Dag 267 van 2555: Paranoia: welke farmaceutische worst wordt ons voorgehouden? – zelfvergevingen op het backchataspect

basisinkomengarantieVanavond werd ik teruggebeld door de arts die verbonden is aan mediwiet, wat een prettig gesprek opleverde over de wietolie en de nieuwe golyoli die zij hebben. Mij werd het verschil uitgelegd tussen THC olie (wietolie, 5% THC + 3,5% CBD) en CBD olie (golyoli,  0,173% THC + 2,6% CBD). Wanneer mijn dochter positief reageert op de golyoli dan is dat de meest raadzame olie om te gebruiken. Van deze variant kun je namelijk niet stoned worden en heeft zeer goede kwaliteiten voor de fibromyalgie en daarmee samenhangend slaapproblemen van mijn dochter. Deze olie blijft onder de wettelijke grens van maximaal 0,2% THC en mag  dus niet meer illegaal genoemd worden.

 

Wij hebben een proefpakketje besteld met een pipet gevuld met wietolie en een pipet gevuld met golyoli. Toch is het verbazingwekkend dat je zo’n beetje het zwarte circuit in moet om aan werkzame en niet schadelijke middelen te komen om een ziekte te verlichten die nog steeds als “iets tussen de oren” wordt ervaren. Een tikje surreëel is het allemaal wel. En als het allemaal goed aanslaat dan zullen we voor eigen gebruik wiet gaan verbouwen met een hoge CBD waarde, om de kosten in te perken en het zelf in de hand te hebben. Ik had nooit gedacht dat ik als moeder wiet zou gaan verbouwen voor mijn dochter, zo kan het leven je toch nog verassen.

 

 

Interne gesprekken/backchataspect:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ antidepressiva is voor zielige mensen’ in mij te laten bestaan en zo een waardeoordeel over het woord antidepressiva te vormen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie dat mijn kind daardoor in de categorie van een ‘zielig persoon’ valt binnen mijn eigen definitie, als een angst/zorg in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat die angst gecreëerd is door de emotionele lading die ik aan het woord heb gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mijn dochter wordt tot een farmaceutische slaaf gemaakt’ in mij te laten bestaan en zo de farmaceutische industrie te beschuldigen van het maken van een levenslange klant/slaaf, terwijl er van de kant van mijn dochter en mij eerst een goedkeuring moet zijn om aan de antidepressiva te beginnen.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik altijd mede verantwoordelijk ben voor wat er gebeurd, omdat ik altijd eerst dingen accepteer en toesta, passief of actief, alvorens ik mee ga met zoiets als langdurig medicijn/psychofarmaca gebruik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat zit er voor de huisarts in, dat hij een 16-jarige aan de antidepressiva wil helpen’  in mij te laten bestaan en zo argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en de vertrouwensband die we met hem aan het opbouwen zijn kapot maak. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om argwaan te hebben naar mijn huisarts toe en niet gewoon op de man af te vragen wat hij met dit soort adviezen denkt te bereiken en of hij zich realiseert wat de vergaande gevolgen hiervan zijn en zo de communicatie open te houden in plaats van hersenspinsels en theorieën in mijn geest te ontwikkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘kan ik mijn huisarts nog vertrouwen’  in mij te laten bestaan en zo het vertrouwen al heb opgezegd door deze ene backchat in mij te laten ontstaan/bestaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zodra doktoren op een andere lijn zitten dan ik zelf het vertrouwen in hen op te zeggen en niet in communicatie te treden met hen maar mij te separeren van hen in de hoop dat het probleem ophoud te bestaan en het dus niet bij de wortel aan te pakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de farmaceutische industrie geeft geen fuck om mijn kind, zij is een melkkoe voor het leven, tezamen met vele anderen’  in mij te laten bestaan en zo mijn vertrouwen in reguliere pillen en drankjes op te zeggen waardoor ik zelfs simpele tijdelijke medicatie ter overbrugging argwaan en niet wil innemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te limiteren door argwaan van de farmaceutische industrie, die zich als graaiers naar de mensen opstelt, waardoor ik alleen het graaien zie en mij hiervan wil afsluiten/behoeden en zo een eenvoudig medicijn wat had kunnen helpen afwimpel.

 

Wordt vervolgd.

Dag 179 van 2555; de Niger Delta en mijn geld

equal money capitalismGisteren zag ik een documentaire van de VARA over de Niger Delta en hoe dat gebied na de grote olieramp in 2009 het meest vervuilde gebied ter wereld is op dit moment. Waar de olieramp van BP voor de kust van de USA zijn weerga niet kende, is de Niger Delta een plek zonder uitzicht geworden voor zijn natuurlijke bewoners. Dat dit drama zo lang voortduurt is omdat er meerdere partijen aan schuldig zijn. Shell en de Nigeriaanse regering hebben de grootste debet aan deze onopgeloste kwestie, maar ook de rebellen hebben hun steentje bijgedragen aan de chaos die er nu heerst. Kort door de bocht kun je zeggen dat, door het gebrek aan verantwoordelijkheid nu grote groepen van de bevolking tot bittere armoede gedwongen zijn. Voorheen was de bevolking daar boer of visser en nu met een dode rivier en het land, dat minstens 5 meter diep zou moeten worden afgegraven om de vervuilde grond weg te krijgen en te vervangen met schone grond, is geen van beide beroepen meer mogelijk. Vroeger had het gebied mangrove bossen, waarvan er geen één boom meer overeind is. Kinderen gaan niet meer naar school omdat de ouders door gebrek aan inkomen het niet meer kunnen betalen. Het is geen gebied waar men even van beroep veranderd om zo weer een doorstart te maken, het is een gebied van handarbeiders die het vak van hun ouders leerden en het aan hun kinderen weer doorgeven.

In de documentaire konden we zien hoe hier en daar door een enkeling een poging gedaan werd om vervuilde grond te ruimen, maar de wijze waarop was treurig. Een gat van een paar meter werd uitgegraven en de modder werd naast het gat neergelegd en dat was het. Er is eenvoudigweg geen sturing en niemand neemt echt verantwoordelijkheid, waarschijnlijk uit angst dat het financiële plaatje op hun bordje komt als ze iets gaan doen, een soort van schuld bekennen zeg maar. Vandaag heeft de rechter inNederland een uitspraak gedaan in deze kwestie en Shell moet de helft van de kosten op zich nemen.

Voor ons is het een kwestie in een ver land waar wij geen connecties mee lijken te hebben, behalve dan dat Royal Dutch Shell zijn zaken daar heeft. Voor mij was het nog minder een ver van mijn bed show en ook een reden waarom ik nooit uitgebreid geblogd heb over het onderwerp Shell. Ik behandelde het als een soort van taboe onderwerp en voelde mij niet loyaal wanneer ik erover zou bloggen. Mijn broertje werkt voor Shell en woonde in die tijd in Nigeria, ik hoorde verhalen over de rebellen en hoe vervelend en onwerkbaar het was. Maar ook zag ik op internet hoe de mensen daar leden en hoe er niets constructiefs en consistents werd gedaan. De afgelopen jaren toen het financieel met mij en mijn gezin niet lekker liep heeft mijn broertje ons enkele keren uit de brand geholpen met geld. Ik was blij met het geld waardoor ik uit een benarde situatie kwam, maar tegelijkertijd zag ik het geld als bloedgeld en vond ik het verschrikkelijk om Shellgeld aan te moeten nemen. Het leverde een twee strijd binnenin mij op, een strijd die ik al kende toen ik in het begin van mijn huwelijk geldbedragen van mijn schoonouders kreeg, ook dit geld zag ik als bloedgeld dat bij een Multinational vandaan kwam met niet alleen nobele praktijken.

Ik verkeerde dus in situaties waar geld, mij uit die situatie kon helpen, maar het geld dat ik kreeg was verdiend of betaald door corporaties die ik als fout bestempelde, waardoor ik mij schuldig voelde voor het aannemen van dit geld. Nu met het kijken naar deze documentaire kwam dat duidelijk naar boven en zag ik dat mijn ego in de weg had gezeten  door geen aandacht te willen schenken aan de omstandigheden in de Niger Delta uit angst dat als ik geld nodig zou hebben ik dat niet meer zou krijgen vanuit een punt van niet loyaal zijn. Begrijp mij goed dit speelde zich allemaal in mijn geest af en mijn aannames waren absoluut niet getoetst aan de werkelijkheid.

Dus ik dwing mij nu, om eens echt te kijken naar dit punt, wat zat mij nou dwars en wat was daar nu reëel of echt aan? Ik voelde mij dus schuldig voor het aannemen van bloedgeld zoals ik dat zelf noemde, maar dat was een dekmantel voor de angst om het niet meer te krijgen als ik kritisch zou zijn over de praktijken van deze bedrijven waar het geld vandaan kwam. Wanneer ik geld of materiële zaken van anderen kreeg dan had ik daar geen moeite mee, dat nam ik zonder wroeging aan. Dus waar ligt nu de fijne grens? Geld is geld, waar of niet? Het was mijn manier van labelen, wat het ene geld goed maakte en het andere fout. Voor het gemak bekeek ik niet hoe mensen aan dat goede geld waren gekomen, want het was goed. Het is dus mijn interpretatie van geld wat de herrieschopper is, het geld als iets fysieks, was in beide gevallen gewoonweg geld. Dat is wel een opluchting eigenlijk om er zo naar te kijken want een opinie kan ik veranderen, fysiek geld niet. Mijn opinie moet aangepast worden, geld is geld en het zijn de mensen die foute of goede zaken met geld doen. Uiteindelijk kan het geld dat ik met nobel werk verdien, best geld zijn dat door de handen van criminelen is gegaan in een eerder stadium. Wanneer ik mijn oude opinie zou doorvoeren dan zou ik uit het complete geldsysteem moeten stappen, want welke euro is nog een “goede” euro? Geld weigeren wanneer ik het nodig heb dat zou te bizar voor woorden zijn als dat gebaseerd is op emoties en opinie. Kritische blogs schrijven is iets dat nodig is om mensen bewust te maken over wat er op onze wereld allemaal gaande is, zodat we allemaal kunnen kiezen of wij dat accepteren en toestaan of op staan in de naam van het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld onder te brengen in goed en slecht geld categorieën gebaseerd op opinie en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer het mijzelf niet aan ging wel te zien dat geld niet de bron van het kwaad is maar de mens die het in handen heeft en nu het zich voordeed in mijn eigen leven kan ik dat verschil niet zien en bleef ik hangen op goed en slecht geld en mij schuldig voelen  voor het aannemen van geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen voor het aannemen van geld terwijl ik in een benarde situatie zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als mindere te zie dan diegene die mij het geld aanbied en het zelf wel heeft en zodoende het gevoel heb loyaal aan ze te moeten zijn om zo mijn kansen niet te verspelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst voor overleving mijzelf als een mindere denk te moeten wegzetten, omdat ik een loser ben op het gebied van geld en de ander een winnaar waar ik van afhankelijk ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een reden te vinden waardoor dit geld aannemen slecht is en ik tegen mijzelf kan zeggen dat ik het liever niet doe, omdat het bloedgeld is, terwijl ik in wezen het niet wil omdat ik het niet prettig vind om in de loser rol te zitten die ik mijzelf heb aangemeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de loser rol mijzelf meer te maken door te zeggen dat ik wel weet wat er met dat geld aan de hand is en hoe slecht het wel niet is, om zo aan de gevoelens van het loser zijn voorbij te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf superieur te voelen over het feit dat ik kan zien dat dit geld fout geld is, maar tegelijkertijd in deze polariteit mij inferieur te voelen door de noodzaak van het aannemen van het geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet na te denken over goed geld en de herkomst daarvan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer geld in de vorm van materie zich aan mij aandient ik geen bezwaren maak over de herkomst van het geld waar het mee gekocht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen geld als fout te zien als het mij in het gezicht aankijkt en ik mij dan goed voel voor het ontdekken hiervan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onderscheid te maken tussen goed en slecht geld terwijl ik mij niet realiseer dat het een polariteit is en dat goed geld in essentie ook slecht geld is en andersom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen fout geld meer wil aannemen ik mij buiten het geldsysteem moet plaatsen om hieraan te ontkomen, wat mijn kans op overleven verkleint en wat uiteindelijk onmogelijk is om te doen want alles kost geld of heeft geld gekost.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat geen geld aannemen wanneer je het krijgt en je het nodig hebt uit overtuiging een zaak van het ego is en niet gehonoreerd kan worden omdat het niet al het leven in overweging neemt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld als een betaalmiddel te zien wat ons in leven houdt en waardoor wij instaat zijn te genieten in onze huidige maatschappij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld niet door de ogen van mijn opinies in goed en slecht op te delen maar mij bewust te zijn van de geldpraktijken en de race naar macht door geld die zich in mijn fysieke werkelijkheid afspeelt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geld aan te nemen wanneer dat nodig is zonder mij als minder te zien, maar dankbaar te zijn dat er mensen zijn die mij willen helpen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat al het geld goed en al het geld slecht is en dat dit in de handen van ons mensen ligt om te veranderen of niet.