Dag 305 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Het is aan te raden om voor de juiste context de twee voorgaande blogs te lezen. De volgende zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen voornamelijk gaan over de nasleep van het ongeluk en zijn een greep uit een grotere verzameling.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoeveel impact het auto ongeluk op mijn leven zou hebben en te denken dat wanneer ik weer direct in de auto zou stappen ik niet zoveel last ervan zou hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘doe maar gewoon en ga maar verder er is niets aan de hand’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eventuele nare gevoelens zo probeer weg te drukken en te hopen dat het vanzelf wel weer weg zal gaan. Ik stop het wegdrukken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als eerste een probleem te bagatelliseren, maar reëel ernaar te kijken, en te zien wat ik nodig heb om weer verder te kunnen zonder emoties/gevoelens/angsten onder het tapijt te vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet hier was tijdens het moment dat ik alleen wit licht zag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet meer weten wat er gebeurd is en daar angstig over te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil weten wat er gebeurd om zogeheten controle te kunnen hebben op mijn bestaan. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet direct in paniek te raken over momenten die ik niet kan terug halen, alsof er iets ergs met mij aan de hand is, maar adem te halen en in alle rust terug te lopen wat er mogelijk gebeurd zou kunnen zijn om zo de lege momenten weer in te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het zoeken van de ‘geest’ naar aanknopingspunten om nieuwe angsten door te ontwikkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn kracht aan de geest weg te geven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wanneer ik niet sta voor wie ik echt ben gelijk aan het leven ik heel gemakkelijk ten prooi val aan mijn ‘geest’. Ik stop het weggeven van mijn kracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wel te zien wanneer de ‘geest’ een loopje met mij wil nemen en mij angsten in de schoenen wil schuiven die niet nodig zijn, maar niet in de verleiding te komen om echt mee te gaan in deze angsten en dus deze angsten mij niet eigen te maken om ze vervolgens als excuses te kunnen gebruiken in welke omstandigheid dan ook waar ik die zou kunnen gebruiken om de situatie te manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het invoegen met de auto op een andere rijbaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor mijn handelen als automobilist, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen veilige weggebruiker ben wanneer ik vanuit angst rijd in plaats vanuit zelfvertrouwen en gezond verstand. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te rijden vanuit zelfvertrouwen en mij niet te laten verleiden tot angsten en het rijden vanuit deze angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor grote vrachtwagens in mijzelf te zien ontwikkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een angst te zien ontwikkelen in mijzelf en niet het vertrouwen in mijzelf te hebben dat ik deze angst op een juiste wijze stop, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gebrek aan zelfvertrouwen angst heb dat ik zal gaan voor een nieuwe angst in plaats van te staan en te zien dat het onacceptabel is om mijzelf niet te stoppen en dus ook geen discussie in mijzelf dient te zijn. Ik stop het wantrouwen in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen interne gesprekken aan te gaan met mijzelf over het wel of niet ontwikkelen van angsten in mijzelf, maar eenvoudigweg het niet van mijzelf te accepteren dat ik twijfel over mijn houding ten opzichte van angst en het ontwikkelen van angst omwille van de energie en mijn ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met mijzelf als de ‘geest’ aan te gaan over het feit dat ik angsten zou kunnen ontwikkelen voor grote vrachtwagens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aangaan van strijd in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ego en de ‘geest’ hiermee vlei zonder enige vorm van progressie in het hier en nu. Ik stop de strijd in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te strijden in mijn hoofd en het als het ware op te nemen tegen de ‘geest’ en mijn ego, maar zaken uit te schrijven of uit te spreken, zodat het tastbaar en hier in het moment blijft en ik dus geen loopje met mijzelf kan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo voorzichtig te willen rijden zodat ik zeer onnatuurlijk achter het stuur zit en mijzelf doe geloven dat mij nu niets zal gebeuren want ik zie alles, neem alles waar door een energetisch opgepompt bewustzijn/hier zijn en zal niet meer worden verrast vanuit een.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kunstmatige oplettendheid die mij zal behoeden voor ongeluk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf voor de gek houdt en beter vrede kan maken met het feit dat ik niet van minuut tot minuut weet wat er zal gebeuren. Ik stop het neppen ‘gevoel’ van veiligheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen nep veiligheidsgevoel in mijzelf te plaatsen om zo te denken dat mij niets kan overkomen omdat ik super oplettend ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mij te allen tijde zomaar iets naars en traumatisch zal overkomen waar ik geen grip op heb om dat te voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van doemdenken zodat nare dingen zomaar kunnen gebeuren terwijl ik erbij sta en ernaar kijk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf angstig wil maken door vanuit de ‘geest’ te denken en zo energie op te wekken die mij nog angstiger zal doen worden. Ik stop het doemdenken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te leven en niet alvast vooruit te projecteren wat er allemaal voor naars op mijn pad kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik andere weggebruikers schade zal berokkenen en daar financieel voor moet opdraaien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor geldproblemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al op voorhand bang ben dat ik ergens financieel voor op zal moeten draaien en dat niet zal kunnen betalen. Ik stop de angst voor het niet kunnen betalen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor geldproblemen niet mijn leidraad te laten zijn bij het rijden op de weg, maar mij simpelweg te concentreren op de weg en mijn weggebruikers om zo alert mogelijk te kunnen reageren en handelen daar waar nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer kan autorijden zoals voor het ongeluk en dat alles nu anders is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat alles nu anders is na een voorval, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds ben wie ik ben en nog steeds kan wat ik kon. Ik stop het mijzelf aanpraten van angsten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet wijs te maken dat mijn wereld anders is nu er iets heeft plaatsgevonden dat ik als onprettig heb ervaren, maar dat er feitelijk niets veranderd is aan mijn leven en ik alles wat ik al kon nog steeds kan wanneer ik mij niet laat leiden door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstiger te zijn in het verkeer dan nodig is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst in plaats van hier te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het gemakkelijker is om angst te overwinnen door in mijn ‘geest’ tezamen met de angst te gaan zitten dan dan in het hier  en nu te zien en ervaren dat er niet meer angst nodig is dan voorheen om mij over dit voorval heen te zetten. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet met angst te reageren in het verkeer na het ongeval, maar met gezond verstand en twee beentjes op de grond

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom mij dit moest overkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als slachtoffer zie wanneer ik mij afvraag waarom dit mij moest overkomen. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het slachtoffer te zijn door de vraag waarom mij dit moest overkomen, maar dit ongeval op te pakken als een punt waar ik lering uit kan trekken door de manier waarop ik gereageerd heb en mijzelf te sterken door andere copingsmechanismen te bedenken die mij niet in een slachtofferrol trekken.

 

Advertenties

Dag 304 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder – nabeschouwing

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op mijn vorige blog, het is aan te raden om eerst de vorige blog te lezen.

 

Het is inmiddels een x aantal dagen na het ongeval en ik heb al weer aardig wat gereden in de auto. In al die momenten in de auto heb ik heel nauwlettend naar mijzelf gekeken en elke opkomende angst of gespannenheid in mijn lijf waargenomen en vergeven. In het moment heb ik hardop zelfvergeving gedaan of de waarneming doorgesproken met mijn mede passagiers. Ook hebben mijn dochter en ik zoveel als wij nodig hadden over het ongeluk gesproken. Inmiddels heb ik zo vaak verteld hoe het ongeluk gebeurde en verliep dat ik op dit moment er zonder gevoelens en emoties oftewel een energetische lading naar terug kan kijken.

 

Er was nog een stukje in mijn verhaal dat ik niet kon plaatsen, want net nadat de vrachtwagen mij schepte, had ik een moment waarop ik zeer helder wit voor mij zag en het even leek of ik niet hier in de fysieke werkelijkheid was. Door alles te reconstrueren zijn we erachter dat ik recht in de koplampen van de vrachtwagen heb gekeken toen ik voor hem langs schoot/gelanceerd werd. Ik was dus even verblind en was met recht geschrokken toen ik weer iets kon zien terwijl ik al spinnend langs het tegemoet rijdend verkeer reed. Ik was blij dat we hier vrij snel achter kwamen want mijn ‘geest’ bleef er over doormalen, iemand zei gekscherend ‘het witte licht’ en ik zag dat mijn ‘geest’ aan het zoeken was om dit tot een ‘bijzonder’ moment te maken, maar ik accepteerde dat niet.

 

De angsten/stress in mijn lijf die ik had de afgelopen dagen was de angst om in te voegen. Ik had het ‘gevoel’ dat ik niet kon inschatten of ik kon invoegen en of dit alles wel paste. Ik bemerkte een angst die ik in mijn fysieke lijf als spanning voelde en in mijn solar plexus als een misselijk makend gevoel, het was de angst dat ik de ander zou raken met mijn auto. Dezelfde angst die ik had toen ik spinnend langs het tegemoet rijdend verkeer ging en zo ontzettend hoopte dat ik geen schade zou maken waar ik voor zou moeten opdraaien financieel.

 

Ook bemerkte ik dat ik niet al te hard durfde te rijden en dat er een opinie bij was gekomen die mij de overtuiging gaf dat er altijd zomaar uit het niets iets naars kan gebeuren waar ik dan vervolgens niet op voorbereid ben. Ik reed dus boven normaal preventief, iets wat zoveel stress oplevert dat je er ongelukken door zou maken. Dus dat heb ik vrij direct weer los kunnen laten, totat ik op de proef werd gesteld. Er kwam vanuit het niets een steentje over de snelweg aangezeild en die ketste hard tegen mijn voorruit aan. Het gaf even korte stress in mijn lijf, ik keek al rijdend of ik een buts of barst in mijn autoruit had, terwijl ik in gedachten al de voorruit in diggelen zag gaan. Er was niets aan de hand en ik zag dat mijn reacties nog steeds voortkwamen vanuit de opinie dat er zomaar iets onverwachts kan gebeuren.

 

De mensen die ik heb gesproken zeiden stuk voor stuk dat ik zo luchtig over het ongeluk deed. Ik heb hier eens naar gekeken en ik kwam tot de conclusie dat we vaak na dit soort gebeurtenissen de neiging hebben om of onszelf tot held te maken of tot slachtoffer en ik deed niet mee aan deze polariteit. Ik heb geen ‘speciaal zijn’ gevoelens uit deze ervaring gehaald en daar waar het ‘speciaal zijn’ potentie had er meteen mee afgerekend. We zijn ongedeerd, we hebben zeker schade aan de auto maar dit wordt door de verzekering allemaal geregeld.  Het is zaak dat we dit voorval verwerken en het geen loopje met ons gaat nemen, nu of in de toekomst.

 

Inmiddels heeft de schade expert naar de auto gekeken en is de auto total los verklaard, dit is de schaduwkant van het hebben van een oudere auto. Wanneer je aan wordt gereden en je een oudere auto hebt dan kun je wel verzekert zijn, maar qua transport zal je nooit meer op het punt uitkomen waar je voor het ongeluk was. Dus dat wordt nog even alles op een rijtje zetten wanneer we definitief te horen krijgen hoeveel we voor de auto krijgen om hem op te knappen.

 

In mijn volgende blog zoals eerder aangekondigd in de vorige blog zal ik mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties plaatsen.

Dag 303 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder

leefbaar inkomen gegarandeerdVanmiddag reed ik samen met mijn dochter naar het revalidatiecentrum om haar terug te brengen na een schooldag op haar oude school. Het begon al wat te duisteren en de regen tikte op het autodak. We waren lekker aan het kletsen terwijl ik met een gangetje op de meest rechtse baan reed van een vierbaansweg.

 

We reden een paar honderd meter van een tunnel af en links van mij reed een grote vrachtwagen. Naar mijn smaak kwam de vrachtwagen wat kort naar ons toe en ik grapte nog naar mijn dochter, hij zal ons toch niet willen pletten. Ik gaf een klein dotje gas om hem voorbij te zijn ondanks dat ik rechts reed, zodat hij achter mij kon invoegen.

 

Vanaf dat moment heb ik geen herinnering en zag ik alleen wit voor mijn ogen in een paar luttele seconden vermoed ik. Ik herinner mij ook niet het moment waarop ik door de vrachtwagen in mijn linker achterzijkant geraakt werd. Wat ik mij herinner is dat ik eerst rechtuit reed, toen riep wat gebeurd er tegen mijn dochter en vervolgens over het natte wegdek wegschoot voor de vrachtwagen langs en twee keer om mijn as ging over de andere rijstroken heen om in de vangrail met de achterkant van mijn auto terecht te komen. Toen we stilstonden zei ik tegen mijn dochter: we leven nog!

 

Tijdens het om mijn as draaien leek het of ik geen contact met de weg meer had en heb ik tegen gestuurd en iets geremd. Ik bleef tegen mijzelf zeggen in mijn hoofd, niet te hard remmen, tegensturen. Met verkeer van de andere banen stond ik tijdens het ronddraaien oog in oog en ik zag de angst in hun ogen en ik voelde de angst dat ik hen zou raken en nog meer schade zou krijgen en veroorzaken. Op dat moment begon mijn dochter te gillen, die zag een andere vrachtwagen recht op ons afkomen. Het leek wel een vertraagde film of computerspel waar ik mij in bevond waarbij ik ongedeerd bleef terwijl ik mij op plekken op de weg bevond waar ik vrijwillig in die positie mij niet zou begeven. Naast dat ik geraakt was raakte ik niemand anders, het rechter achterlicht was stuk van het in de vangrail rijden en mijn linker achterzijkant had flinke deuken en krassen van de vrachtwagen. Gelukkig rijden wij een robuuste Subaru en geen koekblikje, want dan had ik hier nu niet gezeten.

 

Wat mij verbaasde was dat tijdens het ronddraaien in de auto ik alleen maar kon denken aan het feit dat ik schade zou maken aan anderen en nog meer schade aan mijn eigen auto zou krijgen wat ik vervolgens niet kan betalen. Ik ben natuurlijk verzekerd, maar de angst omtrent geld was heel groot. Toen we stilstonden en ik zag dat de vrachtwagen ook stilstond en de man op mij afkwam, was het eerste wat ik tegen hem zei: you’ve hit me. Waarop de man zei: I’m so sorry. Het bleek een Pool te zijn die een beetje Engels sprak. Ik wilde horen dat ik niet de schuldige was, omdat ik mij niet kon herinneren hoe dit alles gebeurd was, logisch terugdenkend moest het de vrachtwagen wel geweest zijn die mij had weggeduwd.

 

Ik had een gele truckachtige wagen langs zien komen tijdens het draaien en die bleek nu tussen mij en het andere verkeer in te staan. Ik liep op de man af terwijl het verkeer alweer om ons heen raasde, ik overwoog 112 te bellen, maar wilde eerst weten van welke instantie hij van was. De man was van de provincie/snelweg en zei dat hij de hulpploegen zou bellen. Binnen 10 minuten stond er nog een wagentje van Rijkswaterstaat en even later kwam er een motorpolitie bij. De weg was inmiddels afgezet en er was op alle 4 banen geen verkeer meer te zien. Ik kreeg de auto eerst niet aan de praat en de rem leek niet te werken, waarop één van de mannen mijn auto weer naar de rechterbaan reed. We reden met z’n allen naar de eerste afslag om op een parkeerplek te stoppen en rustig gegevens uit te wisselen.

 

Een redelijke tijd heb ik samen met mijn dochter in de truck van de Poolse chauffeur gezeten om het schadeformulier voor hem en mij in te vullen aangezien hij niet echt Nederlands sprak. De motorpolitie liet zijn naam en telefoonnummer achter voor het geval dat en vertrok, de mannen van de provincie vertrokken en vervolgens kwam een wagen van een bergingsbedrijf om te zien of ik echt wel met de auto verder kon rijden. Dat kon en zo bracht ik mijn dochter toch naar het revalidatiecentrum.

 

Mijn dochter haar rechterbeen trilde hevig, stress gaat direct in haar spieren/lijf zitten. Mijn linker beenspieren deden pijn, waarschijnlijk door mijzelf krampachig te houden en schrap te hebben gezet. In principe was ik niet erg door elkaar geschud, eerder in de stoel gedrukt door het draaien.

 

Later toen ik weer thuis was bemerkte ik gaandeweg de avond dat ik buikpijn had, van die stress buikpijn. Dit ging gepaard met een ‘gevoel’ van schuld, alsof ik iets verschrikkelijks verkeerd had gedaan. Zo’n gevoel dat je als kind kunt hebben wanneer je iets hebt gedaan waarvan je weet dat je ouders dat niet leuk gaan vinden. Ik vond het een merkwaardige gewaarwording. Wel had mijn partner eerder gemeld dat ik op het schadeformulier geen handtekeningen had staan en dat zoiets voor problemen kon zorgen. Niet dat hij dit in een verwijtende toon zei, maar naast het feit dat ik mij schuldig voelde om in zo’n situatie terecht te zijn gekomen en meer kosten te generen dan er inkomsten zijn, kan elkaar versterkt hebben.

 

Morgen zullen we de verzekering op de hoogte stellen en zien hoe het verder gaat aflopen. Eén ding is zeker, we zijn er echt met een sisser vanaf gekomen en al geloof ik niet in engeltjes op mijn schouder, toch ben ik blij dat ik er nog ben.

 

In de volgende blog zal ik mijn zelfvergevingen en zelfcorrecties schrijven.

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onderaan trap ligt

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onder aan trap ligt Vanmorgen voordat ik wakker werd lag ik te dromen en eerst dacht ik, wat een rare droom, maar later zag ik dat het een uitvergroting was van wat wij als mensheid accepteren en toestaan ten opzichte van elkaar in egoïsme.

Ik stond in een enorme hal met een enorme trap, zo’n trappenhuis als vroeger in de serie Dallas, en mijn zoon viel naar beneden van de bovenste trap. Ik zag hem in slow motion naar beneden komen, zijn lichaam stuiterend op de leuningen en als een hoopje ellende voor mijn voeten neerstorten. Ik had zo’n gevoel van oooohhh neee! Toen hij daar zo lag, vroeg ik hem of hij pijn had en zei hem dat ik eerst even mijn pizza verder ging eten en dat ik hem later naar het ziekenhuis zou brengen. Na het eten van mijn pizza ging ik weer de hal in, waar mijn zoon niet meer lag, er stond een sinaasappelkistje met twee katten erin. Van de 2 katten had 1 een enorme snee over zijn lijf waar geen bloed uit kwam, maar zijn organen hingen eruit. Er waren meerdere mensen in de hal en we stonden allemaal om het kistje heen ons te verbazen over wat ze zagen. De kat miauwde zonder geluid maar was duidelijk in intense pijn terwijl hij mij aankeek. Ik herinner mij dat ik dacht, ik moet deze kat naar de dierenarts brengen. Op dat moment werd ik wakker met een schuldgevoel, dat ik tot 2 keer toe niets had gedaan en alleen mijn eigen belang voorop had gesteld.

De dag ervoor had ik samen met mijn zoon een lamp van het plafond gehaald bovenaan de trap in het trappen huis, waarbij ik het best eng vond of mijn zoon zijn evenwicht hield bovenop een hoge ladder. Die middag had ik mijn dochter naar een vriendinnetje gebracht waar ze een nestje kittens hadden, waar de meisjes mee speelden. Dus dit waren de ingrediënten waar mijn mind mee aan de slag ging.

Het is een perfecte metafoor voor de mentaliteit die wij hebben als mensen in een wereld waar eigen belang voorop staat. We kijken tv met een bord op schoot en zien de nodige ellende in de wereld voorbij komen. Dit is een veilige situatie waarin wij wel zien wat er aan de hand is maar waar wij volgens onszelf niets aan hoeven te doen. Het is te groots, we kunnen er niets mee en het geeft alleen maar kortsluiting in de hersenpan als wij worden blootgesteld aan de echte realiteit. We voelen ons dan nietig en niet instaat om er iets aan te kunnen doen.

Nu kunnen wij ook niet elk individueel geval redden. Daar waar consequenties gemanifesteerd zijn in het fysieke zullen ze gelopen moeten worden, maar de herhaling van elke keer weer honger, armoede, misbruik etc. dat is niet nodig. We hoeven niet rond te zingen, we kunnen het stoppen door te beginnen bij onszelf, zodat het niet meer in ons bestaat en zodoende ook niet meer buiten ons zal bestaan. Een Geljkheids Geld Systeem lost de honger, armoede en het misbruik van nu niet op, maar hoe sneller het kan worden geïmplementeerd des te eerder kunnen wij een halt toe roepen aan de misere in de wereld die niet nodig is, wanneer wij instaat zijn om dat te doen voor een ander wat wij zelf ook graag zouden willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang voorop te stellen ook als anderen mij nodig hebben als medemens en niet als redder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ellende te kunnen zien en vervolgens tot de orde van de dag te kunnen overgaan omdat ik niet gek wil worden door alle ellende binnen te laten. In plaats van te zien dat ik niet hoef te worden geabsorbeerd door de ellende maar er bewust van moet zijn en daardoor weet/snap waarom de wereld moet veranderen met mijn hulp en de hulp van alle anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het normaal te vinden dat ik mijzelf altijd voorop stel en niet gelijk zie aan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om murw te zijn geworden door jarenlang ellende te hebben gezien op tv en mijzelf denk te kunnen beschermen door niet meer te voelen/ervaren wat die ellende betekent voor de ander  en mij af te sluiten voor de ellende van de ander uit zelfbehoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te sluiten van de minder gelukkige in het leven uit zelfbehoud om mij zo niet schuldig te hoeven voelen voor het leven dat ik leid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als waarnemers zien wat er loos is in de wereld maar niets doen omdat het ons eigenbelang zou kunnen dwarsbomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onszelf uitschakelen als het gaat om de ellende waar anderen en de wereld zich in verkeerd, omdat we weten dat we iets moeten doen, maar onszelf doen geloven dat wij te klein en te nietig zijn om een verschil te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de ander kunnen laten creperen uit angst om zelf iets te moeten ondernemen en te bemerken dat wanneer we onze krachten bundelen we echt een verschil kunnen maken, te beginnen bij onszelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn eigen belang als leidraad in mijn leven te gebruiken maar dat wat in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen duidelijk te maken dat wanneer we samen sterk staan we een verschil kunnen maken en kunnen stoppen met het zijn van alleen een waarnemer maar in plaats daarvan een gelijkwaardige participant.