Dag 294 van 2555: mijn programmering wordt gekieteld – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is raadzaam om eerst de vorige blog te lezen voor context. De zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen voornamelijk gericht zijn op de handelingen/uitingen die mijn partner doet waar ik plaatsvervangende schaamte door denk te krijgen. Voor het gemak neem ik het gapen als handeling/uiting wat inwisselbaar is voor de andere handelingen/uitingen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ongepast te vinden dat mijn partner uitgebreid en met wijd open mond gaapt en publiek, zonder mij te realiseren dat ik niet weet waarom ik het ongepast vind.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit een opinie overgenomen van anderen zonder die te toesten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst voor mijzelf duidelijk moet krijgen wat ongepast is om iets te duiden als ongepast. Ik stop het automatisch gebruiken van mijn opinie over ongepast en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te kijken wat gapen en publiek met de mond wijd open voor mij ongepast maakt en gapen achter b.v. een hand gepast maakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op mijn programmering en mij niet realiseer waarom.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van handelen vanuit programmering, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen zelfverantwoordelijkheid neem voor mijn handelen en denken. Ik stop de programmering en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat de code en de etiquette van de samenleving één is van aangepast gedrag vertonen op basis van cultureel bepaalde gewoonten en tradities en dat ik dus reacties heb op afwijkend gedrag doordat ik als kind gedrild ben in deze gewoonten en tradities alsof ik gestraft zal worden voor het niet naleven van de regels ook als ik een ander zie afwijken van de regels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit de reactie op het afwijkend gedrag van mijn partner en de angst om door mijn partners gedrag zelf ook als onaangepast gezien te worden, het gapen met open mond vervolgens als onbehoorlijk en vies te zien waarbij het gapen het “zwarte schaap’ is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van te gruwelen wanneer mijn partner met open mond gaapt, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gapen met open mond in een verdom hoekje stop, uit angst wat de uitwerking op mij zal zijn, binnen de context van sociaal aangepast of onaangepast te zijn. Ik stop het gruwelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gruwelen als trigger point te zien en van daaruit mijzelf aan te sturen en te corrigeren om te zien dat het hier gaat om mijn zelfbeeld en mijn beeld naar buiten toe en niet het gruwelen ansich.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het gapen met open mond vies vindt en mij niet te realiseren dat het gapen met open mond een symbool voor mij is geworden van onaangepast gedrag wat mij alarmeert en waarschuwt voor afwijkend gedrag binnen de samenleving en zo mogelijkerwijs niet geaccepteerd te worden/blijven binnen de samenleving.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om niet geaccepteerd te worden binnen de samenleving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat angst heb om niet te overleven wanneer ik buiten of aan de rand van de samenleving wordt geplaatst zonder daar controle op uit te kunnen oefenen. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om deze overlevingsdrang in proportie te blijven zien en mij te realiseren dat dit de drijvende kracht is achter het vies vinden van gapen met open mond, echter het blijft een angst die dan ook niet reëel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om jarenlang deze afkeer van het gapen onder het tapijt te hebben gestoken en als onbelangrijk te hebben afgedaan, terwijl hier een kern ligt waarin ik kan zien dat ik niet graag uitgedaagd word om te veranderen of mijn kans wil verspelen om buiten de samenleving/groep te vallen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn plek behouden in de samenleving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet graag verander of het lot wil tarten als het aankomt op mijn overlevingsangst. Ik stop het starre behouden van mijn plek vanuit hersenschimmen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken niet zonder meer als onbelangrijk af te schrijven om zo niet met deze zaken geconfronteerd te hoeven worden, terwijl ik goed weet dat dit ondergronds aan het woekeren is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet graag door het gedrag van mijn partner zonder dat ik daar controle op kan uitoefenen als onaangepast te boek wil staan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de controle over mijn leven te verliezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat anderen de schuld geef van het niet onder controle kunnen houden van mijn leven en daarmee mijn zelfverantwoordelijkheid weggeef door mijzelf te separeren van het probleem. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te blijven hangen in het willen hebben van controle over mijn leven, wanneer ik daadwerkelijk mijn leven aanstuur dan had ik allang op opbouwende wijze mijn partner gevraagd waarom hij zo gaapt en publiek en hem uitgelegd wat dit bij mij teweeg brengt, in plaats van er als een zeurende echtgenote over te spreken en zo niet serieus genomen te worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het beeld dat ik van mijzelf naar buiten wil brengen schade zal ondervinden door onaangepast gedrag van mijn partner.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst te hebben dat mijn beeld van mijzelf in de samenleving aan diggelen gaat, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat alleen maar als goed en prefect gezien wil worden en alles dat dit in de weg staat graag wil elimineren. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst mijn zelfbeeld op orde te krijgen door meer zelfvertrouwen op te bouwen en mij pas daarna bezig te houden met reële zaken in mijn buitenwereld die mijn reputatie daadwerkelijk zouden kunnen schaden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alleen dan te veranderen wanneer ik het idee heb dat ik dat zelf veroorzaak en geen mogelijke negatieve verandering duld in mijn leven door het toedoen van een ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van krampachtige vasthouden aan mijn eigen kracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze eigen kracht aangedreven wordt door angst-energieën en niet mijn daadwerkelijke innerlijke kracht is. Ik stop deze energie gedreven kracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren waar ik echt in mijn eigen kracht sta en waar dit geboost wordt door angst om zo het verschil te kunnen zien en bemerken en keuzes te maken vanuit mijn echte eigen kracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als een gelijke een agreement met mijn partner te willen hebben maar hem niet te accepteren zoals hij geworden is door zijn programmering als mijn gelijke maar hem te zien als de vijand die mijn beeld van mijzelf binnen de samenleving kan doen afbrokkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ongelijkheid aan de ander als mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat in zo’n moment de angst als reëel zie en mij van daaruit niet meer als gelijke kan opstellen maar mij verlaag tot polariteit en angst. Ik stop  en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn bevindingen omtrent het gapen van mijn partner met open mond en publiek met hem door te spreken om zo te zien waar we beiden kunnen veranderen vanuit zelfmotivatie en zelfbeweging los van angsten.

 

Dag 188 van 2555; willen hebben omzetten in de beste oplossing voor iedereen

equal money capitalismIk heb best wat geworsteld met de beslissing die ik met mijn partner nam om een huis te kopen. Was alles op rolletjes gelopen dan had ik mijzelf wellicht die vragen niet gesteld die ik mij uiteindelijk wel stelde. De tegenwerking die ik ervoer was massief en kwam uit verschillende hoeken, waardoor ik als een hond met de staart tussen de poten afdroop en vond dat ik mij neer moest leggen bij een leven in een huurhuis met een te hoge huur. Echter dit ervoer ik ook echt als mij neerleggen bij en er vrede in vinden en zaken zo te buigen dat ze pasten in het denkader dat ik wilde aannemen om het naast mij neer te leggen. Maar dat werkte niet het laaide op elke keer weer die drang om met het geld dat beschikbaar wordt gemaakt voor ons mijzelf vrijheid te kopen.

 

Dus onderzocht ik het en zag ik dat ik in eerste instantie hebzucht vastplakte aan het te besteden bedrag door bij te willen lenen en het plaatje van een goed en gelukkig leven te verzilveren. Dit maakte dat ik de hele actie van een huis kopen in relatie ging zien tot dat stukje hebzucht en het als fout zag om een huis te bezitten. Dit gaf frictie en zette mij op een dood spoor. Mijn eerste beweegredenen om te bedenken dat ik een huis wilde kopen kwam voort uit een overlevingsdrang en die drang bleef bestaan door de hebzucht te erkennen die er als een andere dimensie aan vast zat. Die overlevingsdrang was een voortzetting van een arme periode en het feit dat wij elke maand niets over houden na onze vaste kosten. Dit kan geen leven zijn bedacht ik mij, hier moet ik wat in kunnen veranderen.

 

De overlevingsdrang deed een ander jasje aan en werd de drang om mijn situatie te veranderen zodat ik naast mijn basisbehoeften ook toe kon gaan komen aan leven. Gezien de ingrediënten zou dat mogelijk moeten zijn. Het eigenaar van een huis zijn was voor mij niet alleen het bezitten, maar meer de verantwoordelijkheid hebben over het huis. Dus boog ik het bezitten van een huis om naar de verantwoordelijkheid nemen voor een huis en mijzelf in het leven. Het gevolg hiervan zou dan zijn, mitst goed uitgewerkt, dat ik mijn maandelijkse lasten aanzienlijk naar beneden zou brengen. En vervolgens zou het gevolg daarvan zou zijn dat ik weer adem vrijheid zou hebben en meer dan alleen overleven zou kunnen doen.

 

In dit proces om het ‘willen’ om te zetten naar de beste oplossing voor iedereen, ben ik best argwanend geweest bij elke stap die ik zette. Ik wilde geen nieuwe valkuilen en consequenties creëren. Na een zoektocht vond ik een huis wat in het budget paste en waar wij met z’n vieren ook nog eens inpassen. In eerste instantie zat er een optie op het huis , maar sinds vandaag is die optie eraf en zijn wij de eerste gegadigden. Ik kreeg dit telefoontje van de makelaar dat wij het huis kunnen gaan bekijken en dat bracht een golf van geluk over mij heen.

 

Die golf voelde fijn, maar ik wist ook dat dit geluksgevoel een uitvloeisel was van de overlevingsangst die mij al voor een aardige periode in de greep had. Grappig eigenlijk dat wij mensen zoiets als geluk bestempelen, zo’n golfvloed van energie die door je lijf raast. Ik zou dus kunnen zeggen dat ik blij was, maar in feite ben ik tijdelijk gerustgesteld en bevestigt in mijn kunnen om zelfverantwoordelijk te zijn en instaat om mijn fysieke realiteit te veranderen, wat mij uiteindelijk vertrouwen in mijzelf geeft dat ik instaat ben en wil opkomen voor mijzelf. Dit is een belangrijk keerpunt, want als ik dat voor mijzelf kan doen dan kan ik ook anderen ondersteunen om dat voor henzelf te doen en laten zien dat veranderen wel mogelijk is. Ooit was ik maatschappelijk werkster en ik vond het absoluut niet moeilijk om zaken voor mensen te regelen en dingen voor elkaar te krijgen, echter als het op mijzelf aankwam dan had ik de grootste moeite. Dat was dus een op z’n kop werkwijze, eerst zul je het binnen in jezelf op orde moeten hebben om vervolgens anderen te kunnen ondersteunen.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ‘willen hebben’ een gevolg is van angst, de angst om achter het net te vissen en niet dat te hebben wat ik denk dat mij toekomt door het maken van vergelijkingen in mijn geest ten opzichte van een norm die ik zelf gesteld heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het achter het net vissen en niet uit het leven te halen wat er inzit, waardoor ik niet meer helder kan denken en de angst hetgeen is dat mij aanstuurt in plaats van wat het beste is voor een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te vergelijken met anderen en normen die ik heb gemaakt door de jaren heen tijdens mijn leven in een economisch welvarend ogend land en mij zo heb aangepraat wat het minste is dat ik zal moeten behalen om geslaagd en gelukkig te zijn in het leven, zonder te durven kijken wat dit geluk nu daadwerkelijk inhoudt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn geluk te duiden als het geslaagd zijn van mijn missie en mij niet te realiseren dat dit geluk een gevolg is een uitlaatklep voor de overlevingsangst die mij in de greep hield.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om komend en gaand geluk te bestempelen als geluk dat mij bevestigd in wie ik ben in elk moment en elke ademhaling, terwijl ik mij niet realiseer dat schommelend geluk gebaseerd is op schommelende angsten/emoties/gevoelens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik ‘willen hebben’ kan ombuigen/omzetten naar iets constructiefs los van emoties/gevoelens/angsten en mij daadwerkelijk de kracht in mijzelf doet hervinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te vergelijken met anderen en door mij achtergesteld te voelen, ontstaat er jaloezie in dat moment wat mijn geest gebruikt om mij te doen geloven dat ik moet proberen om dat te krijgen zodat ik kan tippen aan dat wat ik denk dat de anderen ook hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te kijken naar wat ik daadwerkelijk fysiek nodig heb maar te kijken naar wat ik verlang.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn toekomst te baseren op verlangens die vervolgens niet bewaarheid kunnen worden en zo mijn fysieke stabiliteit die gelijk staat in dit geval aan mijn financiële stabiliteit uit het oog te verliezen en als ondergeschikt te beleven aan mijn verlangens.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verlangen naar iets dat niet past  bij mijn fysieke werkelijkheid en zie dat ik het ook niet echt concreet kan maken, omdat ik diep van binnen weet dat het fantasie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een hypotheek een blok aan mijn been zou zijn geweest met het oog op de economische neergang die zich zal voortslepen tot 2019-2020 volgens experts, zolang we niets doen en toekijken en blijven verlangen naar rijkdom dat er eigelijk nooit is geweest in de vorm van fysieke realiteit.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij voortaan bij mijn fysieke realiteit te houden en te werken met wat hier is en hier dus mogelijk is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verlangens te onderscheppen en de angst erachter te adresseren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niets meer te willen hebben, maar simpelweg te zien/realiseren/begrijpen wat er nodig is in mijn leven om het stabiel te houden zodat ik toe kan komen aan leven en het in beweging brengen van verandering.