Dag 150 van 2555; #YOLO

Dag 150 van 2555; #YOLO  You Only Live Once is 1 van de meest populairste hastags op dit moment. Je leeft maar 1 keer lijkt in ons een golf van eigenbelang teweeg te brengen om alles te doen wat je altijd al had willen doen en dat te hebben wat je altijd al had willen hebben. Dus met andere woorden wij nemen deze zin,  je leeft maar 1 keer, als een angst om iets te missen. Graaien wat je nog graaien kan, want je leeft maar 1 keer. Yolo accentueert dus eigenlijk heel goed het tijdperk waarin wij ons bevinden, waarin wij leven.

 

Nu op de rand van 2012 en bijna met twee benen in 2013 denk ik niet dat er veel verandering in het yolo gevoel gaat komen. Het onderliggende gevoel aan yolo is dus hebzucht en hoe krapper de economie ook gaat worden, we zullen altijd bang zijn het onderste niet uit de kan te hebben gehaald, want dat is onze aard als mens. Terwijl het yolo mes aan twee kanten kan snijden. Wanneer je maar 1 keer leeft zou je ook kunnen zeggen, dat je niets zou moeten uitstellen en dat niets hoeft niet alleen over onszelf te gaan, dat kan ook iets zijn dat het gemeenschappelijk doel dient. Waarom zouden we in dit leven niet streven naar een wereld waar we allen riant kunnen leven, of levert dat niet genoeg spanning/opwinding op? Yolo op dit moment gaat over grensverleggend gedrag dat zoveel mogelijk een energie stoot geeft en de adrenaline door je lijf doet stromen.

 

Wanneer je snapt dat wij als energie machines zijn ontworpen dan is het niet zo gek dat wij constant opzoek zijn naar het verleggen van onze grenzen op zoek naar betere en snellere energie. Kijk maar naar ons leven hoe wij omgaan met sex en met geld, het is de kick die telt en niet wat die daad veroorzaakt als een rimpel effect in onze fysieke realiteit. Nee, ik zie ons in 2013 niet zomaar afkicken van onze energie verslaving en ineens bedenken dat yolo ook kan betekenen dat je verandering brengt ten bate van een ieder in onze fysieke realiteit, zodat wanneer jouw leven eindigt, je tenminste het bedje hebt gespreid voor de generaties die na je komen.

 

Wanneer ik nu om mij heen kijk en zie hoe wij als werkende klasse de gepensioneerden onderhouden, omdat de kas van het pensioen inmiddels leeg gegraaid is, dan is de volgende vraag natuurlijk wie gaat ons pensioen betalen? Is er nog pensioen als wij eraan toe zijn? Wat moet ik mijn kinderen vertellen over de wereld die ik hen achterlaat als ik niet als de sodemieter mijn yolo moment pak en verandering wil en voortbreng in onze huidige maatschappij? Er is geen ruimte in 2013 voor egoïsme en graaien, we moeten gaan begrijpen dat ons yolo moment dat moment is waarin wij snappen dat wij verantwoordelijk zijn voor wat is en wat gaat komen. Dit alles is gecreëerd door onze acceptatie en toestemming. Dit, de wereld waarin wij leven is een reflectie van wie wij zijn net op de drempel van 2013. En dat is geen mooi plaatje en niet iets om trots over te zijn en in de geschiedenis boekjes te plaatsen als groteske momenten in de geschiedenis.

 

Ons yolo moment is hier en als we hem niet met beide handen aanpakken door nu eens niet te handelen op hebzuchtige drang en lusten, dan zou het nog eens een fatsoenlijk 2013 kunnen worden. Wie wil er niet vrij zijn van het juk waar we inzitten, wie wil er niet over inzitten hoe de toekomst eruit gaat zien en wie wil er niet bang zijn voor de ander en uiteindelijk zichzelf? Want wanneer wij dit yolo moment niet pakken uit angst voor verandering, die nu eens niet gepaard gaat met adrenaline veroorzaakt door een egocentrische kick, dan missen we ons yolo moment en dat komt niet meer terug. Opgestaan is plaatsvergaan zal ik maar zeggen.

 

Over een uur knallen wij onszelf het nieuwe jaar in, een daad uit puur eigen belang en vrijwel overbodig, want elk moment kan een overgang zijn van oud naar nieuw. Daar hebben wij geen kalender voor nodig, yolo is hier en wacht erop om geleefd te gaan worden. Wie durft en wie doet ermee? Ik geef mijn yolo moment aan het realiseren van een EMC, Equal Money Capitalism, zodat na mij mijn kinderen ook nog instaat zijn een yolo moment te hebben, waarbij graaien en hebzucht een overbodigheid zijn geworden.

 

Een fatsoenlijk 2013, #YOLO

Advertenties

Dag 126 van 2555; die gezellige december maand

Dag 126 van 2555; die gezellige decembermaand

mini world

Het is december, de maand waarin de kortste dag van het jaar zit en de lichtjes in huis al rond een uur of 4 aan moeten. We steken kaarsjes aan en verkneukelen onszelf en zeggen, “wat is het gezellig”. Het is ook de maand waarin maar liefst 3 verschillende feesten gevierd worden. Eerst Sinterklaas een nogal racistisch feestje dat door de commercie op de voet gevolgd wordt door Kerst. Waarbij Sinterklaas het overduidelijk voorliegen van onze jongere generaties is, ligt dat met Kerst wat subtieler. Hier hebben we aan de ene kant te maken met de ‘die hards’ die willens en wetens willen voorgelogen worden, bekeken vanuit het perspectief van ‘geloof’/religie, en aan de andere kant de ‘shop-o-holics’ die het consumentisme in stand houden rond Kerst met extravagante aankopen voor hun geliefden. Waardoor men zich willens en wetens een lapje voor de ogen houdt en liefde met geld uitgeven verward. Dan is er natuurlijk nog de knaller, de hekken sluiter van het jaar; Oud en Nieuw. Waar niet minder gelogen wordt dan bij de andere festiviteiten. Met Oudjaar doen wij van allerlei voornemens die wij vervolgens bewust weer schenden zodra het nieuwe jaar aanbreekt. Dus ja het is me wel een gezellig maandje, roodstand op menige bankrekeningen, de schone schijn proberen op te houden binnen de families en spreken over vrede op aarde.

 

Mijn herinneringen aan de maand december toen de kinderen nog klein waren, zijn herinneringen aan het inkopen doen voor kleine Sinterklaascadeautjes, de gordijnen vroeg dicht doen wat een gevoel van geborgenheid gaf, winkelstraten met kerstverlichting, de oliebollen kraam in de stad, mijzelf uitsloven met kerstdineetjes en dan uitgeput en geradbraakt het nieuwe jaar instrompelen in de hoop wat rust te krijgen.

 

Met onze emigratie naar het platteland van Midden Italië verdween er veel van wat ik de december gezelligheid noemde. Sinterklaas schaften we af om in gelijke tred met de Italiaanse kinderen te lopen. Kerst en Oud en Nieuw zijn daar voornamelijk een religieus feest en familie aangelegenheden. In plaats van oliebollen eet men varkensworst met linzen en worden er overal levende kerstallen geplaatst. Het was een andere manier van gezelligheid en niet te vergelijken met dat waarmee ik was opgegroeid. Dus dit plaatje met de herinnering eraan gekoppeld van de december gezelligheid werd in mijn mind/hoofd als het ware in de koelkast gestopt nadat ik geen mogelijkheid zag om de Nederlandse december gezelligheid om te wisselen voor de Italiaanse gezelligheid.

 

Nu weer terug in Nederland met tiener kinderen ontmoet ik de Nederlandse gezelligheid opnieuw na jarenbuitenland. Dat was het moment waarop ik werd terug gezogen en vastgelockt in mijn oude herinneringen. Maar alles wat ik daarvoor had beleeft met een zekere vorm van waarde eraan, had over de jaren heen zijn waarde verloren waardoor ik bleef zitten met plaatjes van weleer en gevoelens die niet stroken met mijn leven nu. Zo bekeek ik reclame folders van de drogisterijen om te zien of er nog leuke cadeautjes voor de kinderen instaan, ondanks dat we niet meer aan december cadeautjes doen en de kinderen niet meer blij worden van kleine kinderen speelgoed. In dat moment waar mijn mind realiteit en fysieke realiteit zich kruisten zag ik mij genoodzaakt om mijn plaatjes en gevoelens bij te stellen. Naast een pensioengat na jaren buitenland heb ik ook een decembergat, ik probeerde mijn oude Nederlandse leven aan mijn nieuwe Nederlandse leven naadloos aan te laten sluiten, maar ik moest eerst het gat erkennen alvorens het te kunnen dichten.

 

Uit principe vier ik geen cadeautjes feesten zoals Sinterklaas of Kerst, omdat ik zie dat het consumentisme hierin hoogtij viert, er maar een paar partijen echt rijk van worden en het geven van dit soort cadeaus het ‘pleasen’ van de ander is om weer een jaar in een goed blaadje bij de ander te staan. Ik ben er niet meer op uit om de ene dag als specialer dan de andere dag te maken/ervaren en samenzijn met anderen kan het hele jaar rond. Wat er dus overblijft is het vroege donker worden en eerder het licht aan, wat ik nu niet meer als een gevoel van gezelligheid ervaar, maar een consequentie van de korter wordende dagen. Vroeger zou ik hebben gezegd, de lol is er vanaf. Nu zie ik het als mijn fysieke realiteit die wat opgeschoond is en los van normen/waarden/gevoelens/emoties en ik kan zeggen dat dit echt een relaxte december maand oplevert.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de gevoelens van gezelligheid in de decembermaand en mij niet te realiseren dat deze feesten de afleiding verschaffen die ik nodig heb om te geloven in mijn eigen goedheid om zo niet te hoeven kijken naar mijzelf, naar wie ik ben in die momenten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment te willen terugpakken naar die oude gevoelens van gezelligheid en saamhorigheid zonder mij te realiseren dat ik een oude herinnering wakker maakte om die als het ware opnieuw te herleven en weer niet naar binnen te hoeven kijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frictie te voelen tussen mijn oude december-personage en mijn nieuwe december-zijn en mij niet te realiseren dat het niet aan elkaar geschoven hoeft te worden als een tijdslijn waar een hapje uit is. Het leven is een proces dat ik loop in tijd en elk stukje heeft zijn specificiteit en waarde in mijn proces, de enige aaneenschakeling is tijd en niet de compatibiliteit van gebeurtenissen/gevoelens/emoties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij leeg te voelen met al die ‘gezelligheid’ op straat en mij niet te realiseren dat dit geen leegte is zolang ik mijn oude gevoelens van gezelligheid niet zie als volwaardigheid, maar deze ‘leegte’ als gemis omzet als ZIJN waar gevoelens mij niet bewegen/beroeren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de december feesten als echte feestelijkheden te zien en mij niet te realiseren dat achter deze feesten veel misbruik en verdriet verscholen gaat, die ik instant houd zolang ik mijn gevoel van gezelligheid in stand wil houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik als ‘ongezellig’ wordt ervaren door mijn buitenwereld nu ik weer terug ben in Nederland en niet meer dezelfde ben binnen het punt van december gezelligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen dat ik doorschiet in het niet meer vieren van de december feestelijkheden en ik zodoende niet meer kan ZIJN in het moment maar in plaats daarvan mij afzet tegen en frictie veroorzaak waar dat niet nodig is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een verader/overloper te zien wanneer ik toch met kerst met familie afspreek en slinkse omwegen bedenk om het net op een andere dag te laten vallen, zodat ik kan zeggen dat het een gewoon samenzijn is en geen kerstviering.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te overwegen om tegen mijzelf en de ander te liegen om zo mijn gezicht te redden en niet ter verantwoording wordt geroepen en geen conflict initieer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe ik eerder was binnen het punt van de december vieringen te veroordelen en mij niet te realiseren dat er eens een punt komt van omslag en dat het anders erin staan nodig was om tot deze manier van staan als en gelijk aan het leven te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn mind/hoofd al uit te stippelen dat mijn december gat onmiddellijk gedicht moet worden en naadloos moet aansluiten aan elkaar ook al kom ik vanuit een totaal ander startpunt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude gebeurtenissen/belevenissen als iets dat geweest is te beschouwen en alle opvolgende gelijkende gebeurtenissen keer op keer te beschouwen als nieuwe gebeurtenissen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gat tussen mijn Nederlandse december herinneringen niet als een gat te ervaren maar simpelweg als een gebeurtenis op de tijdlijn van mijn proces.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen goed of fout te koppelen aan mij herinneringen/ervaringen maar simpelweg te zien/begrijpen/realiseren wie ik ben in het moment toen die gebeurtenissen plaatsvonden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kunnen genieten als mijzelf van mijzelf in het samenzijn met anderen in de december feest maand zonder daar waarde oordelen aan te hangen maar simpelweg te zien wat ik door mijn participatie wel wil ondersteunen en wat niet.