Dag 378 van 2555: verjaardag vergeten

DIP Lite cursusHet is nu de tweede keer in mijn leven dat ik mijn moeders verjaardag vergat. We woonden in het buitenland en zouden elkaar een maand later treffen. De eerste keer kwam ik er laat achter en leerde ik mijn moeder en mijzelf van een heel andere kant kennen. Mijn moeder veranderde in een slachtoffer dat groot onrecht was aangedaan. Ze vertelde mij hoe verdrietig ze was geweest en hoeveel pijn het haar had gedaan. Ik schoot onmiddellijk in een schuldgevoel en besefte mij dat ik haar verdriet had aangedaan en ik wilde mij onbewust als kind ontdoen van dit schuldgevoel en zorgen dat mijn moeder mij weer ‘een lief kind vond’, terwijl ik 42 jaar oud was. De loyaliteit naar mijn ouders was groot merkte ik en nam mijn moeder mee uit winkelen en liet haar iets leuks uitzoeken.

Dit was een omslachtige manier om mij op die manier van mijn schuldgevoel te willen ontdoen en mijn gezonde verstand zei absoluut andere dingen, maar ik volgde mijn gevoel. Zelf geef ik absoluut niet om mijn verjaardag, ik sta er die dag bij stil maar ik heb niet de behoefte om het te vieren. Mijn ouders, als enige, willen altijd graag langskomen en vaak doen we dat tussen mijn verjaardag en die van mijn partner in aangezien er 5 dagen tussen zitten. Ik doe dit eigenlijk voor mijn ouders, ik zie zelf het nut niet in van zo’n samenzijn dat gedreven wordt door iets wat zo hoort. Zelf vind ik het prettiger om op momenten samen te zijn die goed uitkomen voor beide partijen en waar we daadwerkelijk kiezen om samen te willen zijn en ons te delen met de ander. Voor mij betekent dat niet een huis vol mensen waar ik loop te rennen om het anderen naar de zin te maken en waar ik eigenlijk met niemand echt kan praten.

Toen ik 5 jaar geleden mijn moeders verjaardag vergat nam ik mij voor dit niet meer te doen. Dit kwam voort uit angst om die kant van mijn niet moeder nogmaals te hoeven meemaken en haar van slag te maken. Vanuit gezond verstand en het mij kunnen verplaatsen in de ander zag ik dat een verjaardag voor mijn moeder wel super belangrijk was.

Maar afgelopen week vergat ik voor de tweede keer in mijn leven haar verjaardag. Ook nu kwam ik er te laat achter. We zouden er niet heen gaan, ik had haar een paar dagen ervoor nog over de telefoon gesproken en we hadden een dag afgesproken om mijn ouders op een camping te treffen en zo haar verjaardag te vieren. Normaal gesproken stuur ik haar een e-card op de dag zelf en die was natuurlijk ook uitgebleven. Uiteindelijk belde ze dagen later op mijn mobiel die ik zelf niet kon opnemen op dat moment. Mijn dochter nam op en mijn partner had haar aan de lijn en elke keer als ze wat hoorde op de achtergrond dan vroeg ze hen of ik het was. Toen ik in staat was om haar te woord te staan feliciteerde ze mij met mijn 19e huwelijksdag. Ook dit is iets wat ik niet vier, het is elke dag een dag om aan elkaar te denken en op een gelijkwaardige manier met elkaar om te gaan. Toevallig hadden we laatst nog tegen elkaar gezegd, dat we naar de 20 jaar huwelijk gaan en dat het leek alsof de tijd vliegt. Meer dan dat was het niet. Mijn moeder vertelde mij dat ze mijn trouwdag wel had onthouden, ik nam de felicitatie in ontvangst van mijn ouders, waarbij mijn moeder meldde dat ze met zoveel verdriet de avond van haar verjaardag naar bed was gegaan. Ik kreeg exact hetzelfde verhaal als 5 jaar geleden, opnieuw over mij heen en ik merkte dat ik in de reactie ging. Ik haalde diep adem en wist dat het niet verstandig was om weerwoord te geven aangezien mijn moeder zich op dat moment volledig had geïdentificeerd met het zijn van een slachtoffer en het hebben van een dochter die haar verdriet aandoet en haar niet ziet staan.

Ik merkte dat ik van binnen door die reactie waarin ik zat moest lachen om het gedrag van mijn moeder om het nare gevoel, schuldgevoel, wat ik niet wilde voelen van me af wilde schudden. Eigenlijk was ik enorm geschokt dat het er dus niet toe doet wanneer je een heel jaar klaar staat voor de ander. Dat alles wordt dus klaarblijkelijk weggevaagd wanneer ik een verjaardag vergeet. Het niet vergeten van de verjaardag lijkt synoniem te staan voor een goed kind zijn die goed voor haar moeder is. In dat moment voelde het even als stank voor dank en wellicht was dat voor haar net zo. Wie weet denkt zij dat ik haar niet waardeer wanneer ik haar verjaardag vergeet. Ik weet ook dat dit soort gesprekken niet makkelijk gevoerd kunnen worden, ik hoor niet mijn moeder te vragen waarom ze in mijn ogen zo moeilijk doet en zichzelf tot slachtoffer maakt. Kritische vragen naar mijn moeder toe hebben tot op heden niets opgeleverd en zijn een reden voor mijn vader om zich ermee te bemoeien en het af te kappen. Ik heb mij als het ware misdragen en moet dat voelen. Aangezien ik daar weinig mee kan zal ik het voorval/deze ervaring aan mijn kant moeten oplossen/zelfverantwoordelijkheid voor moeten nemen en kan ik de ander niet dwingen om naar binnen te kijken en te zien wat haar nu echt dwarszit. De eerste stap die ik kan zetten is het opschrijven van haar verjaardag in mijn agenda of eventueel een alarmpje in mijn mobiel zetten. Het is duidelijk dat ik haar diep kwets terwijl dit niet mijn startpunt is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit angst mij schuldig te voelen over het vergeten van mijn moeders verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn opnieuw afgeschilderd te worden als iemand die haar moeder groot verdriet aandoet door haar verjaardag te vergeten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van mislukt te zijn als dochter te willen onderdrukken en niet in de ogen te zien voor wat het werkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel om mislukt te zijn als dochter te rationaliseren en zo proberen te keren dat ik mij niet rot hoef te voelen over wat ik een ander aandoe.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet eerlijk te vinden om afgerekend te worden op 2 momenten in 47 jaar en me daar tegen probeer te verzetten omdat het inspeelt op alle onderzekerheden over mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een onderstroom aan mijzelf te twijfelen en mijzelf af te vragen of ik inderdaad zo’n beest ben die het leven van mijn moeder tot horror maakt, terwijl ik niet zie/realiseer/begrijp dat ik een energetische reactie heb op mijn moeders energetische reactie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het uiteindelijk niet leuk te vinden om als ‘slecht kind’ afgeschilderd te worden en frictie ondervind van het plaatje dat ik zelf heb van mij als dochter en het plaatje wat mij getoond wordt door mijn moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij aangetast te voelen in mijn zelfbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mislukt te zijn als ‘people pleaser’ vanwege de uitbarsting van mijn moeder over het vergeten van haar verjaardag.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander boos op mij is en ik niet in de schoenen van de ander heb willen staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het feit dat mij het vergeten van mijn moeders verjaardag voor de voeten wordt geworpen en ik het gevoel heb de ‘fouten’ van de ander niet te mogen/kunnen benoemen uit het verleden, waardoor ik dit als een soort van de mond gesnoerd worden ervaar.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kinderachtig te vinden om mij van iets te beschuldigen wanneer ze zelf ook niet vrij van fouten is, maar dit niet durf te zeggen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit voorval en mijn moeders reactie veel meer binnen in mij kietelt dan ik mij in eerste instantie gewaar was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden dat de ander mijn fouten mag benoemen en ik de indruk heb dat ik de fouten van de ander niet mag benoemen waardoor ik ongelijkheid ervaar en onbegrip.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te verplaatsen in de ander die zelfwaardering haalt uit zaken, zoals een verjaardag, die ik niet als valide acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het belachelijk te vinden dat iemand van middelbare leeftijd slecht slaapt als ze niet gefeliciteerd wordt en dan niet de telefoon pakt om te vragen wat er aan de hand is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid jegens mijn moeder te ervaren voor het verstoren van mijn leven voor onbenullige zaken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de taak als dochter als iets wat er nu eenmaal is op te nemen en het min of meer in te passen in mijn programma omdat het zo hoort of van mij verwacht wordt, waarbij elke strubbeling als teveel voelt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in de schoenen van mijn moeder te kunnen verplaatsen terwijl ik zelf moeder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn manier van moeder zijn boven haar manier van moeder zijn te plaatsen door zaken die ik als fouten van de kant van mijn ouders zie die ik niet bespreekbaar maak omdat ik denk dat ze het niet zullen begrijpen of daar veel verdriet door krijgen en mij vervolgens als ‘stout kind’ dat haar ouders aanspreekt op ‘fout’ gedrag van vele jaren terug.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij niet te realiseren dat mijn kinderen ook mijn opvoeding niet als perfect kunnen zien wanneer zij als volwassenen erop terug zullen kijken. (Ik probeer wel de communicatie open te houden zodat mijn kinderen hierover met mij in gesprek durven te gaan zonder dat we er een schuldverhaal van maken.)

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat er nog oud zeer ligt tussen mij en mijn moeder/ouders om door mij opgeruimd te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat dit soort voorvallen door mij niet gebruikt dienen te worden om mijzelf beroerd en naar te voelen maar om mijzelf aan te zetten tot realisaties waarmee ik verder kan en mijn toekomst anders kan vormgeven door de oude patronen te doorbreken en te corrigeren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ouders hun verjaardag in mijn agenda te zetten/alarmpje op mijn mobiel in te stellen, vanuit het principe om mij in de schoenen van de ander te verplaatsen en niet vanuit angst als startpunt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de nog niet opgeruimde boosheid jegens mijn moeder/ouders verder in te zien, te onderzoeken en te gebruiken om mijzelf te corrigeren en verder te komen in een relatie zonder wrok naar de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn energetische reactie op mijn moeder in het moment niet te onderdrukken om daarna in alle hevigheid eruit te komen, maar in het moment aan te pakken door te zien met welk patroon ik te maken heb, het te duiden, te archiveren en mijzelf te corrigeren in het moment zodat ik zonder energetische lading kan deelnemen aan het gesprek.

Advertenties

Dag 285 van 2555: revalideren, rehabiliteren en remediëren – deel 3 : de valkuil

basisinkomengarantieHet is geweldig om te zien hoe mijn dochter tijdens haar revalidatieproces steeds meer voor haarzelf, leert en probeert op te staan en dus zelfverantwoordelijkheid neemt. Dit soms doordat zij gepusht wordt door haar therapeuten en steeds meer ook door haarzelf.

 

Zo zat ik bij haar op haar kamer in het revalidatiecentrum en vroeg of zij haar tv en internet wilde stopzetten voor het weekend nu ze een eerste weekend naar huis mag na 3 weken. Ik zag dat ze schrok en meteen zei zij: “maar jij hebt het voor mij geregeld, waarom doe je dat nu niet ook”. Ja, waarom doe ik het nu ook niet? Ik heb namelijk ingezien dat ik mijn dochter beetje bij beetje moet gaan loslaten, met of zonder initiatief van haar kant, om op haar eigen beide benen te gaan staan. Ik heb heel lang van alles voor haar geregeld en het heeft nooit 1 keer geresulteerd in het zijn van een voorbeeld voor haar om het een volgende keer zelfstandig te doen. Ik zei mijn dochter dat het met 16 jaar haar verantwoordelijkheid was om dit te regelen en dat de organisatie die tv/internet regelt wil spreken met degene waar het voor is. Ik zag haar even donker kijken, maar ze legde zich neer bij het feit dat dit haar zelfverantwoordelijkheid is.

 

We zaten nog wat te praten en mijn dochter vertelde dat zij, nu zij mij niet meer constant binnen haar bereik heeft, zij veel dingen zelf moet beslissen en verantwoordelijkheid voor moet nemen. Ik vroeg haar of zij vond dat dit te doen was, en zij antwoordde dat ze wel moest. Ze had ingezien dat het eigenlijk wel beter was om de dingen voor haar leven ook zelf te regelen. Ik beaamde dit en vroeg haar wat haar al die tijd weerhield om geen beslissingen en verantwoordelijkheden te nemen. Toen kwam de aap uit de mouw, “als ik er tegenop zie om iets te moeten doen dan weet ik dat wanneer ik geen actie onderneem jij dat uiteindelijk wel zal doen”.

 

En dat is inderdaad zo, ik ben al vele stapjes achteruit gestapt, maar bij belangrijke beslissingen die echt genomen moeten worden en mijn dochter steeds passiever en apathischer reageert, daar grijp ik in. Ik ben dus dat engeltje op haar schouder dat haar behoed voor flinke uitglijders en daardoor tegelijkertijd haar behoed om haar vleugels uit te slaan om ook neer te kunnen storten om zo de volgende keren een betere vlucht te nemen.

 

Toen mijn dochter 3 jaar was en wij haar zelf met een vorkje wilde laten eten, omdat wij als ouders vonden dat zij er nu toch wel motorisch en emotioneel aan toe was, eindigde dit in drama’s. Zij weigerde pertinent om zelf dat vorkje te nemen en te eten, ze wilde gevoerd worden. Ze hing aan mijn benen, letterlijk en ik moest als het ware haar helpen haar leven te leiden en ik hielp haar, omdat al mijn moederlijke gevoelens werden geactiveerd. Maar wat zegt men wel, zachte heelmeesters maken stinkende wonden, tja heb ik hier nu een stinkende wond veroorzaakt? Het lijkt er wel op, we zijn het ons nu beiden bewust en hebben beiden onze valkuil onder ogen gezien. Ik wist dat ik mijn dochter niet genoeg losliet, terwijl ik dat bij mijn jongere zoon wel kan. Ik wist niet dat mijn dochter dacht dat ik haar reddende engeltje was, maar 1+1=2 , want ik had immers een zeer consequent patroon neergelegd waar mijn dochter op vertrouwde.

 

Het is tijd om te remediëren en beiden onze plek in het leven terug weten te vinden die vol zelfverantwoordelijkheid is en tegelijkertijd de sterke band in stand houdt die we samen hebben, alleen niet één waar we elkaar mee verstikken maar één waar we elkaar mee in balans kunnen houden.

 

Zelfvergevingen en zelfcorrectieve zinnen volgen in de volgende blog.

Dag 234 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 1

equal money capitalismHet onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ is niet een onderwerp dat ik in 1 blogserie kan beslaan, daarom heb ik ervoor gekozen om het beeld/herinnering dat/die het meest in relatie staat tot het hoofdthema ‘ de vagina de bron van al het kwaad’ te gebruiken voor deze blogserie. Andere herinneringen omtrent ‘vrouwelijke bewustwording’ zullen in relatie tot andere thema’s door de tijd doorlopen worden.

Deze herinnering is uit de periode dat ik 21 was, ik studeerde maatschappelijk werk en begon door de opleiding heen mijzelf te ervaren. Op een dag besloot ik dat ik wilde gaan afvallen, niet dat ik echt overgewicht had, maar het was meer een soort van babyvet wegwerken. Dit bedoel ik dan figuurlijk, het naïeve/kinderlijke vaarwel zeggen. Ik verloor aardig wat kilo’s en ging van maat 40 naar 36/34. Mijn ouders waren bezorgt en vonden dat ik teveel was afgevallen en dat ik snel ziek zou worden door te weinig weerstand. Ik zag dit punt niet, het afvallen was heel geleidelijk gedaan, door mijn voedingspartoon geleidelijk aan te passen. Ziek ben ik niet meer of minder geweest dan anders in die periode, dit was dus ouderlijke bezorgdheid. En tegelijkertijd was het een laatste loskomen van mijn ouders als stap naar het zelfstandig zijn en volwassene wezen.

Met het gewicht dat van mij afviel zag ik steeds meer mijzelf als vrouw ontstaan/ontpoppen, niet dat ik jongensachtig was of mij niet vrouw voelde, maar er ontluikte zich een soort van sensueel vrouwelijk gevoel  in mij. Ik ging kleding maken die al de, in mijn ogen goede punten van mijn lichaam  benadrukten, en ik maakte gebruik van wat dieper uitgesneden decolleté en zag er altijd uit alsof ik zo op de werkvloer als meerdere kon rondlopen of klaar was voor een sjiek diner. Hier ontstond niet zozeer de ‘girl power’, maar de ‘vagina power’. Ik werd mij er bewust van hoe vrouwelijk ik eruit zag en het werd mij duidelijk hoe ik dat kon inzetten en gebruiken.

Het moment dat het kwartje echt viel, was het moment dat ik niet meer zoals altijd rustig over straat kon lopen, maar dat er gevloten en geroepen werd naar mij. Waar ik mij eerst het lelijke eendje voelde, met nadruk op voelde, straalde ik nu deze ‘vagina power’ uit en had ik de mannen voor het uitkiezen. Op één of andere manier voelde het andere geslacht dit ontluiken en de kracht, die in feite seksuele kracht was en dat werkte als een magneet. Ik stond perplex, want ik had niet verwacht dat ik zo’n kracht in mij had, ik haalde mijzelf altijd liever naar beneden.

Ondanks dat ik mij goed voelde en zelfverzekerd en gesteund door deze ‘vagina power’, voelde ik ook dat het zo sterk was dat er geen ruimte voor mijzelf over was. He was of de ‘vagina power’ of ik, en in die periode koos ik voor de ‘vagina power’, want eens gedronken van de nectar kon ik niet meer terug. Dus ging ik relaties aan en regeerde ik met mijn ‘vagina power’ over het andere geslacht, totdat ik het beu was en het een te gemakkelijk spel vond, en de verveling toetrad. Ook zag ik dat deze ‘vagina power’ mij in situaties zou kunnen brengen die ik misschien niet verlangde, ik speelde met ego en sensualiteit, iets waar ik mijn vingers uiteindelijk niet aan wilde branden. De ‘vagina power’ veranderde in voorkomen en werd ‘vagina verlangen’, waarmee ik niet het verlangen naar seks bedoel, maar het verlangen naar een levenspartner en kinderen. De ‘vagina klok’ ging in werking en mijn doel en koers veranderde.

In de volgende blog zal ik doormiddel van zelfvergevingen dit onderwerp verder uitpluizen, om zo te kunnen achterhalen wat de patronen/opinies/ideeën waren die mij deden bewegen en handelen in mijn fysieke realiteit.

Dag 187 van 2555; de dief van mijn eigen geluk

equal money capitalismVandaag luisterde ik naar een radio documentaire over een dorpje waar het altijd vredig was geweest. Niemand draaide zijn deur op slot, fietsen niet op slot, auto’s niet op slot. Iedereen kent iedereen en hulp vragen is niet moeilijk. Het was ook een christelijke gemeenschap en het leek wel het paradijs op aarde. Totdat er een serie van inbraken en vernielingen losbarstte. Men ging zich onveilig voelen en het woongenot in het dorp nam ziende ogen af.

Met name de oudere bevolking ging opzoek naar een dader of daders aangezien de politie het enigszins liet afweten. Mensen begonnen te speculeren over wie het gedaan zou kunnen hebben en al gauw vonden de ouderen een groepje jongeren dat met lawaaierige brommers/scooters wel de dieven en vandalisten moesten zijn. De jongeren werd niets gevraagd, het was simpelweg een feit dat deze jongeren, die al zo lang de ouderen op de zenuwen hadden gewerkt, de daders waren. Er werd hier zeer actief over geroddeld in het dorp en de jongeren en hun ouders werden boos aangekeken als zij in het dorp zich begaven.

De jongeren en hun ouders voelden zich het slachtoffer van het bekrompen denken van de ouderen, toen de ouderen fysiek deze families stalkten, dacht de politie er niet over om hen te helpen. Zo was er 1 jongen die als de leider van de roversbende werd aangemerkt en diens moeder ontving een dreigbrief, zij ging ermee naar de politie maar die legden het naast zich neer. Ook werd hun bezoek dat op fietsen of scooters kwam mishandeld, door bougies los te maken of te verwijderen, kabels en banden door te snijden en fietssturen los te draaien, maar weer deed de politie niets.

De ouderen die zeiden dat zij zich niet meer veilig voelden en op hun gemak in hun eigen dorp, maakten het leven van de jongeren met hun families tot een hel en dat werd getolereerd door de instanties. Na deze documentaire dacht ik, dit is de wereld in het klein. Het is okay wanneer wij gedreven door angst anderen het leven tot een hel maken, maar oh wee als iemand anders ons vertrouwen in het leven wegneemt en het op losse schroeven zet. Dit is natuurlijk de wereld op zijn kop, want vertrouwen in onze omgeving zou vertrouwen in onszelf moeten zijn. Dus hoe kan iemand anders het vertrouwen in onszelf wegnemen als dat is gebaseerd op zelfoprechtheid?

Tegelijkertijd zien we hoe de hatelijke interne conversaties van de ouderen het praatje van alledag werd en zij elkaar zo besmetten met haatpraat. Dit ging zover dat jongeren door de ouderen van hun scooters afgetrokken werden, boos bejegend werden, als daders bejegend werden en materiële schade leden. Als weldenkend mens zou je toch tot de conclusie moeten komen dat je gedrag te ver gaat en dat je het onderwerp niet meer los kan laten, dat je er bezeten van bent en dus om hulp moet vragen. Nee weldenkende mensen geplaagd door angst mogen het recht in eigen handen nemen en alles wat hen bang maakt vernietigen, ongeacht of het jonge mensen zijn die nog een toekomst voor zich hadden in hun eigen dorp. Al roddelend de kerk in en al roddelend de kerk weer uit en niet stilstaan bij de immense schade die ze het leven en henzelf als het leven berokkenen.

De volgende zelfvergevingszinnen zijn geschreven vanuit de schoenen van de ouderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen nu er geweld en vernieling in mijn dorp is binnen gedrongen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat het nooit meer als vroeger kan worden , door het vertrouwen dat in mij geschaad is en ik mijn omgeving niet meer kan vertrouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat inbrekers ook bij mij in huis zullen inbreken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat de inbrekers niet zullen worden opgepakt wanneer de politie niet snel handelt en ik nooit meer rust zal vinden in mijn eigen dorp.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gedreven door angst mij genoodzaakt zie om te bedenken wie de inbrekers en vernielers zijn geweest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat ik het recht in eigen handen mag nemen en eigenhandig een dader mag aanwijzen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de jongeren die rondhangen op hun scooters in het dorp of je van de sokken rijden met hun te dure scooters.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de angst voor het mij onveilig voelen door de inbraken heb gekoppeld aan het mij onveilig voelen door de rondhangende jongeren en dus de jongeren als een logisch gevolg als daders zie van de inbraken en vernielingen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mij door angst laat leiden en zo de angst die ik ervaar overbreng op de jongeren door hen op gevaarlijke wijze te treiteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet meer normaal betrokken ben bij de inbraken, maar dat het onderwerp zich in zijn bezit heeft genomen en ik het niet meer los kan laten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat wanneer ik stop met het leven zuur maken van de jongeren zij mij het leven zullen zuur maken met nog meer inbraken en vernielingen dus wil ik ze voor zijn, waardoor ik mij niet realiseer dat ik deze vicieuze cirkel instant houd en zelfs begonnen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de dader die ik op basis van emoties heb aangewezen, misschien niet de dader is, wat iets is dat ik niet wil en kan zien, want dan moet ik inzien dat ik op kwaadaardige wijze gehandeld heb en mijn eigen rechter heb gespeeld zonder bewijsmateriaal.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles ervoor over te hebben om mijn gevoel van onbehagen weg te krijgen en weer stabiliteit onder mijn voeten te voelen en mij niet te realiseren dat ik degene ben die gelooft in mijn gevoel van onbehagen en dus handelt naar dit gevoel vanuit het punt van angst en niet vanuit een punt dat gebaseerd is op mijn fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben dat met de inbraken mijn gevoel van stabiliteit en geluk in het leven gestolen is en ik dus wel iemand moet aanwijzen die dat gedaan heeft, zodat ik het slachtoffer kan zijn en zo al mijn daden voorkomend uit deze rol kan verantwoorden als zijnde goed.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de dief van mijn eigen geluk ben en het geluk van het hele dorp in de weg sta zolang ik niet mijn zelfverantwoordelijkheid neem in zelfoprechtheid en zie dat mijn handelen het crimineelst van allemaal was.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen eigen rechter meer te spelen wanneer ik niet in het hier en nu ben maar bevangen ben door angst en zo geen beslissingen kan nemen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angsten te zien voor wat ze zijn en ze niet uit de weg te gaan door onschuldigen hetzelfde rot gevoel te bezorgen wat ik zelf mijzelf heb aangedaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de politie in het vervolg zijn werk te laten doen en zelf een oplettend burger te zijn die zijn/haar bevindingen in zelfoprechtheid doorgeeft aan de politie om zo het onderzoek te bespoedigen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te roddelen omdat ik heb ervaren hoe ik mijzelf daarin verlies en daarmee mij waardigheid verlies en tot alles in staat ben om dit gedrag goed te keuren.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het fijn wonen in mijn dorp afhangt van wie ik ben in mijn dorp in elk moment en elke ademhaling.

Dag 186 van 2555; wanneer frustratie de overhand neemt

equal money capitalismGisteravond wilde ik mijn partner een website tonen, maar zodra ik op mijn balk ging staan om de URL in te voeren dan floepte mijn cursor naar boven of beneden van de balk. Mijn partner zei iets in de trant van, je moet wel in het kader klikken. Waarop ik zei, dat is wat ik doe, maar de cursor springt meteen weg. Ik zat te zuchten en te bedenken hoe ik het snelst dit kon oplossen. Mijn partner vroeg mij om niet de rechter muis knop in te drukken, maar gewoon op de balk te klikken, en dat was nu juist wat ik steeds had gedaan. Ik raakte geïrriteerd van de opmerkingen van mijn partner, hij veronderstelde door alleen naar het scherm te kijken dat ik van allerlei zaken deed, terwijl dat niet het geval was. Ik zag irritatie bij hem en ik wilde dit snel tot een einde brengen om niet in een impasse te komen, dus besloot ik de tab te sluiten. De tab sloot niet maar gaf in plaats daarvan een voor mij nieuw uitklap venster. In de tussentijd bleef mijn partner door ratelen in mijn linker oor dat ik toch echt moest ophouden om de rechter muisknop te gebruiken. En ja toen was ik gefrustreerd, mijn partner dacht dat ik gefrustreerd was van de computer, maar in werkelijkheid was ik gefrustreerd van mijn communicatie met hem. Ik had het idee dat ik niet tot hem kon doordringen dat hij vast zat in de realiteit van het beeldscherm, wat duidelijk niet de realiteit was aangezien ik niet dat met de muis deed wat er werd weergegeven op het scherm. Maar wat mij het meest frustreerde was dat ik door de woordkeuze die mijn partner gebruikte kon horen dat ik in dit moment werd beoordeeld door de ogen van eerdere ervaringen geladen met frustratie die mijn partner over mij heeft. Daar zat ik dus in mijn fysieke realiteit en ik snapte niet hoe ik tot mijn partner kon doordringen die zijn vertrouwen bouwde op eerdere negatief geladen ervaringen en de werkelijkheid van het computerscherm dat duidelijk in de bonen was.

 

Wat mij opviel in deze situatie was dat dit een grote frustratie van mij is wanneer mensen mij beoordelen aan de hand van gewezen ervaringen. Ik ken mensen die altijd blij worden van mij, omdat zij die ervaringen hebben gehad en dat willen behouden.Vroeger als kind werd je vaak afgerekend op het beeld dat je ouders van je hadden gevormd. Dit zijn zulke situaties waar ik het gevoel heb dat ik geen invloed kan uitoefenen op mijn werkelijkheid, omdat de ander niet deelneemt aan de fysieke werkelijkheid. En omgekeerd maak ik mij er natuurlijk zo nu en dan ook schuldig aan om anderen te benaderen op basis van opinie of eerdere ervaringen. Zo kunnen we niet effectief met elkaar omgaan, de werkelijkheid van de geest en de fysieke werkelijkheid zijn niet 1 op 1 uitwisselbaar. Diegene in de werkelijkheid van de geest is een zombie in de fysieke werkelijkheid en diegene in de fysieke werkelijkheid kan geen contact maken met de zombie.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gefrustreerd te raken van het feit dat ik niet in contact sta met de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wanneer de ander mij beoordeeld aan de hand van eerdere negatieve ervaringen ik ook daadwerkelijk diegene ben uit de werkelijkheid van de geest van de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verzetten tegen het personage dat ik denk te moeten aannemen omdat het op mij gedrukt wordt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om dit negatieve personage te worden, wat frictie geeft met het positieve zelfbeeld van mijzelf dat altijd goed uit de verf komt in mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ego los te laten in zo’n situatie en probeer mijn gezicht te redden, wanneer ik zie dat de ander mij negatief wil afschilderen, terwijl dat niet berust op de werkelijkheid in dat moment.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om letterlijk een muur te voelen tussen mij en de ander wanneer ik niet met communicatie kan doordringen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het nooit meer goed komt en ik nooit meer zal doordringen tot die ander, nu de mindset veranderd is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie te gebruiken om mijn angsten te verbergen die erachter schuil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om frustratie de boventoon van mijn interactie te laten zijn en mij niet te realiseren dat ik mij op die manier limiteer en niet meer kan zien wat er gedaan kan worden om de situatie terug in het hier en nu te zetten om ermee om te kunnen gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen nu communicatie niet lukt met de ander en het daar dan maar bij te laten en de frustratie in al zijn lagen in te slikken en te onderdrukken totdat het er een keer uit zal komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen oplossing te kunnen zien, omdat ik denk vanuit het eigen kader en mij niet realiseer dat we met z’n tweeën zijn en dus samen uit een communicatie impasse dienen te komen, wat niet rust op 1 partij maar op beiden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij in zo’n situatie van geen communicatie te willen terugtrekken om mijn wonden te likken om niet meer met de negatieve ervaring geconfronteerd te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het terug trekken in de geest als meest veilige optie te zien wanneer communicatie in mijn fysieke werkelijkheid niet lukt en ik de handdoek in de ring gooi.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beoordelen op basis van opinie en herinneringen en de ander niet de kans te geven om te laten zien wie hij/zij is in het moment en mij in dat moment niet te realiseren dat het ook mij frustreert wanneer anderen mij zo beoordelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om situaties in de fysieke werkelijkheid te beoordelen met de werkelijkheid van mijn geest en mij niet te realiseren dat zo’n beoordeling altijd verwijtend is of de werkelijkheid verdraaid ten voordele van mijzelf.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mij verlies in frustratie over hoe de ander mij beoordeeld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat deze beoordeling niets aan mijn zijn veranderd en slechts een perceptie van de ander is. Ik stop en zie dat deze angst om slecht beoordeeld te worden mij nergens brengt dan consequenties en haal ik adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten leiden door frustratie in welke vorm dan ook en hoe geoorloofd ik het ook vindt ik het moment, frustratie geeft aan dat ik mijzelf niet aanstuur in het belang van een ieder dus is het een actie vanuit zelfoneerlijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat alleen ik bepaal wie ik ben in elk moment van mijn ademhaling en dat een opinie/ervaring/beeld van een ander daar geen verandering in aan kan brengen in de fysieke werkelijkheid.

Dag 172 van 2555; blijf bij je tafel daar is het veilig!

equal money capitalismVandaag terwijl ik een video bekeek waarin een aantal studenten in een ruimte waren met 1 grote tafel erin, werd aan hen gevraagd om een stoel uit de ruimte te pakken en aan de tafel te komen zitten. Terwijl dit zo voor mij afspeelde ging er een gedachte door mij heen: wat vervelend om een stoel uit de ruimte te moeten pakken. Ook een beeld van een kleuterschool klas plopte op in mijn geest. Nu is mijn vraag waarom dat nu zo vervelend is dat er een stoel uit de ruimte moet worden gepakt om aan een tafel te gaan zitten?

 

Ik weet ik wel van verhalen van mijn ouders, dat toen ik naar de kleuterschool ging ik de eerste dagen niet wilde zitten op mijn stoeltje en ben blijven staan. Ik heb daar ook nog vage beelden bij. Het woord onveilig komt omhoog. In die eerste weken kleuterschool werd mijn broertje geboren dus mijn wereldje stond wel op z’n kop. Van lekker thuis alleen met mijn moeder veranderde mijn wereld in, naar school gaan en doen wat je gezegd wordt en de aandacht van mijn ouders moeten delen met een baby broertje.

 

Wanneer ik het beeld nog eens langzaam terugspeel van de video van vanmiddag dan zie ik de grote tafel en sommigen al aangeschoven eraan en nu komt er een andere gedachte op. Eén die zegt: blijf bij de tafel daar is het veilig. Dus op één of andere manier is de tafel veilig, de tafel geeft op school wel mijn eigen plek aan, dus mijn eigen plek is veilig. Ik zie nu ook beelden van het in de kring gaan zitten en weer uit de kring gaan en het geschuif met stoeltjes wat chaos opleverde wat ik ook als onprettig ervoer. Op één of andere manier is er een opinie of geloof ingeslopen rond mijn vierde dat het bij mijn eigen tafel op school veilig is.

 

Ook wanneer ik met andere mensen in een ruimte ben en op een plek zit, dan beschouw ik die plek graag als mijn plek, ik zal niet snel wisselen tenzij het een gedwongen door de situatie gebeuren is. Ook hier zie ik het zoeken naar veiligheid terug. Dus eigenlijk zeg ik dat het buiten mijn eigen territorium onveilig is en ik dan opzoek moet naar houvast om veiligheid te zoeken. Dus daar zit dan een angst achter, de angst voor onveiligheid buiten mijn eigen vertrouwde omgeving. Grappig eigenlijk want ik heb altijd wel nieuwe dingen en plekken opgezocht, een soort van tarten van die angst lijkt dat dan wel. Ik zou kunnen zeggen dat dit de angst is om mijzelf te verliezen op niet vertrouwd terrein. En als ik mijzelf verlies dan ben ik bang om er niet meer te zijn, dus dood, dus de angst voor de dood.

 

Wanneer ik nu nog een stapje verder ga dan kan ik stellen dat deze angst voor de dood een dekmantel is voor wat anders. Wellicht geen zelfverantwoordelijkheid willen nemen voor verandering, vasthouden aan het oude en vertrouwde. Ja, wellicht is dat een punt dat ik eens moet opruimen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het vervelend te vinden om van mijn tafel op school weg te moeten en een stoel ergens anders vandaan te moeten halen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij onveilig te voelen wanneer ik van mijn tafel op school weg moet lopen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn tafel als houvast te nemen uit angst wat er zal gebeuren als ik mijn tafel verlaat anders dan weer naar huis gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld als bedreigend te zien als vier jarige en naar iets buiten mijzelf opzoek ging om houvast te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bedreigd te voelen wanneer ik weg van mijn tafeltje moest en chaos binnenin mij waar te nemen dat ik geen plekje kon geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn wereld als chaotisch te zien nu ik naar school moet en mijn moeder druk bezig is met mijn baby broertje.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de chaos die binnenin mij is ook buiten mij te ervaren en omgekeerd en niet te zien hoe ik dit nare onveilige gevoel kan oplossen anders dan aan mijn tafeltje gekluisterd te zitten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ‘blijf maar zitten waar je zit’ personage te ontwikkelen dat ik meenam verder in mijn leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik mij onveilig voel in mijn buitenwereld een punt/plek te nemen waar ik mij aan vasthoud als punt van veiligheid buiten mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer ik mij onveilig voel in mijn buitenwereld, zonder direct fysiek gevaar, ik mij ook onveilig voel van binnen en dus niet dit onveilige gevoel kan wegnemen met het vertrouwen in mijzelf, omdat dat er niet voor 100% is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te vertrouwen in het mijzelf veilig te laten zijn, van binnen en van buiten, en in plaats van zelfverantwoordelijkheid nemen kruip ik weg in angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan vertrouwen in mijzelf de angst te ontwikkelen om mijzelf te verliezen wanneer een gevoel van onveiligheid zich meester van mij maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de angst om mijzelf te verliezen voortkomt uit de angst voor de dood als dekmantel voor het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid als het gaat om verandering in mijn buiten wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verandering te koppelen aan angst en mijzelf te beperken en tegen te houden en zo het belang van een ieder totaal uit het oog te verliezen door het aannemen en verworden van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat angst en het zijn van angst geen verandering toestaat en ik mijzelf dus niet uit die situatie van onveiligheid haal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoe een ogenschijnlijk klein iets in mijn prille jeugd mij een gevoel van onveiligheid met mijzelf liet meedragen tot in mijn volwassen leven wat ik niet echt meer kon duiden als zijnde het niet willen veranderen en vast houden aan het oude.

 

Als en wanneer ik mijzelf het oude niet zie loslaten en zie zoeken naar veiligheid buiten mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de kracht in mij heb om vertrouwen in mijzelf te vinden als een punt van houvast om mij door veranderingen heen te helpen en alles wat ik onderneem dat buiten mijzelf ligt is het mijzelf beperken en het aanvaarden van consequenties die ik vervolgens moet doorlopen. Dus ik stop en laat het vast houden aan het oude los, omdat ik zie/begrijp/realiseer dat niemand hierbij gebaat is en het dus niet in het belang van een ieder is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor verandering los te laten en in plaats daarvan vertrouwen n mijzelf te vinden om mijzelf te leiden in nieuwe situaties.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat deze angst een restverschijnsel is van een kleuterangst die uitgegroeid is tot een volwassen angst en niet meer nodig is om in stand te houden omdat ik weet dat ik vertrouwen in mijzelf kan vinden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het personage ‘blijf maar zitten waar je zit’ verder uit te diepen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij vrij te kunnen bewegen en elke angst van onveiligheid terug te voeren naar mijzelf om te zien op welk punt ik nog moet werken aan mijn vertrouwen in mijzelf.

Dag 157 van 2555; wat als mijn ouders sterven?

Dag 157 van 2555; wat als mijn ouders sterven?

 

Ik zag deze foto op Facebook langskomen en er ging iets door mij heen. Geen gevoelens zoals, tederheid, koesteren, zorgen of noem het maar op, nee ik realiseerde mijzelf iets. Ik realiseerde mij ineens dat ik naar mijn ouders toe, sinds ik terug ben in Nederland, een vrij zakelijke relatie heb opgepakt. Een vorm van afstand houden die ik niet direct kon duiden en 1 die ik het sterkste waarneem ten opzichte van mijn moeder. Mijn ouders zijn nog niet hulpbehoevend of dementerend, maar op het moment dat ik het gevoel herbeleefde wat ik ervoer toen ik naar die foto keek, zag ik dat het een angst voor de dood van mijn ouders was. Ik sta daar nooit zo bij stil en beschouw zo’n moment, dat wanneer je ouders sterven, als een moment waarin dan gehandeld moet worden. Iets waarvan het geen zin heeft om jaren tevoren mijzelf al sappel over te maken. Dit wil echter niet zeggen dat mijn geest het daar onbewust ook mee eens was. Ondergronds/onderbewust werd er een angstplatform gecreëerd dat met de juiste stimuli even voor een moment mijn bewuste staat inslipte om vervolgens als ik er geen aandacht aan zou besteden net zo snel weer weg zou zijn, maar niet vergeten, want de geest vergeet niet. Dit angstplatform geeft handen en voeten aan de angst voor verlies en bij het verlies van mijn ouders, nog eens sterker de angst voor het verlies van wie ik ben als kloon van mijn ouders.

 

Tjee, dat was best even heftig die ene snelle blik op deze foto en de onthulling van een angst die ik met mijn nuchtere aard niet dacht te bezitten. Natuurlijk walste ik er snel overheen met mijn nuchtere kijk en zag het woord koesteren bij de foto staan, wat mij deed afdwalen in allerlei praktische fantasieën van wat als mijn ouders zo oud zouden zijn en behoefte zouden hebben om geknuffeld te worden als een kind. Maar deze angst liet een onaangenaam gevoel achter dat ik niet simpel weg kon redeneren, dus vandaar de volgende zelfvergevingen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afstand te creëren tussen mij en mijn ouders zonder te begrijpen waarom ik dat doe en dit ook niet te onderzoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de wat afstandelijke benadering als ‘goed’ te beschouwen en 1 van minder emotionele afhankelijkheid en mij niette realiseren dat er iets anders in het spel was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het meeste afstand te creëren tussen mijzelf en mijn moeder om geen zaken weer op te pakken waar ik niet meer achter kon staan en mij tegelijkertijd niet te realiseren dat het de acceptatie van angst was die mij afstand deed houden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat mijn ouders sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook mijn ouders op een dag zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet bang te willen zijn voor de dood van mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te willen realiseren dat ik het als een verlies voel van mijzelf als mijn ouders zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijzelf te verliezen als mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn in een soort van leegte terecht te komen als mijn ouders, de leveraars van mijn genetische materiaal, er niet meer zouden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen en willen voorstellen dat mijn ouders ooit zullen sterven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen voorstellen dat er ook een leven kan komen zonder mijn ouders.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken ‘en wat dan wanneer zij dood zijn’ en mij niet te realiseren dat ik mijn leven zelfstandig zonder hen leid en bijna elk mens voor dit dilemma komt te staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te medelijden te hebben met mijn ouders wanneer ze sterven en de werkelijkheid zich als een onplezierige verassing aan hen zal aandienen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik hen nooit heb verteld wat een leven na de dood nu eigenlijk inhoudt anno nu en mij in dat moment niet te realiseren dat ik niet hun proces kan beïnvloeden of veranderen en dat zij zelf zullen uitvinden water na hun dood gebeuren zal.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om over het hiernamaals met mijn ouders te spreken om hen als Christenen niet voor het hoofd te willen stoten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn ouders niet kwaad te willen maken met het vertellen van dat dat ik zie als aannemelijke versie van het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de dood van mijn ouders als dekmantel te gebruiken voor de angst voor mijn eigen dood.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor mijn eigen dood als dekmantel te gebruiken voor de angst om niet onsterfelijk te zijn en vergeten te zullen worden als ik er eenmaal niet meer ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de angst voor mijn dood de angst van mijn ego is om er niet meer te zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn ego niet voortbestaan bij mijn fysieke dood, terwijl ik als wie ik ben de mogelijkheid heb om te kiezen voor leven en als leven kan blijven voortbestaan in welke vorm dan ook.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een zeer empathische angst als de angst voor de dood van mijn ouders niet te willen terugvoeren tot een egoïstische gedachte die mij angst oplevert als systeem en bedreigd voelt om uit te sterven zonder fysieke vorm.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niette realiseren dat ik als mens mij allereerst beweeg uit egoïsme om het vervolgens mooier over te laten komen en er een empathisch jasje omheen te trekken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik als mens niet goedaardig ben door mijn genetische geprogrammeerde aard, maar mij wel kan veranderen door te zien waar het venijn zit en te begrijpen dat het zo niet hoeft te zijn.

 

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor de dood van mijn ouders omdat ik kan zien en begrijpen dat hetgeen reële angst is maar een angst om egoïstische beweegredenen te verbloemen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen angst te hebben voor de dood van mijzelf, ik weet dat het eenillusie is en wat ik moet doen om niet wanneer ik overga te verdwijnen in het niets, het is aan mij om te beslissen of ik mijn proces wil doorlopen op aarde om deze aarde voor te bereiden voor de generaties te komen gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen onnodige afstand tussen mij en mijn ouders te creëren uit angst voor iets dat niet reëel is en later spijt te hebben van het niet samen zijn geweest en van elkaar te genieten in het moment.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de dood niet te misbruiken om een egoïstische agenda te draaien en niet onder ogen te willen zien wat er echt gaande is en mijzelf daarop aan te spreken om zo mijzelf te kunnen corrigeren in mijn fysieke realiteit.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien hoe ik tot dusver mijzelf heb veranderd door de regie op velerlei plekken in mijn leven weer zelf in handen te nemen en dat het dus mogelijk is om in het voordeel van een ieder te handelen in plaats van vanuit mijzelf te redeneren als centrum van het universum.