Dag 192 van 2555; de geest is als een wortel die wordt voorgehouden, maar zal nooit werkelijkheid worden

equal money capitalismDeze blog is een voortzetting van de blogs van de voorgaande dagen  en daarmee ook de afsluitende blog waarin ik zelfvergevingen schrijf en verbintenissen met mijzelf aanga.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering van het slecht openen van mijn slot te volgen en mijn geestes gesteldheid hierop af te stemmen waardoor ik tegen het openen van het slot opzie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in emoties die gekoppeld zijn aan de herinnering van het slecht opengaan van het slot.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een probleem te creëren dat geboren werd in mijn geest waar geen aanleiding voor was in mijn fysieke werkelijkheid die vervolgens wel als echt door mij ervaren word.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de oplossingen in het fysieke liggen en het zinloos is om mijzelf blind te staren op deze emoties van ertegenop zien en dingen verwachten  die mis kunnen gaan, maar door simpelweg mijn slot te smeren het euvel weg te nemen en daarmee ook het bestaansrecht van de emoties en de participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stiekem tegen de regels van het systeem in te gaan en dan angst te ervaren om gepakt te worden en mij niet te realiseren dat het de agent als mijn geest is die mij in die angst in fictieve werkelijkheid doet geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grenzen van het systeem op te zoeken in angst voor het systeem en tegelijkertijd als het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn grenzen te verleggen en zogeheten vrijheid hierdoor te ervaren, terwijl het een vrijheid is binnen beperkingen en deze beperkingen dan te ervaren als vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schoppen tegen de kooi waarin ik mij bevind, terwijl de kooi mijn geest is en  ik vrijheid ka ervaren door mij los te maken van participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te bezien/beoordelen door de opinies in mijn geest en zo geen ruimte overlaat om elkaar echt te ontmoeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen die een positief gevoel bij mij opleveren door positieve ervaringen die ik met hen had in het verleden als positief te zien/labelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huizen te beoordelen door de mensen die erin wonen en de mate van positieve en negatieve ervaringen die ik met die mensen gehad heb, terwijl ik mij niet realiseer dat ik dingen beoordeel aan de hand van een kettingreactie van gevoelens en emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de woonsituatie/beleving van een ander door ernaar te kijken met een waas van opinies n achterliggende angsten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn op een ander zijn lip te wonen in een klein huis en niet mijn ding te kunnen doen en zo geknot wordt in mijn vrijheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wonen in een klein huis als overleven te zien en mij niet te realiseren dat wanneer ik een dak boven mijn hoofd heb ik al een stapje dichterbij een fatsoenlijk leven ben en dat klein of groot wonen met de behoeftes van de bewoners te maken hebben en niet altijd alles zeggen over het zijn van arm of rijk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te leiden van mijn fysieke werkelijkheid en mijzelf bezig houd in de geest met opinies en angsten om zo niet echt te hoeven leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om echt te moeten leven, door de opinie dat ik dat niet aankan en beter af ben met mijn emoties/gevoelens/angsten in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om horror verhalen als entertainment te zien en acceptabel om zo niet in mijn fysieke werkelijkheid mijzelf te ervaren in elk moment.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloers te zijn op alternatieve stadse mensen en mij niet te realiseren dat ik afgunstig ben op het misschien meer geld en dus voldoende geld van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op basis van aannames te denken dat de ander het financieel beter heeft dan mij, iets waar ik naar verlang wat de ander zou hebben en ik niet zal hebben en daarmee mijzelf als slachtoffer wegzet op basis van emoties en gevoelens in plaats van fysieke feiten aan mijn kant en de andere kant.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik een ander beoordeel op het wonen in een naar mijn smaak te groot huis ik mijzelf bezig houd met jaloezie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een rookgordijn op te werpen door het niet fair te vinden dat 2 mensen in een groot huis zouden wonen, terwijl het mijn afgunst op de ander is wat ik wil verbloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf of mijn woonsituatie te vergelijken met anderen en mij niet te realiseren dat het mij nergens brengt en alleen maar afhoud van dat wat echt belangrijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gevoelens van enthousiasme op te wekken om te verbergen dat ik deze dure stoffen niet zomaar kan aanschaffen en dus ga fantaseren over het hebben van deze stoffen als ultiem doel om zo vooral mijzelf niet tegen hoeven te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jaloezie te voelen naar mensen die ik niet ken en die stoffen kopen in dit soort dure winkels en zo mijzelf als minder te betitelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van minder geld te zien als een minder geslaagd iemand in het systeem en te proberen om mijzelf niet in dat hokje geplaatst te zien worden, terwijl ik de hele dag bezig ben met vergelijken en zien of ik minder of meer ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritaties vanuit andere momenten op te wekken in dit moment om zodoende niet met het hier en nu bezig te zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in de geest en zo mijn fysieke werkelijkheid te veranderen in een geest werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het dakloos zijn persoonlijk te nemen en mij onnodig in de schoenen van een dakloze te plaatsen en te huiveren voor het feit dat ik zou afglijden tot dakloze en dus minder te zijn in de hiërarchie van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat al het vergelijken van mijzelf met anderen op financiële basis de onderliggende angst heeft van niet te zullen overleven en het dakloos zijn wakkert dit vuurtje aan en daarmee de angsten, terwijl dit geheel en alleen gebaseerd is op participatie in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid waar te nemen door ideeën over de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ABN-AMRO als star te zien en een bedrijf dat mensen dupeert door mijn ervaring met deze bank en zijn medewerkers, terwijl ik mij niet realiseer dat deze starheid en mensen duperen een voortvloeisel is van het winstbejag en niet iets persoonlijks tegen mij, maar iets dat zich tegen alles keert door de oneerlijkheid waar het op gestoeld is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn negatieve ervaring met de ABN-AMRO nog niet te willen loslaten,omdat ik het prettig vind in de rol van slachtoffer en mij dat nog steeds meer oplevert dan het absoluut terug te nemen naar mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in de rol van slachtoffer niet instaat ben mijn eigen kracht terug te nemen en zo mijn eigen leven aan te sturen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik geen klant van iemand ben of direct/indirect geld oplever men geen moeite in mij steekt en ik het in de steek gelaten voelen dus waarneem doordat ik persoonlijk neem wat niet persoonlijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem niet te willen snappen en zo als slachtoffer van het systeem mij voort te bewegen terwijl ik mijn daadkracht opzettelijk weggeef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fantasie en verlangens omtrent de fysieke werkelijkheid in mijn fysieke werkelijkheid gemanifesteerd te willen zien en mij niet te realiseren dat dat thuis hoort in mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geestes werkelijkheid en fysieke werkelijkheid constant 1 op 1 te willen inwisselen, wat frictie oplevert en angst oplevert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand leugenaar te noemen wanneer hij dingen zegt vanuit zijn subjectieve geestes werkelijkheid die niet strookt met mijn geestes werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de emotie vervelend gebruik om mijn fysieke werkelijkheid niet onder ogen te hoeven zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fysieke werkelijkheid te laten kleuren door irritaties die ik heb opgelopen tijdens eerdere ervaringen, die ik niet heb aangestuurd en opgeruimd in dat moment.

Ik realiseer mij dat ik door te kijken naar fysieke dingen in mijn fysieke werkelijkheid tijdens een fietsrit ik mij angstvallig probeer te houden in het hier en nu, maar uiteindelijk mijzelf angstvallig binnen mijn geestes werkelijkheid

houd en zo geen moment in het hier en nu kan zijn. Het hobbelen op de straatklinkers was eigenlijk het enige moment dat ik mij fysiek aanwezig voelde.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet af te dwalen in de geest, en in mijn fysieke werkelijkheid te blijven. Om zo stabiel te zijn en te genieten van het hier en nu en niet meer heen en weer geslingerd te worden tussen de ene emotie en de andere.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te vergelijken met anderen en te zijn wie ik ben los van vergelijkingen zodat ik aan ik aan mijn toekomst kan bouwen en vooruit kan komen, zonder mijzelf tegen en vast te houden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vrij te zijn van oordelen en het kijken door de ogen van de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen en zo in het belang van een ieder te kunnen handelen.

Dag 170 van 2555; toch vlooien

equal money capitalism

Een paar dagen geleden zag ik mijn katten verwoed op hun rug bijten, anders dan het grondige schoonmaken dat een kat doet. Het was alsof er ineens heftige jeuk achterop het lijf ontstond en waar mijn katten geen halve maatregelen wilde gebruiken om dit jeuken direct te laten stoppen. De oudste kat zat zelfs na zijn rug te hebben gebeten, iets onzichtbaar voor mijn oog na te jagen, en toen dacht ik: wacht eens even! Aangezien mijn katten de afgelopen 5 jaar nog nooit geplaagd zijn door vlooien, legde ik niet meteen de link met vlooien. Een paar weken terug hadden de katten een uitbraak van lintworm, wat volgens de informatie die voorhanden is bijna altijd wordt veroorzaakt door vlooien, maar dat begreep ik toen niet goed aangezien de katten niet heftig aan het krabben waren. Nu weet ik dat niet alle katte heftig krabben bij vlooien. Mijn fantasie/verbeelding van het hebben van vlooien was het constant zichzelf krabben van de kat. Dus enige referentie had ik niet. De vorige keer had ik de lintworm nog afgeschoven op het eten van rauwe kip, maar dat was ik gestopt om zo het verschil te kunnen zien.

 

Na nog wat onderzoek was het mij duidelijk, mijn katten hadden vlooien en ik moest eraan geloven. In al die jaren had ik 1x bij de oudste 2 katten Frontline gebruikt aangezien we buiten naast een geitenboerderij woonden. Uiteindelijk durfden de katten niet alleen naar buiten met al de dieren op de boerderij en verhuisden wij naar een tijdelijk appartement wat hen tot binnen katten maakte. Hier begon ik met biergist en dat heb ik al de jaren dat zij buiten hebben geleefd als anti-vlooien en teken middl gebruikt. Geen enkel probleem, altijd hadden zij een mooie zachte gezonde vacht. Tot wij remigreerden naar Nederland en in een bijna alleen maar binnen setting terecht kwamen. Het kwam niet in mij op om nu ineens chemische goedjes te gaan gebruiken. Toch hoorde ik gisteren van anderen dat ook zij binnenkatten met vlooien hadden en er werd zelfs gesproken over resistentie van de vlooien tegen chemische middelen. Ik zag dat ikzelf bleef hangen in het willen achterhalen van het waarom. Mijn opinie was: katten die binnen leven krijgen geen vlooien. Mijn realiteit was een tweede uitbraak van lintworm in korte tijd, dus vlooien, afgeleid van het gedrag van mijn katten. Ook had ik al lichte diarree waargenomen en overgeven, wat allemaal aanwijzingen waren voor lintworm. Mijn opinie en mijn realiteit gaven frictie en ik wilde mijn opinie aanhouden, ik wilde pot-Jan-dorie gelijk hebben! Binnen katten krijgen geen vlooien en ik moest uitvinden hoe dat wel kon gebeuren! Dat was mijn insteek en het laatste beetje olie op het vuur was deze opinie van mij: alle chemische middelen zijn altijd slecht en bedreigen het leven. Dus je begrijpt het al, ik moest mijzelf naar de dierenwinkel sleuren om een anti-vlooien middel te halen.

 

In de dierenspeciaalzaak werd ik door een alleraardigst tienermeisje, een zaterdagskracht, geholpen. Toen ik mijn verhaal begon zag ik de onzekerheid in haar ogen. Ik wilde haar steun voor het feit dat het raar is dat ik katten met vlooien had en ik schatte in dat zij mij die steun niet ging verlenen en niet zo goed wist wat ze met de situatie aan moest. Ik stond in mijn geest al op het punt om de winkel te verlaten, maar fysiek dwong ik mijzelf om te blijven en netjes anti-vlooienmiddel te kopen en dan pas te vertrekken. De bazin kwam erbij en bevestigde wat het meisje had gezegd, dus liet ik mijn houding van mijn gram halen over de rug van anderen en steun willen voor mijn opinies varen. Als troost kreeg ik 3 zakjes luxe brokjes waarvan ik wist dat mijn katten als gekken erop af gaan en droop ik af met de wetenschap dat ik mij moest aanpassen aan het systeem en dat dwarsliggen in dit geval de gezondheid van mijn katten zou schaden. Die trekjes van dwarsliggen  zijn nog steeds overal in mijn realiteit aanwezig, toch begin k steeds meer en steeds sneller in te zien dat ik niets bereik met dwarsliggen, omdat dat niets meer en niets minder is dan een gevecht met mijzelf aangaan. Het systeem moet veranderd, maar dan zal ik eerst moeten veranderen.

 

De katten hebben hun anti-vlooien druppels gehad en de lintworm medicatie is onderweg. Goed zorgen voor mijn katten betekent niet op de bres springen voor mijn eigenhandig gecreëerde opinies. Nee, goed zorgen betekent, goed geïnformeerd zijn, zelf onderzocht hebben en het met andere katten eigenaren checken. Grappig hoe moeilijk wij ons het leven kunnen maken door al die opinies die wij creëren en waar wij voor in de bres willen springen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie “katten die binnen leven krijgen geen vlooien” te hebben, te geloven en als geestesrealiteit naast mijn fysieke realiteit te laten draaien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie “alle chemische middelen zijn altijd slecht en bedreigen het leven” te hebben, te geloven en mijn geestesrealiteit die daaruit voortvloeide bovenop mijn fysieke realiteit te plaatsen waardoor mijn handelen een handelen vanuit deze opinie als startpunt werd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen anti-vlooienmiddel te gebruiken dat chemisch van aard is vanuit de opinie en mijn startpunt dat katten binnen geen vlooien kunnen krijgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen enkele andere bron van informatie binnen te laten komen, omdat mijn opinie alle ruimte al inneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door het geloof in opinies te bevooroordelen, waardoor ik niet meer kan zien /afwegen wat in het belang van een ieder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gelijk te willen behalen over het feit dat katten die binnen leven geen vlooien kunnen krijgen, simpelweg omdat ik cognitief gezien geen argumenten kan bedenken die het voor mijn bevooroordeelde geest aannemelijk maakt dat dit mogelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kennis en informatie als referentiepunt te nemen voor het aannemen van opinies en zo mijn standpunt in het leven te bepalen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn informatie en kennis boven alles en iedereen te stellen en een ander af te keuren wanneer ik denk niet gesteund te worden in mijn kennis en informatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gelijk te willen hebben, als een voortvloeisel van mijn ego, op basis van mijn kennis en informatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een tunnelvisie te ontwikkelen door het aanhangen van mijn opinies en die vervolgens ook fysiek uit te werken in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om chemische middelen als slecht en als de vijand te zien door mijn opgedane kennis en informatie over deze middelen, terwijl ik over het hoofd zie dat soms dit soort middelen als een brug kunnen dienen totdat het probleem echt is aangepakt bij de bron.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor chemische middelen als zijnde een bedreiging van mijn leven, terwijl ik mij niet realiseer dat ik niet kan leven wanneer ik binnen mijn geestesrealiteit functioneer gebaseerd op sociale programmering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van het leven berooft te worden terwijl ik niet weet wat echt leven is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn van chemische middelen  en mij niet te realiseren dat ik bang ben van het niet hebben van voldoende kennis en informatie op de ze middelen en wat zij eventueel kunnen doen in mijn lijf, dus is mijn eerste afweermechanisme afscheiding en angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te scheiden van chemische middelen uit de angst van het niet precies begrijpen op een cognitieve wijze.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afscheiding als probleemoplossend gedrag aan te dragen en niet te zoeken naar wat een chemisch middel doet ten opzichte van meer natuurlijke middelen, maar het bij voorbaat af te schieten uit angst dat het mij zal schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat alle natuurlijke middelen helpen en zeker niet schaden .

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze opinie mijzelf te laten verblinden voor eventuele nadelige gevolgen van meer natuurlijke middelen en mij niet te realiseren dat angst voor het niet weten bij chemische middelen mij doet stoppen van gebruik hiervan, maar het gebrek van kennis en informatie bij natuurlijke middelen mij niet in angst doet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn opinie dat natuurlijke middelen goed voor mij zijn per definitie en daardoor mijn kritische onderscheidingsvermogen totaal in de wind wordt geslagen door mijzelf en ik mij veilig waan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze opinies op positieve gevoelens zijn gestoeld en dus positief en negatief geladen zijn waardoor ik het positieve gevoel als goed zie en het negatieve gevoel als slecht zie, zonder er daadwerkelijk naar te kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik eigenlijk op de automatische piloot ga en denk/voel dat ik goed bezig ben, terwijl mijn realiteit mij anders laat zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dwars te willen liggen en niet met het systeem mee te willen stromen en mij niet te realiseren dat ik een gevecht met mijzelf aanga als zijnde een weerspiegeling van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om dwarsliggen als positief te labelen en het daadwerkelijk iets doen aan de situatie te zien, terwijl ik mij niet realiseer dat ik in afscheiding ben met het systeem en daardoor in angst leef met het systeem en meer consequenties creëer dan ik voor mogelijk houd.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vastbijten in opinies en mijn gelijk wil halen dan stop ik en haal ik adem.  Ik realiseer mij dan dat ik mijn geestesrealiteit aan het leven ben en niet meer in contact sta met mijn fysieke realiteit, dus stop ik en haal ik adem en haal ik mijzelf terug in het hier en nu door even gas terug te nemen en te zien wat ik aan het doen ben dat zoveel energie in mij losmaakt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dwarsliggen uit angst voor het systeem dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik het systeem ben en dat vechten tegen mijzelf geen resultaten anders dan consequenties zullen opleveren. Dus ik stop en adem en blijf in het her en nu en ga mee met het systeem en bestudeer het systeem om het te begrijpen en te benaderen met zijn eigen manier van doen om vervolgens verandering te laten plaatsvinden.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik zie dat ik op de automatische piloot ga, binnen mijn opinies gebaseerd op informatie en kennis door sociale en genetische programmering, gas terug te nemen en te stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst onder ogen te zien voor chemische middelen en werkelijk te zien voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst zelf te onderzoeken of door verschillende mensen mij iets uit te laten leggen om zo gefundeerd informatie over iets te hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven boven mijn geestesrealiteit/virtuele realiteit te stellen, niet omdat het meer is maar omdat het fysiek is en daardoor echt.