Dag 361 van 2555: de kleur rood

DIP Lite cursusRecentelijk zag ik Anna over kleuren bloggen en Marjo, ik luisterde het Eqafe interview over kleur en besloot er ook een paar blog posts aan te wijden.

Als kind vond ik het moeilijk om mijn lievelingskleur te noemen, aangezien ik niet één kleur had die ik mooi vond maar een scala aan kleuren die ik weer in bepaalde combinaties mooi vond. Wanneer ik dan toch een kleur moest kiezen dan koos ik in het moment een kleur om mij zo aan te passen aan het feit dat iedereen een lievelingskleur leek te hebben.

Toen ik voor in de twintig was ging mijn interesse wat kleding betreft ineens uit naar rood als een accent om mee te spelen. Ik was tevreden met mijn figuur en had het gevoel dat ik de wereld wel aankon. Ik maakte mijzelf een scharlaken kleurige regenjas en ik voelde mij in die kleur echt ‘in control’. Rood is altijd een kleur gebleven om deze ervaring van, alles op orde hebben in het leven, uit te drukken.

Toen ik voor in de dertig was schilderde ik twee wanden van de woonkamer vol met blokjes die ik met vijf verschillende kleuren rood invulde. Mijn partner zat voor zaken in Frankrijk die week en ik besloot de woonkamer een metamorfose te geven. Toen hij ’s nachts thuiskwam had ik wat lampjes aangelaten zodat hij de muren zou zien. Gelukkig vond hij het mooi. Zelf vond ik het een warme uitstraling hebben en ’s avonds met de lampjes aan gaf het een geborgen en gezellig effect. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een ‘terug naar de baarmoeder’ ervaring opriep.

Nu ik terugdenk aan mijn kindertijd om te zien waar rood een rol heeft gespeeld dan zie ik ineens die rode deken die op mijn bed lag. Wellicht dat daar het gevoel van geborgenheid vandaan komt. Mijn partner en ik kochten onze eerste fauteuils en die waren scharlaken rood, van die fauteuils met oren waar je in weg kon kruipen. Ook hier komt geborgenheid weer terug.

Rood heb ik eigenlijk nooit als de kleur van de liefde gezien, de tegenpool wel, haat en boosheid als het gaat om een koele harde tint rood. Dit zijn natuurlijk allemaal voorgeprogrammeerde aannames over de kleur rood.

Wanneer ik naar de kleur rood kijk door de ogen van de kleurenpsychologie dan zie ik allerlei karaktereigenschappen die ik in mijzelf terug zie of die ik mijzelf zou willen toewensen of die anderen in mij zien. Eigenschappen zoals: zelfbewust, onafhankelijk, impulsief, enthousiast, ondernemend, vooruitstrevend, pioniersgeest, vrijheidsbehoefte, strijdbaar, eigenmachtig, maar ook: ongeduldig en tegen de draad in.

Bij de kleur rood, binnen de jaargetijde symboliek, kom ik uit op april, begin van de lente en in april ben ik geboren.

De kleur rood in kleding bijvoorbeeld draag ik wanneer ik lekker in mijn vel zit en mij geborgen genoeg voel om mij uit te drukken naar de buitenwereld toe. Of is het andersom en draag ik dit omdat ik dit gevoel wil ervaren?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij geborgen te voelen wanneer mijn omgeving mij daartoe uitnodigt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van stimulans van buitenaf nodig hebben om geborgenheid te ervaren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij niet elk moment van mijn leven geborgen kan voelen vanuit en stabiel punt binnenin mijzelf. Ik stop het zoeken naar geborgenheid om geborgenheid te kunnen voelen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geborgenheid of intimiteit bij mijzelf te vinden door zelfvertrouwen en de wetenschap dat ik op mijzelf kan rekenen in welke situatie dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om rood te zien als een kleur die ik van tijd tot tijd nodig heb om krachtigheid te bevestigen in mijzelf alsof het er nog niet is maar aangewakkerd moet worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de kleur rood nodig hebben om krachtigheid te bevestigen in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in elke ademhaling de kracht van leven kan ervaren zonder dit met ceremonie zoals kleur in mijzelf te moeten aanmoedigen. Ik stop het nodig hebben van de kleur rood, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen ceremonie buiten mijzelf om te gebruiken om de kracht in mijzelf te ervaren. Ik weet dat die kracht in mij is en dus is de kracht klaar om te worden ervaren los van wat er in mijn buitenwereld zich afspeelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet ‘in control’ ben zonder het dragen van de kleur rood.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zoeken naar rode kleding om alles onder controle te willen hebben of denk te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelfaansturing denk te halen uit de kleur van mijn kleding. Ik stop de controle, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/snappen/realiseren dat ik mijzelf ten alle tijden kan aansturen, in welke kleur kleding dan ook. Daarnaast heb ik geen rode kleding nodig om een gevoel van controle uit te dragen, zelfaansturing is iets dat ik doe, zonder enige vorm van ritueel of ceremonie.

Advertenties

Dag 355 van 2555: wil ik een eenheidsworst zijn?

DIP Lite cursusVanaf het moment dat het mij duidelijk werd dat de ‘dress code’ binnen mijn bedrijf in ‘corporate’ stijl moest zijn, wat voor mannen als vrouwen inhoudt witte blouse en zwarte broek/rok en colbert, voelde ik frictie in mijzelf. Ik stond achter deze beslissing op een begripsniveau, maar mijn gevoelens, emoties en opinies stonden daar haaks op omdat deze gebaseerd waren op herinnering en wie ik ooit had bedacht dat ik was. Ik ging eens rondkijken wat voor kleding ik binnen deze ‘dress code’ zou kunnen maken/aanschaffen. Ik maakte een witte blouse en een zwarte broek en dacht: wat saai. Vervolgens dacht ik: waarom niet een zwarte of witte blouse met een werkje. Dus ik maakte een zwarte blouse met witte stipjes en een witte blouse met een zwarte print. Het model leek niet op een blouse maar meer op een trui. Toen dacht ik hoezo witte blouse, waarom niet een zwarte blouse? Dus maakte ik een zwarte blouse met een boordje in plaats van een kraag. Ik was erg druk met het opzetten van mijn bedrijf en schonk geen aandacht/wilde geen aandacht schenken aan mijn tegendraadse gedrag. De afspraak was zwart/wit ‘corporate look’, hoe moeilijk kon dat zijn, nou moeilijker dan ik dacht.

Rationeel stond ik achter de keuze, maar emotioneel op een dieper niveau was ik bang mijn identiteit te verliezen. Ik deed er alles aan om binnen het zwart/wit toch nog anders te zijn, zodat ik kon zeggen: kijk dat ben ik. Het moment dat ik door had wat er gaande was, moest ik even om mijzelf lachen, om vervolgens de afspraak met mijzelf te maken dat ik niet langer zou geloven dat door kleding mijn zijn zou veranderen. Wie ik ben draag ik uit in mijn handelen, welk kleur jasje daar ook omheen zit. Daarnaast heb ik met mijzelf afgesproken dat ik best wat mag experimenteren met deze nieuwe kledingstijl als dat maar niet vanuit een startpunt van angst voor verlies van mijn identiteit gebeurt.

Wat naast de angst voor het verlies van mijn identiteit ook nog meespeelde waren opinies over mensen die zwart of wit of zwart/witte kleding dragen. Ik had dus emotionele ladingen gekoppeld aan de kleuren zwart en wit. Ik vond dat mensen die altijd maar zwart dragen saaie mensen zijn of mensen die zichzelf probeerden te verbergen of mensen die dunner wilden lijken. Witte kleding vond ik meer voor onpraktische mensen, zoals ik wel mensen kende die kinderen op zondag in het wit lieten rondlopen en dan boos waren dat ze vies werden. Met andere woorden ik had niet alleen te doen met een keuze voor zwart/witte kleding, nee, ik leegde een hele emmer aan emoties en opinies over mijzelf heen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om identiteit en kleding keuze aan elkaar te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarin ik dat ben dat mijn kleding uitstraalt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een beeld van wie ik ben heb opgebouwd door zaken buiten mijzelf. Ik stop het mij naar buiten richten om te begrijpen wie ik ben, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijzelf te zien wie ik ben en alles buiten mijzelf terug te nemen naar mijzelf om zo te zien wie ik ben in relatie tot mijn buitenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn identiteit verlies wanneer ik in een ‘corporate uniform’ rondloop.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijzelf te verliezen door uniforme kleding, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit soort kleding als eenheidsworst bestempel en zo niet meer opval/besta/leef binnen de grijze massa. Ik stop de angst om mijzelf te verliezen, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te begrijpen/realiseren dat ik mijzelf niet kan verliezen, maar hooguit het gevoel kan manifesteren van mijzelf kwijt te zijn door buiten mijzelf naar mij te zoeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer leef wanneer ik opga in de massa.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat ik ophoud te bestaan als ik opga in de grijze massa, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een drang heb om anders te zijn door een diep geloof binnenin mij dat zegt dat ik anders niet meer ben/niet meer besta. Ik stop de angst om op te gaan in de grijze massa, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anonimiteit en grijze massa niet te vrezen, maar te begrijpen/zien/realiseren dat de grijze massa de groep mensen is die samen meer kracht heeft dan het enkele individu, dus de keuze is om alleen te gaan of de krachten te bundelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in mijn onafhankelijkheid en anders zijn als een sterk punt dat leiderschap aangeeft.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van sterk zijn te koppelen aan alleen staan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen kan staan in een groep om toch samen sterk te zijn door allen zelfleiders te zijn en het zelfde doel na te streven. Ik stop deze koppeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat veel sterke mensen die zelfleiders zijn een ultiem bolwerk kunnen vormen dat sterker is dan de kracht van één.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om speciaal-zijn te koppelen aan wie ik ben en hoe ik mij kleed, om zo te oordelen of ik voldoe aan het plaatje dat ik van mijzelf heb.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van speciaal-zijn en buitenkant-identiteit te laten bepalen wie ik ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie ik ben en daarom zoek naar de juiste jasjes en blouses om een aha moment te krijgen waarop ik mag zien wie ik ben. Ik stop met geen verantwoordelijkheid nemen voor wie ik ben, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn verantwoordelijkheid niet te ontlopen als het aankomt op het bepalen en vormen van wie ik ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur zwart met saaiheid te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur zwart aan saaiheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alles behalve saai gevonden wil worden, omdat dit gelijk staat in mijn geest aan er niet zijn/bestaan/leven. Ik stop deze koppeling en breng het woord zwart terug naar zijn definitie, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zwart te zien als een kleur en bijvoeglijk naamwoord vrij van welke herinnering en opinie di eik gedurende mijn leven heb opgedaan of gevormd heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur zwart met onzeker zijn te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur zwart aan onzekerheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf niet onzeker voel of wil voelen en dus niet geassocieerd wil worden met de kleur zwart. Ik stop deze koppeling die mij doet strijden in plaats van leven, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onzekerheid wanneer ik het ervaar, dit te begrijpen en te zien in mijzelf waar het vandaan komt, zonder te denken dat ik in het zwart gekleed moet gaan als het teken van de dood, de dood van mijn identiteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kleur wit met onpraktisch te koppelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van de kleur wit aan het woord/de beleving van onpraktisch, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als praktisch wil ervaren en dus door de kleur wit niet geassocieerd wil worden met het tegenovergestelde van wat ik denk te zijn. Ik stop de koppeling, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer kleur te laten bepalen wie ik wel of niet ben, ik zal kleur moeten bekennen als het gaat om wie ik nu daadwerkelijk ben zonder zaken van buitenaf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met mijzelf de strijd aan te gaan om het behoud van mijn identiteit.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het strijden met mijzelf om mijn identiteit te behouden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik doo rstrijd verdeeldheid zaai binnen mijzelf en zo afscheiden van mijzelf in de hand werk. Ik stop de strijd en het afscheiden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om heel en gelijk aan mijzelf te zijn.