Dag 299 van 2555: bestaat er passend onderwijs?

leefbaar inkomen gegarandeerdVandaag was mijn dochter thuis vanuit het revalidatiecentrum en hebben we 2 mogelijke nieuwe scholen bekeken. Het was ons inmiddels duidelijk dat een doorsnee middelbare school niets kan met langdurig zieke leerlingen, laat staan met chronisch zieke leerlingen. Zolang je op school bent en niet achter loopt dan zit je op de trein, mis je veel en ben je veel afwezig dan mis je de trein. Veel missen begint al bij een ruime maand verzuim achter elkaar, dan is het eigenlijk al verkeken, je kans om mee te komen. Dus een gecompliceerde breuk of b.v. de ziekte van Pfeiffer kunnen maken dat je een heel jaar niet haalt.

 

Er wordt vervolgens op de meeste scholen weinig tot niets gedaan met deze achterstand, je wordt als leerling veronderstelt het wel even in te halen, zonder de nodige ondersteuning van vragen kunnen stellen over al gegeven lesstof. De gemiddelde docent van tegenwoordig lijkt geen zin in gecompliceerde zaken te hebben en wordt gedwongen om zich met de sterke leerlingen het jaar door te wurmen. Leerlingen met multi-problematieken die lijkt men liever kwijt dan rijk te zijn. En juist deze leerling zeker wanneer het niveau boven VMBO uitsteekt heeft eigenlijk geen enkele ander plek om heen te gaan. Zo zie ik om mij heen vele gevallen van intelligente jongeren waar door veel tegenwerking van docent en school de motivatie er totaal uitgeperst wordt. Vervolgens komen er adviezen om maar een stapje omlaag te gaan, waardoor vwo leerlingen ineens blij moeten zijn dat ze een MAVO diploma mogen halen of bevorderd worden naar het MBO. Ik vraag mij dan af of we niet een groep jongeren aan het verspillen zijn omwille van de statistieken van de school om maar zoveel mogelijk geslaagden op de lijst te kunnen toevoegen. Het lijkt te gaan om ‘success stories’ waar we niets aan hoeven te doen, maar leerlingen hebben vaak niet eens zoveel hulp nodig om hen weer op de rails te krijgen, maar dit lijkt haast een uitgestorven gedachte.

 

Dus ja, daar zit ik met een kind dat revalideert om haar chronische ziekte te leren accepteren, dat weer fysiek wat sterker wordt, maar nog steeds niet met die trein die school heet mee kan komen. Gewone scholen hebben er geen zin, teveel moeite en te weinig gegarandeerd resultaat. Dus kom je terecht bij tweede kans onderwijs en zijn wij zelfs bij een rebound school gaan kijken of daar wel de aandacht en ondersteuning gegeven kan worden aan een leerling die wel wil leren en een diploma behalen, maar het onmogelijk gemaakt wordt.

 

De rebound school vond menigeen een rare keuze want daar zitten kinderen met multi-problemen uit de hoek van gedragsproblemen. Het was een alleraardigste school, waar leerlingen zaten te werken zonder iets te zeggen, het was muisstil en de sfeer was goed. Echter zij hadden geen ervaring met HAVO 4 leerlingen en moesten het wiel daarin nog uitvinden. De vraag is dan of het verstandig is om HAVO 4 te doen in een experimentele setting, ondanks dat de docenten voor je klaarstaan en bereid zijn jou dat extra zetje te geven. Heb je dan genoeg niveau om HAVO 5 te gaan doen en heb je nu nog genoeg tijd binnen zo’n setting om HAVO 4 af te ronden met succes, wetende wat een chronische ziekte impliceert. Ondanks dat mijn dochter qua niveau en gedrag daar niet thuis hoorde, sprak de schoolsetting haar erg aan.

 

Vervolgens zijn we bij het volwassenonderwijs gaan kijken, waar wij direct te horen kregen dat het rebound onderwijs onze dochter niet op niveau zou kunnen krijgen, ieder zijn eigen vak werd daar gezegd. Het volwassenonderwijs zal mijn dochter enigszins ontlasten, omdat er alleen de noodzakelijke vakken worden gegeven om door te kunnen stromen naar HAVO 5. Waardoor een rooster minder zwaar en lang is dan in het gewone middelbare onderwijs en zelfs de mogelijkheid bestaat dat zij op vrijdag niet naar school hoeft. De stof die zij vanaf het begin van dit schooljaar heeft gemist zal zij op eigen gelegenheid moeten inhalen om zo op niveau mee te kunnen doen. Dit sluit eigenlijk al niet aan bij waar wij zijn in het hier en nu, mijn dochter doet alleen Nederlands en Engels op dit moment en gaat 2 ochtenden om te oefenen weer naar school vanuit het revalidatiecentrum. De vraagt rijst dan direct of mijn dochter hier wel aansluiting heeft. Direct werd gezegd dat, om het een succes te laten zijn, zij vooral op school aanwezig moet zijn. Kijk en daar wordt de term chronisch ziek zijn niet begrepen, je weet als patiënt niet wanneer je goed bent of te slecht om deel te nemen aan het leven en al helemaal niet hoe lang zoiets gaat duren. We kregen de geruststellende mededeling mee dat wanneer mijn dochter ook dit jaar HAVO 4 niet haalt zij een bindend advies voor het MBO zal krijgen. Daar zit je dan als VWO leerling met je mond vol tanden, haarfijn wordt jouw toekomst even uitgestippeld, waarvan het lijkt dat je er weinig tot geen grip op hebt.

 

Ik heb het hier moeilijk mee als ouder/moeder, een kind dat wel wil maar fysiek wordt belemmerd dat straks blij moet zijn dat ze het MBO mag binnen treden. Een leerplichtambtenaar die geen boodschap heeft aan jouw chronische ziekte en jou multi-problematieken, en niet wil meedenken over het feit dat je ook een tweede keer HAVO 4 niet gaat halen wanneer er zoveel uren gemist zijn. Dit schooljaar is mijn dochter 5 keer naar school geweest, maar volgens de wet moet je naar school komen voor onderwijs, de wet kan natuurlijk geen uitzonderingen maken. Ik ben boos op de wet en ik ben boos op de uitvoerende van de wet die zo stram en bang lijken te zijn dat we niet meer naar het individu kunnen kijken om te zien wat het nodig heeft om nog enigszins een waardig lid van de samenleving te kunnen zijn. Ik vind het walgelijk om te zien hoe tieners worden afgefakkeld en dat ene beetje hoop wordt ontnomen om een papiertje te kunnen halen op de voor hen best haalbare manier, en het zou eens kunnen zijn dat die manier niet de manier is die de wet tegen willens en wetens voorschrijft.

 

Wij moeten nu gaan kiezen tussen 2 scholen waarbij er eigelijk geen keus is, het is volwassenonderwijs of totaal wegkwijnen op het reguliere onderwijs. Het volwassenonderwijs dat zegt dat hun leraren hart voor hun leerlingen heeft en deze jongeren echt een tweede kans wil geven, maar helaas moet ik dat met een korreltje zout nemen. Dit omdat op de docenten lijst van het volwassenonderwijs mijn dochter haar huidige decaan staat die keer op keer in gesprekken vorig schooljaar tegen haar zei: je gaat dit jaar toch niet halen, als ‘opbeurende’ mantra en een wiskunde docent die niet voornemens was enige hulp te bieden aan leerlingen die niet meekomen en sterker nog gedrag in de klas vertoonde dat onder ‘abuse’ valt maar genoeg vriendjes binnen de organisatie heeft om hier niet voor verantwoordelijk te worden gesteld. Dat is de keuze die wij hebben, en dat maakt mij bijna misselijk om te zien dat mijn kind dus geen gelijke kansen heeft. Zolang je ‘normaal’ bent en dus ‘normaal’ kan doen, mag je mee met de meute in onze maatschappij, maar o wee als je afwijkt want dan krijg je het werkelijke gezicht van de samenleving te zien.

 

Wat veelal over het hoofd wordt gezien is dat deze leerlingen die uit de boot vallen vaak slim genoeg zijn en niet eens zoveel extra ondersteuning nodig hebben om het wel te kunnen maken, er hoeven geen bakken met overheidsgeld naar deze leerlingen, laat deze leerlingen op afstand studeren met de nodige begeleiding. Er zijn opleidingen die dit al aanbieden maar door de leerplicht niet erkend worden, alles is er om dit te kunnen laten slagen, waarom zouden we aan oude leerplichtwetten ons krampachtig vasthouden en een groep begaafde leerlingen het leven moeilijk maken die het zo al moeilijk hebben. Waarom stomen wij hen klaar voor het worden van uitkeringstrekkers, terwijl we daar zo vies van zijn als samenleving? Is dit niet de wereld op z’n kop? Er zijn verschillende mensen met chronische ziekten die eigen bedrijven starten als zzp-er en in de perioden dat ze goed zijn goed werk verrichten. Chronisch zieken mogen toch ook trots zijn op zichzelf als waardig meedraaiend lid van de samenleving, we hebben het hier niet over mensen die niet willen, maar gewoonweg soms niet kunnen.

 

 

In mijn volgende zal ik zelfvergevingen en zelfcorrectie schrijven.

Dag 73 van 2555; het “ik heb leiding nodig” personage

Dag 73 van 2555; het "ik heb leiding nodig" personage  Nog steeds in relatie tot mijn schoonmoeder kijk ik naar herinneringen van mijzelf terug en vandaag met betrekking tot het willen geleid worden door anderen zoals mijn schoonmoeder, omdat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet wilde/kon nemen.

 

Rond haar 4e jaar zag ik mijn dochter afglijden in haar gedrag van een open en leergierig kind naar een gesloten angstig kind dat niet meer open stond voor de wereld om haar heen. We hebben ons heil via de huisarts bij een psychiatrische inrichting gezocht, wat toentertijd de enige weg was om te bewandelen. Ik zag vrij direct dat het niet de plek was om antwoorden te krijgen, maar kon geen richting geven aan mijzelf nog de situatie. Totdat ik van mijn schoonmoeder te horen kreeg dat mijn dochter misschien was zoals zij, omdat mijn dochter uiterst sensitief en spiritueel was, mijn schoonmoeder zei dat als kind ook te hebben doorgemaakt. Hoe meer ik in de spiritualiteit dook des te spiritueler werd mijn dochter en dit maakte de situatie eerder moeilijker dan begrijpbaar/behapbaar.

 

Nu terug kijkend op het geheel heb ik mijn schoonmoeder altijd verweten dat zij toen wij binnen de psychiatrie aan het aanmodderen waren nooit heeft gesproken over haar spiritualiteit als kind en over haar vermoeden dat mijn dochter hetzelfde doorliep. Ik voelde mij teleurgesteld en expres in het duister gehouden. Het moment dat ik mij ging verdiepen in de spiritualiteit en mijn dochter als spiritueel kind zag, heb ik nooit steun van mijn schoonmoeder ervaren, die ik wel verwachte, omdat zij de boel had aangeslingerd. Waarbij allerlei herinneringen van eerdere jaren, waar ik mij in de steek gelaten voelde of niet ondersteunt door mijn schoonmoeder, omdat zij kennis had en mij kon helpen maar het niet deed, omhoog kwamen. Ik nam dit hoog en persoonlijk op en verloor stap voor stap het vertrouwen in mijn schoonmoeder, als ouder iemand die mij kon bijstaan met haar ervaring, maar het niet deed. Ik beleefde het alsof zij mij liet vallen in een diepe put en niet eens meer omkeek nadat zij wegliep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen/begrijpen waarom ik mijn schoonmoeder niet meer kon vertrouwen door de jaren heen, omdat het een pijnlijk punt zou bloot leggen, n.l. het punt van geen zelfverantwoordelijkheid nemen en ik door een ander door mijn leven heengeleid/geloodst wilde worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als stuurloos te ervaren als jonge ouder die het zelf moest uitzoeken, omdat gezond verstand en praktisch advies niet voor handen was binnen de helpende instanties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het stuurloze gevoel te hebben geaccepteerd als iets dat nu eenmaal zo was en waar ik geen verandering in aan kon brengen, mij niet realiserende dat ik de situatie in mijn werkelijkheid gecreëerd had en daardoor dus ook kon oplossen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij vast te klampen aan mijn schoonmoeder als redder die het wel moest weten aangezien zij al die zaken al gelopen had, mij niet realiserende dat er van alles in mijn schoonmoeder om zal zijn gegaan en zij de keuze heeft gemaakt om mij niet te ondersteunen op basis van haar persoonlijke motieven/beweegredenen die niets met mij van doen hadden dus de hele situatie kon ik ook niet persoonlijk nemen, het was het persoonlijke innerlijke gevecht dat mijn schoonmoeder voerde los van mij of wie dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet ondersteunen van mijn schoonmoeder als een bewuste aanval op mij als persoon te zien om mij dwars te zitten om redenen die ik niet begreep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder mij niet meer aardig/leuk zou vinden en redenen bedacht om dat aan mij duidelijk te maken door dit treiter gedrag van mij niet willen ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de hulp van mijn schoonmoeder al gevisualiseerd te hebben en bij het uitblijven van de fysieke hulp in mijn werkelijkheid voelde het alsof er mij iets werd afgenomen wat in de realiteit nog niet aan mij gegeven was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te voelen als een kind dat een speelgoedje wordt ontzegt, alleen ging het hier om ondersteuning van mij als jonge moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door het uitblijven van ondersteuning die ik keer op keer verwachte, een gevoel ontwikkelde dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen was en er een eigen agenda op na hield. Mij niet realiserend dat ikzelf een agenda erop nahield n.l. iemand voor mijn karretje spannen om mijn zelfverantwoordelijkheid in het leven als het leven voor mij waar te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op mijn schoonmoeder dat ik eerst door diepe shit heen moest om eindelijk van haar te horen hoe het zat, ik zag dat als een soort van afstraffing van mij door mijn schoonmoeder voor wie ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij gebullied te voelen door mijn schoonmoeder haar gedrag terwijl ik wel zag dat zij onzeker was en niet wist hoe zich te verhouden in deze situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als slachtoffer gezien te willen worden in deze situatie met mijn schoonmoeder om zo de aandacht af te wenden dat ik geen zelfverantwoordelijkheid wilde nemen en niet in gezond verstand en het belang van een ieder wilde/kon onderzoeken wat er nu werkelijk gaande was met mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn kind mij as ouder altijd volgt, dus hoe onstabieler ik werd hoe onstabieler mijn dochter werd, hoe spiritueler ik werd des te spiritueler werd mijn dochter. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om eerst stabiliteit in mijzelf te vinden alvorens met de problemen van mijn dochter aan de haal te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik als ouder mijzelf begrijp ik ook mijn kind kan begrijpen als kloon/verlengde van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat oudere mensen mij het beste kunnen bijstaan en mij niette realiseren dat mijn schoonmoeder wel net zo onstabiel als ik was in het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als beter en meer te beschouwen en zo haar een rol in de schoot te werpen die ik alleen in de mind met mijzelf had afgesproken maar waar zij niets vanaf wist endus ook niet naar handelde in onze gezamenlijke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de regie in handen heb van mijn leven en mijnkind afhankelijk is van mij tot op een zekere leeftijd en er dus niets aan heeft om te zien hoe haar moeder verbitterd raakt van haar oma en raar/argwanend gedrag vertoont ten opzichte van haar oma.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zonder woorden mijn dochter te laten ervaren howe ik over mijn schoonmoeder dacht en zo een bevooroordeeld beeld van mijn schoonmoeder aan mijn dochter mee te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om issues met/in/als mijzelf terug te brengen naar Zelf om zo anderen niet te misbruiken voor de tekortkomingen die ik zie in mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te realiseren/weten/begrijpen dat ik de regie over mijn leven heb en zodra ik mij stuurloos en alleen voel ben ik het die mijzelf heeft opgegeven en niet wil ondersteunen en zal ik de regie moeten terugnemen om zo weer als/met het leven te kunnen zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet meer te beschuldigen van niet ondersteunend gedrag wanneer ik zelf een verborgen agenda draai.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien dat ik meer schade maak met het schieten in de slachtoffer rol dan wat ik kan overzien in dat moment omdat ik in dat moment oneerlijkheid boven zelfoprechtheid verkies en niet in het hier en nu ben.