Dag 302 van 2555: slacht-offer van medische stigma’s – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog en het is aan te raden om voor enige context de vorige blog te lezen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn dochter niet medisch wordt geholpen wanneer dat wel nodig is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben geen hulp te ontvangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb overgeslagen te worden en geen adequate hulp krijg door het medische label van mijn kind. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst om geen hulp te krijgen om te zetten in handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid in plaats van vast te bijven zitten in de ‘geest’ zonder de mogelijkheden in mijn fysieke werkelijkheid te testen/onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op artsen die niet willen kijken naar een lichaam maar wel oordelen over een lichaam.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van boosheid op de ander waar ik van afhankelijk ben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb om geen adequate hulp te krijgen en vorm deze emoties en gevoelens om tot een andere expressie te weten boosheid om nog enigszins mijn energetisch gram te halen. Ik stop deze emoties en gevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer door geen adequate hulp te krijgen van anderen mijn gram te willen halen door via mijn ‘virtuele wereld’ in de ‘geest’ wraak te willen nemen in de vorm van boosheid en de daaruit voortvloeiende reactieve handelingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vertrouwen in de medische wetenschap die ik weer wat had opgebouwd vanuit reactie in de prullenbak te willen gooien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van manipulatie/chantage aangaande vertrouwen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier mijzelf manipuleer in een polariteit van geen vertrouwen en wel vertrouwen in de medische wereld. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in een tangpositie te plaatsen waar ik mijzelf dreig met het ontnemen van enige vorm van vertrouwen in de medische wereld vanuit reactief denken, maar zal per moment en gelegenheid kritisch zijn naar de medische wereld om zo niet een deur te sluiten die ik vast en zeker nog nodig heb in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen accepteren dat er niet gekeken wordt naar de elleboog van mijn dochter.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van superioriteit ten opzichte van de medische wetenschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door niet te accepteren dat de medici fouten maken, sluit ik communicatie vanuit mijzelf met de medici uit. Ik stop de superioriteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet vanuit superioriteit naar de medische wetenschap te kijken, maar vanuit gelijkheid, zodat ik door communicatie kan aangeven dat ik graag zou willen dat er naar de elleboog gekeken wordt met een open vizier. Vanuit superioriteit ben ik niet meer instaat om effectief te communiceren, aangezien ik hen te ‘dom’ vind en niet waardig voor hun beroep en zo mijn kans verbruit op verdere medische zorg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door dit voorval met mijn dochter het slacht-offer te voelen van de medische wanpraktijken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de slacht-offer rol aannemen wanneer het niet loopt zoals ik verwacht had, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik flexibel zal moeten zijn en mij in elke situatie moet aanpassen aan de situatie en dat doe wat in gezond verstand de situatie van mij verlangt. Ik stop de slacht-offer rol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet vast te zetten in de slacht-offer rol en mijzelf zo op te offeren aan mijn emoties. gevoelens en angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onrecht dat ik zie te vertalen naar het zijn van een slacht-offer.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slacht-offer zijn als laatste redmiddel en manipulatie gereedschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik onrecht niet kan stoppen door mijzelf op te offeren aan mijn emoties, gevoelens en angsten. Ik stop de manipulatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niets gedaan krijg in mijn fysieke werkelijkheid zolang ik onderhevig ben aan mijn ‘geest’, wanneer ik onrecht wil aanpakken dan moet ik dat in mijn buitenwereld en binnenwereld aanpakken en niet alleen in mijn binnenwereld laten rondzingen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te hebben om mij af te sluiten van de buitenwereld als ik die als niet leuk/aardig label.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf afsluiten van de buitenwereld als ik die niet aankan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet in het hier en nu kan functioneren als ik mijzelf afsluit van mijn buitenwereld terwijl ik nog steeds present ben in mijn buitenwereld. Ik stop het afsluiten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn binnen -en buitenwereld als een geheel functioneren en ik mij uit geen van beiden kan onttrekken zonder gevolgen, dus zal ik binnen en buiten moeten participeren in het belang van een ieder om effectief te kunnen functioneren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik als het zo moet ook niemand nodig heb en dat iedereen in de blubber kan zakken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van back-chat als ik vastzit en niet meer weet hoe verder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen maar meer gevolgen over mijzelf heen trek met deze back-chats en mij eenvoudigweg niet kan onttrekken aan mijn beide werelden. Ik stop de back-chat en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn onmacht niet te vertalen in back-chats, maar mijn onmacht te onderzoeken en te zoeken naar oplossingen/mogelijkheden om een op het eerste gezicht uitzichtloze situatie om te kunnen zetten in een werkbare situatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te realiseren wat het betekent wanneer ik mijzelf tot slacht-offer maak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ik wordt niet geaccepteerd en ben daarom het slacht-offer, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn angst om niet geaccepteerd te worden met een kind met fibromyalgie mij in deze slacht-offer rol doet glijden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst om niet geaccepteerd te worden en aan de rand van de samenleving verder te moeten gaan te zien voor wat het is, een overlevingsdrang en dan vervolgens te kijken of dit daadwerkelijk hetgeen is wat in mijn fysieke wereld aan de hand is of dat mijn binnenwereld mij die dingen wil doen geloven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment niet door de emoties heen te willen zien, omdat opgeven makkelijker lijkt dan doorgaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van blijven zitten in emoties als ‘comfort zone’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de gemakkelijke weg wilde nemen en mij niet realiseerde wat de gevolgen hiervan zijn. Ik stop mijn ‘comfort zone’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in elk moment en niet te wankelen wanneer emoties de gemakkelijke uitweg lijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te durven zijn en af te dwingen dat een dokter er naar kijkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om hard te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet hard wil zijn omdat ik als zacht gevonden wil worden. Ik stop deze polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik als geheel niet zacht of hard hoef te zijn, maar dat moet zijn wat de situatie van mij verlangt om vanuit eenheid en gelijkheid in een ieders belang te kunnen handelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat harder optreden van mijn kant nare consequenties zal hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben voor de gevolgen van mijn handelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik weet dat ik niet sta in een bepaald punt en dus angst heb de verkeerde beslissingen te nemen met de nodige gevolgen als resultaat. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan in situaties waar het handelen van de ander onacceptabel is en hen hierop te wijzen, wat hun reactie ook mag zijn, die kan ik niet persoonlijk nemen wanneer ik handel vanuit het belang van een ieder in zelfoprechtheid, dan sta ik en heb ik het recht om de ander te wijzen op onacceptabel gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aan de regels te houden uit angst dat ik als ouder wordt afgerekend en mijn kind daar de dupe van zal zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om mijn kind kwijt te raken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veel te ver door denk door mee te gaan op de golf van mijn angst. Ik stop deze angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de werkelijkheid niet uit het oog te verliezen en te bekijken of ik echt in de problemen kom als ik op mijn strepen sta en mijn kind te willen laten zien door een arts.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verbazing dit moment aan de telefoon met de huisartsenpost binnen mijn eigen leven aan mij voorbij te laten gaan en vanuit separatie niets meer denken te kunnen doen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van verbazing over wat mij overkomt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij separeer van mijn fysieke werkelijkheid en zo mijn zelfverantwoordelijkheid weggeef. Ik stop de verbazing en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verbazing niet meer te gebruiken om mijzelf te separeren en te inactiveren, maar het als een rode vlag te gebruiken en te zien dat dit een punt is waarop ik eerst moet reflecteren, een diepe adem moet nemen en dan te handelen in het belang van een ieder.

Advertenties

Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.

Dag 220 van 2555; een moeder doet dat – deel 2

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn blog van gisteren waar ik eindigde met het probleem, de oplossing en de beloning. Vandaag zal ik met de zelfvergevingen verder gaan.

 

Probleem:

Opstaan voor mijzelf als moeder in de hoedanigheid van alle moeders en vervolgens niet kunnen geloven dat ik het gedaan heb en al bang te zijn voor de gevolgen waar ik zeker van ben dat ze zullen komen.

Oplossing:

In het hier en nu te blijven en te zien/begrijpen/realiseren wat mijn daden en woorden hebben teweeggebracht om zo geen twijfel te hebben over het feit dat wanneer ik sta ik ook echt sta.

Beloning:

Weten dat ik kan staan als en voor mijzelf als en in het leven voor het leven gelijk en 1 aan de ander.

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben niet in mijzelf op te kunnen staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat wanneer ik mijn kop boven het maaiveld steek als moeder ik de gevolgen daarvan zal bezuren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik in de geest wel denk te kunnen staan, maar in mijn fysieke werkelijkheid het niet kan opbrengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander als mij zal terugslaan wanneer ik sta in mijzelf als leven en mij niet realiseer dat wanneer ik echt 1 en gelijk aan het leven sta, er geen ruimte voor angst is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om mij te strekken in mijzelf om zo door mijn weerstanden te breken en naar buiten te komen als een kuiken uit een ei en niet te snappen waar ik in terecht ben gekomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de gevolgen als ik opsta in mijzelf als de ander en mij niet realiseer dat ik alleen maar kan gaan staan wanneer ik de gevolgen kan overzien en er rekening mee kan houden om zo in het belang van alles te handelen.

 

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien wegkruipen in mijzelf en te hopen dat een ander opstaat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als niet capabel om te staan als mijzelf laat staan 1 en gelijk als een ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest juist heroïsche daden te zien verrichten die in werkelijkheid nooit tot uitdrukking komen en mij niet te realiseren dat ik in polarisatie leef met het mijzelf zien wegkruipen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest eerst te willen zien opstaan om het vervolgens in mijn fysieke realiteit ook echt te kunnen doen en mij niet te realiseren dat ik geen plaatjes en aanmoedigingen van de geest nodig heb om op te staan in mijzelf, maar dat het iets is dat gebeurd in een adem e niet iets dat door emoties en gevoelens moet worden gevoed en voorgewerkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te houden om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen om te staan voor wie ik ben 1 en gelijk aan het leven.

 

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een begeestert spreker iedereen zie toespreken daar waar ik onrecht bespeur en mij niet realiseer dat dit een geest realiteit is maar dat is wat in mijn verbeelding zich afspeelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf het onmogelijke te zien doen wat ik eigenlijk niet voor mogelijk hou en dan ook niet geloof wanneer ik daadwerkelijk opsta in mijzelf als de ander, maar het zie als een verbeelding die ik al zo vaak in verschillende versies heb gehad.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik het niet was die opstond in haarzelf als de ander om zo misschien de gevolgen te kunnen ontspringen.

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat heb ik nu gedaan/gezegd’ in mij te laten bestaan en zo aan mijzelf te twijfelen en niet 100% te zijn opgestaan in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik kan zo niet praten tegen de ander’ in mij te laten bestaan en zo de angst te voelen dat ze het op mij zullen munten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze nu gemeen tegen mij worden’ in mij te laten bestaan om te denken dat men zich tegen mij keert net zoals ik mij tegen mijzelf keer wanneer ik niet opsta in mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zo ik laat niet over mij heen lopen’ in mij te laten bestaan en zo toch mijn ego even uit de fles te laten komen door mij stiekem toch goed te voelen.

 

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf blij te voelen dat ik ben opgestaan en ben gaan staan voor datgene dat misbruik in de hand werkt en moeders op het gevoel speelt en manipuleert tot zaken waar ze met gezond verstand normaal gesproken niet voor gevallen waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij opgelucht te voelen dat ik dit niet oppotte zoals gewoonlijk maar daar ingreep waar het nodig was, waarbij ik door deze opluchting zag dat ik toch even had gedacht dat ik niet zou staan en ik dus niet 100% op mijzelf aan kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mijzelf te voelen nadat mij gezegd was dat ik als moeder zoiets zou doen en mij realiseerde dat ik dit persoonlijk nam en twijfelde voor een seconde of ik wel een goede moeder was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrecht in mijzelf te voelen wat mij tot staan bracht omdat ik zag hoe ook anderen hieronder konden lijden en zichzelf zouden zien als slechte moeders en mij niet te realiseren dat onrecht bestrijden vanuit het ego/de geest als een gevoel komt en dus geen zuivere beweegreden om op te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ongeloof te voelen dat wat tegen mij gezegd was misschien niet zo bedoeld was terwijl de woorden ‘dat zou een moeder toch doen voor haar kind’ luid en duidelijk waren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf opgejaagd te voelen zodat ik snel moet handelen en niet langer kan wachten.

 

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen te voelen samen ballen waarbij mijn nagels iets in mijn handpalmen drukken wat tot uitdrukking brengt dat ik twijfelde of ik zou handelen op de boosheid en het gevoel van onrecht dat in mij was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op het puntje van mijn stoel te gaan zitten en mijn fysieke lichaam in uiterste paraatheid te brengen om zo op te kunnen springen als ik het niet zou vertrouwen en ik voor de vijand moet vluchten om de gevolgen te ontlopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem even te laten stokken toen mij werd verteld dat een moeder zoiets wel zou doen en mij zo voor een momet uit mijn fysieke werkelijkheid te halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet gemakkelijk in mijn lichaam te zitten nu ik weet dat ik zal staan voor en als mijzelf als de ander.

 

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat nu ik opgestaan ben in mijzelf als de ander mijn kinderen de negatieve gevolgen daarvan zullen plukken op school.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nu ik zie dat ik nog niet 100% in zelfoprechtheid ben opgestaan ik dat misschien een volgende keer ook niet kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat dit maar enkele keren in mijn leven zal gebeuren dit staan als wie ik ben en dus kan zien dat ik niet geloof dat ik sta uit eigen beweging en het niet iets is dat toevallig aan komt waaien of op mijn pad komt waarbij geen enkele vorm van zelfverantwoordelijkheid komt kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te zien dat staan in mijzelf niet moeilijk is, maar te geloven dat dit te doen zonder emoties en gevoelens bijna niet kan.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en de reis tot verandering, op dit punt van geloven in mijzelf dat ik kan opstaan in mijzelf, te aanvaarden.