Dag 254 van 2555; de beslissing is genomen

 

equal money capitalismIn mijn laatste blog stelde ik mijn twijfels aan de kaak over het wel of niet laten doen van een uitstrijkje in het kader van het bevolkingsonderzoek. Ik vond informatie die niet in het voordeel van het uitstrijkje was en ik zag dat ik bleef hangen in een nare ervaring met het doen van een uitstrijkje. Zoals gezegd in de vorige blog, dit onderwerp behoeft nog enige overweging om tot een juiste keuze te komen. Ik stelde mijzelf een aantal vragen in de vorige blog en die zal ik in zelfoprechtheid gaan beantwoorden in deze blog om zo meer duidelijkheid  te krijgen.

 

1. Laat ik mij leiden door emoties/gevoelens/angsten/herinneringen?

 

Ja, ik zie dat het mij nestelen in deze oude ervaring waarin het uitstrijkje meer ongemak opleverde dan nodig zou moeten zijn, een geweldige vorm van afleiding is en mij afhoud van wat mij eigenlijk dwarszit. Terwijl ik naar binnen keek en mijzelf even vertraagde en de ruis van deze herinnering uitzette, ontmoette ik een stemmetje, het stemmetje was als een klein kind. Een drammerig klein kind dat de hele tijd op de achtergrond stampij had staan maken. Het stemmetje zei: ik wil helemaal niet weten of ik baarmoederhalskanker heb, laat het toch, doe je ogen dicht en dan is het onderzoek er niet meer, negeer het. Ik schrok best een beetje van deze boodschap, die mij zo duidelijk had geleid in het proberen maken van een weloverwogen beslissing. Ik was mij gewaar van iets in de achtergrond, al in het begin dat ik de brief opende. Ik weiger dus mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en stop het liefst mijn kop in het zand dan preventief een onderzoekje van niks te laten doen. Kan ik mijn lijf dit aan doen, gewoon wachten tot het mis gaat en dan moord en brand roepen? Is dit het beste voor een ieder? Nee dat is het niet, dat is het absoluut niet. En natuurlijk is dit 1 test en zijn er veel meer levensbedreigende zaken die je dan ook zou willen testen, maar goed de medische wereld is nog niet bezig in het belang van een ieder, dus zal ik het moeten doen met wat hier is.

 

2.  Waarom ben ik zo wars van bevolkingsonderzoeken?

 

Dat is de eeuwige strijd tussen mij en het systeem, ik vertrouw het systeem niet en daarin vertrouw ik mijn eigen handelen niet. Het systeem werkt/handelt nu uit eigenbelang en noemt dat dan volksgezondheid, maar moet ik een ‘gratis’ onderzoek, een preventief onderzoek dan maar overslaan omdat ik niet op al te goede voet met het systeem sta? Doe ik mijzelf en dan met name mijn lijf niet tekort? Ja, ook hier gebruik ik mijn gevecht met het systeem als dekmantel voor wat er echt gaande is binnenin mij.

 

3.  Wat als ik weer fysiek ruw behandeld word?

 

Dit is duidelijk een angst waar ik mij in vastgrijp. Ik zal tijdens het uitstrijkje de assistente vertellen dat ik vrij ruw behandeld ben de vorige keer en of zij voorzichtig wil doen. Dat lijkt mij de beste manier om door te communiceren met de ander als mijzelf duidelijk te maken waar ik mij zorgen over maak. Het kan niet zo zijn dat ik mij door 1 slechte ervaring laat limiteren en mijn lijf tekort doe.

 

4. Waarom is er een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker terwijl de kans groter is dat ik baarmoederkanker krijg of onder een auto kom?

 

Dit blijft een vraag voor mij, waarom er preventief getest wordt op zaken die het minst voorkomen en waarom er b.v. vaccins worden uitgevonden voor zaken die minder relevant zijn. Zover als mijn kennis nu gaat, zie ik het als een geld principe. De gezondheidszorg wordt volgens winst principes geleidt, er wordt geen onderzoek/therapie/medicijn ontwikkeld zolang er niet grof aan verdiend kan worden of onderzoekskosten eruit kunnen worden gehaald wanneer er te weinig mensen in de doelgroep zitten. Het is nog een lange weg voordat de gezondheidszorg ook echt zelf gezond is, maar ondertussen moeten wij wel onze lichamen koesteren/genezen/preventief behandelen, we kunnen niet wachten tot het moment dat alles anders zal zijn.

 

5. Wat word mij hier niet verteld?

 

Er wordt zoveel verzwegen zodat de doorsnee vrouw geen twijfels heeft bij het lezen van zo’n folder en dus een afspraak maakt. De folder wordt erbij gestopt om zo een weloverwogen keuze te maken, maar hoe kan dat wanneer je alleen de positieve zaken hoort en de feiten net zo zijn neergezet dat het geen argwaan oplevert. Ik blijf erbij dat het raar is dat jarenlang pap-testen doen niet die data heeft opgeleverd waardoor het sterftecijfer van baarmoederhalskanker omlaag is gegaan. Of is het preventief doen van een uitstrijkje eigenlijk net zoiets als een beurt voor de auto? Mijn garage zegt altijd: garantie tot aan de deur. Dus ja, de kans dat je preventief in een 5 jaar tijdsspanne gespot wordt met kanker in een nog niet vergevorderd stadium, is wel een beetje ‘garantie tot aan de deur’ . En helemaal geen preventieve uitstrijkjes doen levert volgens de cijfers dus geen noemenswaardig verschil op. Zou het niet zo moeten zijn wanneer wij veranderingen in ons lijf voelen die zo anders zijn dan normaal dat wij niet zouden schromen en dus een onderzoek aanvragen, los van kosten/verzekeringen etc. Zouden wij die zelfverantwoordelijkheid aankunnen? Zouden wij ons lijf te hulp schieten? Als ik naar mijzelf nu kijk en het stemmetje in mijn hoofd, dan is er een grote kans dat ik zou blijven doorlopen met klachten en zou hopen dat het weer weg zou gaan, uit angst dat het iets verschrikkelijks zou zijn. Wat natuurlijk de wereld op z’n kop is en het tegenovergestelde teweegbrengt, je voelt en weet dat het mis is en je doet niets uit angst dat het iets ergs is, waardoor wanneer het iets ergs is, het je fataal kan zijn. Ik vrees dat wij toch dit soort onderzoeken nodig hebben om ons dat zetje in de rug te geven om er op z’n minst over na te denken of het waardevol is om aan mee te doen.

 

6. Waarom is de bijgesloten folder alleen maar positief over dit onderzoek?

 

Het is marketing en manipulatie en daarnaast willen we geen negatieve dingen horen wanneer het over kanker gaat. We hebben dit zelf in de hand gewerkt, wij hebben het zover gebracht met elkaar dat wij nu zo worden behandeld en aangesproken door onze overheid, als kleine kinderen die anders dwars gaan liggen. En ja, wat deed ik dwarsliggen. Dit hele bevolkingsonderzoek is net zo positief als het negatief is, maar het is preventie. Het uitgangspunt is preventie, dus hoe kan ik mij verzetten tegen preventie, mijn lijf is voor preventie als uitgangspunt wanneer er verder niets schadelijks plaatsvindt. Dus dat zou dan de doorslag moeten geven.

 

 

Ik heb de stoute schoen aangetrokken en een afspraak gemaakt om een uitstrijkje te laten doen. Ik merk wel dat ik het beeld wegduw en er niet mee geconfronteerd wil worden tot de afspraak, maar ik ga het aan en ik zal heel bewust kijken welke weerstanden er nog meer opspelen tijdens het onderzoek. Vervolgens zal ik een blog schrijven met zelfvergevingen en correctieve zinnen.

 

Probleem:

 

Geen zelfverantwoordelijkheid voor mijn fysieke lichaam willen nemen en daardoor preventief onderzoek af te slaan gebaseerd op 1 slechte ervaring, waarbij ik informatie heb gezocht die dit negatieve gevoel bevestigt.

 

Oplossing:

 

Het probleem aangaan, aangezien de weerstanden voortkomen uit de geest en er geen fysieke belemmeringen zijn die in acht genomen moeten worden. Pas dan kan ik zien wie ik ben in dit proces van het uitstrijkje nemen en is er zo ruimte om mijzelf te vergeven en te corrigeren.

 

Beloning:

 

Mijn fysieke lichaam gelijk en 1 aan mijzelf te zien en niet als een ondergeschikt lastig iets dat mij angsten oplevert. Ik krijg de kans om mijn angsten aan de werkelijkheid te toetsen en zo uit een geest cirkel te komen/bevrijd te worden.

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter

Dag 14 van 2555 dagen; was het de mafia of was het een dokter Met onze huisarts hadden we een traject uitgestippeld hoe nu verder te gaan met onderzoeken naar de aandoening van mijn dochter. Eerder werd al door een orthopeed hypermobiliteit geconstateerd, maar niemand heeft het nog op papier durven zetten. Wat voor ons betekent dat we niets hebben om een behandelplan mee op te starten. Teruggaan naar deze orthopeed en verdere ambulante onderzoeken te laten doen zou betekenen dat we veel geld moeten neer tellen voor al die losse onderzoeken. Wordt zij echter opgenomen en de onderzoeken worden in een paar dagen gedaan dan hebben we alleen de opname kosten en de kosten voor een specialist. Dus kozen we voor het laatste en regelde de huisarts een afspraak bij een kinderarts.

Een uurtje rijden van ons vandaan brachten we een bezoek aan deze kinderarts die nu praktijk hield in zijn eigen praktijk en op andere dagen ook praktijk houdt in het ziekenhuis. Terwijl wij aan het wachten waren en hij even op de gang kwam, werden we vriendelijk gegroet door deze arts en nog voor onze afspraak konden we bij hem binnen komen. Hij startte met het bijwerken van zijn rooster voor die dag en wij hebben geduldig gewacht. Na even leunde hij naar achteren in zijn leren stoel en vroeg wat wij van hem wilden. Ik vond dat een wat vreemde vraag, daar mijn huisarts hem al had uitgelegd wat er aan de hand was. Maar goed ik liet mijn dochter het verhaal over haar conditie aan hem vertellen. Tussendoor kreeg ik vragen als met hoeveel maanden begon uw dochter te bewegen in uw buik. Jezus, dat is 15 jaar geleden! Ik zei vrij vroeg, maar wat is vrij vroeg, zij was mijn eerste kind ik had geen referentiekader en ik kon niets ophoesten want alles wat in mij op kwam was gebaseerd op gevoel. Ik voelde mij kut, simpel omdat ik een schijnbaar kleine bijdrage aan het geheel niet kon leveren.

Na vragen en blikken op de dokters gezicht van, wat een raar verhaal verteld ze, wilde hij haar fysiek onderzoeken. Alleen je onderbroekje aanhouden zij de dokter maar mijn dochter hield haar topje ook aan. Het topje moest toch uit om op haar rug te luisteren en toen mocht hij weer aan. Het ging er allemaal ruw aan toe en er werden algemene dingen onderzocht zoals hartslag, reflexen, ogen en oren. Toen pakte hij een apparaatje/vergrootglas en trok mijn dochter haar slipje wat omlaag en begon zwaar zuchtend vanaf daar al haar moedervlekken te bestuderen. WTF dacht ik, ik kom hier niet voor moedervlekken, ik kom hier met een kind dat steeds minder mobiel is. Mijn vertrouwen in de arts zakte dan ook verschrikkelijk snel door het putje. De orthopeed die we eerder hadden gezien ging gericht op zijn doel af en draaide met kennis aan mijn dochter haar gewrichten, bij deze dokter had ik het gevoel dat hij maar wat deed.

Enfin mijn dochter mocht zich weer aankleden en de dokter vroeg zich af waarom mijn dochter met krukken liep, terwijl zij had verteld dat het niet mogelijk was haar knie volledig te belasten vanwege pijn, waardoor zij nu mobieler is met krukken. Zelf initiatief nemen wordt hier binnen de medische wereld niet gewaardeerd, eigenlijk moet je bij elke scheet die je laat een dokter zien en de bijbehorende medicatie innemen. Toen wij vertelden tijdens de anamnese dat mijn dochter gluten/suiker/koemelk vrij eet, viel de dokter van zijn stoel toen hij begreep dat we dat zelf gestart waren en hoorde hij niet meer dat we zeer goede resultaten hebben geboekt met mijn dochters eczeem en voortdurende slijmerigheid. De dokter ronde het consult af en vertelde dat hij het hoofd van de afdeling ons zou laten bellen om een opname in het ziekenhuis te regelen alwaar bloedonderzoek, genetisch, reumatisch en fysiek onderzoek gedaan zal gaan worden. Onze huisarts zou op de hoogte worden gesteld en 14 dagen na de onderzoeken zouden wij weer terug moeten komen bij deze dokter. En daar stopte het consult.

Aangezien ik hier in Italië nog nooit doktersassistentes heb gezien, is het de dokter die alles zelf moet regelen. Zodoende was ik er verlegen mee hoe de betaling zou gaan verlopen. Voor een minuut zaten wij daar tegenover een dokter die niets meer zei en ik die niet durfde te beginnen over de betaling. Uiteindelijk vroeg ik op een gegeven moment om de stilte te verbreken en aan het onvermijdelijke toe te komen, hoe de betaling verliep. Waarop de dokter zei, dat kunt u bij mij doen en vervolgens hield hij zijn mond weer. Ik vroeg hem hoeveel ik hem schuldig was en hij zei heel snel 100. Waarop ik mijn dochter aankeek en in het Nederlands zei, hij zei toch honderd? Waarop de dokter onmiddellijk zich mengde in ons gesprek en vroeg of honderd 100 betekende in het Nederlands. Dat vond ik zeer merkwaardig gedrag. Ik gaf hem €100 met pijn in mijn hart, want ik vond niet dat het consult dat waard was geweest. Ik verwachtte een kwitantie maar de dokter bleef mij aankijken zonder iets te ondernemen of te zeggen. Dus ik stond op en gaf hem een hand en verliet de praktijk. Het was duidelijk, deze Al Capone deed dit klusje zwart en ik voelde me enorm genomen en belazerd. We gingen naar huis en het laatste beetje vertrouwen dat ik nog had in de medische wereld was in één klap weggevaagd. Ik voelde mij in de kou gezet en moet nu gaan wachten op een telefoontje voor opname van mijn dochter. Geen idee hoe lang ik moet wachten, geen idee of dat telefoontje er komt, geen idee of dit iets gaat opleveren. Opleveren als een som waarin mijn geld moet worden omgezet in kwalitatief goede medische resultaten om mijn vertrouwen te blijven behouden in de medische wereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet vrij te voelen in mijn eigen keuzes omtrent het te bewandelen traject met mijn dochter omwille van geld en regels.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geld de doorslaggevende factor te laten zijn voor het kiezen van een medisch traject met mijn dochter.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te hebben dat wij niet verder kunnen met de eerste orthopeed die zo goed begreep wat er aan de hand is, omdat ik geld gebruikte als reden om te komen tot mijn huidige keuze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als gemakkelijk te zien om in een paar dagen tijd alle onderzoeken te doen op een uurtje rijden van ons vandaan, zodat ik niet van Rome naar Milaan, Bologna en Ancona hoef te reizen, en daardoor uit het oog te verliezen wat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door geld en gevoelens van gemak.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als aardig te ervaren nadat hij ons uitbundig had gegroet en ons op tijd te woord stond en mij niet te realiseren dat ik in een polariteit stapte die zich 20 minuten later aan mij ontvouwde waarbij ik geen vertrouwen meer in de kinderarts had.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de vraag wat ik wilde van deze kinderarts terwijl ik verwachtte dat hij wist waarvoor we kwamen zodat ik mij niet in allerlei Italiaanse bochten hoefde te wurmen om mijzelf duidelijk te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het mijzelf niet  te kunnen uitdrukken, binnen deze medische setting, in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik het onderzoek zou frustreren omdat ik mij medisch gezien niet voldoende kan uitdrukken in het Italiaans.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn dochter het woord te laten doen bij de kinderarts, onder de noemer het is jouw lijf, terwijl dit voor mij de beste oplossing was om de juiste informatie over te kunnen brengen aan de kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts als raar te ervaren om niet met ons in gesprek te gaan nadat hij ons had binnen gevraagd, maar eerst zijn dagrooster ging zitten bijwerken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onbeleefd te vinden van de kinderarts om ons binnen in zijn behandelkamer te laten wachten en andere dingen te doen dan naar ons te luisteren. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf belangrijker te voelen dan het dagrooster en beledigd te zijn voor het wachten. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gekwetst te zijn door niet het middelpunt van belangstelling te zijn voor deze kinderarts en mij daardoor meer te voelen dan deze arts en mij te laten meesleuren in de polariteit van inferieur -superieur.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verrast te zijn over zwangerschapsvragen die ik mij niet meer exact kan herinneren en mij daarom slecht te voelen als moeder dat ik niet kan ophoesten wanneer precies mijn dochter begon te bewegen in mijn buik.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn overrompeling met de zwangerschapsvraag te beantwoorden met backchat en mijn niet weten af te wenden op de kinderarts en zijn vraag als raar en niet ter zake doende af te doen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de blikken op het gezicht van de kinderarts en de tonatie van zijn stem te interpreteren als het raar vinden van mijn dochters conditie. Terwijl ik mij niet realiseerde dat ik bang was om afgedaan te worden als een stelletje aanstellers en leugenaars die de tijd van deze kinderarts aan het verkwanselen waren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik weet wat anderen denken en mij niet te realiseren dat deze denkpatronen zijn gemaakt door mijn eigen mind en gefiltert en gekleurd door mijn eigen mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kinderarts niet te vertrouwen en daardoor er niet comfortabel mee te zijn om mijn dochter zich uit te laten kleden voor deze man.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fysiek onderzoeken van mijn dochter als pervers te bestempelen omdat de man zo diep zuchtte en dat bij mij een relatie trigger de met sex.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het omlaag doen van mijn dochters slipje en mij niet te realiseren dat ik de kinderarts had bestempeld als pervers en seksuele connecties had getrokken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn dochter seksueel wordt misbruikt door eerdere ervaringen en mij zodoende over protectief op te stellen om mijn schuldgevoel van de voorgaande ervaring te compenseren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als minder te ervaren omdat de kinderarts vragen stelde over de medische verantwoordelijkheid van mijn dochters dieet, terwijl ik mijzelf ervoer als verantwoordelijk en goed bezig te zijn in het helpen oplossen van de eczeem van mijn dochter. Waarin ik mij vergeef  dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een polariteit van inferieur-superieur met deze kinderarts.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de effectiviteit van de medische zorg in Italië als minderwaardig te zien aan die van Nederland.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische zorg in Nederland als beter te zien omdat ik daar meer vertrouwt mee ben en ik heb toegestaan om door mijn angst voor het onbekende mij in back chat te laten afglijden over de Italiaanse medische zorg.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van het woord honderd euro omdat ik dat label als veel geld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om 100 euro niet de beloning te vinden voor de diensten die deze kinderarts tot op heden heeft geleverd, terwijl ik niet in touch ben met de geldprijzen in de medische wereld en dus geen neutrale basis heb om te kunnen bepalen of dit een faire prijs is of niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn in mijn hart te voelen bij het moeten afstaan van mijn €100 en het als een verlies van mijn bezit te zien nu we eindelijk weer wat geld hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om niet genoeg geld over te houden als de medische kosten met honderdjes tegelijk mijn portemonnaie uitvliegen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het zwart betalen van de kinderarts gelijk te stellen aan een slechte dienst, terwijl ik mij niet realiseerde in het moment dat ik op mijn strepen had kunnen gaan staan en een kwitantie kon eisen. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten bevangen door angst wanneer ik wil aangeven dat ik niet okay ben met de gang van zaken. Waarin ik mij vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de medische zorg beneden peil zal gaan als ik aangeef dat ik niet akkoord ben met de betalingswijze.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij belazerd te voelen door de kinderarts terwijl ik in de realiteit mij belazerd voel door mijzelf door niet te gaan staan voor hetgeen dat in het voordeel van een ieder is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat nu ik zwart betaald heb ik ook verder in de behandeling belazerd zal gaan worden en wellicht geen telefoontje zal ontvangen van het ziekenhuis.

Ik ga de verbintenis aan om niet langer geld mijn leidraad te laten zijn voor mijn keuzes, maar het wel in perspectief/relatie blijf zien met wat ik te besteden heb aan geld.

Ik ga de verbintenis aan om ervaringen van seksueel misbruik niet te projecteren op mijn huidige situatie.

Ik ga de verbintenis aan om mensen niet te oordelen op basis van mijn angsten/opinies/ideeën, maar in het moment te zijn met de ander los van emoties en gevoelens die van mij zijn en door mij moeten worden doorgewerkt.