dag 102 van 2555; te grote voeten

dag 102 van 2555;   te grote voetenEen buurmeisje was buiten aan het spelen met haar driewielertje, net 2 jaar is ze. Ze wilde haar been omhoog tillen om over het stoeltje heen te steken en zo op het stoeltje terecht te komen met haar billen. Maar de voet van het been dat als eerste erover moest bleef steken, haar moeder keek maar besloot haar te laten proberen. Na eventjes vroeg ik de moeder of het meisje nieuwe schoenen aan had. Ja, zei de moeder. Waarop ik naar het meisje toeliep en haar been samen met begeleidende woorden over het stoeltje stak. Wanneer kinderen nieuwe schoenen hebben dan is vaak het kind van te kleine schoenen, naar nog net iets op de groei schoenen overgegaan. De mind heeft een vast beeld van de lengtes en uitstekende delen van ons lichaam, als daar veranderingen plaats vinden dan moet dat nog geüpdate worden. Dat was hier duidelijk nog niet gebeurd. Het meisje kon ineens niet meer inschatten hoe hoog haar been moest om de voet met de nieuwe schoen over het stoeltje te krijgen en het kind raakte er duidelijk door gestressed, dat iets wat altijd had gekund ineens niet meer mogelijk was met dezelfde inspanning.

 

Achteraf keek ik in zelfoprechtheid terug op mijn aktie en moest vast stellen dat ik een goed gevoel over me heen voelde toen het meisje weg fietste. Hhmm dacht ik, dit riekt naar personage. Ik voelde mij als de redder in de nood en ja dat is mijn redders personage. Ik zag het kind worstelen en voelde eigenlijk in datzelfde moment al de euforie van de redder die is geslaagd. Ik schatte mijn kansen in. Ik wist uit ervaring dat de moeder niet snel zou reageren, dus schoot ik het slachtoffertje te hulp om te laten zien dat zij nog steeds op de driewieler kon ook met nieuwe schoenen. Ik wilde niet zozeer aardig gevonden worden door de moeder of het kind het ging mij om de energie/euforie die vrij zou komen. Dit alles werd opgevolgd door een beeld van de peuter die weg fietste en begeleidt door een back chat. Te weten: “die moeder komt toch niet in de benen ik zal dat kindje wel moeten helpen, kijk eens hoe zielig dat zij is, het is toch erg dat zo’n moeder niets doet wetende dat het kind nieuwe schoenen heeft”. In mijn verbeelding zag ik mijzelf al op het erepodium staan voor het redden van een peuter. Mijn lichaam voelde heerlijk warm en relaxed voelde ik mij in mijn lijf, alsof alles op z’n pootjes terecht was gekomen. Tja dat is nou de mind, wanneer je participeert krijg je dit soort hilarische zaken en dan met name als je ze even vertraagd terug spoelt om te zien wat er nu daadwerkelijk zich afspeelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het redders personage en mij niet te realiseren wat mijn ware motieven zijn en daardoor ook niet te kunnen inschatten wat de consequenties van mijn handelen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een goed gevoel en het te accepteren als iets reëels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het warme gevoel dat de euforie met zich meebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de euforie die ik al proefde door mij voor te stellen hoe mijn aktie af zou lopen nog voor de aktie plaats vond als drijfveer te nemen voor het begeleiden/redden van de peuter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kennis die ik heb over lichaamsschema’s, ooit geleerd bij ontwikkelingspsychologie, in te zetten om mijzelf als redder geloofwaardiger te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de moeder die naar mijn smaak niet snel genoeg reageerde om ook een redder te kunnen zijn van haar eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oordelen van de moeder kracht bij te zetten door het hebben van back chat over de moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afhankelijkheid van mijn mind gedreven fysieke euforie te labelen als iets goeds omdat ik er een peuter mee redde, terwijl ik donders goed wist dat de peuter slechts figurant was in mijn heroïsche toneelstuk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind zijn kans te laten grijpen wanneer er trigger points worden geraakt om personages tot leven te laten komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mij echt om het meisje ging, terwijl alles erop wijst dat ik voor een energy shot op pad was en niet om mij als gelijke op te stellen ten opzichte van het meisje en het te begeleiden en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders te lucht in prijzen en nooit even willen stil staan bij het feit dat de redder misschien een andere agenda had dan op het eerste gezicht doet vermoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders die zich bescheiden opstellen juist naar voren roepen om even totaal in het zonnetje te zetten, terwijl wij ons niet realiseren dat de redder misschien bescheiden is omdat hij/zij donders goed weet dat het niet puur gedienstigheid naar de ander is, maar een wankel evenwicht tussen eigenbelang en het belang van het “slachtoffer”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij anderen tot redders bombarderen ook als zij niet in de spotlights willen staan, vanuit een verlangen om zelf die reddersrol te mogen spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders als belangrijk achten, waarbij gelijkheid en de vanzelfsprekendheid van redden zonder dubbele agenda niet het eerste is dat in ons opkomt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar manieren om energie te trekken, maar simpel hier te zijn in mijn fysieke realiteit en daar tevreden mee te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik het redders personage zie binnen komen, even gas terug te nemen om te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zonder beloning een kind te kunnen ondersteunen wanneer het aangeeft dat het niet weet hoe te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan een kind samen te ontdekken dat het kind wel die dingen kan die het denkt niet te kunnen.

Advertenties

Dag 96 van 2555; een leugentje om “bestwil” is niet de wil om het beste voor te hebben met de ander

Dag 96 van 2555; een leugentjes om "bestwil" is niet de wil om het beste voor te hebben met de ander  Ik zat op een bankje in een aangelegde tuin, na het hele tuinen complex verkent te hebben van een hotel dat voor open monumenten dag was opengesteld voor het publiek. Het was een leuk punt om even uit te rusten en voorbijgangers hun route door de grote tuin te zien maken. Van een hoger gelegen stukje af kwam een gezin naar beneden, vader, moeder en twee jonge kinderen. Zij keken welke richting zij op zouden gaan, liepen een stukje naar links om weer terug te keren en vervolgens langs mijn bankje richting de vijver te lopen. Eén van de kinderen vroeg waarom zij niet verder naar links wandelden, waarop de moeder antwoordde: daar mogen we niet komen want daar logeren mensen en dat is niet opengesteld voor het publiek. Waarop ik even achter mijn oren krapte, want het was een pad als alle andere paden in de tuin en open voor het publiek. Het kind zij : “oh” , en liep braaf achter zijn ouders aan.

Dit is maar een eenvoudig voorbeeld van hoe wij onze kinderen voorliegen gevoed door angsten die in ons zijn/leven. Het punt is dat deze woorden door de moeder niet in zelfoprechtheid zijn gesproken, het was de stem van de angst, die sprak. De stem van de angst die nu geworteld wordt in het kind. Wanneer het kind gelijksoortige situaties in zijn leven gaat tegen komen dan zal het de stem van de angst geplant door zijn moeder in zijn hoofd/mind horen en daar dan ook op handelen. Het is het overzetten van angsten die niet in relatie staan met de fysieke werkelijkheid (zoals angsten nooit zijn ) die zo generaties lang mensen in de ban van angsten houdt die zij zelf niet eens zullen begrijpen wanneer zij in zelfoprechtheid kijken naar deze angsten.

Hoe onschuldig deze leugentjes om “bestwil” ook mogen lijken het brengt consequenties in de toekomst die generaties lang doorgaan, die wij in 1 adem kunnen stoppen als wij zelfoprecht kunnen/willen zijn en kunnen/willen zien dat we de stem van de angst, de mind, blindelings volgen, zonder dat wij zelfverantwoordelijkheid nemen en zonder te willen/kunnen zien dat wij de slaaf van deze angst zijn en zo dus gelimiteerd door ons leven gaan.

Iedereen heeft wel eens als ouder of als mens kinderen dingen verteld die niet in relatie tot de werkelijkheid waren, maar in relatie tot angsten die in je leefden die je accepteerde en toestond te bestaan. Aangezien je vaak niet de directe consequenties ziet van het delen van deze angsten, maakt dat het nog niet tot iets onschuldigs zonder consequenties. Kijk maar eens in je eigen leven waar mensen dingen aan jou als kind vertelden die een compleet eigen leven in je hoofd/mind zijn geworden en als volwaardig argument gingen meetellen voor de beslissingen die je nam in je leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verhalen verteld en gevoed door angst van volwassenen te geloven en in mijzelf op te nemen als waarheid, om zo deze angst naar de oppervlakte te laten komen in soortgelijke situaties en niet te handelen vanuit zelfverantwoordelijkheid/gezond verstand/ in het belang van een ieder, maar te leven/handelen vanuit de angst van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij af te vragen hoe ik aan bepaalde angsten kom die aanvoelen als vreemd en niet verklaarbaar met directe herinneringen en mij niet te realiseren dat  deze angsten de angsten zijn die ik heb geaccepteerd en toegestaan in mij te leven die door volwassenen zijn overgedragen aan mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op angsten die overgedragen zijn van volwassenen op mij als kinden en mij achteraf realiseer dat die angsten niet van mij zijn, waardoor ik in separatie naar die angsten kijk als “niet van mij”, terwijl ik ze mijzelf eigen heb gemaakt door de angsten in mij te accepteren en toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de angsten die door volwassenen zijn overgedragen op mij en geen vragen te stellen, maar mee te gaan op de golven van de angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door mijn eigen angst dingen te vertellen aan mijn kinderen/kinderen en mij niet te realiseren wat de gevolgen hiervan voor deze kinderen zullen zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden die uit mijn mond komen niet in oprechtheid uit te spreken waardoor ik angsten heb overgebracht op kinderen om zo een cyclus van angst in stand te houden en mijn handen vervolgens te kunnen wassen in onschuld door niet naar binnen te kijken in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn angsten als echt te beschouwen en zo te gebruiken in mijn benadering naar kinderen toe en te denken dat ik het beste voor had met de kinderen en mij niet te realiseren dat deze zogenaamde goede bedoelingen voor meer consequenties zullen zorgen dan ik mij kon voorstellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het overdragen van angst op kinderen niet als iets bewust te beleven om zo het weg te kunnen stoppen en mij er niet verder zorgen om hoef te maken, in de trant van; wat je niet ziet dat is er niet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat met het overdragen van angsten op kinderen ik generaties lange angsten in stand houd en de vooruitgang van de fysieke werkelijkheid dwarsboom uit onwetendheid en het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid in zelfoprechtheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te veranderen door het instant houden van angsten die in mij zijn geplaatst door volwassenen, die ik vervolgens als volwassenen weer heb doorgegeven aan kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij leugentjes vertellen aan kinderen zonder ons af te vragen wat de impact van onze woorden gesproken in onoprechtheid teweeg brengen bij de volgende generatie en ons vervolgens af te vragen hoe de volgende generatie kan zijn zoals hij is en ons te distantiëren van deze generatie die is gevormd door de angsten die uit onze monden kwamen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij door angst gedreven communiceren met kinderen en wij ons verbazen als deze kinderen hun leven vervolgens inrichten met deze angsten als basis en wij niet willen zien hoe onze angsten door de volgende generatie geleefd worden en in de realiteit worden gebracht om vervolgens op de volgende generatie kinderen over te zetten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij een leugentje om “bestwil” gebruiken om niet oprecht te hoeven zijn en niet te hoeven kijken naar de basis van deze leugen die bijna altijd gefundeerd is in angst, die wij zijn geworden als vlees geworden angst en zodoende niet meer echt van onecht kunnen onderscheiden.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de woorden die ik spreek tegen kinderen en volwassenen woorden zijn die niet gebaseerd zijn op angst, maar een expressie zijn van mij in het moment.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten onder de loep te blijven nemen zodat mijn woorden puur en in zelfoprechtheid gesproken kunnen worden zonder verder besmetting van mijn fysieke realiteit.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit meer kinderen in hun onschuld tot mijn slachtoffer te maken van mijn niet aangepakte angsten die ik als ongeleid projectiel op hen afvuur om hen te sturen/manipuleren om zo mijn angst zelf niet meer te hoeven ervaren door hen heen en dat dan opvoeden/scholen te noemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zoeken naar manieren waarop ik kinderen kan laten zien hoe het leven in elkaar zit, middels het zijn van een levend voorbeeld en een zuivere expressie van mijzelf vrij van angsten.

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?Het “bevestig mij positief” personage

 

Met veel kleine kinderen in mijn nieuwe woonplek geeft dat veel momenten van herkenning aangaande de opvoeding en soms kippenvel over de aanpak van anderen als mij in een ver verleden. Het geeft een moment van reflectie over hoe ik dat jaren terug zelf heb gedaan en hoe ik het nu zou aanpakken met het Desteni materiaal en tools. Zo zag ik wijkgenoten al klappend en juichend kinderen positief bevestigen wat bij mij de vraag triggerde of dat nu wel wenselijk gedrag is van ons ouders.

 

Positief bevestigen is het kind belonen met uitbundig positief gedrag door ons ouders waarin wij verbaal laten weten dat wij trots zijn op ons kind en non-verbaal uitzenden dat wij het kind waardig achten en accepteren. Dit wordt door ons gedaan om het kind zelfvertrouwen te geven en zo sterker in zijn schoenen te laten staan en de wereld aan te kunnen. De vraag is dan of een mens ZELFvertrouwen krijgt wanneer een ander dan ZELF verteld dat het waardig is en geaccepteerd wordt? Hoe kan ik in mijzelf gaan vertrouwen als ik dat zelf niet hoef te doen, maar geleerd krijg dat ik het buiten mijzelf moet zoeken. Dan creëren  we mensen zoals jij en ik, wij denken zelfvertrouwen te hebben maar zoeken in alle gaten en kieren naar positieve bevestiging om geaccepteerd te worden en als waardig lid gezien te worden. Hoe vaak zijn we niet onzeker en hebben we dus totaal geen vertrouwen in onszelf? Wanneer we iets op ons werk voor elkaar hebben gekregen/gepresteerd hebben dan verwachten wij een applaus en bedankjes en als dat uitblijft dan zijn we teleurgesteld, teleurgesteld in ZELF. Simpel omdat het ons niet geleerd is hoe op onszelf te vertrouwen door onze ouders en het onderwijssysteem. Dus waarom zouden wij als we weten waar deze weg heen leidt ook onze kinderen deze weg opsturen?

 

Waarom zouden we gaan joelen en klappen als onze peuter een vierkant blokje in het juiste gaatje stopt in plaats van er te zijn in het moment met ons kindje en samen te ontdekken hoe de vormpjes in de corresponderende gaatjes gaan. Waarbij het een ontdekken en een uitbreiden van mogelijkheden is en geen in competitie zoeken naar die positieve bevestiging. Dus het vierkante blokje in het ronde gaatje proberen te stoppen is een zaak van ervaren waar de fysieke mogelijkheden liggen en zou geen aanleiding moeten zijn voor de ouder om het handje van ons kind te pakken en naar het juiste gaatje te sturen om alsnog een positief energetisch moment te kunnen creëren. Ook kleine kinderen weten dat zij dat niet zelf deden en voelen zich gelimiteerd door ons gedrag zonder daar nog woorden aan te kunnen geven. Frustratie is dan dichterbij dan misschien verwacht en een simpel spelletje kan eindigen in een driftbui van onze peuter.

 

Het is zaak ons kind in de eerste jaren te ondersteunen en niet te kneden door onze angsten en kennis, omtrent opvoeden die we absoluut niet hebben getest met gezond verstand. Wij zouden het ook niet leuk vinden wanneer wij op ons werk constant iemand naast ons zouden hebben die de back space toets van onze computer zou bedienen en zou gaan juichen wanneer wij geaccepteerd gedrag vertoonden. Zouden wij daar zekerder of meer zelfvertrouwen van krijgen of zou juist het tegenovergestelde bewerkstelligd worden? Als wij zelf niet leren op ons zelf te vertrouwen dan zullen wij tot in het einde der dagen blijven zoeken naar positieve bevestiging en heel ver gaan om dat te krijgen, als een junk die op zoek is naar zijn volgende shot. Aandacht vragend en energie slurpende wezens die in competitief gedrag met elkaar omgaan, wat precies het actuele beeld van kinderen heden ten dage is en het exacte beeld dat wij afkeuren in onze of andermans kinderen, terwijl wij het levende voorbeeld zijn van hoe dit gedrag zich evalueert binnen volwassenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging buiten mijzelf te zoeken en teleurgesteld te zijn wanneer ik die bevestiging niet krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik anderen nodig heb om positief bevestigt te worden en niet kan zijn met mijzelf in het moment met wat zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van onaardig gedrag als zij mij niet positief bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgewezen te voelen wanneer ik niet positief bevestigt word door anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energetische lading van positieve bevestiging te zien als een levens elixer dat nodig is om voort te bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aleen dan waardig te voelen als anderen mij zien als waardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verslaafd te zijn aan de energetische lading van positieve bevestiging en mijn leven zo in te richten dat ik van de ene positieve bevestiging in de andere ga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die dingen te doen waarvan ik zekere weet dat zij positieve bevestiging opleveren en zo mijn eigen leven manipuleer rondom positieve bevestiging en mij niet realiseer dat wanneer ik instaat ben mijn leven zodanig te manipuleren ik ook instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en te handelen in de beste interesse van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fijn gevoel in mijn solar plexus te ervaren bij positieve bevestiging en een false vorm van zijn als echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren en in de toekomst te projecteren hoe ik positieve bevestiging kan uitlokken bij anderen en mijzelf af te meten aan de mate van manipulatief gedrag als zijnde zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “bevestig mij positief” personage en mij niet te realiseren dat het slechts om een personage gaat en niets van doen heeft met echt leven en vertrouwen op mijzelf en de plek die ik wil innemen in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder mijn kinderen te hebben aangespoord door positieve bevestiging om hen te manipuleren in door mij gezien gewenst gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging te hebben gebruikt bij mijn eigen kinderen/kinderen in het algemeen om surrogaat zelfvertrouwen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een kind ZELFvertrouwen krijgt wanneer ik het aanmoedig en manipuleer met positieve energie en mij niet realiseer dat ik het kind limiteer in zijn/haar zelfexpressie en ontwikkeling van eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om kinderen positief te bevestigen omdat het een herinnering van een fijn gevoel, fysiek en mentaal, bij mij oproept wat ik het kind wil geven/gun.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet goed te weten hoe ik mij moet gedragen als ik het kind niet positief kan bevestigen en zelfs in mijn ogen negatieve situaties omkeer in positieve om zo alsnog positief te kunnen bevestigen en mij niet te realiseren dat ik een verknipte kinder persoonlijkheid co-creëer door een voorbeeld van manipulatie en beperking neer te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder te denken dat ik goed bezig ben, maar mijzelf niet te realiseren dat ik vanuit mijn mind handel en niet vanuit het fysieke, dat wat hier is in het moment in elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als liefdevolle ouder te zien en voor het gemak niet zie dat ik handel vanuit polariteit en dus mijn liefdevolle aanpak net zo goed een hatelijke/angstige aanpak is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging gezien wordt als een positieve benadering van een kind omdat we te bang zijn om echt te zien wat voor onzekere monsters we creëren door simpelweg naar onszelf te kijken en onze ouders, grootouders om te zien dat het tijd is om de cirkel te breken en echt te leven vanuit de kracht in onszelf als eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als normaal en als de norm wordt gezien om onze eigen angst om niet geaccepteerd te worden te overschreeuwen en wij niet bereidt zijn om te zien dat het niet werkt en het niet gewerkt heeft bij ons als kinderen en als volwassenen, maar het tegenovergestelde bereikt is en niemand op deze aarde echt zelfwaarde/zelfvertrouwen heeft als het erop aankomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als het medicijn tegen onzekerheid en gebrek aan zelfwaarde wordt gezien, maar in feite ons alleen maar fragieler en onzekerder maakt en toestaat dat wij verslavend gedrag aan positieve energie gaan vertonen ter compensatie van het nare gevoel van onzekerheid dat binnenin ons knaagt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Zelfwaarde en ZELFvertrouwen in mijzelf te zoeken door te staan als en voor het leven en niet langer dit buiten mijzelf te zoeken als een junk op zoek naar een shot.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kinderen niet positief nog negatief te bevestigen, maar te leren zijn in het moment met het kind om samen het leven te ontdekken en niet in te delen in vakjes van goed en slecht en zo niet de competitie met onszelf en anderen aan te gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door levend voorbeeld te zijn andere ouders zonder woorden/beter weet gedrag te laten zien hoe de omgang met een kind kan zijn als er niet positief of negatief bevestigd wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te zoeken naar het gevoel dat gepaard gaat met positieve bevestiging buiten mijzelf en mijn handelen niet centraal in het kader van dit gevoel te stellen.

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang

Dag 90 van 2555; je kind verstikken met eigenbelang  Nu ik zie hoe vrij mijn kinderen zijn nu we weer in Nederland wonen, hun eigen dingen doen en niet gelimiteerd worden door een situatie gecreëerd door hun ouders. Terugkijkend is alles zo eenvoudig en kan ik zien dat mijn eerdere keuzes gemaakt zijn in eigenbelang. Kinderen volgen nu eenmaal hun ouders en de optie om niet mee te emigreren naar Italië was er ook niet. Ik als ouder ben de verstrekker van eten en een leven binnen het systeem, als kind ben je loyaal aan je ouders, pas later als adolescent zie je dat iets niet goed was.

 

Ik vetrok met mijn gezin naar Italië, toen de kinderen nog klein waren, voor hen een feit voor mij een keuze om niet dat aan te gaan waarvoor ik weg wilde. We zijn nu weer terug met tiener kinderen die hebben mogen meebeslissen als gelijkwaardigen of zij ook terug naar Nederland wilden. De keuze was beïnvloed door geld, aangezien we geen geld meer verdienden in Italië en wij het wel konden gaan verdienen in Nederland.

 

Ik heb door te handelen in eigenbelang mijn kinderen beperkt in hun ontwikkeling, emotioneel en sociaal en besef me dat nu pas echt, nu ik ze zie groeien en zelfstandig zie worden omdat het kan. Zo zou het moeten zijn dat ik als ouder mijn kind geen beperkingen voor de voeten werp, omdat ik zo nodig iets moet. Nee beperkingen zijn alleen fysieke beperkingen en dat is de enige uitzondering op de regel waarom een kind/mijn kind beperkt zou kunnen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat anderen ook de consequenties moeten dragen van mijn keuzen die niet gedaan worden in oprechtheid maar eigenbelang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf beperkte door de keuze om te emigreren en geïsoleerd te willen wonen en daardoor tegelijkertijd mijn kinderen beperkte om zelfstandig te zijn en zaken zelf te kunnen doen zonder tussenkomst van een volwassene.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ver weg van alles te willen wonen vluchtgedrag is en het onmogelijk maakt om even snel iets te doen of ergens heen te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren geïsoleerd wonen een grote footprint op “tijd” heeft als het gaat om praktische zaken zoals boodschappen doen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren ik niet kan vluchten voor het systeem als ik voor levensonderhoud afhankelijk ben van het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ook in vluchtgedrag een voorbeeld ben voor mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ouder zijn betekent 24/7 het levende voorbeeld zijn en ik niet even kan terugspoelen want de imprint is al gedaan op mijn kinderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik in zekere zin de toekomst van mijn kinderen kan maken en breken door het voorbeeld dat ik ben in de eerste jaren van hun leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren keuzes maken voor mijn kinderen niet iets is dat te licht genomen moet worden en niet gebaseerd kan zijn op mijn gevoelens/emoties, maar een reflectie is van wat er nu is en nu speelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het meegaan met mijn gevoelens van eigenbelang voelt als overleven, maar in weze een spel in mijn mind is en een vorm van consumentisme vertegenwoordigt dat meer slachtoffers maakt dan mij lief is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de gevoelens, van niet te overleven als ik niet MIJN weg kies zonder het geheel in ogenschouw te nemen, niet echt zijn, niet fysiek zijn en niet meer dan energetisch voedsel voor mijn mind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat kiezen voor mijzelf iets anders kan betekenen dan kiezen voor MIJZELF en de rest kan stikken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dingen die ik creëer niet uitgewist kunnen worden, maar als consequenties in mijn toekomst gelopen moeten worden en alleen zelf correctie kan mij behoeden voor herhaling van hetzelfde keer op keer weer.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het schaamte en schuldgevoel is dat ik jegens mijn kinderen voel voor het beperken van hun leven en ik daardoor nu blijdschap ervaar nu ik ze zie groeien en zelfstandig zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn motivaties door te lichten met gezond verstand en de 1+1 optelsom om te zien alvorens ik handel of ik vanuit eigenbelang wordt gemotiveerd of het belang van iedereen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik blijdschap ervaar ik snel kan beoordelen waar het gevoel blijdschap een polariteit van is  en mij te realiseren dat ik alle middelen in huis heb om een heldere deductie te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kinderen geen strobreed in de weg te leggen als het gaat om hun emotionele en sociale groei door mijn ego/eigenbelang in de weg te laten zitten.

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan

Dag 85 van 2555; jong geleerd oud gedaan  Het “ik vind het vies als kinderen smeren met hun eten” personage

 

Buiten voor mijn huis ving ik een gesprekje op van een moeder met haar dochter en de oma van het kind. Het kindje is 2 jaar en haar moeder vertelde aan haar moeder dat het kindje stout was geweest tijdens de maaltijd, zij was stout met kaas geweest zei het kindje. Ook vertelde zij zonder blikken of blozen dat zij in de hoek had gestaan omdat zij stout was geweest. Ja, dacht ik dat was zo’n punt in de opvoeding die ik mijn kinderen gaf dat ik er altijd op lette dat ik niet zei je bent stout, maar de handeling afkeurde als die onacceptabel was, om zo het kind in zijn totaliteit niet af te keuren, maar de handeling. Nu terug kijken dis het verschil tussen die twee voor een kind niet veel verschillend, het kind pakt het sowieso als een afkeuring van zichzelf op.

 

Het gaat natuurlijk niet over een stout kind, maar over een ouder die reacties heeft op het gedrag van het kind. In dit geval ging het over het smeren/knoeien met eten wat niet werd getolereerd door de moeder. Waar natuurlijk van alles meespeelt zoals, getver nu moet ik die smeerboel weer opruimen, waarom doet ze niet wat ik zeg, hoe kan ik haar afleren om dit gedrag te vertonen, wat zullen anderen zeggen van mij als moeder als ik dit toesta en zij het ook bij anderen of met visite doet, waarom is opvoeden zo moeilijk, waarom faal ik als ouder enz. enz.

 

Door het kind als stout te benoemen help je het kind een personage te creëren. Naar alle waarschijnlijkheid wordt dit een personage dat ingezet wordt om te rebelleren tegen de restricties van het gevormd worden in het systeem van de samenleving. Het personage zal er positieve energie uit halen om dit gedrag te vertonen. Lekker stout, lekker spannend om te zien hoever de tralies van de gevangenis opgerekt kunnen worden. Ons niet realiserend dat het kind in separatie van zichzelf gaat al op zo’n jonge leeftijd en leert om bepaalde dingen binnen bepaalde personages te moeten doen, want ja, jong geleerd is oud gedaan.

 

Toch hoeven dit soort zaken helemaal niet zo moeilijk te zijn, als jij als ouder hier in het moment met jouw kindje bent en het die aandacht kan geven die het nodig heeft in dat moment, het eten zo aanbied dat er niet onnodig geknoeid wordt of jouw kindje te laten experimenteren ermee zonder daar heftig op te reageren en het een neutrale ervaring voor je kindje te laten zijn. Door nog het kind aan te moedigen van hoe goed het wel niet is en nog in je gedrag te laten merken dat je het vies vindt en eigenlijk afkeurt. Dit doe je niet zomaar als ouder, dit kun je alleen wanneer je snapt waarom je erin staat zoals je doet en bereidt bent te kijken naar jezelf als ouder. Op die manier snap je de mechanismen en je eigen patronen die je gebruikt om door bepaalde situaties met je kind heen te komen om zo je eigen angsten af te dekken. Opvoeden gaat over onszelf en het kind is er om je erop attent te maken en het is aan ons ouders om hier wat mee te doen of niet. Doen we er niets mee dan scheppen wij een kind dat niet anders in zijn gedrag zal zijn dan alle voorgaande generaties en jouw fouten zal blijven herhalen. Durven wij naar onszelf te kijken als ouder en doen we wat met de reflectie die ons kind ons geeft, dan zijn wij instaat om de cycles van de zonden der voorvaderen te stoppen en een wereld te creëren waar leven op nummer 1 staat, als gelijk aan en als het leven in eenheid met en als het leven.

 

De volgende vergevingszinnen gaan over de periode dat ikzelf moeder van kleine kinderen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als vies te bestempelen als mijn kind en zijn directe omgeving onder het eten gekliederd zit en ik mij separeer van de situatie om er in mijn mind geen deel vanuit te hoeven maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te manipuleren of te beperken om zo geen geklieder te veroorzaken met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een emotionele lading te hebben bij het zien van geklieder met eten en deze reactie niet achterwege laat, maar gebruik om mijn kind af te keuren, terwijl ik diegene ben die zich stout voelt door opgevoed te zijn dat smeren met eten niet mag en alleen stoute kindjes dit proberen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst gedreven te worden om heftig te reageren op geknoei met eten uit een vroegere angst om als stout gezien te worden en dat nu verplaats van stout kind naar stout/falende ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het knoeien met eten van mijn kind te zien als vies en slecht door de ogen van mijn eigen angst om hiervoor bestraft te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om er alles aan te doen dit gevoel van afkeuring niet te hoeven herbeleven door mijn kind, terwijl ik mij niet realiseer dat dit de opening is om door deze angst heen te werken en mij ervan te bevrijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst te hebben te worden bestraft als ik knoei met mijn eten en daardoor angst heb voor consequenties als mijn kind knoeit met eten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om middels emoties en gevoelens het knoeien met eten een generatie voort te zetten als zijnde stout/slecht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgewezen te worden door stout gedrag te vertonen en door angst niet instaat ben om in het moment met mijn kind te zijn en het kind te laten experimenteren met het eten zonder dat het wordt afgekeurd en een stout personage zal ontwikkelen om met de situaties om te kunnen gaan die ik aanslinger en instand houdt als de zonde van de voorvaderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind te leren dat personages noodzakelijk zijn om door het leven te komen en vooral niet te ontdekken wie het is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door mijn gedrag te laten zien aan mijn kind dat ik veel waarde hecht aan personages en in elke situatie mijn kind weer een ander personage toon met een andere angst als basis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik deze angst en dit personage doorzet vanuit een zeer lange familie traditie, maar dat ik degene kan zijn die het kan stoppen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geknoei met eten niet meer te koppelen aan stout zijn en de consequenties daarvan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind als stout te bestempelen nog in woorden nog in mijn mind, maar in plaats daarvan te snappen wat er ten grondslag ligt aan het gedrag dat het kind heeft en de wisselwerking die er tussen mij en het kind is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen enkel kind het voorbeeld te geven hoe personages aan te meten, maar in plaats daarvan laat ik het kind zijn en kijk ik eerst naar mijn eigen reacties die woorden teweeg brengen die een kind aanzetten tot het generen van een personage, en neem zodoende de situatie terug naar mijzelf om zo mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!

Dag 82 van 2555; pas op zo val je in het water!  Het beschermende moeder personage

 

Ik fietste door de stad en kruiste een moeder en een kleuter op de fiets. Net voordat ik ze kruiste bestrafte de moeder het jongetje voor zeer gevaarlijk rijgedrag. Het jongetje slingerde een beetje toen moeder en kind beiden langs een paaltje moesten en uiteindelijk reed het jongetje aan de juiste kant van het paaltje en moest moeder aan de verkeerde kant van het paaltje op de weg rijden. Het kind zei niets terwijl zijn moeder tegen hem tierde. Ik voelde zo’n wee gevoel in mijn buik en had met het kind te doen en eigenlijk ook met de moeder. De vrouw reageerde duidelijk in angst voor wat had kunnen gebeuren op een zeer rustige weg.

 

Dit is nu wat wij doen als ouders, het nare gevoel van onze angsten afreageren op onze kinderen en hen de boodschap meegeven dat het gevaarlijk is op een rustige weg. Of dat het gevaarlijk in een situatie is waar eigenlijk niets aan de hand is, maar waar de fantasie over wat er zou kunnen gebeuren een loopje met ons als ouders nemen. We zien het al helemaal gebeuren en ons hart klopt in onze keel, want deze angst/bedreiging is zo reëel dat we er zelf in gaan geloven.

 

Zo had ik altijd angst wanneer wij met ons eerste kind op de boot van opa en oma waren. De steiger waar mijn dochter absoluut geen angst had en waar ik haar steeds naar het midden van de steiger trok, omdat ik haar al zag verdrinken. Zeer reëel en geloofwaardig de film die de mind mij voorschotelde en ondertussen beperkte ik mijn kind zo dat ze geen kant op kon en we haar met een touw om aan de boot vastmaakten om ongelukken te voorkomen. Ik vond dat wel heel erg dat touw aan haar vastmaken, maar ik begreep toentertijd niet dat ik mij schuldig voelde voor het beperken van de expressie van mijn kind door het geloven in mijn mind angsten.

 

Vrij recent en zo ’n 13-14 jaar later wandelden wij met het gezin langs de kades in onze stad en besloten we even bij de opengaande spoor en auto brug te stoppen om de boten er doorheen te zien gaan. Mijn dochter ging op de rand van de kade zitten alsof ze op een stoel ging zitten en mijn zoon zat wat op zijn hurken te wiebelen op een rand die een paar meter boven een grote rivier staat. Ik voelde die angst van weleer weer opkomen en wilde zeggen: pas op ga niet op die rand zitten, het is diep, je kunt in het water vallen en hoe kom je er weer uit? Terwijl ik dat dacht zag ik een trapje dat tot het water ging en dus geen reden tot paniek. En realiseerde ik mij wat er gaande was waardoor ik deze dingen niet zei en lette in plaats daarvan op mijn ademhaling en zag wat mijn mind in gedachten had voor mij, een angsttrip over het verliezen van mijn kinderen. Maar had ik echt de angst om mijn kinderen te verliezen door een verdrinkingsdood in de woelige rivier? Nee dat had ik niet, ik zag dat er niets aan de hand was en dat mijn kinderen heel verantwoordelijk omgingen met de situatie. Ik was het, ik ervoer een oude niet opgeruimde angst en in dat moment had ik de keuze om te kiezen voor angst of leven en ik koos leven en hielp mijzelf door het moment heen met de 4 tellen ademhalingstechniek. Niets gebeurde er met mijn kinderen en door niet mijn angst te projecteren en te verwoorden besmette ik zogezegd ook niet mijn kinderen met deze angst die niets te maken had met bewust opvoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om irreële angsten van mij op mijn kinderen te projecteren en te spreken tegen hen met de stem van angst waar mijn kinderen niets van snappen en eerder verward raken van de bestraffende angstige toon waarop ik ze aanspreek en zodoende deze angst zullen opslaan gerelateerd aan de situatie waarin het gebeurde om het zo in hun eigen leven tot leven te laten komen en zich te beperken op dezelfde manier waarop ik dat doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te realiseren al luisterend naar de moeder en het kind wat er door het kind heen gaat, omdat ik ook ooit kind was en mijn moeder net zo met mij omging als ik met mijn kinderen om zo de zonden van de voorvaderen voort te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos op de moeder te zijn voor wat zij haar kind aandoet en zich niet te realiseren wat de verregaande consequenties zijn die zij haar kind en zichzelf aandoet, terwijl ik mij niet realiseer in dat moment dat ik ook ooit op dat punt was waar deze moeder is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze mind angsten omtrent mijn kinderen als echt te zien/ervaren en te labelen als het geven om mijn kinderen en hen te behoeden voor het kwade, terwijl ik mij niet realiseer dat ik het kwade ben en niet uit liefde hen wil behoeden maar om mijn angst om hen te verliezen de vrije loop te laten gaan en te genieten van de energie die vrij komt van deze angst ervaring.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het genieten van de energie die vrij komt bij het behoeden van mijn kinderen en het meegaan in irreële mind angsten om zodoende mijzelf goed te voelen voor wat ik doe als goede beschermende moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik vanuit eigen belang mijn kinderen bescherm door het nodig hebben van deze angst energie om mijzelf als goed en nodig te voelen als moeder, terwijl die vorm van bescherming niet nodig is en alleen maar consequenties genereert.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in angst opvoeding vanuit een punt van eigenbelang en liefde als dekmantel van angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het voortzetten van angsten in onze kinderen en niet de lef te hebben om de cycli in elke vorm mogelijk te stoppen en op te staan voor en als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het afschuiven van angsten op onze kinderen net zo lang totdat het kind deze angst overneemt en wij he gevoel hebben dat het nare gevoel/de angst uit ons is en ons niet te realiseren dat wanneer wij het niet meer voelen/ervaren het er ook niet meer is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet snappen van de angsten in onze kinderen en ons te separeren van die angsten als niet van ons om zo geen zelf verantwoordelijkheid te hoeven nemen als ouder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het niet zijn van een levend voorbeeld voor onze kinderen en niet ons te willen realiseren dat ons kind ons altijd volgt ook als wij niet handelen vanuit het voordeel van een ieder en wij zo een leven kapot maken alvorens het tot bloei kwam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als opvoeder en deel van alle ouders op aarde te participeren in het mis interpreteren van de rol van onze kinderen en ons niet te realiseren dat onze kinderen ons reflecteren wat we aan het doen zijn en onze angsten uitvergroten en onder de aandacht brengen om deze angsten te kunnen opruimen inplaats van niet te begrijpen dat we nu onze frustratie en angst op onze kinderen botvieren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten verleiden door mijn mind om meegezogen te worden in irreële angsten en die over te brengen op mijn kinderen om zo beperkingen onder de noemer van liefde voort te zetten.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om oude angsten op te ruimen zodat ze geen eigen leven gaan leiden en zo mijn taak als ouder te vertroebelen met eigen belang en niet meer helder te kunnen zien wat echt is en wat mind realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn inzichten in mijzelf toe te passen in mijn taak als ouder om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind

Dag 80 van 2555; wanneer zeg ik nee tegen mijn kind  Zeggen we nee tegen ons kind uit opvoedkundige motieven of zeggen we nee tegen ons kind uit angst?

 

Vandaag zat ik met mijn tiener kinderen op het bankje voor het huis van het zonnetje te genieten, de buurvrouw kwam ook met haar zoontje buiten. Het jongetje is een dreumes en is op alle mogelijke manieren zijn wereld aan het verkennen/uitbreiden en daarbinnen probeert hij de regels van zijn moeder te stretchen en te verkennen. Het jongetje dat nog maar net loopt en geniet van de “vrijheid” om zelf ergens heen te lopen en de wijde wereld in te trekken, wordt net als hij een beetje op gang komt door zijn moeder terug geroepen met “nee”. Je ziet het kindje veranderen in frustratie, hij zet het op een huilen en probeert van alles uit de kast te trekken om zijn moeders “nee” te omzeilen en dat te doen wat hij in de eerste instantie al wilde doen. In dit geval liep hij op de stoep voor onze huizen en mocht hij niet verder alleen lopen dan het huizenblok.

 

Ik keek er zo naar en dacht, tja zo doen we het allemaal als opvoeders/oppassers, we verbieden ons kind om dat te doen waarvan wij vrezen dat het niet goed af zal lopen. Waarbij wij in datzelfde moment onze angst projecteren en overbrengen op het kind en zo ons kind vullen met angsten van onszelf. Wanneer het kind groter wordt heeft het allerlei angsten waarvan het niet weet hoe het eraan komt en wat het over hem zegt.

 

Mijn buurvrouw is bang dat haar zoontje de weg op zal rennen en dat er op dat moment een auto of fiets aan zal komen en het kind aan zal rijden met alle gevolgen van dien. Dit klinkt als een goede moeder die op haar kind kan letten, maar is het zo dat het kind hierbij gebaat is? Als ouders moeten wij goed begrijpen dat wij een levend voorbeeld voor onze kinderen zijn en als we nee zeggen en zelf ja doen dan komt de ja van de handeling aan en zal de nee in woord alleen maar zorgen dat het kind een mind dossier aanlegt en ons uiteindelijk als hypocriet gaat zien en als ongeloofwaardig bestempeld.

 

Dus praktisch gezien, ziet het buurjongetje dat hij met zijn moeder verder kan lopen dan het huizenblok en ervaart hij op dat moment geen stress van zijn moeder en is het okay om voorbij het huizenblok te lopen. Nu wanneer hij alleen loopt en wil gaan ontdekken vindt zijn moeder het ineens niet goed dat hij verder loopt dan het punt waar zij normaal samen voorbij lopen. Het kind ervaart stress vanuit  zijn moeder die hem negatief benaderd wanneer hij alleen verder loopt dan het huizenblok, zodra hij weer terug komt op aandringen van zijn moeder knuffelt zij hem, wat het kind als een beloning ervaart.

 

Dus wat leert dit kind van zijn moeder? Ten eerste dat het stress oplevert als hij alleen verder dan het huizenblok wil lopen. Ten tweede dat hij wordt vertroeteld als hij doet wat zijn moeder hem zegt en dus leert hij wat het beloningssysteem inhoudt en dus leert hij hoe een consument te zijn en hoe in het systeem te passen. Ten derde leert hij hoe zijn situatie te manipuleren om toch te kunnen doen waarnaar hij verlangt. Ten vierde leert hij hoe mensen gunstig te stellen en blij te maken door een goed kind te zijn, terwijl hij plannen smeedt hoe uit te breken als moeder even niet kijkt. Dus kunnen we concluderen dat dit leren door angst en opvoeden door angstdoctrine is.

 

De moeder speelt haar mind angsten uit door te vrezen wat er allemaal zou kunnen gebeuren, zodat het kindje absoluut niet kan ontdekken zonder de angsten van zijn moeder over te nemen. Wat zou er daadwerkelijk zijn gebeurd wanneer hij verder gelopen was, hoe ver zou een dreumes gaan zonder zijn moeder? Zou het een oplossing zijn om wel met hem mee te lopen maar hem te laten ontdekken en om wanneer er daadwerkelijk fysiek gevaar dreigt meteen te kunnen ingrijpen? Je kunt niet leren in het leven, wanneer je zelf geen fouten mag maken om van te leren.

 

Dit is niet een makkelijke kijk op opvoeden wanneer wij zelf als ouders door angstmanagement zijn opgegroeid, maar zou het niet wat waard zijn als onze kinderen vrij van angsten zouden zijn binnen de exploratie van hun wereld? Zou het voor ons als ouders niet een mooie leerweg zijn om te zien dat wanneer wij reageren op situaties met onze kinderen vanuit emoties/gevoelens/angsten dat wij met onszelf te maken hebben en niet als superman of supervrouw aan de slag te hoeven om ons kind te redden. Wanneer wij bij het zien weglopen van ons kind als reactie allerlei plaatjes in onze mind te zien krijgen van ongelukken en hoe dingen heel verkeerd kunnen aflopen, dan is dat onze reactie die los staat van de fysieke realiteit waar wij ons op straat met ons kindje ons in bevinden. Ervaar eens wat het is wanneer je geen nee zegt tegen je kind, die “nee” die eigenlijk voor jezelf bedoeld zou moeten zijn om niet in te grijpen op een moment dat jouw kindje de wijde wereld verkent. Maar zoals bij elke nieuwe manier van dingen oppakken, moeten we ons niet laten verleiden tot gevaarlijk gedrag en doorslaan van overbeschermend naar gevaarlijk onverschillig. Daar waar ons kindje daadwerkelijk fysiek gevaar loopt daar moeten we ingrijpen en uitleggen waarom we ingrijpen. Laat j kind, kind zijn en realiseer je dat jij zijn levende voorbeeld bent en het ligt dus in jouw handen als ouder om een angstig kind te maken dat leert overleven in het systeem of een kind dat ziet en leert van jou hoe de regie van zijn eigen leven in handen te nemen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de rol als opvoeder een grote verantwoordelijkheid is en dat ik als ouder de mogelijkheid in handen heb om precies dat verschil te maken in de start van het leven van mijn kind en de komende generaties, zodat mijn kind leert wat het betekent om mens te zijn en hoe in het belang van een ieder te leven en keuzes te maken, omdat ik mijn kind dit laat zien door mijn handelen in mijn eigen leven zonder dat mijn woorden in discrepantie zijn met wat ik doe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het “nee” van mijn buurvrouw en mij te realiseren dat het nee van mijn buurvrouw mij  herinnert aan mijzelf als ouder met jonge kinderen en het “nee” gebruikte in situaties waar ik angst had en gebeurtenissen in de toekomst projecteerde om zo het heden te manipuleren/controleren en mij niet te realiseren dat ik hiermee de angsten, die in mij zaten en nog niet overkomen waren, overzette op mijn kinderen en zodoende later met mijn angsten door mijn kinderen geconfronteerd werd en niet snapte waar deze angsten vandaan kwamen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien/inzien dat de angsten in mijn kinderen de angsten van mijzelf of van mijn partner waren en die ik aan moest gaan en aankan gaan om zo mijn kinderen te vertellen hoe deze angsten te overkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf schuldig te voelen voor het overbrengen van angsten op mijn kinderen en zo mijn kinderen door een simpele “nee” te limiteren en zo hun evolutie stop te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “nee” als onschuldig en effectief binnen de opvoeding te beschouwen en niet verder te durven kijken wat dit woord voor lading had en wat het afdekte aan angsten die ik niet onder ogen wilde zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat met “nee” ik mijn kind kneed in het zich vormen naar het systeem, zodat het later betere kansen in het systeem heeft en ik geen extra angsten hoef te hebben of mijn kind het wel overleeft binnen het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen/kunnen zien dat wij als ouders in het huidige systeem onze kinderen klaarstomen voor het systeem en absoluut niets aan het kind laten zien van wie wij zijn als ouders/als mens, maar alleen maar bezig zijn om van de ene angst in de andere angst te verdwijnen om ons kind te behoeden voor het uitsteken van hun kop boven het maaiveld en beter te luisteren naar het systeem dan het systeem te veranderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen/realiseren/zien dat “nee” zeggen tegen mijn kind angst is en voortkomt uit eigen belang om mijn eigen angsten niet onder ogen te hoeven komen en simpelweg het “nee” te gebruiken om geen verantwoordelijkheid af te hoeven leggen en mijn rol als ouder te misbruiken om zo controle op mijn leven te houden en goed afgerichte kinderen te hebben die mij het leven niet al te moeilijk maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat “nee” en “ja” binnen de opvoeding een polariteit is en alleen maar daar is om eigen belang te dienen om te manipuleren met woorden terwijl mijn daden en woorden niet met elkaar in overeenstemming zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om andere ouders te beschuldigen van slechte opvoeding omdat zij niet consequent  nee kunnen zegge tegen hun kind en mijzelf niet te realiseren dat ik mij dus trots voel over het feit dat ik mijn kinderen heb gelimiteerd en hen angsten heb bezorgd die zij nu moeten doorwerken, omdat ik er niet naar wilde kijken voordat ik ze overbracht op hen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een moeder van tiener kinderen erachter te moeten komen dat ik mijn rol als ouder te licht heb opgenomen en dacht dat ik goed bezig was, terwijl ik alleen maar bezig was mijzelf niet onder ogen te komen en angsten over te dragen om zo de zonde van de voorvaderen door te zetten en mij niet realiseerde dat ik precies dat deed wat ik niet waardeerde in mijn ouders of juist het tegenovergestelde deed, niet in het belang van een ieder maar uit verzet tegen mijn ouders om het anders te doen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om bij een opvoedkundige “nee” of “ja” even te stoppen en rustig adem te halen en te zien wel doel/belang ik nastreef en of dat in het belang van een ieder is en zo niet de actie af te blazen en om te zetten in een actie van gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om anderen te laten zien wat “nee” zeggen tegen je kind omhelst en dat het niet cool is wanneer je eigen angsten projecteert/overdraagt op jouw kindje en het zo niet leert te beslissen in zelfoprechtheid voor zichzelf.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet schuldig te voelen over hoe de opvoeding die ik gaf aan mijn kinderen niet in het licht van “het belang van een ieder” was en te werken met wat hier is en ik het nu in het hier anders aan pak en mijn kinderen uit te leg waarom zij zelf moeten ontdekken hoe dingen gaan in plaats van het moeten doorleven van mijn angsten en niet toe te komen aan leven.