Dag 362 van 2555: Schep nog maar een keertje op

DIP Lite cursusWe spraken als groep af om ook te bloggen over al de zaken die wij inmiddels door het lopen van ons Desteni proces ons eigen hebben gemaakt, wat we in onszelf hebben veranderd en hoe het gebruik van de Desteni gereedschappen/hulpmiddelen ons hierbij hebben geholpen. Ik stelde deze vraag aan mijzelf, wat is er veranderd en hoe ben ik veranderd? Er kwam stilte binnenin mij, niet de stilte van rust en niet de stilte voor de storm. Meer een vacuüm dat verlammend werkt en een staat van zijn waarbij het duidelijk is dat er geen antwoord gaat komen. Waarop ik de volgende vraag aan mijzelf stelde: hoe kan ik geen antwoord hebben op deze vraag? Terwijl ik dagelijks ervaar dat ik door mijn proces anders in het leven sta dan voorheen en zoveel meer in staat ben om mijzelf en mijn wereld te begrijpen.

De leegte of de stilte die ik in eerste instantie ervoer was een weerstand die mijn ‘geest’ opwierp en die ik toestond in dat eerste moment. Echter ik accepteerde het niet als zijnde het antwoord en vroeg dus door aan mijzelf. Als dit een weerstand is, welk luikje in mijzelf mag ik dan niet openmaken? Wat moet er voorkomen worden door geen antwoord op de vraag van verandering te geven? Er borrelden gevoelens en emoties omhoog en een zin “je mag geen opschepper zijn”. Okay dacht ik, in mij zijn dus overtuigingen actief die mij doen geloven dat wanneer ik spreek over verandering die ik in mijzelf liet plaatsvinden, dat dit een vorm van opscheppen is. Je bent een opschepper wanneer je laat zien dat het goed met je gaat en je dit zelf hebt veroorzaakt, was min of meer de onderliggende gedachte. Waar heb ik dat opgepikt dacht ik nog.

Door nog wat dieper in mijn verleden te graven, zie ik mijzelf als kind na een verjaardag met mijn gehele familie. Mijn ouders waren vaak teleurgesteld na zulke bijeenkomsten waar zij het gevoel hadden dat zij niet konden delen wat zij hadden bereikt of daardoor hadden kunnen aanschaffen. Er was sprake van jaloezie onderling en als kind pik je dit soort dingen op en je categoriseert ze als een soort van levensles ergens in je databank. Mijn ouders stopten op een bepaald moment met het delen van wat zij bereikten in het leven, omdat het werd ervaren als opschepperij en dus werd het voor de ander duidelijk dat zij op dat punt niet zo geslaagd waren geweest. Je zou het zelfs als een overlevingsmechanisme kunnen zien wat je als kind filtreert uit zo’n levensles. De angst om als opschepper te worden gezien en zo jezelf buiten de groep te plaatsen waar je voor steun van afhankelijk bent.

Ik kon dus zien waarom ik voor een moment in een weerstand schoot bij deze vraag naar verandering. Vervolgens zag ik hoe ik mijzelf niet liet bungelen en zocht naar het waarom en het hoe, om duidelijk te krijgen waarom dit gebeurde en niet nogmaals hoeft te gebeuren. En dat was het moment dat ik dacht: dat is een enorme verandering in mijn leven geweest en iets wat ik sinds een jaar als een natuurlijk iets ben gaan leven, het zoeken naar mijn startpunt. Bij de dingen die ik doe en zeg momenteel heb ik mijn startpunt helder en mocht dat een keer niet helder zijn dan zoek ik dat onmiddellijk uit. Natuurlijk zegt dit niets over het feit of ik altijd direct iets kan met het startpunt, er zijn ook momenten dat ik mijn startpunt wel zie, maar nog niet hetgeen wil loslaten wat mij nog energetische voldoening oplevert. Toch is ook dit loslaten veel gemakkelijker geworden door mijn proces heen, wanneer het vasthouden van patronen je niets meer opleveren op de korte en langere termijn, dan is het makkelijker om deze los te laten.

Hier laat ik zien hoe ik deze opinie, ‘dat ik een opschepper ben wanneer ik laat zien dat het goed met mij gaat’, loslaat door zelfvergeving, correctie en verbintenissen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om weerstand te gebruiken om niet naar mijn eigen vorderingen te hoeven kijken en te delen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van weerstanden gebruiken om mijzelf in het ongewisse te laten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen maar tekort doe wanneer ik  meega in de weerstand. Ik stop de weerstand, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om weerstanden voor te zijn door preventief te zien/begrijpen/realiseren dat iets een ‘tricky’ punt voor mij is en ik dus alert kan zijn op mijn gedachten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het kijken naar mijn eigen vorderingen en veranderingen als beangstigend te ervaren, als iets waar je bij uit de buurt moet blijven.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet willen benoemen wanneer ik iets beheers, wat een ander wellicht nog niet beheerst wanneer ik dit deel met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben voor afwijzing en het verstoten worden waardoor ik niet meer kan rekenen op steun. Ik stop het de angst voor afwijzing, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat deze angst voor afwijzing niet echt is, maar voortkomt uit opinies die werden gevormd door subjectieve uitspraken en gedragingen van anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken en zo vergeleken te worden met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet anders durven zijn dan de meute, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben om te tonen dat dingen mij goed afgaan na een lange weg van vallen en opstaan en te worden gezien als een opschepper. Ik stop de angst om als opschepper te worden gezien, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord opschepper los te koppelen van het principe ‘delen wat ik beheers’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om voor opschepper te worden uitgemaakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om voor opschepper te worden uitgemaakt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag als opschepper gezien word, omdat dit niet in mijn beeld van wie ik denk te zijn past en het naar mijn ‘mening’ een gevaarlijke karaktereigenschap is die alleen maar ellende kan veroorzaken. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn mening bij te stellen en te zien dat ‘opscheppen’ en ‘delen’ niet dezelfde definitie hebben en als zodanig als woorden ook niet met elkaar geruild kunnen worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het eerst anderen naar de zin moet maken, door precies dat wel en dat niet te zeggen, en pas daarna te zien of het veilig genoeg is om mijzelf en mijn vooruitgangen te delen met anderen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf onveilig te voelen om mijzelf en mijn vorderingen te delen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik veilige en onveilige situaties op dit gebied niet kan inschatten, omdat mijn startpunt een overlevingsangst is die mijn beeld vertroebelt. Ik stop de overlevingsangst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn startpunt helder te krijgen en te veranderen zodat er een veilige situatie ontstaat waarin ik in  staat ben om mijzelf en mijn vorderingen te delen zonder eerst op slot te gaan door weerstanden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet belangrijk genoeg te vinden om mijzelf te delen en dus ondergeschikt te maken aan mijn angsten en meningen die ik in mijn kindertijd in mijzelf programmeerde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf ondergeschikt maken door desinformatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik naast het snappen van mijn startpunt ook mijn startpunt mag bevragen en aan de kaak mag stellen om zo te zien of het een geldig startpunt is of niet. Ik stop het ondergeschikt maken van mijzelf, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen op zoek te gaan naar mijn startpunt en die te veranderen, maar ook te zien/begrijpen/realiseren waarom mijn startpunt niet in het belang van een ieder was en waar dat door veroorzaakt werd.

Advertenties

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.

 

Dag 223 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? deel 2

equal money capitalismDeze blog is een vervolg van mijn blog van gisteren en zal voortborduren op het probleem, oplossing, beloning principe zoals hieronder beschreven is en door middel van zelfvergevingen verder uitgediept worden.

 

Probleem:

 

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

 

Oplossing:

 

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

 

Beloning:

 

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar is en dus naar gehandeld moet worden.

 

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kinderen iets zal overkomen wat ik zelf niet kan voorkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als mindere op te stellen van een in de toekomst geprojecteerde mogelijke gebeurtenis.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet voldoende bescherming kan geven aan mijn kinderen tegen de boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de boze buitenwereld, maar mij niet te realiseren dat ik deel uitmaak van deze boze buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de informatie die tot mij komt mijn realiteit word. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijn toekomst bepaal door mijn leven in het verleden en het nu en dus mijn heden kan aanpassen om een andere toekomst te creëren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat al de angst die ik als moeder al die jaren al had, maar die ik weggedrukt heb om mijn leven leefbaar te houden, nu naar de oppervlakte komt en door mij als heftiger word ervaren door het sneeuwbal effect dat het inmiddels heeft gekregen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik eerder voelde te onderdrukken en niet te zien voor wat het was, n.l. een overlevingsangst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer van het leven met mijn kinderen kan genieten zonder steeds te moeten inschatten of iets wel kan of te gevaarlijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het gezond verstand is om mijn situatie in te schatten zonder daar verdere angsten/emoties/gevoelens/ervaringen/herinneringen aan te plakken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik mijn kind niet kan beschermen en net zo goed zelf slachtoffer van een misdrijf kan zijn waardoor ik nog mijzelf als mijn kind kan beschermen.

 

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien afdwalen en allerlei noodscenario’s zie afspelen zodra ik niet precies weet waar mijn kinderen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest zien ijsberen omdat ik niet weet waar mijn kind blijft.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in onrust over het feit dat mijn kind weer veilig thuis zal komen.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf mijn kind te zien redden van het verschrikkelijke dat hem/haar is overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om liever de redder te willen zijn dan te moeten erkennen dat ik en wij met z’n allen onze wereld naar dit punt van verdorvenheid en afbrokkeling hebben gebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf de vrijheid van mijn kinderen te zien inperken vanwege mijn angst voor de boze buitenwereld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn angst de vrijheid van mijn kinderen zal inperken en zij dus de dupe zullen zijn van een angst die ik niet beheersen kan en waarin ik mijzelf niet aanstuur of zelfverantwoordelijkheid in neem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien bellen met de politie om aan te geven dat mijn kind niet thuis is gekomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in de beelden die ik mij verbeeld die mij doen huiveren en geloven dat zoiets echt zal gebeuren, omdat de wereld op dat punt is aanbeland waar dat iedereen zal kunnen overkomen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander als mijzelf en te denken dat het een survival of the fittest zal worden waarin alles kan en niets te gruwelijk zal zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf  te zien met een kind dat thuis komt en op een gewelddadige manier in elkaar geslagen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van de wereld/samenleving waar ik deel vanuit maak en mij niet realiseer dat verandering mogelijk is en niet hoeft te eindigen in machteloosheid. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor verandering en verandering tot stand brengen van een wereld die in het belang van een ieder is zonder mijn hersens ingeslagen te krijgen.

 

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ wat als mijn kind niet thuiskomt’ in mij te laten bestaan en zo onrust in mijzelf te zaaien over een gebeurtenis die alleen op dat moment in mijn geest bestaat. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust te voelen als een teken van de onrust die ik voel in mijzelf door niet altijd effectief te doen wat het vergt om te komen tot een betere wereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘mensen zijn gevaarlijk en ik moet mijn kinderen daarvoor beschermen’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik mij afscheid van de mensheid op deze manier in angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vrezen voor het laten afweten van het nemen van zelfverantwoordelijkheid om mijzelf als de wereld/samenleving aan te sturen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘wat als ze mij ook pakken’ in mij te laten bestaan en mij niet te realiseren dat ik bang ben voor de ander als mijzelf en twijfel aan mijn moederschap waarbij ik misschien mijn kinderen niet kan beschermen net zo min als mijzelf, omdat ik de wereld als een soort van wild westen beschouw. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te bepalen bij wat ik niet kan en zo het leven te missen wat aan mij voorbij gaat terwijl ik sidder in angst van denkbeelden in de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ik moet wegkomen van het gevaar’ in mij te laten bestaan en zo mij niet te realiseren dat ik wil vluchten van mijzelf als een deel van de mensheid/wereld om de negatieve kant van mijzelf/onszelf niet te hoeven aanschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het negatieve in mij niet te willen zien.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te voelen in mijzelf als beschermer van mijn kinderen terwijl ik zie dat dit een onbegonnen taak is die ik niet kan waar maken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het beschermen van mijn kinderen zo groots te maken dat ik er onmogelijk aan kan voldoen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord beschermen te groot te maken en daardoor mijzelf er klein aan te maken en hierdoor mij de macht/kracht ontneem om nog maar iets te kunnen doen of om op te kunnen staan als de moeder die haar kind beschermt door samen het leven te doorlopen en met gezond verstand reële gevaren in het hier en nu te ontwijken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer van de maatschappij te voelen die haar leven en dat van haar kinderen niet zeker is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht/daadkracht weg te geven aan de angst die mij tot slachtoffer maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen en mij niet opgewassen te voelen tegen de maatschappij van nu. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn macht en zelfaansturing weg te geven en niet te gaan staan in en als de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij overdonderd te voelen door de toename van geweld en de afname van de saamhorigheid in de samenleving en een samenleving die daadwerkelijk geeft om leven. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een excuus mij te laten overdonderen wat gelijk staat aan geen zelfverantwoordelijkheid nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij verdoofd te voelen om de angst voor een eventuele bedreiging ten aanzien van mijn kinderen niet direct en hard te hoeven voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als verdoofd terug te trekken in mijn geest, hopende dat alles wel zal overwaaien zodra ik weer mijn fysieke werkelijkheid betreed.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om van een gevoel van angst voor het welzijn van mijn kinderen naar een gevoel van ik heb het allemaal onder controle geslingerd te worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in polariteit en daardoor mijzelf in een cirkeltje te zien ronddraaien en mij niet te realiseren dat ik uit de polariteit kan stappen en daadwerkelijk fysiek niet meer te participeren in dit gedrag.

 

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om buikpijn te voelen als een kind niet thuis is zoals verwacht of afgesproken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij fysiek rusteloos te voelen en te ijsberen wanneer ik nog niet weet waarom mijn kind niet veilig thuis is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onregelmatig te ademen en steeds even in de geest weg te duiken om zo te denken de situatie onder controle te hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om enigszins in elkaar gedoken te zitten als een soort van beschermend gevoel om mijzelf gerust te stellen dat mijn kind zo thuis zal komen.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door angst te laten leiden in plaats van goede afspraken te maken over wanneer iedereen thuiskomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te genieten van het hier en nu en in plaats daarvan mijzelf zorgen te maken door projecties/verbeeldingen in de toekomst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de neiging te ontwikkelen mijn kinderen minder los te laten dan wat ik eigenlijk zou wensen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als niet leuke/slechte moeder te worden gezien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overal kwaad te bespeuren en zo mijzelf ook niet meer veilig te wanen en altijd iedereen en alles te argwanen/wantrouwen als een soort van overlevingsdrang.

 

 

 

In mijn volgende blog zal ik de correctieve zinnen en verbintenissen aangaan om zo mijn verandering tastbaar en fysiek te kunnen maken en mijzelf de sleutel aan te reiken om deze angst situatie te keren en weer te kunnen leven als een stabiel en reëel mens.

Dag 196 van 2555; is het nu ja of is het nee?

equal money capitalismDe afgelopen dagen waren rare dagen in de zin van heen en weer geslingerd worden tussen wel of niet, ja of nee. En dit wel of niet en ja of nee lag in de handen van een ander. Dit ja of nee had directe invloed op mijn nabije toekomst en mijn toekomst in het algemeen. Dit riep allerlei gevoelens en angsten op, niet als een emotionele achtbaan, want inmiddels ga ik door dit soort ervaringen meer bewust heen en kan ik bepaalde emoties in het moment stoppen. Echter de angst voor overleving is zo sterk in ons geïntegreerd dat ik niet instaat was dat te stoppen.

Eerst kregen mijn partner en ik een ja, een paar dagen later een nee en nu vandaag een uiteindelijk ja. Bij de eerste ja maakte ik plannen van aanpak om te zien hoe nu verder te gaan. Bij de nee, was ik boos dat de ja werd teruggedraaid in een nee. Ik wist mijn daadkracht en zelfbesturing weer terug te nemen om niet in een slachtoffer rol te schieten en toen sloeg het in als een bom en realiseerde ik mij wat dat nee daadwerkelijk inhield. En daar startte de overlevingsangst die mijn hersenen versneld deed draaien om naar een oplossing te zoeken die ons uit een situatie moest helpen die onmogelijk leek. Eenmaal gewend aan het idee dat dingen anders gingen lopen en dat dit nu mijn werkelijkheid was kreeg ik de tweede ja te horen wat alles in een seconde weer 180 graden deed draaien.

We hebben een ja wat betekent dat mijn overlevingsangsten in de koelkast kunnen en alles toch nog op z’n pootjes is terecht gekomen. Iets wat in principe ook zo had moeten lopen, omdat alles in gezond verstand gelopen was op een manier die in het belang van alle betrokken partijen was. Toch in de huidige maatschappij is alles mogelijk, omdat de meeste zaken niet op zelfoprechtheid zijn gebaseerd, wat het extra moeilijk maakt om plannen te maken en de uitkomst te kunnen overzien en daarmee de haalbaarheid van je plannen te kunnen inschatten. Ik ben blij met de ja, maar ik ben niet energetisch blij met de ja, het is meer een gerustheid dat ik voor een moment de boze buitenwereld heb kunnen temmen en synchroon daarmee het beest in mijzelf dat hebzucht en egoïsme heet wat zomaar de kop opsteekt als ik mijn zelfverantwoordelijkheid even niet in acht neem en meega op de golven van emoties.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wanneer ik afhankelijk ben van derden te geloven dat ik mijn zelfbesturing niet meer heb/kan gebruiken en totaal in de ban/in afwachting van de ander lijdzaam moet toezien hoe er over mijn toekomst wordt beschikt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een nee na een ja als een afpakken te beschouwen en mij niet te realiseren dat ik in mijn geest al bezit had genomen door de ja.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch iets in bezit te hebben genomen door een ja en daar dus ook bezitterig gedrag door te vertonen en niet te snappen waarom een ja wordt teruggedraaid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verbolgen te zijn over iets dat ik al bezit in de geest, van mij wordt afgenomen en daarna weer wordt terug gegeven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te voelen als een speelbal in de handen van een derde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn toen de nee werd uitgesproken, boos op het afpakken van mijn bezit dat geclaimd was door mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de derde zijn besluiteloosheid en geen overzicht hebben over zijn eigen situatie en mij niet te realiseren dat ik ook geen overzicht had in dat moment wat mij beangstigde en in overlevingsangsten deed schieten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet zal overleven met een nee wanneer de maatschappij er nog grilliger uit gaat zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om iemand als schuldige te willen aanwijzen dat ik met een nee in de problemen kom en misschien niet mijzelf staande zal kunnen houden in de verslechterende maatschappij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de tweede ja in eerste instantie gelaten over mij heen te laten komen omdat ik niet geloofde dat dit een definitieve ja was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de derde niet te vertrouwen door zijn wispelturige toezeggingen nu en in het verleden en de derde dus niet te durven geloven op zijn woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik in de problemen kom als ik de derde zijn woord geloof.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beloften van de derde te geloven omdat het voor mij dingen mogelijk maakt die anders gesloten deuren voor mij blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de overtuiging te zijn dat ik de derde nodig heb, maar tegelijkertijd niet vast wil zitten aan de derde en mij tot verplichtingen te moeten onderwerpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de derde te beschuldigen van de situatie waarin ik mij nu bevind tussen de ja en nee en mij niet te realiseren dat ik ook een deel ben van deze situatie en dus ook debet heb aan deze situatie die wij met z’n allen hebben gecreëerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat er meer verplichtingen tegenover het ja staan dan ik wil geven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het wispelturige gedrag van de derde te vrezen en mij niet te realiseren dat ik mijn standvastigheid vrees,  waarbij er situaties kunnen ontstaan die ik niet wenselijk acht maar die ik niet onder controle heb door gebrek aan standvastigheid en angst om gedwongen te worden in situaties die ik niet wil.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de derde omdat ik mijn leven in de derde zijn handen leg en mij haast misselijk voel door het niet nemen van mijn zelfverantwoordelijkheid, door de tweede ja, toch als een geschenk te zien en een belofte die nagekomen is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om met beloftes te werken en mij niet te realiseren dat bij BELoftes de bel moet afgaan om te zien dat dit een daad vanuit separatie en oneerlijkheid is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer er beloftes gedaan worden dit vaak vanuit emoties gedaan wordt en men niet overziet of de belofte wel haalbaar is en nagekomen kan worden en wat vervolgens de gevolgen voor de participerende partijen zijn.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om beloftes niet te gebruiken om dingen af te spreken, maar verbintenissen en afspraken gebruik om dingen op een fysieke getoetste manier aan te gaan met anderen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dingen die ik bezit in de geest als hebzucht te zien en door zelfvergeving hiermee in het reine te komen om mij zo te kunnen corrigeren en alleen dat als materieel bezit te zien wat fysiek daadwerkelijk onder mijn hoede is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de derde niet te beschuldigen, maar naar mijzelf te kijken/het naar mijzelf terug te nemen en de emoties die het oproept om te zien wat er gaande is van binnen in mij.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om  overlevingsangst met geen directe fysieke bedreiging te zien als manipulatie van de geest en een manier om mij door middel van angst inactief te houden en ik mij met de energie van deze angst in leven denk te houden, wat in feite een soort van overwinteren in de geest betekent en geen feitelijk leven in mijn fysieke werkelijkheid inhoudt.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet door beloftes afhankelijk van een ja of nee van derden te voelen en te zien/realiseren/begrijpen dat ik ten allen tijde de besturing over mijzelf blijf behouden en dat elke beslissing een beslissing van mijzelf is ook al is die gekleurd en beïnvloed door mijn buitenwereld en programmering.