Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf

Dag 39 van 2555; trouw zijn aan mijzelf “Gehoorzaamheid is een reactie, terwijl scheppen zuivere keuze is, onopgelegd, niet vereist.” Neale Donald Walsch

 

Jaren geleden las ik het boek “Een ongewoon gesprek met God” van Neale Donald Walsch en ik was geraakt. Ik had het gevoel dat dingen op z’n plaats vielen en ik was blij met het horen van woorden die met mijn zijn resoneerden en mij leken te begrijpen. Ik hoefde niets te doen dan lezen, te begrijpen en het te omarmen deze kennis die door God via Neale aan mij werd gepresenteerd. Nu wist ik hoe het zat en kon ik weer verder met mijn leven gaan. En ja daar zit het addertje onder het gras, ik hield mij voor dat ik mijzelf verrijkt had met deze informatie/kennis, maar wat ik had gedaan was het tot mij nemen en dat te horen wat ik wilde horen dat mij bevestigde in mijn zijn door hoe ik mijn zijn interpreteerde. Ik stond zo ver van mijn echte zijn en hoe het leven werkt af dat het niet eens in mij opkwam om te bedenken dat ik in zelf oprechtheid zelf verantwoordelijkheid moest nemen voor wat ik zelf had geschapen in onwetendheid.

 

Woorden kunnen heel mooi klinken en resoneren met het positief willen zijn, maar dat neemt niet weg dat we kritisch moeten blijven kijken naar dat wat ons wordt gepresenteerd. Het bovenstaande citaat b.v. doet vermoeden dat wanneer wij scheppen, dat niet vanuit reactie is en dat gehoorzaamheid wel een reactie is. Is dat zo?

 

Gehoorzaamheid is een overlevingsstrategie en daardoor aangepast gedrag wat op dit moment in de wereld de redding is voor de wereldleiders om de meute onder de duim te houden, een eigenschap die ons thuis al wordt aangeleerd om vervolgens voort te zetten in het systeem als volwassenen. Gehoorzaamheid is dus het gevolg/consequentie van de reactie op de angst om niet te overleven.

 

Scheppen doen we te pas en te onpas, soms neemt het jaren en soms is het in een poep en een scheet gemanifesteerd. Scheppen zou een zuivere keuze kunnen zijn, maar dat kunnen wij niet en hebben wij nooit gekund, omdat we te veel bezig zijn met gehoorzamen door het feit dat we constant in stress leven of we wel of niet zullen overleven in de huidige maatschappij. Scheppen nu, is opgelegd en wel door onszelf, door ons eigen verleden niet te corrigeren in het heden zullen we het blijven herleven in de toekomst. Als scheppen niet vereist is en we dus vandaag nog zouden stoppen met scheppen, dan zullen we in een soort van vacuum verkeren waarin wij leven in het al door ons geschapene. Dat moet een constante hel zijn om niet uit je terug kerend gedrag te geraken en je geen zelf verantwoordelijkheid kan nemen om de regie over je leven terug te nemen, want dat zou scheppen beteken in het belang van een ieder.

 

Scheppen kan alleen dan een zuivere keus worden, wanneer wij onze zelf verantwoordelijkheid nemen en in zelf oprechtheid onszelf daar corrigeren waar wij niet in het belang van een ieder handelen. Pas als wij oude patronen hebben opgeruimd en er geen nieuwe voor in de plaats hebben gebracht kunnen we gaan beginnen aan daadwerkelijk scheppen vanuit een zelf oprechte keuze. Het zou heel wat leed voorkomen als we al zover waren, maar dat is helaas nog niet het geval en het bewijs daarvan is te zien in ons dagelijkse leven hier op aarde. Wij gehoorzamen iedereen uit overlevingsangst behalve onszelf, wij zouden trouw aan onszelf moeten zijn om zo te snappen wat de ander nodig heeft precies zoals wij het nodig hebben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om gehoorzaam te zijn vanuit een start punt van angst om anders niet te overleven in een systeem van competitie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit gehoorzaamheid de informatie die ik tot mij neem uit het systeem niet bekritiseer of in twijfel trek uit angst om niet te overleven in het systeem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij klein te maken aan het systeem om zo gehoorzaam te zijn en niet meedogenloos  bestraft te zullen worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategie te verwarren met gehoorzaamheid  en het niet in twijfel trek wanneer God zegt dat het een reactie is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om overlevingsstrategieën als normaal te beschouwen en niet mijzelf de vrijheid gun om te bedenken dat leven ook anders kan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer scheppen en vrije keus gecombineerd worden  we niet over het heden spreken maar over iets dat nog kan gaan komen wanner ik bereid ben te veranderen in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen te ervaren los van zelf verantwoordelijkheid en het als een recht te zien inplaats van een dienst aan het geheel wanneer gedaan in zelf verantwoordelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij scheppen aan nieuw te denken en niet te willen worden geconfronteerd met het opruimen van het oude als vereiste voor het scheppen van het nieuwe.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf alleen als schepper te willen zien wanneer het positief uit pakt en net doe of ik het niet was wanneer het negatief uitpakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om scheppen als het verlengde van eigen belang te zien en mijn scheppen en mijn geschapen wereldje los te willen zien van het geheel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij scheppen als een hoger doel zien maar ons niet realiseren dat wij bij elke adem die we nemen scheppen en de kans om te scheppen in het belang van een ieder keer op keer laten schieten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij mooie woorden verkiezen boven het nemen van zelf verantwoordelijkheid, omdat mooie woorden een goed gevoel opleveren en onszelf onder ogen komen ons al op voorhand angst inboezemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij op een bericht van God wachten en vergeten te zien dat de God die we zoeken in ons is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar overlevingsstrategieën onze agenda bepalen waar ons scheppingsvermogen afhangt van angst en wij gehoorzaam ons leven uit leven zonder ooit na te hebben gedacht over het feit dat het ook anders had gekund.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in vol bewustzijn te scheppen om zo een wereld te laten ontstaan die leefbaar is voor al het leven en er geen angst voor tekorten meer nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gehoorzaam/trouw te zijn aan mijzelf en angst niet mijn motivator te laten zijn om mij zo te laten limiteren en nooit verder te komen dan mijn eigen belang terwijl er een wereld open ligt aan mogelijkheden om allemaal een goed leven te hebben.