Dag 235 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blog van gisteren, waarbij ik zag toen ik het terug las dat ik gisteren de probleem/oplossing/beloning niet benoemt had in mijn blog, dus is deze ingesloten in deze blog en geen herhaling van gisteren.

 

Probleem:

Overdonderd zijn door de ‘vagina power’ gelijk aan mijn daadkracht en zelfsturing, waardoor ik op een kruispunt kwam tussen het kiezen voor mijn daadkracht of terug kruipen in mijn schulp. In die tijd was er nog geen proces, dus daadkrachtig zijn en handelen in het belang van een ieder kon ik nog niet plaatsen, maar ik zag duidelijk dat daadkracht ergens toe leidde en iets was dat mij op hetzelfde moment beangstigde.

Oplossing:

Niet te vrezen voor de kracht die in mij is, maar de kracht te omarmen en1 en gelijk te zijn/worden met de kracht. Zodat misbruik van de kracht, zoals manipulatie en mijzelf meer voelen uit te sluiten door de kracht in zelfoprechtheid toe te passen en te ontdoen van seksuele energie, maar het te ervaren als mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan het leven.

Beloning:

Mijzelf aan te sturen vanuit mijn vrouwelijke kracht 1 en gelijk aan de levenskracht.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik op de golf van mijn ‘vagina power’ zou worden meegevoerd zonder nog enige eigen inbreng te hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijnde controle over mijzelf te verliezen wanneer ik zou genieten van de ‘vagina power’ en met volle teugen eraan zou deelnemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het aansturen van mijzelf binnen de ‘vagina power’.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen binnen de “vagina power’ om ruimte te laten om later de ‘vagina power’ de schuld te kunnen geven van alles dat mis ging.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijzelf totaal te moeten tonen/blootgeven als ik echt wil genieten van de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om terughoudend te zijn en niet te kunnen genieten van de levenskracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer terug kan, wanneer ik participeer in de ‘vagina power’, en het mij beangstigt omdat deze power zo intens is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het leven 1 en gelijk aan mijzelf en zo altijd een achterdeurtje open te laten om op te geven wanneer angst de overhand neemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijzelf verlam met het overdonderd zijn door de ‘vagina power’ en dus nooit mijzelf compleet overgeef aan mijzelf als mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een leven van terughoudendheid te leven en niet de volle 100% te pakken/omarmen als wie ik ben of kan zijn.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien hoe ik verlang naar de ‘vagina power’, maar bang ben een eerste teentje in het water te steken om vervolgens meegesleurd te worden op de golven van mijn verlangen van zelfacceptatie als reflectie van de mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ te ervaren als spel waar ik als winnaar uit wilde komen door manipulatie, maar mij niet te realiseren dat het geen spel is en ik mijn levenskracht probeer te manipuleren om maar niet voor 100% eraan deel te nemen, maar liever mijzelf te saboteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wijzen naar alle oorzaken waarom dingen liepen zoals ze gelopen zijn door de ‘vagina power’ om deze vervolgens als het zwarte schaap te gebruiken en de ‘vagina power’ niet te zien voor wat het is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn levenskracht te beschuldigen van mijn aarzelende houding in het leven en het niet volmondig willen staan in de kracht die in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan en met beide handen de ‘vagina power’ van mij af te duwen, uit angst om mijzelf compleet bloot te moeten geven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het blootgeven als een soort van verraad te zien aan de geest die liever niet ziet dat ik mijnlevenskracht omarm en dus voor en met mij achterdeurtjes onderhoudt om mijzelf niet volledig te hoeven geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien stikken door de intensiteit van de ‘vagina power’ die 1 en gelijk is aan mijn levenskracht. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit gevoel van stikken het nog niet aankunnen/aan willen gaan vaneen verbintenis met mijzelf als mijn levenskracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest verlamd te zien zitten maar verlangend naar de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te kiezen voor een leven in terughoudendheid en spijt dat ik niet volledig kon kiezen voor mijn levenskracht.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik mij volledig kan verliezen door de controle te verliezen/los te laten en zo echt mijn levenskracht te ontmoeten. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze verbeelding te hebben vanuit een punt van spijt en een verlangen naar hoe het zou kunnen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik mij volledig 1 voel met de ‘vagina power’ en het mannelijk geslacht manipuleer om zo mijn levenskracht te kunnen ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door oneerlijkheid te moeten/willen ervaren dat ik leven ben en mij niet te realiseren dat dit geen leven is, maar een poging tot het ervaren van leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden dat de ‘vagina power’ mij aan de hand neemt en alles dat verboden is  juist aan te gaan zonder over gevolgen te hoeven denken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als excuus te gebruiken om mijzelf en mijn omgeving te misbruiken.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ de ‘vagina power’ heeft mij in haar macht’ in mij te laten bestaan en zo te denken dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen, omdat ik dat niet kan nemen als ik kies voor de ‘vagina power’. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onverantwoordelijk te willen leven en geleid te willen worden door iets of iemand anders om zo de schuld niet zelf te hoeven dragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘de ‘vagina power’ is te intens voor mij’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf te doen geloven dat ik verveeld was met de mannen die ik probeerde te manipuleren, maar mijzelf niet realiseerde dat ik mijn levenskracht niet wilde ontmoeten/leren kennen uit angst mijzelf te moeten blootgeven/tonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ als mijn levenskracht niette willen ontmoeten, omdat ik weet dat ik daarvoor de geest zal moeten opgeven als mijn aansturing en zelf het heft in handen moet nemen, wat onoverkomelijk lijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘de ‘vagina power’ is het kwade in mij’ in mij te laten bestaan en zo mijn participatie te kunnen stoppen om geen extra gevolgen te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in oneerlijkheid keuzes te laten maken en zo mijn levenskracht af te wimpelen als het kwade uit angst en participatie in de geest.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om spijt te voelen wanneer ik zie dat ik een leven van terughoudendheid verkies boven het vrij zijn van de geest. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om de kooi, die de geest is, niet te durven verlaten de boventoon te laten voeren uit angst voor het onbekende.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen over het feit dat ik mijn levenskracht niet durfde te verkiezen en zo een leven van terughoudendheid besloot te leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te zien dat ik een leven van terughoudendheid leef en niet te zien wat dit ooit veroorzaakte en hoe het kan dat ik er al die tijd in ben blijven hangen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar de levenskracht en het tegelijkertijd te vrezen om zo in een statische, passieve staat terecht te komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan te sturen, maar liever bang te zijn voor de intensiteit die ik ben als ik niet terughoud.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek de angst te voelen als buikpijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf ziek te voelen wanneer ik mijzelf moet aansturen met de daadkracht die in mij is maar die ik niet durf te gebruiken omdat ik nog niet 1 en gelijk aan deze kracht kan gaan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om warmte in mij te voelen door de aandacht die ik krijg door de ‘vagina power’ en daar geen genoeg van te krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit verlangen naar meer nooit zal stoppen of verzadigt raakt, totdat ik mijzelf stop niet volledig in mijn levenskracht te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om acceptatie te ervaren en mijzelf daardoor lekker in mijn vel te voelen, waardoor ik met opgeheven hoofd over straat ga. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf lekker in mijn vel voel door bevestiging van buitenaf, iets wat ik ook voor mijzelf kan bewerkstelligen wanneer ik niet mijn geest maar levenskracht volg.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst nooit in mijn levenskracht te gaan staan en de ‘vagina power’ als verdorven en slecht te zien om zo mijzelf naar beneden te kunnen halen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ‘vagina power’ teveel te koppelen aan seksuele power en niet te zien als levenskracht en het ontwaken van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kracht in mij die zo intens is en goed is wanneer gebruikt in zelfoprechtheid te vrezen en niet 100% te durven volgen om door ervaring te kunnen zien dat wanneer ik in mijn kracht sta en stabiel ben er geen gekke dingen kunnen gebeuren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het verdorvene en slechte dat ik ook in mijzelf zie en als een polariteit net zo goed vrees als de levenskracht, waardoor passiviteit optreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om niet voluit te leven en te genieten van de kracht in mij zonder dit te zien als nymfomanie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles aan te grijpen om mijzelf omlaag te halen, zonder te snappen waarom ik dit doe.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.

Dag 219 van 2555; een moeder doet dat – deel 1

equal money capitalismMij was gevraagd door de school van mijn kinderen om als ouder een IQ-test te laten afnemen bij mijn kinderen. Dit was om het niveau te kunnen bepalen en te zien of mijn kinderen op hun plek op de HAVO zitten na te zijn overgestapt van het Italiaanse onderwijs in Italië naar het Nederlandse. De mentaliteit op middelbare scholen of beter de trend is het terugplaatsen van kinderen in niveau om zo zeker te zijn dat er diploma’s worden behaald en geen extra problemen te hebben. Dit betekent dat mijn dochter die van het VWO in Italië afkomt nu na HAVO 4 niet te halen, door taalachterstand en fysieke problematieken, maar haar MAVO-diploma moet gaan halen. Zo ontstaan er geen problemen op school en een diploma op de trofeeënlijst erbij. Totdat ik hen mededeelde dat het geen zekerheid zou zijn, dat een MAVO 4 diploma zomaar gehaald zou worden door flinke hiaten in de stof, en dat dit het probleem niet oploste maar het probleem in stand houdt dat nu al bestaat op de HAVO voor haar. Enfin een IQ-test zou dus zaligmakend zijn en de doorslag moeten bieden. Alhoewel mijn zoon bewezen heeft dat hij het niveau van HAVO 2 heeft, maar door achterstand in taal en lesstof het jaar over gaat doen, was ook hier een IQ-test onontbeerlijk. Ons als ouders werd gezegd dat deze test bij een psycholoog vergoed zou worden door de zorgverzekeraar. Dit bleek niet het geval, tenzij er flink gelogen zou worden, waarbij de huisarts als verwijzer ook nog eens zou moeten liegen.

 

Omdat ik niet overtuigt was van het reële nut van deze test die door ons uitbesteed moest worden aan een psycholoog en hoge kosten met zich zou meebrengen, maakte dat ik mij goed wilde beraden over hoe ik het ging aanpakken. Het werd voorjaarsvakantie en na deze vakantie verwachtte de school eigenlijk al een afspraak met de aangewezen psycholoog of misschien zelfs al een gedane test. Ik was mij nog aan het beraden en was afhankelijk van derden voor antwoorden. Ging mijn verzekering het vergoeden of niet? Wilde ik gebruik maken van de aangewezen psycholoog? Het zat mij allemaal niet lekker dat school gewoonweg kon zeggen; u als ouder hoest nu even zo’n €1000 op en wel per direct en laat die test uitvoeren. Elk telefoontje van school werd meer prangend en dwingend en men begon het gedrag van een zeurend kind dat zijn zin niet kreeg aan te nemen. Dat begon behoorlijk irritant te worden en mijn ego wilde het geheel al compleet dumpen. Ik ging toch opzoek naar een andere psycholoog en vond er 1 die mij een hèèl schappelijk financieel aanbod deed en nog eens ervaring had met ex-pats.

 

Net voor ik de laatste psycholoog vond kreeg ik nog een telefoontje van school waarin de duimschroeven nog eens aangedraaid werden en men mij met klem verzocht een IQ-test te laten doen. Gedurende dit hele proces heb ik nooit gezegd dat ik het niet zou doen, maar men was bang dat ik zou weigeren door de manier waarop gesprekken verliepen. Totdat de school zei: als moeder doe je dit, dat heb je voor je kind over. En toen sloegen mijn stoppen enigszins door, niet alleen boosheid maar ook een groot gevoel van oneerlijkheid kwam over mij heen. Dit was onacceptabel om een moeder op zo’n manier aan te spreken zonder te weten wat er zich achter die moeder aan het thuisfront afspeelt. Ik dacht niet dat ik het in me had, maar ik maakte mij lang en ging rechtop zitten met de telefoon aan mijn oor. Ik besloot te gaan staan, niet fysiek, maar opstaan in mijzelf als een moeder als alle moeders. Ik woog mijn woorden om het systeem aan de andere kant van de lijn iets duidelijk te maken maar niet tegen mij te laten keren.

 

Ik zei iets in de volgende strekking, het is onacceptabel dat u dit als moeder/mens tegen mij als moeder zegt, terwijl u geen enkel idee heeft wat voor fysieke hobbels ik te nemen heb in mijn fysieke werkelijkheid om te komen tot zo’n grote uitgave die ik in opdracht van u moet doen, terwijl u redeneert vanuit een romantisch beeld dat u heeft over het moederschap. Dit is een kwalijke zaak wanneer u ouders op deze manier manipuleert en chanteert met hun ouderschap en ik hoop dat u begrijpt dat u dit beter niet meer kunt doen met welke ouder dan ook, want u maakt meer stuk dan u lief is.

 

Deze woordvoerster van de school dacht dat zij nobel bezig was en mij alleen maar wees op het feit dat ik prioriteiten moest stellen als het ging om uitgaven, wat duidelijk maakte dat zij als twee-verdiener geen idee had van andere werkelijkheden en minder gefortuneerde situaties/gezinnen. Een moeder dwingen met het feit dat zij moeder is en alleen maar goed is als moeder wanneer zij dat doet wat de school als goed acht is een verachtelijke zaak en laat zien hoe eigenbelang/egoïsme onze drijfveren zijn en wij bereid zijn om het beeld van het moederschap om zeep te helpen door zogenaamd goed te doen.

 

Ik dacht echt niet dat ik het in me had om haar een halt toe te roepen, wat uiteindelijk lukte en onze communicatie deed opklaren. Toch was ik echt bang toen ik een mailtje in mijn inbox zag na ons telefoongesprek en ik verwachtte dat ik het allemaal erger had gemaakt door deze mevrouw op haar verantwoordelijkheden te wijzen, maar dit gebeurde niet. Ik stond op maar ik geloofde nog steeds niet dat ik het kon en dat het mij gelukt was om deze bullshit als moeder niet van een ander te pikken en op te staan voor alle andere moeders daar op school die hiermee te maken zouden krijgen.

 

 

Probleem:

 

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

 

Oplossing:

 

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

 

Beloning:

 

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

 

In mijn volgende blog/blogs zal ik doormiddel van zelfvergeving/zelfcorrigerende zinnen en verbintenissen dieper op dit punt van staan ingaan, door het ontleden van de verschillende lagen, om zo herhaling van patronen te voorkomen en zo in het hier en nu te kunnen leven en niet door het verleden geleefd te worden.