Dag 258 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – binden

basisinkomengarantieIn de voorgaande blog ben ik begonnen met de angstaspecten/dimensies, maar ik kwam er gaandeweg achter dat ik het eerst nodig heb om meer uit te schrijven en meer helderheid te krijgen alvorens over te gaan tot zelfvergeving en daarop volgend verbintenissen aan te gaan met mijzelf.

 

Er opende zich namelijk iets in relatie tot de verzuring van mijn relatie met het systeem na een chat over Nederlandse vertalingen gisteren. Ik droeg het woorden binden aan, waarop de anderen dat als een woord met een negatieve connotatie ervoeren. In dat moment in die context was binden voor mij gelijk aan cohesie, de onderlinge samenhang. Zoals je een boek bindt en alle delen bij elkaar brengt om uiteindelijk te verlijmen tot een geheel genaamd: boek. De anderen zagen het in dat moment als een limitatie en het gebonden zijn aan.

 

Vandaag was ik met mijn dochter op school en tijdens een gesprek hoorde ik het woord gebonden uit mijn mond komen en zag ik de polariteit van dit woord zich manifesteren door de klank die ik had uitgestoten. Ik werd er bij bepaald en lichtjes ontroerd diep van binnen. Het gesprek ging over het eventueel aanvragen van hulp via een team waar wij al zijn aangemeld en ik was het zat om gedwongen te worden in allerlei beslissingen die ik volgens anderen moet nemen en die ik dan vervolgens neem uit angst voor represailles van het systeem, maar die mij altijd duur komen te staan. Dus ik zei: ik meld mij niet meer aan bij stichtingen, organen of teams die niets daadwerkelijk doen, maar die mij de vrijheid ontnemen om te handelen zoals een ouder dat betaamt in het beste belang van het kind. Ik voel mij dus gebonden door al deze zogeheten goed bedoelde lange vingers van het systeem in de vorm van helpende organisaties die één ding voor ogen hebben, n.l. de jongere weer naar school krijgen.

 

Ik ben dus daadwerkelijk bang dat het systeem mijn mensenrecht als ouder zal ondermijnen, want in de mensenrechten in artikel 26 punt 3 staat: “Aan de ouders komt in de eerste plaats het recht toe om de soort van opvoeding en onderwijs te kiezen, welke aan hun kinderen zal worden gegeven.” Maar men doet mij geloven dat ik als ouder gewoon de leerplichtwet heb op te volgen en mijn kind, of het nu echt instaat is of niet, naar een school moet sturen waar zij buitenshuis onderwijs geniet.

 

Ik zie het systeem als iets buiten mijzelf dat als een zwarte schaduw over mij hangt en dingen van mij verlangt die niet reëel zijn en enkel en alleen in het belang van het systeem zelf is. Dus ja ik separeer/distantieer mijzelf van zo een systeem, waar maatwerk best mogelijk is maar waar starheid hoogtij viert.

 

Er zou dus hulp moeten komen voor de momenten dat mijn dochter veelvuldig achter elkaar ziek thuis is, de school kan dat niet echt oppakken want die is afhankelijk van de welwillendheid van zijn leraren. Dus iemand moet dat gaan doen, maar veelal zijn de mensen die inspringen mensen die zaken met school regelen en met school praten etc., dat is niet wat er nodig is. Wat nodig is, is de continuatie van het onderwijs, of mijn dochter nu op school is of thuis, wanneer zij instaat is om iets te doen.

 

Ik voel mij gebonden, ik zie best mogelijkheden en oplossingen, maar die zijn niet in het belang van het systeem en dus bluft het systeem dwars over mijn mensenrechten heen en vindt het systeem dat ik maar in de pas moet lopen. Jee wat heb ik een hekel aan gebonden zijn, aan handen en voeten gebonden, in een keurslijf van regels gedrukt, gevangen in het kooitje dat systeem heet. Het kooitje wat met mijn eigen zweet, bloed en tranen tot stand kwam door het systeem te accepteren zoals het is en toe te staan mij van mijn vrijheid te beroven. En dat is nu de vinger op de zere plek, mijn vrijheid wordt aan de haaien gevoerd, dat is het gevoel wat mij bekruipt doordat ik denk dat ik de touwtjes niet in handen heb en niet mijn eigen beslissingen mag maken zonder nadelige gevolgen. Dit gevoel stamt al uit mijn kindertijd, een tijd dat men het had over het breken van de wil van het kind, zodat je allemaal makke lammetjes kon worden. En ja mijn wil is gebroken op 3 jarige leeftijd, waar het niet alleen maar ging om het gevoel dat ik van mijn vrijheid werd berooft, maar ook van het vertrouwen dat ik had in mijn ouders en het vertrouwen dat ik had in mijzelf. Het systeem is dus verworden tot deze donkere schaduw die alles kan doen zodra het je wil gebroken heeft. Nu als volwassene heb ik de behoefte om terug te vechten en mijn mensenrechten direct weer terug te nemen, iets dat ik als kind al had willen doen maar de angst leek zo reëel, zodat ik mij jarenlang koest heb gehouden. Maar uiteindelijk is het  een gevecht tegen hersenschimmen, de donkere schaduw.

 

Ik mag opkomen voor de rechten van mijn kind en mijzelf, zolang ik weet dat mijn startpunt maar geen angst is of een denkbeeldige ‘ik en zij’ verhouding waardoor ik mij distantieer van alles dat het systeem voor staat. Ik laat dit alles even bezinken tot de volgende blog en zal uiteindelijk mijn zelfvergevingen uitschrijven gevolgd door verbintenissen met mijzelf die ik zal doorlopen in mijn fysieke werkelijkheid zodra ik in een dergelijke situatie verkeer. In mijn volgende blog zal ik het woord gebonden nog verder uitdiepen om zo nog duidelijker te zien waar ik mij van los moet maken.

 

Advertenties

Dag 197 van 2555; ik boos? HOEZO?

equal money capitalismHet woord boos en het exploderen van boosheid/woede, als iets van mij in mijn fysieke werkelijkheid speelt,  kon ik geen plekje geven, terwijl ik keek naar wie ik ben in boosheid en als boosheid. Wat bij mij als eerste opkwam was teleurstelling, alsof ik een teleurstelling boosheid noem, omdat ik misschien niet weet wat boosheid is in mijzelf. Ik spreek hier niet van een lichte irritatie maar een gevoel van boosheid dat je doet exploderen, waardoor je dingen zegt waar je later spijt van hebt of waarvan je gaat gooien en smijten met dingen. Het leek even alsof boosheid op die manier een dekmantel voor mijn teleurstellingen in mijzelf en in anderen is.

 

Tijdens een groepsgesprek over boosheid/woede werd mij gesuggereerd om boosheid terug te leiden naar mijn opvoeding om zo te zien wie ik ben geworden als boosheid. Daarnaast gaf iemand anders aan dat zij boosheid als het ware opspaarde totdat de bom barst en dat je op die manier een tikkende tijdbom bent of het internaliseert en uiteindelijk ziektes ontwikkelt door een verzameling van boosheden fysiek te maken. Een zeer rake opmerking, waarbij ik kon zien dat ik mijn boosheden dus naar alle waarschijnlijkheid heb onderdrukt en ik, of zal exploderen op een gegeven moment, of mijzelf ziek zal maken door de boosheid mijn vlees te laten infiltreren.

 

Dus terug kijkend op boosheid in mijn opvoeding dan zie ik dat mijn vader ineens kon exploderen en enorm boos kon worden waar ik als kind bijna hart kloppingen van kreeg. Het was iets onvoorspelbaars, maar wanneer het zich voordeed was het patroon wat zijn boosheid volgde altijd hetzelfde en dus voorspelbaar. Ik was eigenlijk best angstig voor dit soort uitbarstingen van mijn vader en ik probeerde dan ook zo goed mogelijk te voorkomen dat zijn boosheid gericht was op mij. Terwijl mijn moeder eigenlijk nooit boos was en als zij boos was lachbuien kreeg, haar boosheid was meer mokken en sputteren. Dus met andere woorden onderdrukte boosheid/woede die door de jaren heen veelal als uitgesproken back chat zich manifesteerde. De eerste kennismaking met boosheid/woede van mijn ouders was dus mijn vaders woede die wanneer hij klaar was voor hem over was terwijl de aanwezigen nog na zaten te sidderen. Boosheid is dan ook iets dat ik probeer te voorkomen in mijzelf als in de ander, omdat het mij angst oplevert en koste wat kost vermeden moet worden.

 

De eerste bewuste kennismaking met mijn eigen boosheid was, gedwarsboomd worden als peuter in dat wat ik wilde in het moment, wat meestal het langer spelen bij de buurkinderen was. Wanneer ik mijn zin hierin niet kreeg, iets wat eigenlijk meer regel dan uitzondering was, dan werd ik ziedend. Ik stortte mij dan op de grond neer en ging liggen trappelen op de grond. Mijn ouders wisten hier niet mee om te gaan en raadpleegden de huisarts en vroegen om raad. Het advies luidde; met het hoofd onder de koude kraan houden tot het over is. Dus dat deden mijn ouders en ik ervoer het alsof ik werd vermoord en bedrogen door mijn ouders. Het beoogde resultaat was behaald, want ik werd niet meer boos, ik was braaf en vreesde mijn ouders voor wat zij konden en zouden doen wanneer ik niet zou gehoorzamen. Vanaf die leeftijd heb ik geen herinnering aan woede aanvallen of explosies van boosheid, ik word eenvoudigweg niet boos, hooguit geïrriteerd of teleurgesteld.

 

Toen ik dit zo op een rijtje zette moest ik wel inzien dat ik mijn boosheid al die tijd aan het onderdrukken ben geweest, met mijn moeder als voorbeeld en tegenpool van mijn vader. Mijn vaders voorbeeld zou ik nooit willen volgen omdat het mij angstig maakte, dus deed ik het tegenovergestelde, maar toch naar voorbeeld. Wanneer ik mij even vertraag en op mijn ademhaling let, mijn ogen sluit en boosheid visualiseer, dan voel ik een golf van boosheid in mij, in mijn fysieke lijf. Ik probeerde te benoemen wanneer ik boos ben en op wie ik boos ben en ik zag duidelijk dat het er is. Ik ben godverdomme boos op heel veel dingen en mensen, maar ik heb mij aangeleerd mij te gedragen, want boosheid uiten dat komt je duur te staan. Mij niet beseffende dat boosheid niet uiten mij wellicht wel duurder komt te staan. En is er ook niet zoiets als boosheid uiten, maar anderen daar niet mee te misbruiken? Ik zal iets moeten met deze energie die woekert in mijn lijf, ik zal dat moeten kanaliseren in plaats van wegstoppen en ondergronds zijn eigen gang te laten gaan.

 

Probleem:

 

Mijn probleem is dus het boos zijn maar het niet erkennen en onderdrukken uit angst dat er iets ergs zal gebeuren wanneer ik mijn boosheid/woede eruit laat.

 

De oplossing:

 

Mijn woede erkennen en te uiten op zo’n manier dat ik anderen nog mijzelf daarmee schaad.

 

De beloning:

 

Mijzelf niet ziek maken door de boosheid te internaliseren en geen gevaar als tikkende tijdbom voor mijzelf en anderen te zijn, maar te snappen in zelfoprechtheid waarom ik boos ben en hoe ik dat patroon kan doorbreken en corrigeren.

 

 

De volgende vergevingszinnen zijn een aanzet om dit probleem te ontrafelen, waar ik in de komende tijd steeds vanuit een andere hoek weer op terug zal komen.

 

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mij te labelen als teleurstelling en boosheid te zien als dekmantel voor deze teleurstellingen en mij niet te realiseren dat boosheid/woede het platform is van waaruit meerdere emoties/gevoelens ervaren kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als teleurstelling te bestempelen en zo opnieuw boosheid te onderdrukken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid in mijzelf te zijn en te voelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen bij het idee dat ik mijzelf ziek zal maken of heb gemaakt door het onderdrukken van mijn boosheid/woede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te voelen bij het uiten van mijn boosheid/woede en angst te voelen bij het niet uiten van mijn boosheid/woede en mij zo in een impasse te plaatsen waar ik de angst beleef en afweeg in mijn geest zonder in contact met mijn fysieke werkelijkheid te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in afscheiding van mijn boosheid/woede te bestaan en het zo te bestempelen als niet bestaand.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid/woede te onderdrukken en mij niet te realiseren wat dat voor consequenties heeft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik zal exploderen en mijzelf zodoende niet meer onder controle te hebben en mij niet te realiseren dat het gaat om de regie de besturing van mijzelf in zelfoprechtheid waarbij ik boosheid/woede kan erkennen en sturen als iets van mij dat gecorrigeerd kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de onvoorspelbaarheid in de boosheid/woede van mijn vader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onvoorspelbaarheid binnen boosheid/woede als iets bedreigends te zien waar ik mijzelf niet tegen kan beschermen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om uit angst de manier waarop mijn vader met boosheid/woede omgaat niet te willen implementeren en dus totaal niet te willen kijken naar boosheid/woede in mijzelf als mijzelf en het te negeren uit gemak en zelfbehoud.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het tegenovergestelde gedrag te vertonen aangaande boosheid/woede om niet als mijn vader te hoeven zijn binnen het punt van boosheid/woede.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn moeders gedrag van onderdrukken aangaande boosheid/woede te implementeren en mij niet te realiseren dat ik dat doe vanuit een polariteit met het gedrag van mijn vader.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik gewoonweg niet boos word en mij niet te realiseren dat deze energie er is en zijn weg hoe dan ook vindt, met of zonder erkenning van mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij even machteloos te voelen nu ik besef dat ook boosheid/woede in mij is en even niet te weten wat ik ermee aan moet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te sluiten van mijn eigen boosheid/woede en daar dus teleurstelling over te voelen, want ik stel mijzelf teleur wanneer ik mijn fysieke lijf misbruik door boosheid/woede erin te laten woekeren.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de boosheid/woede in mijzelf te erkennen en gelijk en 1 te zijn aan mijn boosheid om het zo te kunnen sturen en te gebruiken om te zien waar ik aandacht aan moet schenken en hoe en wat ik in mij moet corrigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet af te scheiden van mijn eigen boosheid/woede.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke lijf niet te belasten met onderdrukte boosheid/woede.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door middel van de 4 tellen ademhaling mijzelf door mijn boosheden/woede heen te helpen wanneer ik ze ontdek of bewust beleef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om net bang te zijn voor de boosheid/woede in mijzelf als mijzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen wie ik ben geworden als boosheid/woede en wie ik kan zijn als bestuurder van mijn boosheid/woede.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken ho eik mijn boosheid/woede zo kan kanaliseren dat ik nog mijzelf nog een nader schaad door het uiten van mijn boosheid/woede.

Dag 104 van 2555; foute oma als trigger point

Dag 104 van 2555; foute oma als trigger point  We gingen als gezin mijn schoonouders een middagje opzoeken die even kort in Nederland waren. Het in kaart brengen van al mijn opinies, geloof en ideeën over mijn schoonouders en met name mijn schoonmoeder, heb ik middels schrijven en spreken voor een groot deel in kaart gebracht. Ik ben ook niet meer opstandig wanneer mijn partner mij meevraagt naar zijn ouders te gaan en ik kan zeggen dat ik nagenoeg neutraal in deze relatie sta. Ik zeg nagenoeg, want het moment brak aan dat ik, nu eens op een omslachtige manier en indirect, reacties had op mijn schoonmoeder die de oude mening die ik van haar had bevestigde. Verdorie, ben ik er toch weer ingetuind, want zo voelde het achteraf, luttele minuten erna.

Mijn schoonmoeder vertelde een verhaal over haar zus. Haar zus krijgt elke complete zondag haar kinderen en kleinkinderen over de vloer, dit is zo gegroeid door de jaren heen en iedereen houdt zich er nog altijd trouw aan. Nu kan ik mij zo indenken dat het voor de kleinkinderen die inmiddels tieners en twintigers zijn en die hun leven lang elke zondag bij opa en oma spenderen, op een bepaald moment het bezoek als een belasting voelt. Niemand heeft het hierover, want we doen wat we altijd al doen.

Op een gegeven moment komt de jongste kleinzoon het huis van opa en oma binnen samen met zijn gezin en groet oma niet. Dit schoot in het verkeerde keelgat van oma, want oma vond dit kleinkind toch al een “hark”, vertelde mijn schoonmoeder. Hier begon ik lichtjes te steigeren. Omdat oma dit kleinkind als minder acht dan de anderen,  kan hij het zich niet permitteren om niet te voldoen aan de regels van zijn oma. Oma stuurde de tiener naar buiten, want hij was niet welkom als hij niet groette. Hij liep braaf naar buiten en bleef daar een tijdje. Oma begon zich zorgen te maken en vroeg zich af of zij het kleinkind te hard had aangepakt, een schuldgevoel ontwikkelde zich. Daarna kreeg zij de angst dat hij zou zijn weggelopen, dus zij wist dat haar gedrag niet in de haak was en vreesde kritiek van de anderen en de schuld te krijgen van het eventueel weglopen van de kleinzoon. Oma ging achter de voordeur staan wachten. Uiteindelijk belde de kleinzoon aan en koos eieren voor zijn geld, groette oma en ging naar binnen om zich te voegen bij de anderen. Mijn schoonmoeder vertelde dit op zo’n toon van, kijk eens wat een opvoed talent die zus van mij. Ik weet inmiddels dat ook mijn schoonmoeder er rare kronkels op na houdt als het aankomt op opvoeden en dan met name het opvoeden van anderen dan haar eigen kroost.

Er ontstond een enorme wir war binnenin mij. Ik voelde boosheid naar de tante toe, boosheid naar mijn schoonmoeder toe om zo’n verkeerd verhaal op te hemelen als de norm voor opvoeden. Ik wilde haar wakker schudden en zeggen: “zie je niet hoe krenkend je zus en laatdunkend zij naar dit kleinkind toe is, dit is toch geen verhaal dat je gaat lopen doorvertellen alsof je zus de opvoed Godin zelve is. Wat is er mis met jullie dat jullie je zo botvieren op anderen, los verdomme je eigen shit eens op, voordat je anderen beschadigt”. Maar ik slikte dit alles in, ik had beloofd geen nieuwe frictie te veroorzaken en het was de vraag of een dikke 70-tigger haar opinies kan bijstellen. Is die flexibiliteit er nog, als zij haar hele leven zich heeft vastgebeten in deze grove/ruwe manier van opvoeden? De ervaring tot nu toe zegt, nee. Maar dit alles bevestigde mijn oude opinie die gebaseerd was op energetische verwikkelingen zoals emoties en gevoelens, dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen is met kinderen en er rare normen en waarden op na houdt ten opzichte van wat ik als normaal zie.

Ik had dus reacties en dus kan ik nog niet staan als mijzelf gelijk en 1 aan het leven, t.o.v. mijn schoonmoeder, wat ik als jammer ervoer aan de ene kant maar tegelijkertijd ook als een punt dat gewoon doorgewerkt kan worden, om zo weer verder te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het personage van “moeder” en het zodoende persoonlijk te nemen hoe en waarom dit kleinkind zo werd behandeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op het feit dat iemand anders ten onrechte hark wordt genoemd en dit dus persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrecht te voelen dat een kind niet zichzelf mag zijn en door zijn oma als vertegenwoordigster van het systeem tot de orde wordt geroepen. Terwijl het geen zin heeft om deze onrecht te voelen en de energie ervan persoonlijk te nemen, het zet geen zoden aan de dijk noch verandert het de situatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij de goedkeuring van mijn schoonmoeder op de opvoed methode van haar zus en ik die projecteer op eerder gebeurde zaken met mijn kinderen en mijn schoonmoeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nog steeds de opinie te hebben dat mijn schoonmoeder niet te vertrouwen is met kinderen, vanwege afwijkende ideeën over wat kan en niet kan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder niet te vertrouwen met mijn kinderen omdat ik in het verleden niet heb gestaan en niet een lijn heb getrokken en gezegd, tot hier en niet verder, in plaats daarvan heb ik mijn kinderen bij mij gehouden als “moeder” personage om ze te beschermen tegen deze boze schoonmoeder en nooit gecommuniceerd dat ik haar vreesde voor haar handelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn schoonmoeder rare dingen zou uithalen met mijn kinderen en zo hun verblijf tot een naar verblijf te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als ik de verhalen van mijn kinderen terug hoorde over hoe het bij opa en oma geweest was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onmacht te voelen en dat in boosheid om te zetten in plaats van een lijn te trekken en de eindverantwoording over mijn eigen kinderen te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er als “moeder” personage er alles aan te doen dat een logeer partij niet meer zou plaatsvinden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik frictie veroorzaakte door mijn kinderen bij mij te houden als “moeder” personage en niet open en transparant te communiceren waarom ik geen logeerpartijen meer wilde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn schoonmoeder als kwaad te bestempelen en daarmee de kous af te laten zijn en zo geen verantwoordelijkheid te nemen voor het uitpraten en zoeken naar oplossingen omtrent het zien van de kleinkinderen door de grootouders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorbeeld van de zus een trigger point was voor de onderdrukte woede die ik jegens mijn schoonmoeder/schonouders voel als het gaat over de behandeling van mijn kinderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer logeerpartijen weer op de agenda komen ik duidelijk aangeef waar ik sta als ouder/mens en de kinderen laat meepraten samen met de grootouders over hoe zij erin staan en hoe zij het anders zouden willen zien en of zij überhaupt nog zin hebben in logeerpartijtjes gezien hun leeftijd.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oordelen en opinies over mijn schoonmoeder te zien voor wat ze zijn en daar zelfvergeving op te doen om zodoende elke keer met een schone lei te kunnen beginnen en het verleden niet mijn heden en toekomst te laten bepalen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als mens met kinderen zolang dat nog nodig is voor mijn kinderen/samen met mijn kinderen te bepalen wat wij accepteren en toestaan binnen de relatie met de grootouders.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze reacties als ondersteunend te zien in mijn proces en niet als falend, om zo vooruit te kunnen en niet te blijven steken in oordelen en opinies.

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?Het “bevestig mij positief” personage

 

Met veel kleine kinderen in mijn nieuwe woonplek geeft dat veel momenten van herkenning aangaande de opvoeding en soms kippenvel over de aanpak van anderen als mij in een ver verleden. Het geeft een moment van reflectie over hoe ik dat jaren terug zelf heb gedaan en hoe ik het nu zou aanpakken met het Desteni materiaal en tools. Zo zag ik wijkgenoten al klappend en juichend kinderen positief bevestigen wat bij mij de vraag triggerde of dat nu wel wenselijk gedrag is van ons ouders.

 

Positief bevestigen is het kind belonen met uitbundig positief gedrag door ons ouders waarin wij verbaal laten weten dat wij trots zijn op ons kind en non-verbaal uitzenden dat wij het kind waardig achten en accepteren. Dit wordt door ons gedaan om het kind zelfvertrouwen te geven en zo sterker in zijn schoenen te laten staan en de wereld aan te kunnen. De vraag is dan of een mens ZELFvertrouwen krijgt wanneer een ander dan ZELF verteld dat het waardig is en geaccepteerd wordt? Hoe kan ik in mijzelf gaan vertrouwen als ik dat zelf niet hoef te doen, maar geleerd krijg dat ik het buiten mijzelf moet zoeken. Dan creëren  we mensen zoals jij en ik, wij denken zelfvertrouwen te hebben maar zoeken in alle gaten en kieren naar positieve bevestiging om geaccepteerd te worden en als waardig lid gezien te worden. Hoe vaak zijn we niet onzeker en hebben we dus totaal geen vertrouwen in onszelf? Wanneer we iets op ons werk voor elkaar hebben gekregen/gepresteerd hebben dan verwachten wij een applaus en bedankjes en als dat uitblijft dan zijn we teleurgesteld, teleurgesteld in ZELF. Simpel omdat het ons niet geleerd is hoe op onszelf te vertrouwen door onze ouders en het onderwijssysteem. Dus waarom zouden wij als we weten waar deze weg heen leidt ook onze kinderen deze weg opsturen?

 

Waarom zouden we gaan joelen en klappen als onze peuter een vierkant blokje in het juiste gaatje stopt in plaats van er te zijn in het moment met ons kindje en samen te ontdekken hoe de vormpjes in de corresponderende gaatjes gaan. Waarbij het een ontdekken en een uitbreiden van mogelijkheden is en geen in competitie zoeken naar die positieve bevestiging. Dus het vierkante blokje in het ronde gaatje proberen te stoppen is een zaak van ervaren waar de fysieke mogelijkheden liggen en zou geen aanleiding moeten zijn voor de ouder om het handje van ons kind te pakken en naar het juiste gaatje te sturen om alsnog een positief energetisch moment te kunnen creëren. Ook kleine kinderen weten dat zij dat niet zelf deden en voelen zich gelimiteerd door ons gedrag zonder daar nog woorden aan te kunnen geven. Frustratie is dan dichterbij dan misschien verwacht en een simpel spelletje kan eindigen in een driftbui van onze peuter.

 

Het is zaak ons kind in de eerste jaren te ondersteunen en niet te kneden door onze angsten en kennis, omtrent opvoeden die we absoluut niet hebben getest met gezond verstand. Wij zouden het ook niet leuk vinden wanneer wij op ons werk constant iemand naast ons zouden hebben die de back space toets van onze computer zou bedienen en zou gaan juichen wanneer wij geaccepteerd gedrag vertoonden. Zouden wij daar zekerder of meer zelfvertrouwen van krijgen of zou juist het tegenovergestelde bewerkstelligd worden? Als wij zelf niet leren op ons zelf te vertrouwen dan zullen wij tot in het einde der dagen blijven zoeken naar positieve bevestiging en heel ver gaan om dat te krijgen, als een junk die op zoek is naar zijn volgende shot. Aandacht vragend en energie slurpende wezens die in competitief gedrag met elkaar omgaan, wat precies het actuele beeld van kinderen heden ten dage is en het exacte beeld dat wij afkeuren in onze of andermans kinderen, terwijl wij het levende voorbeeld zijn van hoe dit gedrag zich evalueert binnen volwassenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging buiten mijzelf te zoeken en teleurgesteld te zijn wanneer ik die bevestiging niet krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik anderen nodig heb om positief bevestigt te worden en niet kan zijn met mijzelf in het moment met wat zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van onaardig gedrag als zij mij niet positief bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgewezen te voelen wanneer ik niet positief bevestigt word door anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energetische lading van positieve bevestiging te zien als een levens elixer dat nodig is om voort te bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aleen dan waardig te voelen als anderen mij zien als waardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verslaafd te zijn aan de energetische lading van positieve bevestiging en mijn leven zo in te richten dat ik van de ene positieve bevestiging in de andere ga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die dingen te doen waarvan ik zekere weet dat zij positieve bevestiging opleveren en zo mijn eigen leven manipuleer rondom positieve bevestiging en mij niet realiseer dat wanneer ik instaat ben mijn leven zodanig te manipuleren ik ook instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en te handelen in de beste interesse van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fijn gevoel in mijn solar plexus te ervaren bij positieve bevestiging en een false vorm van zijn als echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren en in de toekomst te projecteren hoe ik positieve bevestiging kan uitlokken bij anderen en mijzelf af te meten aan de mate van manipulatief gedrag als zijnde zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “bevestig mij positief” personage en mij niet te realiseren dat het slechts om een personage gaat en niets van doen heeft met echt leven en vertrouwen op mijzelf en de plek die ik wil innemen in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder mijn kinderen te hebben aangespoord door positieve bevestiging om hen te manipuleren in door mij gezien gewenst gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging te hebben gebruikt bij mijn eigen kinderen/kinderen in het algemeen om surrogaat zelfvertrouwen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een kind ZELFvertrouwen krijgt wanneer ik het aanmoedig en manipuleer met positieve energie en mij niet realiseer dat ik het kind limiteer in zijn/haar zelfexpressie en ontwikkeling van eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om kinderen positief te bevestigen omdat het een herinnering van een fijn gevoel, fysiek en mentaal, bij mij oproept wat ik het kind wil geven/gun.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet goed te weten hoe ik mij moet gedragen als ik het kind niet positief kan bevestigen en zelfs in mijn ogen negatieve situaties omkeer in positieve om zo alsnog positief te kunnen bevestigen en mij niet te realiseren dat ik een verknipte kinder persoonlijkheid co-creëer door een voorbeeld van manipulatie en beperking neer te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder te denken dat ik goed bezig ben, maar mijzelf niet te realiseren dat ik vanuit mijn mind handel en niet vanuit het fysieke, dat wat hier is in het moment in elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als liefdevolle ouder te zien en voor het gemak niet zie dat ik handel vanuit polariteit en dus mijn liefdevolle aanpak net zo goed een hatelijke/angstige aanpak is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging gezien wordt als een positieve benadering van een kind omdat we te bang zijn om echt te zien wat voor onzekere monsters we creëren door simpelweg naar onszelf te kijken en onze ouders, grootouders om te zien dat het tijd is om de cirkel te breken en echt te leven vanuit de kracht in onszelf als eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als normaal en als de norm wordt gezien om onze eigen angst om niet geaccepteerd te worden te overschreeuwen en wij niet bereidt zijn om te zien dat het niet werkt en het niet gewerkt heeft bij ons als kinderen en als volwassenen, maar het tegenovergestelde bereikt is en niemand op deze aarde echt zelfwaarde/zelfvertrouwen heeft als het erop aankomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als het medicijn tegen onzekerheid en gebrek aan zelfwaarde wordt gezien, maar in feite ons alleen maar fragieler en onzekerder maakt en toestaat dat wij verslavend gedrag aan positieve energie gaan vertonen ter compensatie van het nare gevoel van onzekerheid dat binnenin ons knaagt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Zelfwaarde en ZELFvertrouwen in mijzelf te zoeken door te staan als en voor het leven en niet langer dit buiten mijzelf te zoeken als een junk op zoek naar een shot.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kinderen niet positief nog negatief te bevestigen, maar te leren zijn in het moment met het kind om samen het leven te ontdekken en niet in te delen in vakjes van goed en slecht en zo niet de competitie met onszelf en anderen aan te gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door levend voorbeeld te zijn andere ouders zonder woorden/beter weet gedrag te laten zien hoe de omgang met een kind kan zijn als er niet positief of negatief bevestigd wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te zoeken naar het gevoel dat gepaard gaat met positieve bevestiging buiten mijzelf en mijn handelen niet centraal in het kader van dit gevoel te stellen.

Dag 67 of 2555; het “geïrriteerd zijn door andermans gedrag” personage

Dag 67 of 2555; het "geïrriteerd zijn door andermans gedrag" personageVandaag wandelde ik met mijn ouders over een voetgangerspad naar een zandverstuiving in Noord-Brabant. Alpratende liepen wij over het pad toen er een fietsbel achter ons klonk die ons waarschuwde aan de kant te gaan, mijn vader reageerde verbolgen op de fietsers die ons passeerden. Na de fietsers volgde er eenbrommer en nog een 4-tal fietsers. Het voetpad had om de 3 meter een bord met voetbad, kleine bordjes met verboden te fietsenen een echt fietspad dat paralel aan het voetpad liep, dus de boodschap zou duidelijk moeten zijn. Mijn vader begon zich steeds meer te irriteren en eerst tegen ons zijn back chat te ventileren totdat hij fietsers ging naroepen dat ze fout bezig waren. Ik probeerde hem te confronteren met het feit dat hij zo reageerde om een reden, maar deze boodschap kwam niet aan en de irritatie ging over in boosheid.

 

Ik keek in mijzelf om te zien of ik mij in zijn schoenen kon verplaatsen en of ik een dergelijk voorval kon terug halen uit mijn eigen leven. En ja er zat een herinnering die die dezelfde lading en origine had.

 

Al zittend op mijn balkon in Italië keek ik neer op de begane grond waar op het plein een kinderverjaardag voor het jongerencentrum werd gevierd. De kinderen liepen rond te rennen en te schreeuwen, cadeaus werden bij aankomst direct gegeven, het papier werd er wild vanaf gescheurd en van zich af gegooid. Vervolgens werd dit papier opgepakt door andere kinderen en in de bosjes gegooid, wat voor mij van bovenaf zeer zichtbaar was. In dat moment had ik diezelfde verbolgenheid die ik ook bij mijn vader zag vandaag. Ik kon er niet bij dat om geen reden papier zomaar in de bosjes verdween en deze kinderen klaarblijkelijk niet waren opgevoed om zodoende het papier in een prullenmand te gooien. Iets irriteerde mij mateloos, iets confronteerde mij met mijzelf, maar ik wilde niet naar binnen kijken om te zien wat het was. Ik bleef steken in het niet weten waarom mij dit zo raakte en ik raakte er niet over uitgepraat tegen mijn partner die ook op het balkon zat.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van schreeuwende en rond rennende Italiaanse kinderen een scala van herinneringen open te trekken die ik als negatief had gearchiveerd en mij nu mijn hoofd doen schudden in afkeuring van het losbandige gedrag van het Italiaanse kind dat ik als slecht opgevoed label en iets waar ik mij van distantieer als Nederlandse.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het open scheuren van cadeaus als hebberig en onbehouwen te labelen door mijn eigen socialisatie en opvoeding, zonder daar zelf een echt idee over te hebben gevormd en zodoende mijn programmering klakkeloos  op te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze kinderen zonder dat ik ze ken te zien als slecht opgevoede kinderen die, mijn rust op mijn balkonnetje komen verstoren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het papier in de bosjes gooien als een daad van onverschilligheid door slechte opvoeding te beschouwen en mij als opvoeder op de borst te kunnen slaan dat mijn kinderen niet zo onverschillig zijn als het gaat om milieu en vervuiling op kleine schaal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen waar de wereld heen moet wanneer jonge kinderen nog geen papier in een prullenbak kunnen gooien en moedwillig het rondstrooien en troep maken, terwijl ik mij in dat moment separeer van het feit dat ik net zoveel aandeel heb in het “waar moet de wereld heen gaan” als ik/wij dit gedrag vertonen en tolereren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan het troep maken en onverantwoordelijk omgaan met spullen, terwijl ik weet hoe ik strijd met mijn eigen kinderen om het besef van netjes omgaan met je spullen en geen troep maken op plekken waar we met z’n allen moeten leven en dit zodoende geen happy moment is om aan herinnerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie naar anderen te hebben over zaken die ik binnenshuis zelf ook niet op orde heb met mijn eigen kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te irriteren aan slechte opvoeding terwijl ik zelf onzeker ben over de opvoeding die ik mijn kinderen geef en vrees dat ik het niet goed doe en met hun levens fuck.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn back chat de kinderen onopgevoed en vervuilers te noemen en mij niet te realiseren dat zij naar alle waarschijnlijkheid nooit een goed voorbeeld hebben gehad om te volgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze kinderen als verdorven en mislukt te beschouwen in mijn back chat en niet te realiseren dat dit maar een facet is van deze kinderen terwijl ik hen oordeel als een geheel, als vervuilers,  in het licht van dit voorval.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn irritatie een uiting is van een reactie in mijzelf en een schrikbeeld van mijzelf als slechte opvoeder dat ik het liefst niet onder ogen zie en daardoor mijzelf limiteer en niet de kans geef om te onderzoeken of het gegrond is dat ik een slechte opvoeder ben of niet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf op te vreten van binnen door  1 en gelijk met de irritatie te zijn en te worden en niet meer instaat te zijn in dat moment om gezond verstand op de situatie los te laten en het te zien voor wat het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irritatie in mij of in anderen als een alarm te zien voor het mij afsluiten van de werkelijkheid en mij alleen nog maar bezig te houden met de irritatie om zo niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet geconfronteerd te willen worden met het feit dat ik mogelijk een slechte opvoeder ben en vrees voor mijn imago naar de buitenwereld toe dat ik zo positief mogelijk wil houden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze vorm van irritatie als een trigger point te zien en een manier om te kunnen groeien door naar mijzelf te kijken en te leren van mijzelf in plaats van dicht te slaan en niet te willen zien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in een punt van irritatie uit angst voor het onbekende en uit angst voor verandering.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook de irritatie van anderen te gebruiken om naar binnen te kijken en te zien of ik mij in hun schoenen kan verplaatsen en kan leren van hun ervaringen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dag 57 van 2555; het “ik ben een betere ouder” personage

Dag 57 van 2555; de "ik ben een betere ouder" personageHet valt mij na 6 jaar weg te zijn geweest zo op dat de Nederlandse moeder niet echt weet wat te doen met het grote aantal kinderen dat ze heeft/wenste. Elke keer wanneer ik in de stad loop dan hoor ik moeders tegen een koor van 3 tot 4 kinderen roepen dat ze geïrriteerd is, het niet meer leuk vindt of gaat dreigen tot ze erbij neervalt. Dat is het moment waarbij de gedachte “ik kan het beter” als een flits door mijn mind gaat. Vervolgens komt er de back chat die aangeeft in detail waarom deze moeders zulke zuurpruimen zijn of ik start een vergelijkend warenonderzoek in mijn mind met de Italiaanse moeder die niet opvoed totdat ze oma is. Het resultaat is dat ik fysiek zwaar verder loop na zo’n observatie en mijzelf afvraag waar dat heen moet als we zo met onze kinderen omgaan en vervolgens ben ik blij dat ik nu dat soort problemen niet face als moeder en mij dus door vergelijking opkrik aan de onmacht/ellende van een ander. Dit gedrag van mij is niet echt acceptabel en komt niet voort uit de realiteit maar uit gevoelens/emoties/angsten die gefabriceerd zijn in mijn mind met mijn eigen goedkeuring.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te oordelen als slechte ouder en mijzelf buitenschot te houden binnen deze vergelijking, maar de ander te vergelijken met het ideaalbeeld dat ik heb van een goede ouder in mijn mind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om graag gezien te willen worden als goede ouder om me zo beter te voelen dan ik in werkelijkheid doe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden wanneer ik als goede ouder wordt geroemd, omdat ik vind dat ik niet voldoe aan dat label.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van veel kinderen en niet weten hoe het aan te pakken, als iets slechts te beoordelen in een ander, terwijl ik niet beter ben dan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een andere moeder zwart te maken met mijn back chat om zo mijzelf beter uit de bus te laten komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het hebben van 3 of meer kinderen te zien als onverantwoordelijk gedrag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te oordelen om het geven van een slechte opvoeding, terwijl ik niet weet of mijn opvoeding de tand des tijds doorstaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik beter kan opvoeden terwijl ik niet in de schoenen van de ander sta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de consequenties die andere ouders generen, terwijl ik weet dat ook ik als ouder consequenties genereer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het onacceptabel te vinden dat ouders dreigen/chanteren terwijl ik in het verleden dat vast en zeker ook gedaan zal hebben en dus meer een schuldgevoel ervaar dat gecamoufleerd moet worden met gevoelens van beter zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind mij een beter ouder te voelen maar niet kijk wat ik in de praktijk zelf waard ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als ouder af te rekenen op het gedrag dat ze vertonen terwijl ik weet dat het mij ook heel wat tijd heeft gekost om enigszins richting te geven aan mijzelf als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om blij te zijn als ik andere ouders met jengelende kinderen te zien, wetende dat ik niet meer in die fase zit van kleine kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer een kind huilt meteen denk dat er slecht wordt opgevoed, terwijl ik zelf een dochter heb die heel lang om van alles en nog wat gehuild heeft wat niet altijd direct te maken had met opvoeding.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het nodig te hebben om als goede ouder uit de bus te komen om zo mijn gevoel van falen en schuldgevoel naar de opvoeding die ik mijn kinderen heb gegeven niet onder ogen hoef te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opvoeding en de beelden die ik zie van de opvoedingsresultaten van een ander niet meteen met de grond gelijk te maken, maar te relativeren en te snappen waar het mis ging en naar binnen te kijken waar ik mis ging om zo door de ander te leren van mijn fouten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven zien dat het zien van slechte opvoedpraktijken zaken bij mij triggeren en de angst doet aanwakkeren dat ik gefaald heb als ouder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik beter uitgerust ben om kinderen op te voeden dan ouders die niet in proces zijn, terwijl iedereen in proces zit en iedereen zijn/haar proces loopt op zijn/haar eigen tempo.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te streven om de beste moeder van de wereld te zijn maar een mens te zijn die beslissingen in het belang van een ieder kan nemen en daardoor niet alleen voor mijn kinderen wat kan betekenen maar voor een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een voorbeeld te zijn voor andere ouders, daar waar ik al door bepaalde punten ben heengegaan in de opvoeding en zodanig een voorbeeld in kan zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als ouder niet meer te vergelijken in mijn mind, wat tot niets leidt dan consequenties, maar in plaats daarvan in gesprek te gaan met anderen over opvoeding en zo ervaringen te kunnen uitwisselen.