Dag 330 van 2555: heb ik het begrepen? deel 2

Dip-LiteDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mededeling van de orthopeed, dat er een operatie nodig is voor mijn dochter haar elleboog als enige manier om enige verlichting te bieden, als voldongen feit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet langer kritisch te zijn als een professional mij een procedure voorstelt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn verantwoordelijkheid maar al te graag uit handen geef om de ander het te laten oplossen. Ik stop mijn niet kritische gedrag en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd bij elk voorstel of advies dat mij door een professional wordt gegeven kritische vragen te stellen om zeker te zijn dat ik het begrijp en dus een juiste keuze kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als het ware overdonderd en opgelucht tegelijkertijd te zijn dat er een oplossing is waardoor ik het ‘probleem’ kan loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van geen ruimte in mijn ‘geest’ toe te laten om mijzelf aan te sturen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door de emoties van overdonderd zijn niet meer de mogelijkheid heb om kritisch na te denken en dus opgelucht ben wanneer een ander dit van mij wil overnemen. Ik stop om mij niet langer aan te sturen en stuur dus vanaf nu mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het overdonderd zijn niet langer als een excuus te gebruiken, waardoor ik niet instaat ben om te handelen in het belang van een ieder, maar mijn hoofd te legen door zelfvergeving in het moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een hoofd vol gevoelens en emoties te hebben en daardoor geen ruimte te hebben, om hier te kunnen zijn bij de orthopeed in het moment, om kritisch door te vragen over de fysieke ingreep.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een vol hoofd als excuus te gebruiken om niet in het hier en nu te kunnen zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit excuus mij de gelegenheid geeft om geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het excuus en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik op het punt sta excuses te bedenken een stapje terug te doen, te ademen en te zien wat ik aan het afdekken ben met excuses, om te ontdekken waar dus de echte hobbel zit die ik moet nemen/aangaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn binnenwereld te steigeren bij het woord ‘second opinion’ wanneer dat aan mij wordt medegedeeld als een advies.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het beleven van totale chaos in mijn binnenwereld door het horen van een specifiek woord, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik emoties en gevoelens binnenin mij als echt ervaar en deze vervolgens los in mij hun gang laat gaan, waardoor ik alleen nog chaos ervaar. Ik stop de toegestane chaos en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen chaos binnenin mij te laten ontstaan door mijzelf niet aan te sturen, maar altijd voor helderheid van ‘geest’ te gaan om zo direct te kunnen tackelen wanneer er nog emotionele resten vastzitten aan bepaalde woorden. Hierdoor kan ik de lading aan het woord zien zonder een waardeoordeel te vellen en het op te ruimen om met een heldere kijk weer verder te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘second opinion’ te beleven als iets emotioneel zwaars wat ik niet aan wil gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord te ervaren als een emotie inplaats van een woord emotieloos te gebruiken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik verzand ben geraakt in emoties die mij doen ervaren dat iets zwaar is om aan te gaan. Ik stop het emotioneel ervaren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer iets zwaar voelt, de situatie terug te lopen, om te zien waar die zwaarte begon en wat dus de aanleiding was/is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek te reageren op het woord ‘second opinion’ en mij niet te realiseren, dat ik een aspect omtrent de emoties die met het woord ‘second opinion’ gepaard gaan nog niet heb opgeruimd, waardoor het zich heeft kunnen vastzetten als een fysieke gewaarwording in mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het fysiek ervaren van emotioneel geladen woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst het woord moet ontdoen van de emotionele lading om het opnieuw te kunnen gebruiken zonder fysieke gevolgen. Ik stop het fysiek ervaren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een rode vlag neer te zetten wanneer ik fysiek gestrest ben of energetisch geladen en te herleiden waar deze fysieke ervaring vandaan komt, zodat ik het kan opruimen en verder kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘afgang’ te koppelen aan het woord ‘second opinion’.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het koppelen van ervaringen aan woorden en vervolgens deze ervaring te projecteren in de toekomst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ingewikkelder maak dan nodig is door teveel netwerken te creëren in de ‘geest’ die niet noodzakelijkerwijs bij elkaar horen. Ik stop het koppelen en projecteren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen energetische lading aan woorden te hangen, waardoor een woord ervaringsloos wordt in de zin van emoties en gevoelens en ik zo woorden kan spreken zonder een overdonderende chaos in mijzelf te ervaren of creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ‘second’ opinion niet langer te zien als een tweede kans om iets uitgelegd of uitgezocht te krijgen, maar als een last te ervaren die ik niet op mij wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het zien van een ‘second opinion’ als een last waardoor ik mij er vanaf wil scheiden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de afgang die ik heb ervaren/gelabeld bij het vragen van een ‘second opinion’ in het verleden niet opnieuw wil ervaren en dit dus als een last ervaar die ik middenin deze gevoelens van chaos niet weet aan te sturen. Ik stop de koppeling van ‘last’ aan ‘second opinion’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de emoties die ik ervaar specifiek en correct te benoemen en dus niet als de indirecte emoties die van de hoofdemotie zijn afgeleid, om zo het probleem direct te kunnen aanpakken en niet eerst door mijn eigen oneerlijkheid heen hoef te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de last die het woord ‘second opinion’ oproept als een fysieke last te voelen en te dragen, waardoor ik mij niet in staat voel om uit deze impasse te geraken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het letterlijk en fysiek ervaren van een woord dat een emotie uitdrukt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf hierdoor in een situatie vastzet waardoor ik geloof dat ik niet verder kan. Ik stop het één op één ervaren van een woord dat een emotie uitdrukt en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord last niet langer als een last te ervaren, maar om uit te drukken in welke emotionele impasse ik mij bevind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om allerlei uitwegen te bedenken/bekokstoven om het vragen van een ‘second opinion’ aan mijn huisarts dragelijker te laten lijken.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de werkelijkheid beter te maken door mijzelf de werkelijkheid anders voor te houden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de hobbels die ik dien te nemen wil glad strijken om zo geen confrontaties aan te hoeven gaan. Ik stop het gladstrijken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn leven niet glad testrijken daar waar hobbels genomen dienen te worden en dus mijn leven rooskleuriger aan mijzelf voor te stellen dan het daadwerkelijk is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misselijkheid te ervaren wanneer ik mijzelf motiveer om een afspraak met de huisarts te maken vanuit het startpunt dat ik geen doorverwijzing zal krijgen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het fysiek ervaren van weerstand in de vorm van misselijkheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst voel om afgewezen te worden in mijn hulpvraag bij de huisarts op basis van mijn eigen speculaties. Ik stop de weerstand en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de misselijkheid als angst te zien voor het wellicht niet krijgen van wat ik wil, waardoor ik mijn startpunt moet  aanpassen en de huisarts uit te leggen waarom ik om een ‘second opinion’ doorverwijzing kom vragen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ervaring met mijn huisarts, eerdere huisarts en ervaringen van mensen om mij heen te projecteren op mijn huidige situatie waar ik een doorverwijzing moet vragen om verder te kunnen komen met het ellebogen probleem van mijn dochter en mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het niet echt ervaren van een situatie maar het ervaren van een projectie van een soortgelijke ervaring in het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nooit mijzelf kan aansturen wanneer ik qua beleving in het verleden zit en tegelijkertijd mijn heden probeer aan te sturen. Ik stop de projectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd te checken of ik hier ben, gelijk aan de adem en gelijk aan het leven dat zich nu hier aandient, om met gezond verstand te kunnen handelen in het hier en nu.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat wanneer ik mij niet bezig houd met het nog moeten aanvragen van de doorverwijzing naar de ellebogenkliniek door mijn huisarts, het vanzelf weg zal gaan en het zichzelf zal oplossen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen kijken naar mijn huidige situatie en verantwoordelijkheid daarin te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet reële angsten en al voorgedachte uitkomstscenarios beleef waardoor ik het niet langer wil aangaan en mijzelf er vanaf scheid. Ik stop het separeren van mijzelf en mijn huidige situatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van mijn huidige situatie om zo de mogelijkheid te blijven behouden om mijzelf te kunnen aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem door een een vol hoofd met emoties en gevoelens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij niet te realiseren dat een vol hoofd geen verantwoordelijkheid kan dragen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst mijn hoofd moet legen om dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren maar wel te realiseren dat het toestaan en accepteren van een vol hoofd het toestaan is van separatie en geen zelfverantwoordelijkheid nemen voor de zaken die op mijn pad komen en die ik moet regelen.

Advertenties

Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.