere woorden de impasse van de slachtofferrol omzetten in zelfaansturing en actie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf zielig te vinden wanneer ik aan de pijn toegeef.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf zielig vinden wanner ik toegeef aan de pijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als zwak zie wanneer ik toegeef en dus zielig. Ik stop het toegeven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet toe te geven aan mijn zielige personage die het zwakke personage alleen maar aanwakkert en mij met mijn goedkeuring mijn daadkracht onderuit haalt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om toegeven aan de pijn als een zwakte bod te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zwak zijn als ik pijn heb, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik daadwerkelijk zwak ben fysiek door de pijn en dat in botsing komt met wat ik wil. Ik stop het zwak vinden van mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergissen in fysieke zwakte en een zwakke persoonlijkheid, iemand die fysiek zwak is hoeft niet een zwakke persoonlijkheid te hebben en omgekeerd. Geen pijn willen voelen en sterk denken te zijn is maar een illusie die door zijn basis te hebben in een polariteit, zomaar kan uitmonden in het tegengestelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om één met de pijn als iets angstigs te ervaren en niet als een oplossing om hier te zijn met mijn pijn en te snappen wat mijn lijf mij communiceert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben om één met de pijn te zijn en het te begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ‘geest’ het denkwerk laat doen en één met de pijn te interpreteren als een soort van hel waar er alleen nog maar pijn is. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de separatie op te heffen en één als de pijn te durven voelen wat er aan de hand is, zonder de angst dat ik de pijn wordt en dus vertrouwen in mijn fysieke lichaam te durven hebben.

Advertenties

Dag 310 van 2555: mijn zielige ik – deel 5 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDit is een vervolg op mijn vorige 4 blogs, voor context raad ik aan de andere blogs te lezen. In deze blog zal ik de volgende zin “waarom is dit hier” onder de loep nemen met zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waarom dit hier is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afvragen waarom dit hier is, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet hoef af te vragen waarom dit hier is maar simpelweg hier moet zijn om dit hier te begrijpen. Ik stop het afvragen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer af te vragen ‘waarom dit hier is’ terwijl ik zelf in de ‘geest’ ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbazen over het feit dat dit hier is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit gebruik als afleidingstactiek om in de ‘geest’ te kunnen blijven. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbazing die feitelijk ontkenning door de ‘geest’ is van datgene wat ik heb geaccepteerd en aanvaard niet langer te gebruiken als afleiding van het niet zijn in het hier en nu en het omgaan met het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van wat hier nu is, en het als los van mijzelf te zien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van separatie van datgene dat ik ontken als van mij of ontstaan door mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier geen zelfverantwoordelijkheid wil nemen en het dus loskoppel van mijzelf om er zo afstand van te kunnen nemen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om één en gelijk te zijn/gaan staan aan dat wat ik schep/aan deelneem op een bewust of onbewust niveau om het zo te kunnen doorgronden en te begrijpen zodat ik het niet nogmaals hoef te herhalen wanneer ik zie/begrijp/realiseer dat het niet werkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ‘dit niet hier te willen’ en dus mij afzet door mij ervan te separeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van afzetten tegen dat wat ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen ander copingsmechanisme heb ontwikkelt dan afzetten ertegen en het uit mijn systeem drukken/duwen. Ik stop het afzetten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een andere strategie te ontwikkelen/bedenken om met de dingen die ik als ongewenst ervaar om te kunnen gaan in het hier en nu, zonder in mijn ‘geest’ mijzelf terug te trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de slachtofferrol te vervallen dat ‘dit hier’ nu is, terwijl ik er niet om gevraagd heb.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geloven dat wanneer ik er niet om vraag iets zich dus ook niet aandient, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet overzie wat ik aan gevolgen in mijn fysieke realiteit teweeg breng en zodoende mijzelf ervaar als het middelpunt van het bestaan die kan commanderen wat er wel in mijn leven komt en wat niet, terwijl ik op andere niveaus van alles in werking zet. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om minder verbaasd en overstelpt te zijn over mijn fysieke werkelijkheid en te begrijpen/realiseren/zien dat ik op vele niveaus van alles activeer indirect of direct, waar ik alleen mijzelf bewust van kan zijn zolang ik in het hier aanwezig ben en de tijdlijn terug kan lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf dat ik ‘dit hier’ toesta in mijn fysieke werkelijkheid terwijl ik het niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van teleurstelling in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onmacht voel en de grip op mijn fysieke realiteit niet heb door te vertoeven in mijn ‘geest’ waardoor ik de dingen niet kan zien hoe ze daadwerkelijk zijn. Ik stop de teleurstelling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet door de ogen van ‘teleurstelling’ en ‘onmacht’ naar mijzelf te kijken maar naar mijzelf te kijken alsof het de eerste keer is dat ik naar mijzelf kijk, zonder vooroordelen/herinneringen en angsten, waardoor ik dat kan zien dat ‘hier’ is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen dit wat hier is om aan te geven dat ik het niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schoppen tegen datgeen ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schop uit angst dat ‘wat hier is’ te dichtbij komt en zal blijken dat ik dat ben dat ‘hier is’. Ik stop het schoppen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te schoppen, maar te kijken en te zien wat er gaande is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zoveel energie te stoppen in het ‘niet willen van ‘dit hier’ dat het een gevecht wordt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten tegen hetgeen ik niet wil, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vecht uit angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de energie die ik stop in vechten te laten voor wat het is en in plaats daarvan moeite stop in het mijzelf en mijn realiteit begrijpen door te zien in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten tegen ‘dit hier’ als daadkracht te bestempelen en niet als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van vechten met daadkracht te verwarren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat vechten tegen iets meer waarde heeft dan daadkrachtig zijn en in mijn kracht te gaan staan in het her en nu. Ik stop de verwarring en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om daadkracht niet moedwillig te verdraaien om zo niet dat aan te hoeven gaan wat ik zal moeten aangaan om te voorkomen dat er dingen gebeuren die ik niet wil omdat ze niet in het belang van een ieder zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ‘dit hier’ mijn controle over mijn leven overneemt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om controle te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik controle zie als controle in de ‘geest’ en niet in mijn fysieke werkelijkheid te staan voor het belang van een ieder. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet aan te sturen door angst voor wat ik heb gecreëerd, maar dat in de ogen te zien en zelfverantwoordelijkheid voor te nemen wat ik heb veroorzaakt, geaccepteerd en aanvaard.