Dag 226 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren, waarbij ik vandaag verder ga met de zelfvergevingszinnen om zo het probleem beter te kunnen doorgronden.

 

 Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

 

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn fysieke lichaam een signaal naar de buitenwereld afgeeft dat het zijn beste tijd heeft gehad en men mij daarom niet meer ziet staan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de buitenwereld de schuld te geven van de angst die in mij leeft die ik omarm en verwelkom door erin te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om als een opgebruikt artikel aan de kant geschoven te worden wanneer mijn buitenkant tekenen van ouderdom begint te vertonen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als iets dat opgebruikt en vervangen kan worden als een product binnen een kapitalistisch systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat men mij niet meer ziet staan, ik niet meer meetel en er niet meer toe doe. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de ogen van mijn ego het ouder worden te ervaren en mijzelf als afgedankt en er niet toe doend te beschouwen in plaats van wie ik werkelijk ben in en als het leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet meer mee te tellen en zo het leven mis te lopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik het leven kan mislopen door ouder te worden en mij niet te realiseren dat ik mijzelf aanstuur en dus in zelfoprechtheid kan zien dat ik het leven niet kan mislopen omdat ik leven ben, ik kan het hooguit niet zien of begrijpen om zo geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het leven doorgaat zonder mij. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als middelpunt van het bestaan te zien en te geloven dat de wereld eigenlijk niet verder kan gaan zonder mij, terwijl ik mij niet realiseer dat ik beslis of het leven doorgaat zonder mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer jong ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen die volgens mijn opinie wel jong zijn en zouden mogen meetellen en alle voordelen hebben die daar bijhoren en mij niet te realiseren dat ik mij op deze manier uit de maatschappij trek en geen verantwoordelijkheid neem voor mijn aandeel in de maatschappij, omdat de maatschappij volgens mij niet zit te wachten op oudere mensen, wat mij dus overbodig maakt. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen in plaats van speler op het spelbord van het leven.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan achter mijn masker van ouderdom toekijkend hoe het leven verder gaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan de zijlijn het leven te gaan beleven en niet meer vol in het leven te staan en mij niet te realiseren dat dit niet nodig is omdat ik 1 en gelijk aan het leven gelijk kan zijn/staan aan de ander als mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien als oud en afgedankt en daaromheen gevoelens en emoties toe te staan die dit bevestigen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij oud te voelen naar aanleiding van mijn reflectie in de spiegel die ik bekijk door de ogen van mijn voorprogrammering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien en mijzelf niet te herkennen als ouder iemand door mijzelf te vergelijken met het beeld dat ik in mijn hoofd van mijzelf heb als fysieke verschijning. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te refereren als geestesplaatje en niet als fysieke werkelijkheid.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als afgedankt mijzelf te zien bewegen in mijn fysieke werkelijkheid waar niemand meer op mij let. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verdriet te voelen om niet meer 100% mee te doen/mee te tellen en mij niet te realiseren dat ik dat zelf bewerkstellig en zelf bepaal dat ik niet meer meetel. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer mee te willen doen als ik niet als jong en capabel wordt gezien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als een klein kind mijn zin wil doordrukken en niet meer mee wil doen als ik niet als jong word gezien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest als altijd even jong en vitaal te zien en de werkelijkheid van mijn rijpere uiterlijk niet onder ogen wil zien en wat de gevolgen daarvan zijn in een wegwerpmaatschappij als de onze. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te saboteren en niet in het hier en nu te werken/leven met wat hier is en mijzelf te zien als een fantasie van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen bepalen bij mijn leeftijd en zo geen beperkingen van het systeem/de maatschappij te hoeven voelen/ondergaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen spelregels binnen de spelregels van de maatschappij erop na te houden en zo te vechten met het systeem als mijzelf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bevechten om de situatie zo te houden als hij was, leeftijdsloos, en te vrezen voor verandering en de verandering per definitie als negatief te labelen uit angst voor een veranderde situatie.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ ik tel niet meer mee’ in mij te laten bestaan en zo mijn angst te uiten over het feit dat ik afgedankt zal worden en niet te realiseren dat ik het ben die geen zelfverantwoordelijkheid meer wil nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen voor het afgedankt worden, wat volledig in mijn geest bestaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘wie is mijn spiegelbeeld’ in mij te laten bestaan en zo mijzelf niet te willen herkennen als iemand die niet meer mee telt.

Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben van binnen, wie ik ben geworden vanbinnen door alles wat ik heb geaccepteerd en toegestaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik wil mijn spiegelbeeld niet zijn’ in mij te laten bestaan en zo mij te separeren van een beeld dat niet meer meetellen en afgedankt zijn bij mij oproept. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarheden in mij te laten bestaan die ik nooit heb getoetst aan de werkelijkheid en zo dus niet weet of ik afgedankt zal worden.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om paniek te ervaren bij het zien van mijn spiegelbeeld in een fractie van een seconde wanneer ik mijzelf niet direct herken aan de hand van mijn geestesplaatje. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te herkennen aan de hand van plaatjes los van de fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdrietig te voelen over het feit dat mijngeest denkt dat ik niet meer zal meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geest te geloven en mijn fysieke werkelijkheid als niet correct en beangstigend weg te schrijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijn fysieke lichaam voor de veroudering en het niet eeuwig jong blijven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gezond verstand niet te gebruiken en mij niet te realiseren dat alles op aarde van jong/nieuw naar oud gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij achtergesteld te voelen waneer ik mij vergelijk met jongere mensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken en mij niet te realiseren dat dit zelf-sabotage is en mij mijn eigen daadkracht afpakken is.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mijn fysieke lichaam te ervaren wanneer ik in de spiegel kijk en mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om starheid in mij te laten bestaan en zo te vrezen voor verandering/veroudering als buiten spel gezet te worden in de maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem te laten stokken als ik schrik wanneer ik niet weet wie mijn spiegelbeeld is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet elke adem te beleven en nemen en zo kansen in mijn leven te laten liggen zoals het niet willen zien dat ik ouder wordt wat niet hoeft te betekenen dat ik niet meer van waarde ben voor mijzelf als de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een warm gevoel te krijgen op het moment dat ik mijzelf niet herken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn oneerlijkheid als een warm gevoel van opgelatenheid te ervaren en mij niet te realiseren wat er gaande is.

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn participatie in het leven te stoppen of af te bouwen gebaseerd op een opinie in mijn geest.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de waarde van mijn leven niet te waarderen waardoor ik mijn leven vroegtijdig afbreek om verder te vegeteren aan de rand van de maatschappij waar ik denk dat ik geen zelfverantwoordelijkheid hoef te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn leven stil/stop te zetten omdat ik mijzelf niet herken en mij niet te realiseren dat ik mijzelf niet wil herkennen door wie ik ben geworden en dus in zelfoprechtheid mijzelf onder ogen zal moeten komen om te zien wat ik kan veranderen om mijzelf wel te herkennen in de reflectie van de spiegel.

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het leven adem na adem te leven in zelfoprechtheid maar mijzelf liever afdank of aan de zijlijn zet als excuus om geen zelfverantwoordelijkheid te hoeven nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door vergelijking niet meer als volledig lid aan het systeem deel te nemen uit angst voor afwijzing op basis vaneen idee uit de geest over ouderdom en niet meer meetellen.

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 225 van 2555; spiegeltje spiegeltje aan de wand van wie is die reflectie aan de andere kant? – deel 1

equal money capitalismAlvorens ik naar buiten ging liep ik in mijn hal langs de spiegel, ik deed mijn jas aan en keek nog even in de spiegel of alles goed zat. In een fractie van een seconde zag ik mijn spiegelbeeld waarbij de vraag rees, wie is dat? Ik herkende mijzelf niet, maar wist wel dat ik het was. Met andere woorden het plaatje klopte niet. Ik keek nog een keer in de spiegel en nu wat aandachtiger en ja mijn plaatje in mijn hoofd van mijzelf is een stuk jonger dan mijn reflectie in de spiegel. Ik keek in de spiegel en dacht, wat ben je oud geworden, waarom heb je jezelf zoveel zorgen gemaakt? Waarom ben je zo angstig geweest? Het heeft fysiek aan je geknaagd en dat is te zien.

 

Al eerder schreef ik over rimpels in deze blog ‘rimpels als teken van de dood‘, ook heb ik al geschreven over mijzelf niet herkennen door andere kapsels, maar nu was het net weer anders. Ik boor zo gezegd weer een andere laag aan, die ik in de komende blogs zal proberen bloot te leggen.

 

Het weigeren oud te worden en het eeuwig jong willen blijven, nog niet zozeer uit een punt van ijdelheid maar meer om zogenaamd tijd te winnen. En nog niet afgedankt te worden door de maatschappij, om nog even mee te mogen tellen. Daar komt waarschijnlijk ook de drang vandaan bij velen om grijze haren te kleuren en rimpels glad te laten trekken of spuiten. Iets waar ik wars van ben en geen geld voor over zou hebben, maar ik begrijp wel uit welke hoek deze wind waait omdat ik het nu aan den lijve ervaar hoe dat is als je langzaam ouder wordt en het niet door hebt en straks ineens aan de andere kant van de lijn staat waar de spelers er niet meer toe doen.

 

 

Probleem:

Niet mijn fysieke leeftijd in mijn fysieke werkelijkheid willen aanvaarden uit een angst om afgedankt te worden en niet langer mee te tellen.

 

Oplossing:

Mijzelf niet bekijken door de ogen van de geest en mij laten verleiden door beelden van weleer, maar diegene te zijn wie ik ben als vlees hier en nu en te staan in en als het leven, waardoor mijn werkelijke daadkracht voortvloeiend uit zelfoprechtheid mij recht op bestaan geeft in de maatschappij en niet hoe ik eruit zie en hoe oud ik ben.

 

Beloning:

Mijzelf te zien staan en te beseffen dat mijn reflectie naar buiten toe ertoe doet.

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op het probleem, oplossing en beloning doormiddel van zelfvergeving.

Dag 173 van 2555; het ‘blijf zitten waar je zit’ personage

equal money capitalismGisteren ontdekte ik tijdens het schrijven van mijn blog een personage dat met het geen verandering willen aanvaarden te maken heeft, omdat ik er wat meer tijd in wilde steken om dit personage te ontrafelen besloot ik dat op een ander moment aan te pakken. Nu is het zover, ik ga met de billen bloot, want zo voelt dat met dit personage. Het is eigelijk een oud personage, maar de restverschijnselen zitten nog steeds in mij, onaangeroerd.

 

Als voorbeeld voor dit personage neem ik het voorbeeld van mijzelf op een verjaardag. Er staan stoelen in een kring en ik kies een stoel uit bij binnenkomst en ik verlaat de stoel alleen voor het gaan naar het toilet of het naar huis gaan.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te voelen om van mijn plek weg te gaan waar ik zit in een gezelschap en mij niet te realiseren dat ik angst ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te wachten tot anderen van plek wisselen, zodat ik niet hoef te wisselen van plek en toch met anderen kan praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst om te bewegen in het gezelschap als punt van manipulatie te nemen en zo de anderen te dwingen naast mij te komen zitten om zo met mij te kunnen praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij door de angst als meer te voelen en de anderen als een soort van onderdanen naar mij toe laat komen en zo door angst ongelijkheid en oneerlijkheid te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst mij te laten dirigeren en te kiezen voor geen verandering, ondanks dat ik zie dat het mij beperkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de beperking en angst voor de geest te laten werken en in een soort van geaccepteerde bubbel aan de verjaardag deel te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf niet tot verandering kan aanzetten door tussenkomst van angst dan stop ik en haal ik adem. k realiseer mij dan dat ik de angst genereer om niet te hoeven veranderen en ik allang weet waar dit mij brengt. Dus ik stop en haal diep adem realiseer mij dat ik niet kan veranderen door deze angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angst niet mijn motivatie voor het niet veranderen te laten zijn en door dit rookgordijn heen te kijken om zo mijzelf aan te sporen om vooruit te gaan en te veranderen in het belang van een ieder.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de verjaardag als saai te labelen en te verlangen om weer thuis te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest weg te zinken omdat de definitie van een verjaardag saai is en ik geen deel hoef en wil te zijn aan mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden van thuis of activiteiten van thuis voor mijn geest te halen en zo te verlangen naar thuis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om het einde van de verjaardag te visualiseren en al te bedenken wat ik als excuus kan gebruiken om bijtijds weg te kunnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat anderen met mij komen praten en in mijn geest al te hopen dat die en die naast mij komen zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het niet eens in mij opkomt om van stoel te veranderen en mijn veilige plek te verlaten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn stoel niet te willen verlaten en mij niet afvraag waarom ik dat niet wil.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie wegdwalen in mijn geest om zo niet aanwezig te zijn in mijn fysieke realiteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat het wegdwalen een reactie is op het niet aankunnen van mijn fysieke realiteit waarin verandering van mij gevraagd wordt. Ik stop met wegdwalen en haal diep adem om mij zo terug te halen in het hier en nu en te participeren in het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met denken over een later moment terwijl ik mij onttrek aan het hier en nu.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn realiteit de fysieke realiteit te laten zijn en niet uit oneerlijkheid weg te kruipen in mijn geest omdat ik niet wil veranderen en achterdeurtjes wil creëren en blijven behouden.

 

Back-chatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn wanneer diegenen die ik graag had gesproken niet naast mij zijn komen te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om degene met wie ik had willen praten te verwijten dat zij niet naast mij zijn komen te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om diegenen die niet met mij zijn komen praten de schuld te geven van een rotgevoel en het mij geven van een gevoel van afwijzing.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de anderen naar mij toe moeten komen alsof de wereld om mij heen draait waarin ik de koningin ben en al de anderen mijn onderdanen die mij een goed gevoel moeten bezorgen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet prettig te vinden om in een kring met elkaar te zitten waar ik geen echte vorm van veiligheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de anderen als een bedreiging te zien en mij afhankelijk van hen te voelen om een gesprek te kunnen hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf rot te voelen om afhankelijk te zijn van de anderen voor een gesprek.

 

Wanneer en als ik mijzelf anderen zie verwijten wat mijzelf verweten kan worden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de aandacht van mijzelf wil afleiden om zo niet te hoeven veranderen, wat alleen maar consequenties geeft die doorlopen moet worden. Dus ik stop en haal diep adem en verwijt anderen als mijzelf niet meer.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd eerst naar mijzelf te kijken naar waar ik reacties heb en niet stabiel ben alvorens ik mij met het proces van anderen bemoei.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet hebben van achterdeurtjes als onveilig te zien en niet meer dat te kunnen doen wat alleen mijzelf iets oplevert.

 

 

Verbeeldingdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn geest te zien rondgaan door de ruimte en met iedereen een praatje te maken, maar dit niet als realiteit te zien, maar eerder als iets angstigs.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijzelf te zien als vrij en zonder angst voor verandering, maar dit niet in mijn handelen terug te zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest verandering overbodig te maken door de rol van koningin en manipulator aan te nemen om zo enigszins dat te krijgen wat ik wens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie fantaseren over hoe ik in mijn fysieke realiteit zou moeten handelen of zijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat fantaseren een goed gevoel oplevert maar niets substantieels teweeg brengt in mijn fysieke realiteit en dus van geen waarde is voor mij of een ander als mij. Dus ik stop en haal adem en ruil mijn fantasie in voor het leven hier en nu in het fysieke.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te veranderen omdat verandering gelijk is aan de adem die keer op keer elkaar opvolgen en zo langzaam verandering te weeg brengt in het belang van een ieder zonder daarbij emoties en angst te beleven als remmende factor op het een en gelijk zijn in het moment.

 

 

Gevoelsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onmachtig te voelen om verandering van plek te laten plaatsvinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij teleurgesteld te voelen in mijzelf maar dit af te schuiven op de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerzin te voelen ten opzichte van de verandering van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weg te willen en het niet meer denk aan te kunnen de beperkingen waar ik mijzelf in  vast zet.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verloren te voelen bij de gedachte om mijn veilige plek/stoel te moeten verlaten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om tweestrijd in mij te voelen, aan de enen kant verandering willen en tegelijkertijd een zware deken over mij heen te voelen die het mij onmogelijk maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als een slachtoffer van de situatie te voelen waar alle anderen tegen mij zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor mijn koningin positie.

 

Wanneer en als ik zie dat verandering gevoelens bij mij teweeg brengen die mij beperken en gevangen houden in het verleden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat gevoelens helpen om mij in de geest bezig te houden, zodat er geen ruimte voor verandering in het fysieke is. Dus ik stop en haal adem om verandering  in het belang van een ieder ruim baan te geven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze gevoelens te benutten om te zien/realiseren/begrijpen waar de oneerlijkheid in mij is en zo het terug te nemen naar mijzelf en mij te kunnen veranderen.

 

 

Fysiekedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wel te willen veranderen van stoel, maar te maken heb met een zwaar lijf dat ik niet vooruit krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om misselijkheid te voelen bij het idee aan verandering van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het warm te hebben, omdat ik weet dat ik oneerlijk ben ik het warm krijg van de schaamte voor mijn gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn darmen lawaai te horen maken en mijn spijsvertering van de rel gaat door de zenuwen die gepaard gaan met het niet willen veranderen van plek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn adem in te houden van tijd tot tijd om fysiek te kunnen ontsnappen in de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysiek zie reageren op verandering dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik door weerstanden heen moet gaan om door te gaan en verandering te laten plaatsvinden. Ik stop en haal adem en zie/realiseer/begrijp dat mijn geest deze barricades opwerpt om mij gevangen te houden in een statische vegeterende staat die geen verandering toestaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog voordat mijn weerstand voor verandering fysiek wordt het te zien en te corrigeren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet om de tuin te laten leiden door fysieke ongemakken en die te labelen als wat is er mis, maar te zien dat dit fysiek geworden weerstanden zijn die ik zal moeten opruimen om ruimte te maken voor verandering.

 

 

Concequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering gelijk te stellen aan onveiligheid door gebeurtenissen in mijn kinderjaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf bedreigd te voelen door mijn eigen gecreëerde situatie van het gelijk stelen van verandering aan onveiligheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en mijzelf in mijn eigen verleden gevangen te houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als de vijand te zien, terwijl ik door participatie in de geest mijn eigen vijand vormde en mijzelf dit allemaal aan doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering als het verliezen van mijzelf te zien en het statisch blijven zitten als een overlevingsmechanisme in de arm neem, terwijl k mij niet realiseerde hoedanig ik mijzelf hiermee beperkte.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te verwijten dat zij niet met mij willen praten, terwijl ikzelf geen enkele aanstalten doe om met hen te praten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn houding gereflecteerd in het gedrag van de anderen te zien en op te pakken als een afwijzing van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering niet met mijzelf te laten beginnen maar te wachten op anderen om de eerste stap te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer consequenties te creëren door mijzelf niet tot bewegen aan te kunnen zetten.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie beperken om mijzelf vast te houden in een vegeterende statische staat waarbij ik anderen aanwijs als zijnde de schuldige dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik alleen maar consequenties genereer en een drempel opwerp om nog te kunnen veranderen. Ik stop en haal adem en zie/begrijp/realiseer mij dat mijzelf beperken, mijzelf in te perken, een overleveningsmechanisme van de geest is om niet te stoppen te bestaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet in te perken en verandering te laten stromen als de adem, adem voor adem totdat het gedaan is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste stap te zetten naar verandering aangezien een ander dat niet voor mij kan doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer af te wijzen als de ander, maar mijzelf te accepteren in de verandering die ik onderga om te komen tot eenheid en gelijkheid.