Dag 280 van 2555: onwetendheid of weten?

basisinkomengarantieVanmiddag vertelde mijn zoon over iets dat hij op internet had gezien. Een natuurkunde leraar die een proefje deed in een talkshow. De man ging met zijn rug tegen de muur staan en liet een balletje vanaf zijn kin op de grond vallen, waarbij het balletje weer omhoog stuiterde. Het balletje kwam net niet tegen zijn kin aan en zou ook nooit tegen zijn kin aan kunnen komen, omdat hij het balletje liet vallen en niet naar beneden gooide. De presentator deed hem dit na, maar bij het omhoog komen van het balletje deed de presentator toch zijn hoofd even naar opzij. Mijn zoon verklaarde dit als een reflex, doordat er een voorwerp op het gezicht van de presentator afkwam.

Dit is eigenlijk een mooi voorbeeld van het feit dat wanneer wij dingen niet begrijpen wij er dus angst voor ontwikkelen. Ondanks dat met logisch nadenken de presentator had kunnen weten dat het balletje hem niet zou raken, liet hij zich meeslepen door de onwetendheid van de ‘geest’. Is het zo ook niet met onszelf zodra we de patronen die we uitleven niet begrijpen dat we er dan automatisch angst voor hebben? “Ik snap niet hoe die computer werkt”, en dus stel ik mijzelf ondergeschikt aan de technologie en alles wat ik erover lees of hoor lijkt een ver van mijn bed show. Klinkt dat bekend?

Laten we het nog een stapje verder nemen. “Ik kan mijn vinger er niet opleggen wat er allemaal in de wereld gebeurd”, en dus beangstigd het ons wat er in de wereld gebeurd als losstaande gebeurtenissen die vanuit het niets opploppen. Je hebt er geen grip op het gebeurd allemaal buiten jezelf om. Zo ook de oorlogen, worden die nu vanwege de olie gevoerd of zijn er echt kwaaie dictators die gestopt moeten worden, omdat je de dynamiek niet hebt willen onderzoeken en begrijpen, heb je dan ook geen idee en wordt het een kiezen tussen de meest geschreeuwde opties in de media. Zijn de Syrische kindjes nu wel vergast of niet, heeft de Assad regering het gedaan of de rebellen met de hulp van de US? Het niet weten verlamd ons en maakt dat wij liever voor de tv hangen of internet shoppen dan ons daadwerkelijk druk maken om herhalende patronen van mensen met macht maar wel van vlees en bloed zoals wij zelf.

Je zou dus kunnen stellen dat zodra je jezelf meer leert kennen en ziet/begrijpt wie je bent in elk moment, het jou mogelijk maakt om de ander als jezelf te leren kennen en te snappen wat hem/haar beweegt. We hebben het dan niet meer over angst voor het niet weten, maar het jezelf aansturen vanuit principes en daardoor zien wat er aan de hand is. Dit maakt ook dat je minder snel geneigd bent om je verlamd te voelen, maar eerder bereid bent om te zien hoe we dergelijke zaken in de toekomst kunnen voorkomen.

Het mag duidelijk zijn dat wanneer je jezelf en de wereld om je heen leert kennen/begrijpen dat nog niet wil zeggen dat je gevolgen voortkomend uit het verleden die nu uitspelen kunt aanpakken en uit de weg helpen. Wat eenmaal in gang is gezet kun je een pleister op plakken, maar niet genezen, wel kun je het voorkomen. Want preventie is de beste remedie.

Het is dus zaak om altijd voor jezelf de dingen uit te zoeken en daardoor te begrijpen waar je mee bezig bent en zo je kracht niet weg te geven. Onderzoek de Dip-lite cursus eens waar je gratis samen met een buddy de eerste stappen zet in het proces om jezelf te leren kennen. Binnenkort komt deze cursus ook in het Nederlands uit.

Advertenties

Dag 169 van 2555; alles hoort erbij!

equal money capitalismSamen met mijn partner besloot ik donderdag een wandelroute te lopen rond Huizen (NH) terwijl de auto de laatste reparaties kreeg om op NL kenteken gezet te kunnen worden. Het was een koude dag, dus we hadden ons goed ingepakt. Normaal gesproken wanneer ik lang in de kou buiten ben, dan worden mijn uiteinden behoorlijk koud. Mijn handen en voeten bereiken dan meestal het stadium van dood worden en dat is geen pretje.

 

Tijdens het wandelen voelde ik mijn voeten en handen koud worden en tegelijkertijd ging er iets door mij heen van hè mijn handen, hè mijn voeten. Dit was een belangrijk moment zo ontdekte ik later. Want het mij bewust zijn van het hebben van handen en voeten deed mijn bloedsomloop ineens effectiever stromen. Ik nam normaal gesproken die handen en voeten voor lief, die zaten daar ergens aan de uiteinden en die bezorgden alleen maar ellende met kou. Dus zonder dat ik het ooit door had gehad, had ik mijn handen en voeten met koud weer elke keer weer opnieuw buiten spel gezet. En iets dat niet meedoet kan ook niet meegenieten van de warmte die aanwezig is in de rest van mijn lijf. Het maken van hele kleine beweginkjes met mijn vingers in mijn handschoenen en het actief meebewegen van mijn tenen met mijn voeten tijdens het lopen, zorgde ervoor dat ik mijn handen en voeten actief mee liet doen en ze als een deel van het geheel beschouwde. De hele tocht heb ik geen ijskoude handen gehad, af en toe zelfs even warme handen en voeten. Gisteren en vandaag heb ik het ‘zijn van een geheel’ met de aanhoudende ijzige kou nog verder geoefend en steeds is het resultaat dat ik warme voeten en handen heb. Ik wilde zeker zijn dat ik niet mijzelf iets inbeeldde of projecties vanuit de geest als echt ervoer, vandaar dat ik het nog eens teste.

 

Later bezag ik dit voorval nog eens en moest ik denken aan de wereld waarin wij leven. Wij zijn als wereld ook geen geheel waardoor landen als het onze alle energie om een goed leven te leiden hebben, maar de mensen in de uiteinden, de landen die ver weg zijn, daar denken wij niet dagelijks aan. Wij denken niet constant bewust aan de mensen die naar bed gaan zonder eten of moeten slapen in de kou of in een oorlog, wij gaan door met ons leven en af en toe denken wij aan hen. Wat inhoudt dat zij soms ontwikkelingshulp krijgen die niet structureel is en niet het probleem wegneemt waarom zij niet mee mogen doen aan de kapitalistische warmte die wij wel hebben. Wanneer wij ons constant bewust zouden zijn van alle mensen die het nog niet voor elkaar hebben en ja ook die mensen in Verweggiestan, dan zouden we in eerste instantie gek worden van het schuldgevoel, maar uiteindelijk opstaan en er alles aandoen om een beter systeem in de wereld te realiseren, waar iedereen meetelt, erbij hoort en mee mag doen. Zou het niet mooi zijn als we er allemaal warmpjes bij zouden zitten?

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet constant bewust te zijn van alle delen van mijn lijf en het zijn van een geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen die delen van mijn lijf bewust te willen meemaken die mij positieve ervaringen opleveren en de negatieve delen te negeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn handen en voeten te negeren en als lastig te beschouwen met kou.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van mijn handen en voeten en ze als niet bestaand te beschouwen door ze te negeren, totdat zij op negatieve wijze om aandacht vragen en hen dan als lastig te bestempelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om pijn prikkels door kou als negatieve aandacht van mijn handen en voeten te beschouwen en mij niet te realiseren dat mijn lijf met mij communiceert en praktische dienstmededelingen aan het doorgeven is die ik in de wind sla.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn handen en voeten als minder dan de rest van mijn lijf beschouw terwijl mijn handen en voeten de blauwdrukken van mijn hele lichaam in zich hebben en dus aan mij laten zien wat het is om een geheel te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de polarisatie van meer en minder en mijn eigen lichaamsdelen te oordelen en mij niet te realiseren dat het oordelen hetgeen is wat ik ook buiten mijzelf doe, als binnen als buiten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als binnen en als buiten andere mensen in andere landen niet de kans wilde geven om een geheel met ons te zijn, simpelweg omdat ik mij niet bewust wilde zijn van het geheel waar ik deel vanuit maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat anderen niet te eten hebben en ik nu wel en mij niet te realiseren dat dit schuldgevoel een dekmantel is voor het niet compleet willen loslaten van een leven dat werkt voor mij waar ik alles heb wat ik nodig heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik dingen moet opgeven om anderen een beter leven te kunnen geven en mij niet te realiseren dat we het allemaal goed moeten hebben om een geheel te kunnen vormen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik het mij inbeeld wanneer ik instaat ben om een geheel te vormen met mijn handen en voeten als het resultaat van jaren lange sociale programmering die mij deed geloven dat het niet mogelijk is om een geheel te zijn en dat het niet mogelijk is dat iedereen het even goed heeft.

 

Realisatie: wanneer ik een geheel ben dan functioneer ik ook als een geheel.

 

Wanner en als ik het patroon zie dat ik niet een geheel vorm met heel mijn lichaam dan stop ik en haal ik adem. I realiseer mij dan dat het negeren of separeren van mijn lichaamsdelen alleen maar consequenties oplevert die ik vervolgens moet doorlopen. Dus zal ik mij bewust zijn van mijn gehele lichaam en mij bewust zijn van mijn wereld als mijn lichaam en zodra ik dit patroon in mijzelf zie dan stop ik en haal ik adem om mijzelf vervolgens te corrigeren in het belang van een ieder.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld als een geheel te zien waar alles en iedereen mee mag doen om evenredig te genieten van alle aanwezige middelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijnhanden en voeten gelijk aan alles te zien en het negatieve van de kou en de pijn van de kou te zien als communicatie van mijn handen en voeten aan mij en de rest van het lijf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat we moeten werken aan een nieuw systeem om alle delen van het geheel te erkennen en gelijk mee te laten doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het Gelijk Geld Kapitalisme bekendheid te geven om zo ook anderen in staat te stellen om alle delen van het geheel een eenheid te laten vormen.

Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst

Dag 27 van 2555; het is oorlog dus komt familie eerst Zo’n 2 jaar geleden besloten mijn partner en ik om het contact met zijn ouders een tijdje in de koelkast te zetten. We waren moe na zo’n dikke 4 jaar vechten en ladingen shit over ons heen te krijgen, omdat wij ons leven niet zo leidde als het ideaalbeeld in het hoofd van mijn schoonouders.Verantwoording moeten afleggen over zaken aan een ander waar deze ander niet in het plaatje voorkomt, en dus zaken zijn die alleen zelf verantwoordelijkheid vereisten van onze kant. Na veel geschrijf over en weer, moesten wij concluderen dat onze boodschap niet aankwam en er ook niet toe deed voor de andere partij, de verhoudingen zaten muurvast en gezond verstand deed niet langer de truc. De enige manier die wij zagen was de zaak laten bekoelen.

 

Vandaag heeft mijn partner met zijn ouders afgesproken op verzoek van zijn ouders. Hij vond geen reden om nee te zeggen tegen dit verzoek en voelde zich klaar om te zien of een “normale” omgang weer mogelijk was, één van wederzijds respect als gelijken. Ze troffen elkaar bij een nicht op neutraal terrein. Als ik in de schoenen had gestaan van mijn partner dan was ik nog niet klaar geweest om mijn schoonouders te ontmoeten. De hele korte contacten die mijn partner over de laatste 2 jaar heeft gehad, hoe mijn kinderen werden benaderd, lieten mij absoluut geen verandering in gedrag zien en dat was nu juist het punt waar het allemaal op stuk liep. Het “ik ben ouder en ik weet het beter dus ik verdien respect” als éénrichtingsverkeer communicatie en het opeisen van bepaalde rechten die voortvloeiden uit hun hoofden, zorgden ervoor  dat ik mij bij het minste of geringste op de kast liet jagen en hen als zeer bedreigend ervoer.

 

Het openen van contact vandaag via mijn partner voelde alsof ik het contact moest openen terwijl ik er niet klaar voor ben, ik zie niets in het samenzijn om de ander te sussen en in zekere zin de zin te geven. Ik wil samenzijn als wij dat allemaal zo beslissen in het moment, anders is er niets veranderd en accepteer en sta ik toe dat de relatie wordt opgepakt waar die was gestopt en dat wilde ik nu juist keren. Hoe vaak zijn we niet samen met mensen dat wanneer we zelf oprecht naar binnen zouden kijken, moeten concluderen dat er veel redenen zijn waarom we samen zijn gekomen, maar waarvan er geen één gedaan is in zelf oprechtheid en er geen één in het voordeel van een ieder is?

 

De stap naar hernieuwd contact is makkelijker voor mijn partner te nemen, door het feit dat hij wordt gezien als de verloren zoon die weer thuis komt en ik door de jaren heen heb mogen ervaren dat ik niets meer ben dan diegene die alles bekokstoofd dat slecht is en buiten het denkkader van mijn schoonouders zich bevindt. Dus ik heb niet het stempel “verloren” en zal ook niet als zodanig worden binnengehaald, waar ik in zekere zin okay mee ben want ik weet tenminste waar ik aan toe ben. Dus ja wil ik opnieuw contact met mensen die het niet meer over mij hebben als deel van het gezin waar ik deel vanuit maak en mij als minder beschouwen dan en waar ik niet in gelijkheid kan zijn. Ik heb hier al heel wat over geschreven over de laatste jaren heen om de mechanismen te snappen en nee ik wil geen contact waar ik mij gedwongen zie om in de oude patronen en de polariteit van minder – meer te participeren, waar ik juist uitgestapt was.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energie beweging in mijn solar plexus waar te nemen nu mijn partner met zijn ouders een dagje optrekt, alsof ik wordt gedwongen in een situatie waar ik niet in wil zijn en mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders niet het contact hoeft te zijn wat ik met zijn ouders heb of zal hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om terug te worden gezogen in een situatie die niet goed voor mij was, doordat mijn partner weer fysiek contact met zijn ouders opneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het contact van mijn partner met zijn ouders nooit het contact van mij met zijn ouders kan zijn, omdat wij niet in dezelfde familie dynamiek zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat er zaken gaan veranderen of gebeuren buiten mijn wil om en mij niet te realiseren dat ik altijd mijn zelf verantwoordelijkheid neem ook al is het in zwijgend toestemmen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken als ik mijn schoonouders weer toelaat in mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat het altijd mijn acceptatie en toestaan is waneer ik de regie over mijn leven uit handen geef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonouders  een worst met geld zullen voorhouden om hun zoon te manipuleren en terug te zetten in het hokje waar zij hem wensen alsof er niets is gebeurd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik deel kon uitmaken van een andere familie door te trouwen met iemand uit een andere familie en mij niet te realiseren dat families werken als landen en de aanhang altijd als de vijand wordt beschouwd in slechtere tijden en dat familie eerst komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij buitengesloten te voelen door het zwarte schaap te moeten zijn en het “familie eerst” principe aan den lijve te moeten ondervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om van alles de schuld te krijgen wat realistisch gezien niet mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om als “niet aardig” te worden bestempeld wanneer ik geen zin heb in een heftige relatie doorspekt van oneerlijkheden, manipulatie en polarisatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al moe te worden bij het idee dat deze relatie weer wordt opgepakt in al zijn heftigheid en energie dynamieken en ik dat gewoon niet meer wil.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met rust gelaten te willen worden en mij niet te realiseren dat ik in deze wens niet mijn zelf verantwoordelijkheid neem en dus duidelijke afspraken moet maken over hoe ik een verdere vorm van relatie praktisch zie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wens te koesteren om niet meer met deze mensen geconfronteerd te worden omdat zij mijn leven keer op keer in de war gooien vanuit een startpunt van manipulatie en dus de zin willen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat ik klaar ben met deze relatie en alleen maar bang ben om in heftige emoties en gevoelens verzeild te raken die mijn kostbare tijd verslinden en tot niets leiden dan meer separatie tussen mij en andere levende wezens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdrietig te zijn dat wij niet op gelijke voet en in rust met elkaar kunnen zijn en de enige vorm van zijn, oorlog is en het afwegen welke winst we uit deze relatie kunnen halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oorlog meer te willen maar vrede, zonder mij te realiseren dat het verlangen naar vrede de polariteit van oorlog in stand houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie een equivalent voor natie is en daardoor een  vrijbrief voor oorlog voeren is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie heilig is en als goed gezien wordt terwijl de daden die voortkomen uit het familie zijn van een duivelse aard zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar uit naam van “familie eerst” de mest gruwelijke zaken getolereerd worden en geaccepteerd als de heersende norm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar mensen zeggen om elkaar te geven maar waar onze daden aanstichters zijn om elkaar een kopje kleiner te maken om zo onze wensen en verlangens te kunnen honoreren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar familie denkt recht te hebben op elkaars leven en wij als familie er alles aan doen om elkaar te limiteren om zo onze eigen vrijheid te kunnen bemachtigen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dan de relatie met mijn schoonouders weer op te pakken wanneer ik er in zelf oprechtheid aan toe ben en alleen wanneer een ieder voordeel heeft bij het hebben van deze relatie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen oorlog nog vrede te toleren in mijn leven.

 

 

Dag 5 van 2555 dagen; toe agent ik ben braaf geweest

Na boodschappen te hebben gedaan en pak em beet  15 minuten binnen te zijn geweest in onze biologische winkel, zie ik een agent richting mijn auto lopen. Iets wat verbaasd gaan mijn hersenen in volle toeren, wat heb ik fout gedaan, als hij mij maar niet op de bon slingert en een naar gevoel kwam over mij heen. Ik liep en dacht ik moet iets doen aan deze situatie, ik heb niets fout gedaan, hoe leid ik deze agent af van een bon uitschrijven,  hoe hoog is de boete en kan ik die betalen en hoe weet ik wat hij daadwerkelijk van mij wil. Voordat ik het goed en wel door had riep ik de agent van een afstandje en vroeg hem of er iets mis was met mijn auto. Hij keek mij aan met van die plagerige ogen en een air van, kijk ik heb het hier voor het zeggen en zei: ” we hebben onze parkeerschijf niet op het dashboard liggen, is het niet?” Ik schrok, nee inderdaad de parkeerschijf zat in het handschoenenkastje en ik parkeer hier al heel wat jaartjes en altijd zonder parkeerschijf. Sterker nog er staat nergens een bord dat het een parkeerschijf zone is. Ik zei: “ik wist niet dat ik hier een parkeerschijf moest gebruiken”. Waarop de agent met een wijsneuzerige lach op zijn gezicht weer wegliep en gelukkig geen bon uitschreef. PPFF dat is geluk hebben dacht ik. Maar was het geluk? Stond die agent in zijn recht en had ik iets verkeerd gedaan? Als ik de wet had overtreden dan was ik op de bon geslingerd, maar dat was hier niet aan de hand.

 

Een agent staat voor mij toch voor autoriteit, je kunt er tegen schoppen maar de consequenties zijn altijd aan jou, dus je houdt je koest en doet wat er van je gevraagd wordt. Ik voelde mij dan ook schuldig dat ik de agent zomaar aansprak en in zekere zin zijn autoriteit in twijfel trok. Tegelijkertijd speelde er een gevoel van unfairheid door mij heen, mijn ervaring met de wet is dat hij vaak unfair is en niet het belang van een ieder dient. Ik ben klaar met schoppen tegen de wet, de consequenties waren altijd voor mij ook als ik in mijn gelijk stond. Maar goed wat is gelijk hebben, gelijk hebben is het oorlogje voeren tussen 2 ego’s. Niemand hoeft gelijk te hebben “het is” of “het is niet” en “het” is altijd in het belang van een ieder. Daar hoeven we niet over te wedijveren dat weten we diep van binnen. We weten wanneer we een ander een loer draaien, we weten wanneer we niet zelf oprecht zijn, we weten het allemaal maar we doen er niets mee, want we willen het niet weten. En ja, dan is het niet raar dat we elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

 

Dat wij alleen gehoorzamen als er geldelijke boetes tegenover staan, geeft al aan dat wij als mensheid slecht te bewegen zijn om te handelen in het voordeel van een ieder. Dreigen met boetes en boetes maken ons tot geciviliseerde mensen, dat is natuurlijk een lachertje, hoezo geciviliseerd? Dus wij zijn aangepast als wij doen wat ons gezegd wordt of van ons verwacht wordt. We bedenken ons niet dat er ook zoiets is als zelf verantwoordelijkheid nemen en een simpele 1+1 rekensom maken om met gezond verstand te zien wat wel kan en wat niet. Het is inmiddels geen geheim meer dat we altijd eerst voor onszelf kiezen, dan voor familie, dan vrienden, dan landgenoten etc., maar het lijkt hogere wiskunde om een ieder in de rekensom mee te nemen. Stel je voor dat jou baas deze maand zegt: “sorry deze maand geen salaris ik kan niet al het personeel elke maand in de begroting meenemen”. We zouden verbolgen en kwaad zijn terwijl wij dagelijks keuzes maken gelijk aan die van deze baas en dat vinden we “normaal”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om iets fout te doen of om aangezien te worden voor iemand die iets fout heeft gedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de consequenties wanneer ik iets fout doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te pleasen, zodat ik niets fout zal doen en als het toch gebeurd zij niet zo heel erg boos op mij zullen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mensen boos op mij worden, wat mij bevestigt in mijn geloof dat ik wel vreselijk moet zijn dat ik anderen boos maak. In plaats van te zien dat ik alleen verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn eigen reacties en niet die van anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor boosheid en er niet geconfronteerd mee wil worden, bang voor de boosheid in mijzelf die ik er niet uit kan laten komen zonder mijn image van aangenaam en opgewekt te schaden.

 

Ik realiseer mij dat ik niet boos kan worden omdat ik mijn identiteit verleen aan de andere kant van de polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als naar van anderen te beschouwen als zij boos op mij worden en ik niet snap waarom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de boosheid van anderen persoonlijk te nemen ook als dat niet het geval is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor mijn financiën bij het zien van een agent met een bonnenboekje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor het verlies van geld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de vrees voor het verlies van geld meteen in mijn mind te gaan en niet meer de realiteit om mij heen aan kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind als een veilige haven te beschouwen wanneer ik vrees voor het niet hebben of verliezen van geld, in plaats van te zien dat de mind alleen maar zorgen eromheen maakt en het verergert met gevoelens en emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind te gaan als ik in een angst voor het verlies van geld zit en al mijn hoop vestig op een fantasiewereld/binnenwereld die mij nog nooit, gedreven door angst, een duurzame oplossing heeft geboden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te blijven geloven in de reddende kwaliteiten van mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van een agent direct angst voor een boete te hebben zonder tussenkomst van gezond verstand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een agent te zien als de vertegenwoordiger van alles dat mij belemmerd om dat te doen wat ik goed acht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een agent als de wet te zien die in mijn opinie niet deugd, in plaats van de agent als een levend wezen te zien die zijn werk doet om te overleven in onze maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door de angst voor een boete en het verlies van geld een automatische actie onderneem om de agent af te leiden van het schrijven van een bon. In plaats van te zien dat dit hele scenario is bedacht in mijn mind met mijn goedkeuring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gedrag van de agent te ervaren als autoritair en meer dan mij, terwijl ik alleen maar iemand kan ervaren als meer dan mij als ik mij minder maak dan hem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik de autoriteit van de agent in twijfel trok.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wet als unfair te zien en er daarom tegenaan wil schoppen, in plaats van te zien dat we nu wetten nodig hebben om geen totale chaos te hebben en dat ik alleen maar kan bepalen of wetten in het belang van een ieder zijn gemaakt om zo in een later stadium te bepalen welke wetten echt nodig zijn als iedereen zijn zelfverantwoordelijkheid neemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gelijk te willen halen als het gaat om wetten die niet in het belang van een ieder zijn gemaakt, terwijl mijn gelijk willen halen een punt van het ego is en niemand ten goede zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oorlog in het klein te voeren als ik mijn gelijk wil behalen.

 

Ik realiseer mij dat oorlog in ons allen zit en wij alleen in vrede leven door de wetten die ons dat opdragen. Pas als de wet het toestaat om oorlog te voeren komt onze ware aard naar buiten en kan zelfs een buur veranderen in een vijand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om oorlog te accepteren als een deel van mijzelf en het toe te stoppen met mooie woorden om de doos van Pandora dicht te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in beginsel slecht ben en met goedheid dit probeer te camoufleren.

 

Wanneer en als ik de slechtheid in mijzelf waarneem dan stop ik, haal adem. Ik realiseer mij dat goedheid niet mijn participatie in mijnslechtheid gaat oplossen. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat het wegdrukken van mijnslechtheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie participeren in het punt van angst voor boosheid. Dan stop ik, haal adem. Ik realiseer mij dat mijnangst voor boosheid de angst is voor het laten ontsnappen van mijn eigen boosheid en zo mijn imago van goedheid schaadt. Er is geen waarde in deelname aan dit punt, dan consequenties. Ik stop en ik haal adem en laat de angst voor boosheid los – en ik neem deel aan het leven op basis van gelijkheid.

 

Ik verbind mij aan het stoppen van de oorlog in mij en daarmee stop ik de oorlog buiten mij.

 

 

 

Dag 4 van 2555 dagen; bezitten om mijzelf niet te verliezen

In een flits zag ik een foto met tekst langskomen op Facebook en dacht even voor een seconde, die ken ik. Na erbij stil te hebben gestaan en goed te kijken zag ik dat een foto met tekst die ik zo’n jaar geleden gemaakt had ineens flink gedeeld en verspreidt werd op Facebook. Dat is mooi dacht ik en toen viel mijn oog op de ondertekst die zegt “door: …” Daar verwachtte ik mijn naam, omdat ik diegene was die met zorg deze foto uitzocht en uitsneed en een tekst erop plaatste die diep uit mijzelf kwam. Zeer persoonlijk dus. Maar achter het woord “door” stond de naam van iemand anders. Op dat moment begon er op de achtergrond in mijn mind van alles te draaien. Ik voelde mij miskent, mijn creatie afgenomen en tegelijkertijd voelde ik mij beroerd om deze gedachten die ik had. Ik had deze foto gemaakt en geplaatst omdat ik een boodschap wilde uitdragen, niet voor persoonlijke aandacht, of zat dat er toch stiekem achter verscholen? Een reactie komt niet vanzelf uit de lucht vallen en dus zal ik er verantwoordelijkheid voor moeten nemen.

Ik nam het geheel nog een stapje verder en gaf een commentaar op de foto om aan te geven dat deze van mij was en niet van x die onder mijn foto stond als de eigenaar. Dat voelde eigenlijk al niet goed het maken van dit commentaar, het voelde alsof ik mijn gelijk wilde halen. Een vechtlustige houding van; wanneer men mij niet erkent voor mijn creatie dan zal ik wel erkenning komen halen. Het antwoord wat ik op mijn commentaar kreeg gaf geen voldoening en stak geen veren in mijn kont.Tja …nu moet ik toch maar eens mijzelf op papier onder ogen komen en uitvogelen waarom ik zo bezitterig ben als het gaat om de dingen die ik creer waar vervolgens een ander succes mee heeft.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf miskent te voelen en geen erkenning meer te kunnen halen uit een foto die nu onder een andere naam verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze foto’s te maken in het voordeel van een ieder en tegelijkertijd te genieten van de aandacht en erkenning die het mij opleverde en mij eigenwaarde verschafte.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een creatie die ik bestempel als “in het belang van een ieder” ineens zie als mijn eigendom als een ander het onder zijn/haar naam verspreidt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verschil te zien tussen wat door mij gemaakt is en wat door een ander gemaakt is wanneer beide creaties in het doel staan van het creëren van gelijkheid en eenheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van mijzelf te schrikken wanneer ik meega in mijn ego en mijn negatieve scherpe kantjes laat zien. In plaats van te begrijpen dat ik die kant van mij al lang ken, maar niet erken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbaasd te zijn over mijn negatieve kant wetende dat dit een hypocriete houding is om niet verder te hoeven kijken dan de verbazing groot is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er niet aan te willen dat het negatieve in mij zit als mijn ware aard en die ik niet als waarheid wil aannemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen wanneer ik net iets teveel van mijn negatieve aard nar buiten toe laat zien dan ik zou willen en te vrezen voor mijn imago naar buiten toe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relationele energetische banden aan te gaan met mijn creaties zoals foto’s met tekst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat bezit onderhevig aan competitie is, en een geweldige uitlaatklep voor het ego om zich te laten gelden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geldingsdrang te hebben als het gaat om mijn creaties als eenhunkering naar erkenning vanbuiten af, in plaats van te zien dat erkenning van mijzelf van binnen uit komt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met een “dat is van mij” houding oorlog maak terwijl ik hetzelfde voor ogen heb als diegenen die mijn creatie voor hetzelfde doeleinde gebruiken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen mijzelf te verliezen wanneer mijn creatie onder andermans naam verder gaat en ik zodoende ophou te bestaan, terwijl dit gevoel niet was ontstaan als ik had begrepen dat zelfvertrouwen niet van buiten af komt, maar iets is dat ik in zelf intimiteit opbouw met mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zaken zoals bezit een reden te laten zijn om in de startblokken te gaan staan om oorlog te beginnen met een ieder die mijn bezit riskeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit als een deel van mij te zien en direkt het gevoel te hebben om persoonlijk te worden aangevallen als iemand een vinger ernaar uitsteekt zonder het motief van die ander in ogenschouw te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor het niet kunnen delen in het beste voordeel van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als het belangrijkste in mijn werkelijkheid te bestempelen en daaruit voortvloeiend het ook normaal vind dat ik altijd het beste en meeste en mooiste heb los van hoe anderen ervoor staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bereid te zijn om te vechten voor mijn bezit, dat altijd voortkomt uit datgene wat al hier is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn bezit als iets van mij en origineel van mij te zien, terwijl alles wat hier is, de basis vormt voor alles wat wij doen en creëren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bezit te claimen en te leven in ongelijkheid en gescheiden van de eenheid van het geheel.

Ik realiseer mij dat mijn gedrag, typisch gedrag is waar misverstanden, geschillen en oorlogen van komen, Wat mij mede schuldig maakt aan alle misverstanden, geschillen en oorlogen omdat het deel uitmaakt van mij.

Ik realiseer mij dat oorlog een deel van mij is en er niet beter op wordt wanneer ik het met aardige woorden breng. Er is oorlog in mij en zonder door te slaan naar de nadere pool van de polarisatie zal ik de vrede moeten laten liggen/overslaan om i.p. daarvan te zoeken naar oplossingen die de oorlog in mij stilt en geen  consequenties naar buiten toe brengt.

Ik realiseer mij dat het willen bezitten van bezit voortkomt uit angsten en polarisaties en laat de energetische relatie los die gepaard gaat met bezit.

Ik ga de verbintenis aan om geen relaties meer aan te gaan met mijn creaties en in plaats daarvan ze te zien als een expressie in het moment van mij, en laat zien  wie ik ben in dat moment. Een ieder die dat wil delen, deelt een stukje van mij en een stukje van zichzelf dat herkenning vond in mijn expressie gevangen in dat ene moment.