Dag 227 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 3

equal money capitalismNa mijn blog van gisteren met zelfvergevingen zal ik vandaag het probleem tastbaar gaan maken door correctieve zinnen en  verbintenissen te schrijven.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan om niet meer gezien te worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dit een angst is die zolang ik hem omarm en verwelkom  er een reden is om deze angst niet los te laten, alleen wanneer ik zie dat deze angst bestaat in mijn geest en ik beslis of ik meetel door mijn participatie in de maatschappij, dan kan ik de angst loslaten. Ik stop de participatie in de angst om niet mee te tellen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst om niet meer mee te tellen om te zetten in fysiek aanwezig te zijn in mijn werkelijkheid en 1 en gelijk te participeren in mijn fysieke werkelijkheid, zodat de angst om niet mee te tellen alleen nog in mijn geest bestaat en niet aan de werkelijkheid getoetst kan worden.

 

Wanneer en a s ik mijzelf vergelijk met een wegwerpartikel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik naar binnen moet kijken om te zien wat ik wil wegwerpen om op deze manier over mijzelf in angst te denken. Ik stop de vergelijking en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat ik als 1en gelijk aan leven geen wegwerpartikel kan zijn. Ik werd gecreëerd uit stof van de aarde en zal weer wederkeren als stof op de aarde, wat mij maakt tot een gerecycled product, een ecologisch verantwoord product dat daarom 1 en gelijk aan haar leefomgeving en al het leven daarin kan staan en altijd van waarde zal zijn als een schakel in de ketting.

 

Wanneer en als ik mijzelf in vertwijfeling zie gaan en denk dat ik het leven misloop dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het leven niet kan mislopen als en gelijk aan het leven. Ik stop dit gevoel van mislopen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door gevoelens van mislopen als een gemiste kans dat het leven doorgaat zonder mij. Ik zie dat dit een angst van mijn ego is om niet alles te hebben wat zijn hartje begeert, terwijl ik als leven het leven niet al te serieus neem en elke adem die ik niet neem niet als een gemiste kans beschouw. Ik ga dus met mijzelf de verbintenis aan om het leven als een serieuze zaak te zien en elke adem te nemen om zo mijn leven in volledigheid en het belang van een ieder te leven en geen angst hoef te hebben om kansen te missen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vergelijken met jongere mensen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het niet uitmaakt wat voor leeftijd ik heb of de ander, iedereen doorloopt zijn/haar proces en kiest zijn/haar kansen in het leven door acceptatie en aanvaarding. Ik stop de vergelijking en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat vergelijken voortkomt uit gebrek aan eigenwaarde/zelfvertrouwen en bang te zijn om kansen te missen zoals een goed consument betaamt.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat het leven zal verdergaan zonder mij wanneer ik ouder word dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik bepaal of het leven verder gaat zonder mij en of ouderdom/ouder worden het startpunt is om uit de trein van het leven te stappen. Ik stop de angst dat het leven verder gaat zonder mij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor het niet eeuwig te blijven doorleven in mijn fysieke hoedanigheid te stoppen en te zien dat mijn bestaan/ wie ik ben niet afhankelijk is van mijn fysieke vorm, zodra een wedergeboorte in het fysieke mij is gelukt zal ik voortbestaan als wie ik werkelijk ben in welke vorm dan ook.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie kijken door de ogen van mijn voorprogrammering en mijzelf als oud beschouw dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat dat oud voelen naar aanleiding van mijn reflectie een gewaarwording van de geest is en niet mijn werkelijke fysieke status quo is. Ik stop het kijken door mijn voorprogrammering en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering elke keer wanneer ik hem zie te ontmantelen en af te breken om zo achter de sluier va de geest de fysieke werkelijkheid te aanschouwen  en in te participeren.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet herken als de reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik niet wil zien wie ik geworden ben als de reflectie van mijn binnenkant. Ik stop de ontkenning van de reflectie van wie ik ben geworden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik niet wil zien wie ik geworden ben door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan, wat maakt dat ik mij niet kan herkennen in mijn reflectie in de spiegel en pas als binnen en buiten 1 en gelijk is aan het leven dan zal ik de reflectie in welke vorm dan ook kunnen velen en herkennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie dat ik mijzelf saboteer door niet te zien wat /wie hier is als mijn reflectie dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik nu leef als een fantasie van mijzelf en niet met dat wat hier is. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer als de fantasie van mijzelf te leven, maar te participeren in het leven in elke fase van mijn leven, omdat ik leven ben door elke ademhaling.

 

Wanneer en als ik mij mijzelf zie bevechten om geen verandering te hoeven doormaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat door mijzelf als leeftijdsloos te willen zien ik alles zo probeer te behouden als het was en doet de angst voor verandering mij mijzelf bevechten als en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te bevechten als het systeem en mij te realiseren dat ik angst voor verandering heb en daardoor niet oud wil worden of hier door mijn reflectie aan herinnerd te worden.

 

Wanneer en als ik mijn reflectie zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem, Ik realiseer mij dat ik een deel van mijzelf niet wil erkennen en onder ogen wil komen. Ik stop de ontkenning en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht te zijn en dat wat ik in mijzelf als goed  en in het belang van een ieder acht te behouden en alles dat ik als slecht acht onder ogen te komen.

 

Wanneer en als ik paniek voel bij het zien van mijn reflectie in de spiegel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat er oneerlijkheid in mij is en dat ik nog delen in mij heb die ik onder ogen moet komen. Ik stop de paniek als de oneerlijk en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de paniek te zien voor wat het is, oneerlijkheid in mijzelf, en het navenant te behandelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf teleurgesteld zie zijn in mijn fysieke verouderde lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het leven altijd van jong naar oud gaat als  een natuurlijk verloop en dat een teleurstelling een teleurstelling in het leven is oftewel een teleurstelling in wie ik ben of ben geworden. Ik stop de teleurstelling in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer teleurgesteld te zijn in het leven 1 en gelijk aan mijzelf, maar de daadkracht van het leven te ervaren en 1 en gelijk te willen participeren aan het leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn fysieke lichaam even stop zie zetten dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat starheid en stokken van mijn adem en manier van mijn geest zijn om niets te laten veranderen en even de tijd stil te willen zetten. Ik stop dit fysiek stop zetten en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lichaam niet te misbruiken voor verlangens van de geest  en dus niet de tijd stil te zetten door fysiek in starheid te gaan en mijn adem te laten stokken.

 

Wanneer en als ik mijzelf opgelaten voel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij opgelaten voel over de positie die ik inneem in mijn leven in oneerlijkheid. Ik stop de opgelatenheid en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn positie in het leven niet in oneerlijkheid aan te nemen en mij zodoende ook niet opgelaten te hoeven voelen voor wie ik ben geworden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven op basis van een idee uit mijn geest dat ouderdom betekent niet meer meetellen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik zelfverantwoordelijkheid zal moeten nemen voor mijn leven en dat er zo geen enkele reden is om niet meer mee te doen in welke vorm dan ook, maar dat het de angst voor verandering is die mij aanstuurt. Ik stop het leven als een idee uit de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het leven adem na adem te nemen en geen angst te hebben als mijn leidraad, zodat ik niet mijzelf zal opgeven en mijn leven zal laten doorlopen in volle bewustzijn, in zelfoprechtheid, wat mij de levenskracht zal geven om door te gaan.

Dag 92 van 2555; een bosje verzoening

Dag 92 van 2555; een bosje verzoening  Het “altijd eerlijk” personage

Vandaag binnen een ruime week tijd had ik een tweede ontmoeting met mijn schoonouders na een dikke 6 jaar strijd en ruzie. Mijn schoonmoeder had zich afgelopen zaterdag uitgenodigd om bij ons op visite te komen en ik ben bewust op dit verzoek ingegaan om te zien hoe ik kon staan ten opzichte van hen binnen mijn fysieke realiteit. Toen zij aankwamen hadden zij een enorme bos met bloemen mee die ik overhandigd kreeg. Nooit heb ik snijbloemen in huis, behalve toen ik mijn huis in de verkoop had om het acceptabel gezellig te maken voor potentiële kopers.

Een bos snijbloemen in huis staat voor mij gelijk aan mishandeling van leven. Eerst worden de bloemen op het land losgesneden van het leven om vervolgens in de winkel en later in iemands huis te mogen verleppen, een langzame dood te sterven, terwijl wij het publiek, alleen maar geven om het plaatje dat een bos bloemen presenteert.

Dus een grote bos mishandeling werd mij overhandigd als verzoening. Hetzij om een schuldgevoel af te kopen of hetzij om te denken dat met bloemen we gewoon weer op dezelfde voet verder te kunnen als velen jaren terug. In ieder geval is de bos bloemen een soort van stop in je mond om vooral niet te spreken over wat er is gebeurd en hoe niet meer te laten gebeuren wat gebeurd is. Ik heb dat eerder wel geprobeerd erover te spreken, maar dat was olie op het vuur, dus nu rest mij nog het zijn van een levend voorbeeld en het stellen van mijn grenzen in het belang van een ieder.

Bij het krijgen van de bos bloemen schoot door mij heen, als het “altijd eerlijk” personage, dat ik moest zeggen dat ik niet van een bosje mishandeling gediend ben. Ik voelde de drang om het te zeggen of om te vragen of ze ooit wel eens bloemen bij mij in huis hadden gezien. Ik wilde eerlijk zijn en een schone nieuwe start maken met hen. Ik nam wat gas terug en probeerde te zien wat hier was in het moment. Is eerlijkheid wel zelfoprechtheid ging door mij heen. De drang om in eerlijkheid te spreken voelde ik als een energetische ervaring en deze drang wilde niet zien dat mijn schoonouders een bos bloemen niet interpreteren als een bos mishandeling. Wellicht hadden zij dan geen bloemen gekozen voor hun verzoeningsactie. Dus de vraag die mij reste was, heeft het nut in het belang van een ieder om te zeggen dat ik liever die bloemen niet had gekregen? Ik besloot dat deze eerlijkheid geen zoden aan de dijk zou zetten, maar alleen maar onbegrip en een voedingsbodem tot nieuwe wrevel zou geven. In zelfoprechtheid kon ik zien dat met dit eerlijk zijn ik mijn gram wilde halen en vanuit ego mijn schoonouders op hun nummer wilde zetten om te laten zien dat ik meer ben en beter nadenk over wat ik doe. Dus dat was geen optie en zette ik de bloemen in een grote glazen bak die ik voor vele zaken gebruik, behalve bloemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op de drang om altijd eerlijk te zijn te willen handelen als iets dat ik niet kan onderdrukken en dat sterker voelt dan mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat eerlijkheid niet altijd zelfoprechtheid in het belang van een ieder inhoud en daardoor en dekmantel van het ego wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “altijd eerlijk” personage en mij te vereenzelvigen en te definiëren door dit personage.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit ego te handelen en het dan eerlijkheid te noemen om recht te strijken wat nier recht is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om een zet te doen vanuit eerlijkheid, zodat ik mij meer en beter kan voelen dan mijn schoonouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om in een polariteit van meer en minder met mijn schoonouders te stappen, terwijl ik al weet dat  deze participatie tot niets anders leidt dan consequenties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor deze consequenties omdat ik ze al gelopen heb in mijn realiteit en dit niet nogmaals wil meemaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om opnieuw frictie tussen mij en mijn schoonouders te bewerkstelligen met eerlijkheid die niet oprecht is maar alleen ego ondersteunend is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen een bosje bloemen geven als iets sociaal acceptabels te zien en niet zoals mij als een bosje mishandeling.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen die niet zien in wat voor staat de wereld zich verkeerd te willen opvoeden door hen feiten door hun strot te drukken die zij nog niet willen/kunnen zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige frictie tussen mij en mijn schoonouders te creëren dat niets anders voed dan mijn ego.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen niet voor te schrijven dat zij geen bloemen in huis mogen zetten, maar simpel en alleen een voorbeeld te zijn in het niet neerzetten van bloemen in huis.