Dag 345 van 2555: opvoeden hoef je niet te leren dat doe je gewoon, toch?

DIP lite cursusIk was bij de kapper, zo’n kapper waar je zonder afspraak je haar kunt laten doen, waar ook een moeder met twee kleine kinderen aan het wachten was voor een knipbeurt van het jongste kind. Ze zaten al langer te wachten dan het moment dat ik de kapperszaak binnenkwam en wellicht hadden de kinderen al ‘braaf’ op de bank zitten wachten. Wat ik aantrof waren een 2 jarig jongetje en een 4 jarig meisje die rondjes door de kapperszaak renden.

Nu is het een ruim opgezette zaak en men had er nier direct last van, maar het bleef niet bij rennen alleen. Het leek alsof deze kinderen de kapperszaak als een soort van attractiepark ervoeren. Het meisje pakte een spiegel en rende daarmee achter haar broertje aan, viel op de grond met de spiegel. Het meisje draaide zeer wild rondjes met de kappersstoelen die niet bezet waren en greep een föhn waarvan ze tijdens het draaien het snoer rond de poot van de stoel draaide. Waarop een kapster zei: “alleen de kapsters mogen aan de stoelen draaien.” Waarop het meisje tot twee keer toe de kapster antwoordde dat ook kinderen mochten draaien in de stoelen omdat het leuk was en het meisje ging verder met draaien in de stoel. Ook pompte ze verschillende stoelen omhoog en omlaag, kwam haar voet klem te zitten in de beugel van de stoel. Vervolgens spotte het meisje de zadel krukken van de kapsters en ging daar vervolgens rodeo op rijden en was nijdig toen haar moeder haar daar vervolgens vanaf haalde.

Ik kan me voorstellen dat je denkt, die kinderen waren daar toch met hun moeder, waar was de moeder in dit verhaal? De moeder hobbelde achter de feiten aan en greep in wanneer het al escaleerde. Pikte vervolgens steeds het jongetje eruit die zijn zus imiteerde. Na een rondje of zes rennen, pakte ze het jongetje tijdens het rennen uit het spel om te zeggen dat dit niet mocht. Na een rondje of drie werd de spiegel afgepakt, toen deze met de kinderen op de grond viel. De draaistoel werd door moeder gestopt nadat de kapster commentaar had gegeven en de dochter het snoer van de föhn volledig om de stoelpoot had gedraaid. De moeder haalde nijdig haar dochter van de zadelkruk, toen die wild aan het rodeo rijden was. De moeder stond erbij en keek er naar en haar handelen om de situatie te keren leek uit haat tenen te moeten komen.

Ik zag de boosheid en dus de onmacht in de moeder groeien. Iets in mij wilde haar helpen, maar ik wist dat ik dat beter niet kon doen. Iemand helpen die in een reactieve staat van doen is heeft niet zoveel zin. Wat deze vrouw doorliep waren haar zelf gecreëerde gevolgen van het niet consequent met haar kinderen omgaan en het pas ingrijpen als de situatie al is geëscaleerd. De mensen in de kapperszaak mochten meegenieten van een moeder die gezakt was voor haar moederdiploma, als er al zoiets bestond. Ik zeg dit niet om deze moeder zwart te maken, maar om aan te geven dat wij het vrij normaal vinden dat we voor de meest onbenullige zaken een diploma of certificaat moeten behalen, maar opvoeden schijnt daar niet onder te vallen. Denk je eens in wat een verantwoordelijkheid wij als ouders dragen en denk je dan eens in dat wij als ouders worden geacht het allemaal te weten en goed te doen. Dat is natuurlijk wachten totdat de bom barst. Elke generatie die volwassen wordt en deel gaat uitmaken van de samenleving laat zien hoe er is opgevoed en elke generatie krijgt de schuld van het niet perfect zijn in de ogen van de vorige generaties. Het mag duidelijk zijn dat we hier met een ‘kip of het ei’ verhaal te maken hebben en dat de opvoedende generatie net zoveel debet is aan de nieuwe generatie als de nieuwe generatie zelf. Wij zijn nu eenmaal een product van onze voorouders.

Wat er door mijn hoofd ging was, hoe had dit anders gekund, waar had deze moeder het tij kunnen keren? Waar kunnen wij als samenleving ouders ondersteunen? Het moment dat deze moeder de kapperszaak binnenkwam was zij al de gevolgen van haar handelen aan het doorlopen. Ze had zich de vraag kunnen stellen waarom ze de zeer ondernemende niet corrigeerbare dochter meenam naar de kapperszaak. Er was een vader in beeld want daar dreigde de moeder mee, dus de vader had die taak op zich kunnen nemen om tijd met zijn dochter te spenderen. De dochter had ook bij buren, familie of een vriendinnetje kunnen gaan spelen. Dit had de moeder gedeeltelijk ontlast en was het voor haar mogelijk geweest om zich op het jongste kind te concentreren. Moeder wist dat het lang wachten is bij een kapper die zonder afspraak werkt, er zijn andere kappers die voor dezelfde prijs knippen en wel op afspraak werken, dit had onnodig wachten kunnen voorkomen. Ook wist moeder dat de omgeving waarin zij met haar twee jarige zoon moest wachten niet kindvriendelijk zou zijn en niet uitdagend genoeg voor het kind, zodat het zichzelf kon vermaken en zo op zijn beurt kon wachten. Moeder had van te voren kunnen bedenken welk speelgoed er meegenomen kon worden zodat het wachten niet zo moeilijk zou zijn voor haar jonge zoon. Ook had moeder kunnen overwegen om een voorleesboek mee te nemen en gezellig met het kind op de grote bank bij de kapper samen te lezen. Met andere woorden de moeder had dit ‘uitje’ naar de kapper kunnen voorbereiden, zodat er al een van te voren bepaalde setting ontstond die het niet zo gauw zou laten escaleren bij de kapper.

Wat mij wel opvalt in winkels of bij huisartsen, is dat er echt niets wordt gedaan om kinderen van deze tijd te boeien en bezig te houden terwijl ze moeten wachten. De speeltjes die er zijn, als ze er al zijn, zijn speeltjes waar ik mij ruim 40 jaar geleden ook mee ‘zoet’ hield. Het kind van nu prikkelen we de hele dag tot aan overstimulatie toe en wanneer het moet wachten in een winkel of bij de huisarts dan denken we dat we dat kunnen met speelgoed uit een tijd die niet aansluit bij de kinderen van nu. Dat een kind wil rennen en het fijn vindt om hard rond te draaien in een draaistoel, dat zijn geen gekke dingen, dat is de zelfexpressie van het kind. Het is anders wanneer het kind deze zelfexpressie gaat gebruiken als manipulatie of om uiting te geven aan zijn verveeldheid. Hier kun je als ouders afspraken over maken, ook met jonge kinderen, maar niet vanuit manipulatie vanuit de ouder of het kind.

Wat duidelijk te zien was aan deze moeder, was het feit dat zij moedeloos was en pas zichzelf aanstuurde wanneer emoties en gevoelens en wellicht de angst van wat zal mijn omgeving wel niet denken, de overhand namen. Een kind voelt feilloos aan wanneer jij je machteloos voelt en zal zijn onacceptabele gedrag opvoeren. Want hoe moedeloos de moeder was, ook de dochter straalde een soort van moedeloosheid uit naar de moeder die haar niet toonde waar de grens lag. Het meisje schreeuwde om grenzen maar de moeder gaf die niet. Toen de kapster voorzichtig het meisje een grens aangaf, door te zeggen dat alleen kapsters aan de stoelen mochten draaien, probeerde het meisje ook deze vrouw uit en gaf een antwoord waar de kapster niets meer op terug zei. Hierdoor voelt een kind een overwinning en tegelijkertijd voelt het zich ongemakkelijk, omdat het nog steeds niet weet waar het aan toe is. Het kind groeit op en niemand stopt het onacceptabele gedrag van het kind, wat naarmate het ouder wordt omvormt naar gedrag dat beter geaccepteerd wordt door de omgeving maar nog steeds hetzelfde doel beoogd en vanuit dezelfde emotie zijn oorsprong vindt. We zouden kunnen stellen dat wij als samenleving niets doen voor mensen/kinderen, dan ze links te laten liggen door onze eigen onmacht.

Dit soort ondernemende kinderen of kinderen die door verveling ondernemend worden, zijn de kinderen die al snel worden weggezet als zijnde ADHD-ers. De vraag rijst dan al snel of deze kinderen wel een afwijking/stoornis hebben of dat de omgeving hen in dit gedrag heeft gemanipuleerd? Wanneer de ouder het laat afweten dan voed het kind zichzelf op met emoties, gevoelens en angsten als leermeester. Dat vinden wij helemaal niet raar als samenleving, want dit is wat in veel gezinnen gebeurd. Wanneer er in het nieuws een verhaal zou komen van kinderen die zichzelf hebben moeten opvoeden dan zouden we moord en brand roepen en verbolgen zijn over het feit dat zoiets mogelijk is. We hebben allemaal de mond vol van ‘kinderen zijn de toekomst’, maar snappen we eigenlijk wel wat we zeggen? Wanneer we kinderen niet als kritische burgers opvoeden die snappen hoe zij zich in verschillende situaties het beste kunnen gedragen, dan boycotten wij als ouders en samenleving de toekomst van deze kinderen oftewel deze nieuwe generatie. Waarom zouden we genoegen nemen om maar de helft van de mogelijkheden die een kind in zich heeft te ontwikkelen? Zouden we zelf ook niet tot ons volledige potentieel willen uitbloeien? Wat is het dat wij als mens zo snel genoegen nemen met minder, maar het tegenovergestelde schreeuwen op de social media, in demonstraties of petities? Wij willen alles hebben en ervaren, maar ons handelen in onze fysieke werkelijkheid geeft het tegenovergestelde aan. We kunnen niet het beste uit onszelf halen of uit ons kind als we niet in onszelf geloven als mens of ouder. Zou een cursus opvoeden dan toch niet zo’n slecht idee zijn?

Voor wie zijn opvoedkundige vaardigheden wil uitbreiden adviseer ik om eens te luisteren naar deze interviews.

Advertenties

Dag 212 van 2555; je hoeft niet zo te schreeuwen

equal money capitalismAl fietsend vandaag naar de winkel reed ik langs een auto waar een kleuter half uit de auto op de achterbank hing en een moeder met het portier in haar hand. De kleuter gaf aan binnen nog iets te willen pakken, terwijl haar moeder steeds harder ging schreeuwen dat er geen tijd was en haar dochter in de auto moest gaan zitten. Dit is een plaatje dat de meeste ouders niet vreemd is en zij die geen ouders zijn vaak genoeg getuigen van geweest zijn. Een kwaaie moeder en een kind dat niet van plan is mee te werken.

 

Dit zijn van die momenten waar een eigen agenda niet in een gezamenlijke activiteit past. De moeder is kwaad omdat zij geen tijd denkt te hebben en snel snel weg wil, terwijl haar kind aan haar hoofd zeurt en haar plan om snel weg te sjezen in het water gooit. Het kind wil graag iets mee nemen van thuis en snapt niet waar haar moeder zich zo over opwind en is niet voornemens haar idee los te laten omdat zij simpelweg haar moeders hysterie niet begrijpt.

 

Het grappige aan dit voorval is dat de moeder zoveel tijd verdoet aan het schreeuwen tegen het kind en het zich opwinden en in de toekomst projecteren, dat zij gemakkelijk het kind even iets had kunnen laten pakken. Zo hadden ze misschien nog op tijd geweest en had ieder zijn ding kunnen doen. Echter deze 2 mensen verkozen het pad van de emoties, gevoelens en angsten om in plaats van hun relatie te verstevigen, afscheiding te creëren.

 

Zelf heb ik nooit geschreeuwd tegen mijn kinderen, wel ken ik het gevoel van denken te laat te komen, met kinderen die niet meewerken in jou optiek omdat er eigenlijk voor niets meer tijd is. Te laat komen kan alleen maar wanneer je al te laat in de auto stapt. Ook heb ik gezien bij mijn kinderen dat wanneer je te weinig en te onduidelijk communiceert er onbegrip en onzekerheid bij het kind ontstaat, waardoor het eerder geneigd is om zich vast te bijten in wat het wil als een soort van valse houvast/stabiliteit. Als 2 ego’s tegen elkaar op te gaan bieden is geen gezonde band voor ouder en kind, als ouders of opvoeders blijven we het voorbeeld of we dat nu door hebben of niet. Waarom schreeuwen kinderen tegen andere kinderen en zijn ze ongeduldig, omdat zij dat thuis zien als voorbeeld.

 

Probleem:

 

Als ouder niet in het hier en nu te zijn in elke adem waardoor de communicatie er 1 is die gebaseerd is op toekomst projecties en doordrenkt van angst door mee te bewegen op de energie van emoties en gevoelens.

 

Oplossing:

 

Als ouder hier te zijn in elke adem en effectief te communiceren zodat je beiden hetzelfde startpunt hebt waarin nog ruimte is voor wensen van beide partijen zonder dat de 1 de ander de wil oplegt uit angst iets te moeten missen.

 

Beloning:

 

Een relatie opbouwen met je kind in gelijkheid en eenheid waardoor ego’s niet te hoeven botsen en je echt kunt genieten van elkaar.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijn leven af te draaien en alles snel snel wil afhandelen waar ik mijn kind op sleeptouw meeneem, maar mij niet echt verbind met mijn kind en niet in zijn/haar schoenen kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verbinden met mijn kind wanneer ik in haast als mijn geest leef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat mijn kind niet mijn gedachten kan lezen en dus instructie nodig heeft om te snappen waarom ik het van A naar B wil verplaatsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haast toe te laten in mijn leven en mij niet te realiseren dat ik zo niet in het hier en nu ben en zo ook niet alle gevolgen kan overzien van mijn handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wat redelijk voor mij lijkt ook redelijk voor mijn kind is en mij niet te realiseren dat ik in de schoenen van mijn kind moet kunnen staan om de gevolgen van mijn beslissingen te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zij te laat te komen en gezichtsverlies te lijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen te laat kom door overmacht of een ineffectieve planning en dat frustratie over deze planning niet op en ander als excuus afgewend kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet te gebruiken als excuus waarom ik te laat ben, maar te zien dat ik niet effectief ben geweest in planning en communicatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen voor mijn kind te nemen in angst en niet te snappen waarom mijn kind steigert en de oneerlijkheid in mij wel kan zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten verleiden om mijn macht over mijn kind te laten gelden om zo mijn niet altijd effectief tijdsplannen onder het tapijt te kunnen schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om soms te denken dat ik macht over mijn kind nodig heb om mijn zin door te kunnen drijven en niet mijn kind in overweging te nemen bij het maken van beslissingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ouders door blogs duidelijk te maken dat schreeuwen en je zin door drijven bij je kind een slecht voorbeeld is dat doet navolgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om terug te kijken naar de opvoeding die ik mijn kinderen gaf om door zelfvergeving en correctie te leren van mijn verleden om zo anderen te kunnen ondersteunen die daar behoefte aan hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als haast te leven met mijn kinderen en in het algemeen in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik bouw aan mijn relatie met mijn kinderen.

 

Dag 178 van 2555; een constante muur van kindergehuil

equal money capitalismVanmorgen huilde ons buurjongetje van 2 nagenoeg de hele morgen bijna aaneengesloten door, ik kwam tot de conclusie dat het mij toch wel stoort wanneer ik geconcentreerd achter de computer zit te werken. Het is geen huilen van pijn of verdriet zozeer, het klinkt heel boos, maar dat is mijn interpretatie als moeder van 2 tieners en inmiddels heel wat buurtkinderen die veel huilden.

 

Met de kerst had mijn buurman een briefje in zijn kerstkaart gedaan over zijn hobby, hij speelt de jamboree en oefent dit thuis op tijden die hij zelf gesteld heeft. Hij wilde weten of wij daar last van hebben en zo ja om erover te praten. De huizen waar wij in wonen stammen uit begin 1900 en hebben een enkelsteense muur tussen de verschillende huizen. Het is vaak alsof ik de buren op visite heb en dat zal ook voor de buren gelden wanneer wij lawaai maken. Bij de vraag die mijn buurman stelde over het feit of wij last hebben van zijn getrommel, ging er door mij heen, eigenlijk heb ik daar niet echt last van. Waar ik wel last van heb is het eeuwige gejank aan de andere kant van de muur alsof het in mijn eigen huis is. In de weekenden valt het wel mee en als opa en oma oppassen door de week ook, maar de rest van de week is het veel lawaai.

 

Dus vind ik dat het tijd wordt om eens naar binnen te kijken wat mij na zo’n half jaar te zijn blootgesteld aan constant boos gehuil nu zo stoort. Ten eerste heb ik de neiging om bij de buren aan te bellen en te vragen of het wel goed met hun zoontje gaat, maar dat doe ik niet want ik wil mijn neus niet in andermans opvoedingszaken stoppen en ik heb geen vermoedens dat het kind direct fysiek mishandeld wordt. Ik heb de neiging om in mijn geest oplossingen te bedenken voor mijn buurvrouw wat ze kan doen om het kind te laten stoppen met een overdaad aan decibellen te laten produceren. Van massage tot een andere aanpak in opvoeding bedenk ik, maar ik ga, mijn buurvrouw die ik eigenlijk niet of nauwelijks ken, niet met dit soort dingen lastig vallen. Opvoeding en opmerkingen over de opvoeding die je aan ouders geeft, liggen al snel gevoelig. Ik maak ook niet echt een praatje met haar op straat, want ik zie haar nauwelijks tot niet, anders zou ik al pratende eens iets kunnen laten vallen hoe dingen ook anders kunnen. Ik weet ook helemaal niet of zij iets fout doet, het enige wat ik van haar heb gezien en gehoord is dat ze constant nee roepend achter haar 2 jarige aanloopt. En ja daar zou hij op den duur eens flink pissig van kunnen worden.

 

Dit gehuil stoort mij, het gaat diep naar binnen en werkt in op mijn moedergevoel en triggert emoties en gevoelens van vroeger. Mijn dochter toen zij ongeveer 3 was ontpopte zichzelf als een echte janker, er was altijd wel een aanleiding om te huilen. Ik voelde mij als moeder daar erg gefaald onder, wat deed ik fout, dat mijn kind altijd maar huilde. Ook op school huilde zij constant en eigenlijk pas met een jaar of 14 is dat minder geworden en nu met nagenoeg 16 gaat het goed. Zij zegt nu ook zelf dat ze niet meer zoveel hoeft te huilen, ze ziet er  geen aanleiding meer voor. Ik vond dat moeilijk als moeder om je kind altijd zo ongelukkig te zien en als eerste copingsmechanisme haar te zien gaan huilen. Dus falen en onmacht waren wel de grootste emoties die het huilen van mijn kind bij mij teweeg bracht. Daarnaast het gevoel dat ik nooit meer vrij van gehuil zou zijn, altijd maar weer en in het begin dag en nacht. Of ze kon niet slapen of ze had een boze droom, ik probeerde van alles om haar leven naar de zin te maken, maar het leek niet te lukken. Als ik eens ’s avonds weg ging om te werken dan hing ze aan mijn been huilend dat ik niet weg mocht en dan vertrok ik met een rotgevoel. Huilen vankinderen wekt bij mij hele intense moedergevoelens op, waarbij ik volgens mijn eigen richtlijnen niet goed uit de bus kom.

 

En dat zijn gevoelens die ik weg had gestopt, maar nu dagelijks een beetje naar boven worden gehaald terwijl ik probeer te functioneren in mijn eigen huis. Dat is waarom ik oplossingen wil zoeken om het te laten stoppen, alsof ik het opvoeden over wil doen met mijn nieuwe inzichten en om het gepluk en geprik in deze emoties te laten stoppen. De beste remedie is natuurlijk om het te bekijken en te vergeven, zodat ik die gevoelens een plekje kan geven en zo buiten spel kan zetten omdat ze eenvoudigweg niet meer nodig zijn in mijn huidige leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te storen/irriteren aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, zonder te onderzoeken wat dat in mij los maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te willen storen aan het kind aan de andere kant van de muur om zo geen ruimte over te hebben om naar binnen te kijken wat mij echt beroerd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij zorgen te maken over het kind aan de andere kant van de muur en te willen snappen wat er aan de hand is en of ik het kan oplossen om zo de redder in mijn eigen verhaal te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen voelen dat er verdriet in mij is bij het horen van het verdriet aan de andere kant van de muur.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het verdriet van de ander het verdriet in mij los maakt en mij de kans geeft elke dag weer opnieuw om uiteindelijk te gaan zitten en dit verdriet een plaatsje te geven om verder te kunnen zonder het verdriet dat als een onderdrukte emotie ergens in mij is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het verdriet in mij als falende moeder die haar kind niet kan laten stoppen met huilen heen te stappen en niet in de ogen wil zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet als falende moeder te willen zien, maar mij wel als falende moeder te voelen met een kind dat zich ongelukkig gedraagt en constant huilt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wensen dat het huilen alsjeblieft ooit over zal gaan net zoals ik het nu wens bij mijn buurjongetje maar niets onderneem en het passief onderga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het huilen als indicator voor mijn falen te nemen en het huilen persoonlijk te nemen van mijn kind en nu ook weer van de buurjongen wat ik mij duidelijk aantrek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer er geen reden gevonden kan worden voor het huilen van mijn kind ik dan maar mijzelf de schuld geef en mij als slechte moeder bestempel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag naar andere kinderen te kijken en in mijn geest te bedenken hoe een situatie van een andere ouder beter had gekund om zo in te halen wat mij volgens mijn gevoel en herinneringen niet is gelukt bij mijn eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen bij het huilen van mijn kind en mijzelf aansprakelijk stel voor het kunnen laten stoppen van het huilen van mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te voldoen aan het perfecte plaatje van een moeder wat ik in mij mee draag en zo frictie voel tussen geest en fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overtuigt te zijn dat alleen een goede moeder haar kind kan laten stoppen met huilen en het tot een vrolijk kind kan maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het constante gehuil van een kind een prikkel van falen te ervaren en machteloosheid tegelijkertijd en mij alleen denk te kunnen laten berusten in het storen aan het geluid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het geluid van het huilen ik terug getrokken word in de tijd zonder dit te realiseren en mijzelf zo limiteer om verder te komen dan storen en irriteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huilen als trigger punt te hebben voor het oprakelen van gevoelens die ik niet wil herkennen en dus als ongedefinieerde energie voel en waarneem maar niet kan plaatsen en het dan maar storen of irriteren te noemen, terwijl het een verdriet is van onmacht en falen ten opzichte van mij als het plaatje in mijn geest van de perfecte moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kind gelukkig had moeten maken en mij niet te realiseren dat het kind zichzelf gelukkig kon maken in de setting waarin ze opgroeide.

 

Wanneer en als ik mij stoor aan gehuil van een kind dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat dit storen een dekmantel is om niet te hoeven voelen dat ik faalde en onmachtig was als moeder, gerelateerd aan het beeld dat ik had van het zijn van een perfecte moeder, en dus niet zag hoe ik het ongelukkig zijn va mijn kind persoonlijk nam. Dus ik stop en haal adem en realiseer mij dat ik een ander niet gelukkig kan maken en dat alleen de ander die beslissing kan nemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te storen aan het gehuil van het kind aan de andere kant van de muur, maar mij te realiseren dat ik kan stoppen met het verdriet in mij, omdat het persoonlijk nemen van het verdriet van een ander de ander niet helpt en mijzelf alleen maar verlamd emoties van falen en onmacht.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om diep adem te halen wanneer het gehuil weer begint en mij niet op de ander te concentreren maar op mijzelf en mijn eigen proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn beeld van moeder aan te passen en te toetsen aan mijn fysieke realiteit om te zien of het haalbaar is en realistisch.

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand

Dag 142 van 2555; wanneer voeding en opvoeding niet langer worden gedaan vanuit gezond verstand  Ik keek naar de documentaire van de NCRV genaamd Dokument – Rauwer, waarin Tom en zijn moeder Francis gevold worden over een periode van 5 jaar. Om gezondheidsredenen besluit Francis een gescheiden moeder met  2 thuiswonende zonen dat het voor hen het beste is wanneer zij op een totaal rauw dieet over gaan. Zij weet de astma van Tom hiermee te reduceren tot een niveau waar medicatie niet meer nodig is. In die begin periode dat Francis op rauw eten overging,  ging ik met mijn gezin ook over op semi rauw eten. In die periode zag ik al opnames van haar die nu ook verwerkt waren in de documentaire. Erg leuk om haar terug te zien en te zien hoe zij gegroeid was in het leven en hoe ik dat ben over de afgelopen 5 jaar.

Rauw eten of overgaan op rauw eten dat is niet alleen je dieet veranderen dat is je life-style veranderen en je positie in het systeem. Dit laatste heb ik mij goed gerealiseerd tijdens mijn proces en zag ik dat het mij verwijderen van het systeem, alleen maar mij duur kwam te staan. ‘De groeten en adieu’ tegen het systeem zeggen, dat pikt het systeem niet en het systeem zal met grof geschud je met hangende pootjes proberen terug te laten komen, om weer 1 met het systeem te zijn en netjes kapitalistisch gedrag te vertonen.

Uit de documentaire was goed te zien dat de eetwijze van Tom en Francis niet goed werd begrepen door de omgeving waardoor Francis zich verder wilde afscheiden en Tom thuis scholing wilde gaan geven. Wanneer eenmaal je ogen worden geopend dan zie je hoe grote chaos en rotzooi de samenleving/wereld is en onze eerste reactie is, willen afscheiden van dat wat ons tegenstaat. Zo ook heb ik mijn kinderen een jaar thuis scholing gegeven en kwam ik met de rechter in aanmerking die niet keek naar mij als mens/vrouw/moeder, nee, ik was in overtreding en dus moest ik beboet worden. Dit was zo helder te zien in de documentaire waar de wet werd opgedreund door de rechter en absoluut niet in ogenschouw werd/kon genomen worden dat het hele educatieve stelsel een aanfluiting is en Tom waarschijnlijk beter af zou zijn geweest wanneer hij thuis geschoold zou worden. Maar Francis en ook ik waren ongehoorzaam jegens het systeem en dat laat het systeem niet op zich zitten, het bijt terug, is het niet meteen dan later maar het vergeet nooit.

Dan loopt Francis tegen het feit aan dat het AMC vindt dat Tom te klein is voor zijn leeftijd en er worden testen gedaan waar Tom en eFrancis netjes aan meewerken. Er wordt dan gesteld dat Tom 12 cm korter is dan wat hij naar alle waarschijnlijkheid geworden zou kunnen zijn. Waarbij hij 6 cm zou kunnen inhalen als hij direct aan een gekookt mainstream dieet zou gaan, maar de laatste 6 had moeder Francis toch echt op haar geweten. Dus een moeder van een kind dat ‘gezond’ voedsel tot zich neemt en 6 cm kleiner blijft dan verwacht wordt volgens statistieken, wordt voor de rechtbank gedaagd en kan een uit huis plaatsing tegemoet zien. Moeder zou mogelijkerwijs een gevangenisstraf kunnen krijgen en dan denk ik, zijn we nu helemaal van de pot gerukt hier in Nederland. Zouden we dan ook niet alle ouders en kinderen uit elkaar moeten trekken en onder jeugdzorg moeten plaatsen voor het niet vestrekken van gezonde en verantwoorde voeding en opvoeding? Je kind vol plempen met Mac-Donalds voer een paar keer per week behoeft geen correctie, maar ‘gezond’ eten, tja dat kunnen we natuurlijk niet tolereren. Mijn dochter at erbarmelijk vanaf een jaar oud tot vrij recent, ik heb van alles geprobeerd over de jaren heen en zo ook een semi rauw dieet om haar goed te laten groeien en gezond te laten worden. Zij is zeker minder lang dan dat ze verwacht werd te worden, maar er is geen rechter bij mij aan de deur geweest om mijn kind uit huis te plaatsen.

In mijn perspectief is het opzoeken van de publiciteit van Francis een begrijpelijke maar, niet zo’n gunstige stap geweest. Op deze manier heeft zij voer aan mensen gegeven die met haar case aan de haal gingen en door geestelijke masturbatie  tot hogere inzichten kwamen, afgesneden van de realiteit, waardoor het systeem haar ongenadig heeft terug gepakt voor haar niet loyale gedrag aan het systeem. Je ziet op een bepaald moment in de documentaire dat Francis al gaat overwegen, wat als ik wordt gedwongen Tom gekookt eten te geven. De angst, het zaadje is dan geplant en Francis gaat opnieuw zich inlezen in allerlei voedingsprodukten om bevestiging te zoeken voor haar idealen/overtuigingen, waarmee de angst alleen maar toeneemt en helder denken begint te vervagen. Ik heb dat zelf gewandeld het pad van bang te worden van eten, omdat je weet wat er allemaal inzit of wat ermee wordt gedaan. Ik kwam uiteindelijk op het punt waar ik moest onder ogen zien dat ik niets meer kon eten of drinken, wilde ik geen schadelijke stoffen tot mij nemen. Dan schiet je als mens natuurlijk enorm door, gedreven door angst is leven dan niet meer mogelijk. Onze wereld is een gesloten systeem en als we niet goed zijn voor onze wereld of het accepteren en toestaan dat anderen dat niet zijn, dan heeft dat een effect op alles. Al ons voedsel is op enigerlei wijze vervuilt en al ons water is vervuilt, we kunnen illusies daarover hebben maar dat is jezelf voor de gek houden. En deze laatste stap heeft Francis nog niet gedaan in de documentaire, zich gerealiseerd dat wij de wereld hebben verknalt en dat jezelf afscheiden daarvan niets uitmaakt.

In bewuste onwetendheid alle voer tot je nemen is niet de oplossing, helemaal niet meer eten en drinken is ook niet de oplossing, wat blijft er dan nog over? Het enige wat hier is, dat is de realisatie dat wij moeten eten en drinken en door angst hiervoor wordt eten en drinken een vrij vage/angstige/irrationele aangelegenheid. Wij zijn gemaakt van de materie van de aarde, ons eten en drinken is gemaakt van de materie van de aarde, we zijn dus gelijk aan elkaar en zouden ons als gelijken moeten verhouden. Dus dat eten, wat gelijk aan jou is, en niet in afscheiding of in angst. Wel met gezond verstand natuurlijk, gif eten is niet ter ondersteuning van het menselijk lichaam, echter al ons eten is op verschillende wijze wel vervuild. Dit is een consequentie die wij moeten doorlopen en niet kunnen ontlopen door zogeheten gezonder of superfood te eten, want alles komt van de aarde en heeft hetzelfde startpunt als alles op aarde en dat is leven. Wat we ook eten het is leven en het huidige leven is verrot en besmet, we eten wat we zijn en kunnen daar dus gelijk aan staan totdat we begrijpen dat het huidige bestaan niet de weg te gaan is en dat we radicaal wat moeten veranderen aan onze maatschappij van hebzucht en onverschilligheid naar de ander toe. Eigen belang is wat wij dagelijks op ons bordje krijgen en dat bijt op een gegeven moment terug.

Het voeden en opvoeden van onszelf en onze kinderen wordt zwaar onderschat en absoluut niet ondersteunt door de zogeheten professionals en wij hebben een lange weg te gaan en heel wat realisaties te doen alvorens we zullen zeggen: het moet anders. Toch die dag gaat er komen, omdat onze drang om te overleven te groot is en wij van binnen heel goed weten dat er iets flink mis is op alle gebieden in de samenleving. Mocht je al zo ver zijn, bekijk dan eens het Equal Money System of op z’n Nederlands het Gelijkheids Geld Systeem, we heten je van harte welkom op het forum en zouden graag jouw ideeën horen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik mij niet kan losmaken/afscheiden van het systeem/maatschappij zonder consequenties en het systeem mij daar altijd voor zal laten boeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat mijn startpunt voor het willen afscheiden van het systeem altijd angst is en dus mijn angst zich zal manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat angst voor het systeem iets is dat in de geest zich afspeelt van een individu en niet gedeeld wordt door anderen tenzij het wordt omgezet in geschreven/gesproken woord en wij zo elkaar besmetten met een angst die ontsproten is uit de spelonken van de fantasie zonder correlatie met de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel en onze ideeën over voedsel een grotere impact heeft op ons leven zodra we gaan inzien in welke staat onze voedselketen verkeerd door onze participatie in het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ook ik deel uitmaak aan de aftakeling van onze wereld en dat voedsel 1 van de vele uitvloeiselen is dat ons laat zien dat het goed mis is met ons bestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat voedsel gemeden moet worden wanneer het niet ondersteunend is voor het lichaam, maar niet vanuit een startpunt van angst

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het voeden van je kind op verantwoorde wijze en niet op een wijze die het systeem en zijn kapitalistische aard voorschrijft, als een bedreiging van het systeem wordt gezien en het niet wordt getolereerd dat individuen zelf gaan nadenken en een weg gaan uitstippelen los van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat het opvoeden en voeden van mijn kind moet geschieden binnen de richtlijnen van het systeem volgens de toetsing van het systeem en wanneer ik mij daar tegen verzet dan ben ik een afvallige van het systeem en geen verantwoorde bezorgde ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik geen eigen identiteit/zelf mag hebben buiten het systeem om, ik mag personages hebben tot ik er consumentistisch bij neerval, maar niet voor mijzelf denken en beslissingen nemen want dat zou leiden tot anarchie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan als mensheid om mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van het geheel en mijn snor dus niet kan drukken dus beter bewustzijn kan kweken bij de ander dan tegen de stroom in te zwemmen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om mij niet meer af te scheiden van het geheel en te snappen dat afscheiden niet mogelijk is, ik kan hooguit aan de zijlijn mijzelf plaatsen, maar ik zal altijd deel uitmaken van het geheel.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan als mensheid om het voeden en opvoeden van onze kinderen als een serieuze aangelegenheid te benaderen en mij altijd eerst zelf in te lezen/te informeren over wat het beste is voor onze kinderen als de mensheid die het stokje overneemt wanneer wij er niet meer zijn.

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang  Nu ik zie hoe vrij mijn kinderen zijn nu we weer in Nederland wonen, hun eigen dingen doen en niet gelimiteerd worden door een situatie gecreëerd door hun ouders. Terugkijkend is alles zo eenvoudig en kan ik zien dat mijn eerdere keuzes gemaakt zijn in eigenbelang. Kinderen volgen nu eenmaal hun ouders en de optie om niet mee te emigreren naar Italië was er ook niet. Ik als ouder ben de verstrekker van eten en een leven binnen het systeem, als kind ben je loyaal aan je ouders, pas later als adolescent zie je dat iets niet goed was.

 

Ik vetrok met mijn gezin naar Italië, toen de kinderen nog klein waren, voor hen een feit voor mij een keuze om niet dat aan te gaan waarvoor ik weg wilde. We zijn nu weer terug met tiener kinderen die hebben mogen meebeslissen als gelijkwaardigen of zij ook terug naar Nederland wilden. De keuze was beïnvloed door geld, aangezien we geen geld meer verdienden in Italië en wij het wel konden gaan verdienen in Nederland.

 

Ik heb door te handelen in eigenbelang mijn kinderen beperkt in hun ontwikkeling, emotioneel en sociaal en besef me dat nu pas echt, nu ik ze zie groeien en zelfstandig zie worden omdat het kan. Zo zou het moeten zijn dat ik als ouder mijn kind geen beperkingen voor de voeten werp, omdat ik zo nodig iets moet. Nee beperkingen zijn alleen fysieke beperkingen en dat is de enige uitzondering op de regel waarom een kind/mijn kind beperkt zou kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen ook de consequenties moeten dragen van mijn keuzen die niet gedaan worden in oprechtheid maar eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf beperkte door de keuze om te emigreren en geïsoleerd te willen wonen en daardoor tegelijkertijd mijn kinderen beperkte om zelfstandig te zijn en zaken zelf te kunnen doen zonder tussenkomst van een volwassene.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ver weg van alles te willen wonen vluchtgedrag is en het onmogelijk maakt om even snel iets te doen of ergens heen te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren geïsoleerd wonen een grote footprint op “tijd” heeft als het gaat om praktische zaken zoals boodschappen doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren ik niet kan vluchten voor het systeem als ik voor levensonderhoud afhankelijk ben van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in vluchtgedrag een voorbeeld ben voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouder zijn betekent 24/7 het levende voorbeeld zijn en ik niet even kan terugspoelen want de imprint is al gedaan op mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in zekere zin de toekomst van mijn kinderen kan maken en breken door het voorbeeld dat ik ben in de eerste jaren van hun leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren keuzes maken voor mijn kinderen niet iets is dat te licht genomen moet worden en niet gebaseerd kan zijn op mijn gevoelens/emoties, maar een reflectie is van wat er nu is en nu speelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het meegaan met mijn gevoelens van eigenbelang voelt als overleven, maar in weze een spel in mijn mind is en een vorm van consumentisme vertegenwoordigt dat meer slachtoffers maakt dan mij lief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de gevoelens, van niet te overleven als ik niet MIJN weg kies zonder het geheel in ogenschouw te nemen, niet echt zijn, niet fysiek zijn en niet meer dan energetisch voedsel voor mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kiezen voor mijzelf iets anders kan betekenen dan kiezen voor MIJZELF en de rest kan stikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik creëer niet uitgewist kunnen worden, maar als consequenties in mijn toekomst gelopen moeten worden en alleen zelf correctie kan mij behoeden voor herhaling van hetzelfde keer op keer weer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het schaamte en schuldgevoel is dat ik jegens mijn kinderen voel voor het beperken van hun leven en ik daardoor nu blijdschap ervaar nu ik ze zie groeien en zelfstandig zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn motivaties door te lichten met gezond verstand en de 1+1 optelsom om te zien alvorens ik handel of ik vanuit eigenbelang wordt gemotiveerd of het belang van iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik blijdschap ervaar ik snel kan beoordelen waar het gevoel blijdschap een polariteit van is  en mij te realiseren dat ik alle middelen in huis heb om een heldere deductie te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen geen strobreed in de weg te leggen als het gaat om hun emotionele en sociale groei door mijn ego/eigenbelang in de weg te laten zitten.

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!  Het beschermende moeder personage

 

Ik fietste door de stad en kruiste een moeder en een kleuter op de fiets. Net voordat ik ze kruiste bestrafte de moeder het jongetje voor zeer gevaarlijk rijgedrag. Het jongetje slingerde een beetje toen moeder en kind beiden langs een paaltje moesten en uiteindelijk reed het jongetje aan de juiste kant van het paaltje en moest moeder aan de verkeerde kant van het paaltje op de weg rijden. Het kind zei niets terwijl zijn moeder tegen hem tierde. Ik voelde zo’n wee gevoel in mijn buik en had met het kind te doen en eigenlijk ook met de moeder. De vrouw reageerde duidelijk in angst voor wat had kunnen gebeuren op een zeer rustige weg.

 

Dit is nu wat wij doen als ouders, het nare gevoel van onze angsten afreageren op onze kinderen en hen de boodschap meegeven dat het gevaarlijk is op een rustige weg. Of dat het gevaarlijk in een situatie is waar eigenlijk niets aan de hand is, maar waar de fantasie over wat er zou kunnen gebeuren een loopje met ons als ouders nemen. We zien het al helemaal gebeuren en ons hart klopt in onze keel, want deze angst/bedreiging is zo reëel dat we er zelf in gaan geloven.

 

Zo had ik altijd angst wanneer wij met ons eerste kind op de boot van opa en oma waren. De steiger waar mijn dochter absoluut geen angst had en waar ik haar steeds naar het midden van de steiger trok, omdat ik haar al zag verdrinken. Zeer reëel en geloofwaardig de film die de mind mij voorschotelde en ondertussen beperkte ik mijn kind zo dat ze geen kant op kon en we haar met een touw om aan de boot vastmaakten om ongelukken te voorkomen. Ik vond dat wel heel erg dat touw aan haar vastmaken, maar ik begreep toentertijd niet dat ik mij schuldig voelde voor het beperken van de expressie van mijn kind door het geloven in mijn mind angsten.

 

Vrij recent en zo ’n 13-14 jaar later wandelden wij met het gezin langs de kades in onze stad en besloten we even bij de opengaande spoor en auto brug te stoppen om de boten er doorheen te zien gaan. Mijn dochter ging op de rand van de kade zitten alsof ze op een stoel ging zitten en mijn zoon zat wat op zijn hurken te wiebelen op een rand die een paar meter boven een grote rivier staat. Ik voelde die angst van weleer weer opkomen en wilde zeggen: pas op ga niet op die rand zitten, het is diep, je kunt in het water vallen en hoe kom je er weer uit? Terwijl ik dat dacht zag ik een trapje dat tot het water ging en dus geen reden tot paniek. En realiseerde ik mij wat er gaande was waardoor ik deze dingen niet zei en lette in plaats daarvan op mijn ademhaling en zag wat mijn mind in gedachten had voor mij, een angsttrip over het verliezen van mijn kinderen. Maar had ik echt de angst om mijn kinderen te verliezen door een verdrinkingsdood in de woelige rivier? Nee dat had ik niet, ik zag dat er niets aan de hand was en dat mijn kinderen heel verantwoordelijk omgingen met de situatie. Ik was het, ik ervoer een oude niet opgeruimde angst en in dat moment had ik de keuze om te kiezen voor angst of leven en ik koos leven en hielp mijzelf door het moment heen met de 4 tellen ademhalingstechniek. Niets gebeurde er met mijn kinderen en door niet mijn angst te projecteren en te verwoorden besmette ik zogezegd ook niet mijn kinderen met deze angst die niets te maken had met bewust opvoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irreële angsten van mij op mijn kinderen te projecteren en te spreken tegen hen met de stem van angst waar mijn kinderen niets van snappen en eerder verward raken van de bestraffende angstige toon waarop ik ze aanspreek en zodoende deze angst zullen opslaan gerelateerd aan de situatie waarin het gebeurde om het zo in hun eigen leven tot leven te laten komen en zich te beperken op dezelfde manier waarop ik dat doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren al luisterend naar de moeder en het kind wat er door het kind heen gaat, omdat ik ook ooit kind was en mijn moeder net zo met mij omging als ik met mijn kinderen om zo de zonden van de voorvaderen voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de moeder te zijn voor wat zij haar kind aandoet en zich niet te realiseren wat de verregaande consequenties zijn die zij haar kind en zichzelf aandoet, terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik ook ooit op dat punt was waar deze moeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mind angsten omtrent mijn kinderen als echt te zien/ervaren en te labelen als het geven om mijn kinderen en hen te behoeden voor het kwade, terwijl ik mij niet realiseer dat ik het kwade ben en niet uit liefde hen wil behoeden maar om mijn angst om hen te verliezen de vrije loop te laten gaan en te genieten van de energie die vrij komt van deze angst ervaring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het genieten van de energie die vrij komt bij het behoeden van mijn kinderen en het meegaan in irreële mind angsten om zodoende mijzelf goed te voelen voor wat ik doe als goede beschermende moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik vanuit eigen belang mijn kinderen bescherm door het nodig hebben van deze angst energie om mijzelf als goed en nodig te voelen als moeder, terwijl die vorm van bescherming niet nodig is en alleen maar consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in angst opvoeding vanuit een punt van eigenbelang en liefde als dekmantel van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het voortzetten van angsten in onze kinderen en niet de lef te hebben om de cycli in elke vorm mogelijk te stoppen en op te staan voor en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het afschuiven van angsten op onze kinderen net zo lang totdat het kind deze angst overneemt en wij he gevoel hebben dat het nare gevoel/de angst uit ons is en ons niet te realiseren dat wanneer wij het niet meer voelen/ervaren het er ook niet meer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet snappen van de angsten in onze kinderen en ons te separeren van die angsten als niet van ons om zo geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen als ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet zijn van een levend voorbeeld voor onze kinderen en niet ons te willen realiseren dat ons kind ons altijd volgt ook als wij niet handelen vanuit het voordeel van een ieder en wij zo een leven kapot maken alvorens het tot bloei kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het mis interpreteren van de rol van onze kinderen en ons niet te realiseren dat onze kinderen ons reflecteren wat we aan het doen zijn en onze angsten uitvergroten en onder de aandacht brengen om deze angsten te kunnen opruimen inplaats van niet te begrijpen dat we nu onze frustratie en angst op onze kinderen botvieren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door mijn mind om meegezogen te worden in irreële angsten en die over te brengen op mijn kinderen om zo beperkingen onder de noemer van liefde voort te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude angsten op te ruimen zodat ze geen eigen leven gaan leiden en zo mijn taak als ouder te vertroebelen met eigen belang en niet meer helder te kunnen zien wat echt is en wat mind realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn inzichten in mijzelf toe te passen in mijn taak als ouder om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind  Zeggen we nee tegen ons kind uit opvoedkundige motieven of zeggen we nee tegen ons kind uit angst?

 

Vandaag zat ik met mijn tiener kinderen op het bankje voor het huis van het zonnetje te genieten, de buurvrouw kwam ook met haar zoontje buiten. Het jongetje is een dreumes en is op alle mogelijke manieren zijn wereld aan het verkennen/uitbreiden en daarbinnen probeert hij de regels van zijn moeder te stretchen en te verkennen. Het jongetje dat nog maar net loopt en geniet van de “vrijheid” om zelf ergens heen te lopen en de wijde wereld in te trekken, wordt net als hij een beetje op gang komt door zijn moeder terug geroepen met “nee”. Je ziet het kindje veranderen in frustratie, hij zet het op een huilen en probeert van alles uit de kast te trekken om zijn moeders “nee” te omzeilen en dat te doen wat hij in de eerste instantie al wilde doen. In dit geval liep hij op de stoep voor onze huizen en mocht hij niet verder alleen lopen dan het huizenblok.

 

Ik keek er zo naar en dacht, tja zo doen we het allemaal als opvoeders/oppassers, we verbieden ons kind om dat te doen waarvan wij vrezen dat het niet goed af zal lopen. Waarbij wij in datzelfde moment onze angst projecteren en overbrengen op het kind en zo ons kind vullen met angsten van onszelf. Wanneer het kind groter wordt heeft het allerlei angsten waarvan het niet weet hoe het eraan komt en wat het over hem zegt.

 

Mijn buurvrouw is bang dat haar zoontje de weg op zal rennen en dat er op dat moment een auto of fiets aan zal komen en het kind aan zal rijden met alle gevolgen van dien. Dit klinkt als een goede moeder die op haar kind kan letten, maar is het zo dat het kind hierbij gebaat is? Als ouders moeten wij goed begrijpen dat wij een levend voorbeeld voor onze kinderen zijn en als we nee zeggen en zelf ja doen dan komt de ja van de handeling aan en zal de nee in woord alleen maar zorgen dat het kind een mind dossier aanlegt en ons uiteindelijk als hypocriet gaat zien en als ongeloofwaardig bestempeld.

 

Dus praktisch gezien, ziet het buurjongetje dat hij met zijn moeder verder kan lopen dan het huizenblok en ervaart hij op dat moment geen stress van zijn moeder en is het okay om voorbij het huizenblok te lopen. Nu wanneer hij alleen loopt en wil gaan ontdekken vindt zijn moeder het ineens niet goed dat hij verder loopt dan het punt waar zij normaal samen voorbij lopen. Het kind ervaart stress vanuit  zijn moeder die hem negatief benaderd wanneer hij alleen verder loopt dan het huizenblok, zodra hij weer terug komt op aandringen van zijn moeder knuffelt zij hem, wat het kind als een beloning ervaart.

 

Dus wat leert dit kind van zijn moeder? Ten eerste dat het stress oplevert als hij alleen verder dan het huizenblok wil lopen. Ten tweede dat hij wordt vertroeteld als hij doet wat zijn moeder hem zegt en dus leert hij wat het beloningssysteem inhoudt en dus leert hij hoe een consument te zijn en hoe in het systeem te passen. Ten derde leert hij hoe zijn situatie te manipuleren om toch te kunnen doen waarnaar hij verlangt. Ten vierde leert hij hoe mensen gunstig te stellen en blij te maken door een goed kind te zijn, terwijl hij plannen smeedt hoe uit te breken als moeder even niet kijkt. Dus kunnen we concluderen dat dit leren door angst en opvoeden door angstdoctrine is.

 

De moeder speelt haar mind angsten uit door te vrezen wat er allemaal zou kunnen gebeuren, zodat het kindje absoluut niet kan ontdekken zonder de angsten van zijn moeder over te nemen. Wat zou er daadwerkelijk zijn gebeurd wanneer hij verder gelopen was, hoe ver zou een dreumes gaan zonder zijn moeder? Zou het een oplossing zijn om wel met hem mee te lopen maar hem te laten ontdekken en om wanneer er daadwerkelijk fysiek gevaar dreigt meteen te kunnen ingrijpen? Je kunt niet leren in het leven, wanneer je zelf geen fouten mag maken om van te leren.

 

Dit is niet een makkelijke kijk op opvoeden wanneer wij zelf als ouders door angstmanagement zijn opgegroeid, maar zou het niet wat waard zijn als onze kinderen vrij van angsten zouden zijn binnen de exploratie van hun wereld? Zou het voor ons als ouders niet een mooie leerweg zijn om te zien dat wanneer wij reageren op situaties met onze kinderen vanuit emoties/gevoelens/angsten dat wij met onszelf te maken hebben en niet als superman of supervrouw aan de slag te hoeven om ons kind te redden. Wanneer wij bij het zien weglopen van ons kind als reactie allerlei plaatjes in onze mind te zien krijgen van ongelukken en hoe dingen heel verkeerd kunnen aflopen, dan is dat onze reactie die los staat van de fysieke realiteit waar wij ons op straat met ons kindje ons in bevinden. Ervaar eens wat het is wanneer je geen nee zegt tegen je kind, die “nee” die eigenlijk voor jezelf bedoeld zou moeten zijn om niet in te grijpen op een moment dat jouw kindje de wijde wereld verkent. Maar zoals bij elke nieuwe manier van dingen oppakken, moeten we ons niet laten verleiden tot gevaarlijk gedrag en doorslaan van overbeschermend naar gevaarlijk onverschillig. Daar waar ons kindje daadwerkelijk fysiek gevaar loopt daar moeten we ingrijpen en uitleggen waarom we ingrijpen. Laat j kind, kind zijn en realiseer je dat jij zijn levende voorbeeld bent en het ligt dus in jouw handen als ouder om een angstig kind te maken dat leert overleven in het systeem of een kind dat ziet en leert van jou hoe de regie van zijn eigen leven in handen te nemen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de rol als opvoeder een grote verantwoordelijkheid is en dat ik als ouder de mogelijkheid in handen heb om precies dat verschil te maken in de start van het leven van mijn kind en de komende generaties, zodat mijn kind leert wat het betekent om mens te zijn en hoe in het belang van een ieder te leven en keuzes te maken, omdat ik mijn kind dit laat zien door mijn handelen in mijn eigen leven zonder dat mijn woorden in discrepantie zijn met wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het “nee” van mijn buurvrouw en mij te realiseren dat het nee van mijn buurvrouw mij  herinnert aan mijzelf als ouder met jonge kinderen en het “nee” gebruikte in situaties waar ik angst had en gebeurtenissen in de toekomst projecteerde om zo het heden te manipuleren/controleren en mij niet te realiseren dat ik hiermee de angsten, die in mij zaten en nog niet overkomen waren, overzette op mijn kinderen en zodoende later met mijn angsten door mijn kinderen geconfronteerd werd en niet snapte waar deze angsten vandaan kwamen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien/inzien dat de angsten in mijn kinderen de angsten van mijzelf of van mijn partner waren en die ik aan moest gaan en aankan gaan om zo mijn kinderen te vertellen hoe deze angsten te overkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het overbrengen van angsten op mijn kinderen en zo mijn kinderen door een simpele “nee” te limiteren en zo hun evolutie stop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “nee” als onschuldig en effectief binnen de opvoeding te beschouwen en niet verder te durven kijken wat dit woord voor lading had en wat het afdekte aan angsten die ik niet onder ogen wilde zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat met “nee” ik mijn kind kneed in het zich vormen naar het systeem, zodat het later betere kansen in het systeem heeft en ik geen extra angsten hoef te hebben of mijn kind het wel overleeft binnen het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat wij als ouders in het huidige systeem onze kinderen klaarstomen voor het systeem en absoluut niets aan het kind laten zien van wie wij zijn als ouders/als mens, maar alleen maar bezig zijn om van de ene angst in de andere angst te verdwijnen om ons kind te behoeden voor het uitsteken van hun kop boven het maaiveld en beter te luisteren naar het systeem dan het systeem te veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen/realiseren/zien dat “nee” zeggen tegen mijn kind angst is en voortkomt uit eigen belang om mijn eigen angsten niet onder ogen te hoeven komen en simpelweg het “nee” te gebruiken om geen verantwoordelijkheid af te hoeven leggen en mijn rol als ouder te misbruiken om zo controle op mijn leven te houden en goed afgerichte kinderen te hebben die mij het leven niet al te moeilijk maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat “nee” en “ja” binnen de opvoeding een polariteit is en alleen maar daar is om eigen belang te dienen om te manipuleren met woorden terwijl mijn daden en woorden niet met elkaar in overeenstemming zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te beschuldigen van slechte opvoeding omdat zij niet consequent  nee kunnen zegge tegen hun kind en mijzelf niet te realiseren dat ik mij dus trots voel over het feit dat ik mijn kinderen heb gelimiteerd en hen angsten heb bezorgd die zij nu moeten doorwerken, omdat ik er niet naar wilde kijken voordat ik ze overbracht op hen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een moeder van tiener kinderen erachter te moeten komen dat ik mijn rol als ouder te licht heb opgenomen en dacht dat ik goed bezig was, terwijl ik alleen maar bezig was mijzelf niet onder ogen te komen en angsten over te dragen om zo de zonde van de voorvaderen door te zetten en mij niet realiseerde dat ik precies dat deed wat ik niet waardeerde in mijn ouders of juist het tegenovergestelde deed, niet in het belang van een ieder maar uit verzet tegen mijn ouders om het anders te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een opvoedkundige “nee” of “ja” even te stoppen en rustig adem te halen en te zien wel doel/belang ik nastreef en of dat in het belang van een ieder is en zo niet de actie af te blazen en om te zetten in een actie van gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien wat “nee” zeggen tegen je kind omhelst en dat het niet cool is wanneer je eigen angsten projecteert/overdraagt op jouw kindje en het zo niet leert te beslissen in zelfoprechtheid voor zichzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet schuldig te voelen over hoe de opvoeding die ik gaf aan mijn kinderen niet in het licht van “het belang van een ieder” was en te werken met wat hier is en ik het nu in het hier anders aan pak en mijn kinderen uit te leg waarom zij zelf moeten ontdekken hoe dingen gaan in plaats van het moeten doorleven van mijn angsten en niet toe te komen aan leven.